Στα επόμενα πεζογραφήματα του Στέλιου Ξεφλούδα (Εύα, 1934· Στο φως του λευκού αγγέλου, 1936· Κύκλος, 1944) συνεχίζεται αυτό που ο Δ. Πουλάκος αποκαλεί «σχοινοτενή ανιστόρηση των περιπλανήσεων μιας ψυχής που μονολογεί και ονειρεύεται». Αλλά υπάρχουν και αισθητές διαφορές. Τα πρόσωπα (η Εύα, ο Παύλος, η Δωροθέα, ο Φίλιππος) είναι πιο συγκεκριμένα και, καθώς παρατηρεί ο Μάριο Βίττι, υπάρχει μια ανανέωση στη μέθοδο και τα θέματα. Είναι εμφανής η προσπάθεια κατασκευής ενός στοιχειώδους αφηγηματικού ιστού, πλέον ευδιάκριτων χαρακτήρων. Ωστόσο, ο μονομανής ψυχολογισμός, ο ατέρμων προβληματισμός «για τα αγωνιώδη προβλήματα που ταράζουν την ψυχή της ανθρωπότητας», και ταυτόχρονα μια διάθεση φυγής και καταφυγής στο όνειρο, δεν παύουν να αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά του βιβλίου. Η απουσία σαφών και ισχυρών γεγονότων εξαντλεί την αναγνωστική αντοχή.
Στέλιος Ξεφλούδας (1901 [1902] -1984). Ο Στέλιος Ξεφλούδας γεννήθηκε στην Άμφισσα, πέρασε τα γυμνασιακά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη και γράφτηκε στη Φιλολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (1928) και επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, όπου δίδαξε στο Ιταλικό Γυμνάσιο και το 1941 μετατέθηκε στο Υπουργείο Παιδείας. Ιδρυτικό μέλος του περιοδικού "Μακεδονικές Ημέρες" και μέλος της Ομάδας των Δώδεκα. Θεωρείται ως ο εισηγητής του εσωτερικού μονολόγου στη νεοελληνική πεζογραφία. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Στέλιου Ξεφλούδα βλ. Άρης Μπερλής, "Στέλιος Ξεφλούδας", στο "Η μεσοπολεμική πεζογραφία: από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939)", τ. Στ΄, Αθήνα, Σοκόλης, 1993, Δημήτρης Σταμέλος, "Ξεφλούδας Στέλιος", στη "Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας", τ. 10, Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.