"J'avais prolongé mon séjour à Veracruz tant qu'elle avait été là - je l'aurais prolongé jusqu'à la fin du monde, s'il n'avait tenu qu'à moi. Maintenant qu'elle avait disparu, je le prolongeais dans l'espoir de la retrouver, ou au moins d'apprendre quelque chose sur les raisons de sa disparition. Un jour, un pli me parvint à l'hôtel, expédié par la poste, ne comportant aucune indication de provenance, aucun mot d'accompagnement. Il contenait les quatre récits, brefs et terribles, qu'on va lire."
Olivier Rolin spent his childhood in Senegal. He then studied at the Louis-le-Grand high school and the Ecole Normale Superieure. He graduated in philosophy and literature.
He works as a freelancer of the French paper Libération and Le Nouvel Observateur. He was the companion of the singer Jane Birkin.
His work is inspired by May 68 and the proletarian Left, romantic adventures in Arabia, the writers Rimbaud and Conrad and his travels.
He received the "Prix Femina" for Port Sudan in 1994, the "Prix France Culture" for Tiger Paper in 2003 and the "price of Style" for The Meteorologist just now in 2014.
La foto sulla copertina è di Anna Di Prospero, così come quelle che seguono.
L’io narrante è un lui che a Roma si direbbe ha una “certa” (sottinteso: età). È uno scrittore, forse un critico: è arrivato a Veracruz per tenere una conferenza su Proust, altro non sappiamo. E chiaramente rimane senza nome. A Veracruz gli avvoltoi svolazzano nel cielo sopra la città: ed è facile intuire il presagio delle loro ali. A Veracruz lui s’innamora di lei, donna del mistero, forse un agente segreto cubano. Grande storia, grande amore. Ma amore “one way”, la negazione di amor, ch’a nullo amato, amar perdona.
Infatti, lei sparisce. Lui la cerca, e non la trova. Alla reception dell’Excelsior gli consegnano un plico: è stata lei a mandarglielo? Il plico contiene quattro racconti, quattro storie, torbide, oscure, sanguigne, cruente, piene di violenza e peccato. Le ha scritte lei? Servono a spiegare la sua scomparsa? A raccontare chi è lei?
I quattro racconti, le quattro storie sono in forma di monologo interiore, flusso di coscienza, soliloquio. Chiariscono, ma anche confondono. Nulla è certo, tutto è sfumato.
Rolin, definisce questo suo romanzo breve un angoscioso dramma a porte chiuse nell’attesa di un ciclone. e in effetti il ciclone arriva e devasta Veracruz, dove lui è rimasto ben oltre la conferenza su Proust per amare lei e poi cercarla, inseguirla. Innegabile la perenne sensazione di un evento tragico che stia per compiersi. Un piacevolmente opprimente senso di mistero. Però, secondo me il Rolin migliore è altrove. Per esempio, a Baku, oppure a Port Sudan, o magari sulle barricate della Parigi di cinquantacinque anni fa (1968).
“Una pioggia battente, che il vento torceva come uno strofinaccio sudicio, flagellava Veracruz”.
In questa cornice geografico-meteorologica nasce l’amore abbagliante di uno scrittore per la donna misteriosa che appare come un lampo e scompare come un silenzio. La cornice è anche narrativa: nessun segno dalla bella ammaliatrice, tranne un plico che contiene quattro racconti, una storia feroce, quattro punti di vista. È ancora lei la protagonista? O soltanto l’autrice? Che cosa nasconde tutta questa vicenda? Una filosofia di vita, forse.
“Vogliamo sempre che tutto abbia un senso. Vogliamo che il tempo vada avanti senza mai capovolgersi, che gli avvenimenti si concatenino, che i libri abbiano uno schema, un significato nascosto, la storia una fine. Siamo assetati di ordine, fanatici di logica. Ma perché le cose dovrebbero essere ordinate, connesse, perché il tempo non potrebbe invertire il proprio corso come il fiume Alfeo degli antichi, o zigzagare, perché ciò che segue non potrebbe essere l’origine di ciò che precede? Cosa ci fa credere che ci siano sempre delle motivazioni? Perché tutte le cose del mondo devono essere causa o effetto? Questa costruzione la chiamiamo ‘comprendere’, e in verità non comprendiamo nulla. Ci sfreniamo in questo sogno di controllo, invece di vivere, semplicemente.”
O forse niente, solo la letteratura: “inganno senza fine”. L’alternativa più prossima alla verità.
‘Het zou een erg simplistische opvatting van de literatuur zijn als ik dacht dat zij zonder omwegen, zonder arglist de persoonlijkheid van de auteur weergeeft. Het zou van grote naïviteit en onwetendheid aangaande de streken van de schrijfkunst getuigen als ik was blijven geloven in dit soort gemeenplaatsen, die toen ik studeerde nog door oude hoogleraren werden onderwezen. De literatuur is een eindeloos bedrog.’
5 personagens, incluindo o narrador, contam a mesma história com perspectivas próprias e diferentes. Uma história de amores, alguns proibidos, e violências num cenário mexicano de grandes tempestades. As vozes são verosímeis pela diferença da imagem que projectam e pela visão que têm dos mesmos acontecimentos. Uma história curta para a qual o narrador, passados anos, procura ainda um desenlace.
Ik denk dat dit boek gaat over de schoonheid die niet rationeel vatbaar is. Als dat het doel was, dan is het ook geslaagd. Schoon was het, beklijvend ook. Fantastisch geschreven; Filmisch rijgt de schrijver flarden van beelden aan elkaar, met een hoog film noir gehalte. Ondertussen houdt hij een pleidooi tegen samenhang en vat hij dat samen met een open eind - dat toch een pointe lijkt te maken. Onecht. Waarschijnlijk de bedoeling? Deel het met me als jij erachter komt?
fabulosa micro novela escrita com a sabedoria, a devassa, e a segurança, que só a idade permite.
"De onde vem a certeza de que existem sempre causas? Porque é que todas as coisas do mundo têm de ser causa ou efeito? A esta construção chamamos «perceber» e na verdade não percebemos nada. Esgotamo-nos nesse sonho de controlo, em vez de viver, simplesmente. Todos nos tomamos mais ou menos por detetives, investigamos, propomos reduzir o mundo a pistas, consequências, deduções, provas, e é a isso precisamente, a essa reconstituição policial, que damos o nome de mundo."
Roman très court et, comme à chaque fois, superbement écrit. En revanche je n'ai rien compris au propos du livre et me suis bien demandé ce que voulait faire là l'auteur. Y croyait-il lui-même ?
Comprei Veracruz - já tinha dito que os meus livros compro-os eu? - na sequência da leitura do Meteorologista. Rolin tem várias obras associadas às suas viagens, naquela era o Ártico russo, nesta a costa mexicana do Golfo de México, mas também nomes irresistíveis como as margens do Cáspio, na marginal de Baku. Esta história é extremamente clean. O livro é pequeno. Mesmo um leitor relapso lê numa semana ou melhor, meia tarde de sol, na praia... Não há o desperdício duma ideia, todos os parágrafos são relevantes. Todas as ideias fazem falta na estória e encaixam na perfeição. Para quem gosta (mesmo) da escrita, evoca um exercício em que se peça a visão duma mesma cena a quatro personagens diferentes que não por acaso coincidem na mesma sala... Prazeroso.
Aconteceu como acontece tantas e tantas vezes. Olhei o livro, peguei-lhe e fui agarrado às primeiras linhas de leitura. Acho que o melhor elogio que poderei fazer a este livro é dizer que o conheci à tarde, e estava a acabá-lo nessa noite (para nunca mais o largar), de um trago, sem parar quase... Através da visão de 4 personagens diferentes somos conduzidos pelos detalhes desta história, cheia de ritmo e interesse. Amor, morte, sofrimento, redenção, literatura... Rolin não precisa de publicidade pois é um escritor de mão cheia. Uma pequena delícia literária...
Rijke taal, erg literair en daarmee voor mij ook een beetje too much high brow. Maar de onverklaarbare verhalen die de hoofdpersoon anoniem krijgt toegestuurd nadat hij zijn geliefde kwijt is geraakt, zijn wel om van te smullen. De meta-literaire boodschap aan het eind deed mijn ‘low brows’ wel wat fronsen.
A university lecturer that is in Veracruz for a series of talks about Proust receives in his hotel room a manuscript in four parts, written by four anonymous persons, about a story of violence, sex, and murder involving a singer that he has met some days before and has suddenly disappeared.