What do you think?
Rate this book
Ο Μόγλης - Το βιβλίο της ζούγκλας
- GenresClassics
201 pages, Mass Market Paperback
Published January 1, 1988
15 people want to read
About the author
Rudyard Kipling
7,210 books3,731 followersJoseph Rudyard Kipling was a journalist, short-story writer, poet, and novelist.
Kipling's works of fiction include The Jungle Book (1894), Kim (1901), and many short stories, including The Man Who Would Be King (1888). His poems include Mandalay (1890), Gunga Din (1890), The Gods of the Copybook Headings (1919), The White Man's Burden (1899), and If— (1910). He is regarded as a major innovator in the art of the short story; his children's books are classics of children's literature; and one critic described his work as exhibiting "a versatile and luminous narrative gift".
Kipling was one of the most popular writers in the United Kingdom, in both prose and verse, in the late 19th and early 20th centuries. Henry James said: "Kipling strikes me personally as the most complete man of genius (as distinct from fine intelligence) that I have ever known." In 1907, at the age of 41, he was awarded the Nobel Prize in Literature, making him the first English-language writer to receive the prize, and its youngest recipient to date. He was also sounded out for the British Poet Laureateship and on several occasions for a knighthood, both of which he declined.
Awarded the Nobel Prize in Literature in 1907 "in consideration of the power of observation, originality of imagination, virility of ideas and remarkable talent for narration which characterize the creations of this world-famous author."
Kipling kept writing until the early 1930s, but at a slower pace and with much less success than before. On the night of 12 January 1936, Kipling suffered a haemorrhage in his small intestine. He underwent surgery, but died less than a week later on 18 January 1936 at the age of 70 of a perforated duodenal ulcer. Kipling's death had in fact previously been incorrectly announced in a magazine, to which he wrote, "I've just read that I am dead. Don't forget to delete me from your list of subscribers."
Kipling's works of fiction include The Jungle Book (1894), Kim (1901), and many short stories, including The Man Who Would Be King (1888). His poems include Mandalay (1890), Gunga Din (1890), The Gods of the Copybook Headings (1919), The White Man's Burden (1899), and If— (1910). He is regarded as a major innovator in the art of the short story; his children's books are classics of children's literature; and one critic described his work as exhibiting "a versatile and luminous narrative gift".
Kipling was one of the most popular writers in the United Kingdom, in both prose and verse, in the late 19th and early 20th centuries. Henry James said: "Kipling strikes me personally as the most complete man of genius (as distinct from fine intelligence) that I have ever known." In 1907, at the age of 41, he was awarded the Nobel Prize in Literature, making him the first English-language writer to receive the prize, and its youngest recipient to date. He was also sounded out for the British Poet Laureateship and on several occasions for a knighthood, both of which he declined.
Awarded the Nobel Prize in Literature in 1907 "in consideration of the power of observation, originality of imagination, virility of ideas and remarkable talent for narration which characterize the creations of this world-famous author."
Kipling kept writing until the early 1930s, but at a slower pace and with much less success than before. On the night of 12 January 1936, Kipling suffered a haemorrhage in his small intestine. He underwent surgery, but died less than a week later on 18 January 1936 at the age of 70 of a perforated duodenal ulcer. Kipling's death had in fact previously been incorrectly announced in a magazine, to which he wrote, "I've just read that I am dead. Don't forget to delete me from your list of subscribers."
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
February 16, 2021
Μαρεσει η γνήσια αγάπη του συγγραφέα για τα ζώα , τις ενέργειες τους , το ότι τους δίνει φωνή , το ότι βλέπει το κόσμο μέσα από τα ματια τους και υπερασπίζεται τη φύση κατά τη γνώμη μου. Επίσης είναι πρωτότυπος και μαγευτικός :) Μ ‘αρέσει η μυθοπλασία του και ο καμουφλαρισμένος τρόπος να μεταφερει τα μηνύματα του σαν να λέει παραμύθι
April 12, 2025
(ελληνικά στο δεύτερο σκέλος)
Forget everything you think you know about The Jungle Book.
If your only point of reference is the Disney rendition of Mowgli — charming, melodic, and entirely sanitised — kindly proceed to erase your memory. Perform a full mental format. Place that hard drive in the microwave on "max" for half an hour. Let us begin anew.
Shock the First: Kipling’s The Jungle Book is far more than the story of Mowgli — whose arc, incidentally, occupies merely two of the collection’s tales.
Shock the Second: Shere Khan, fearsome tiger, meets his end not in a climactic personal battle, but by being trampled to death by buffalo. A demise oddly reminiscent of another fallen feline patriarch in Disney’s cinematic canon — yes, Mufasa.
But let us proceed with proper decorum and chronology. Rudyard Kipling’s The Jungle Book, first published in 1894, comprises a series of short stories, and stands today as a quintessential artefact of British imperial literature. And when I say "imperial," I do not do so lightly. However fond we may be of Kipling’s literary flair, he remains, unavoidably, a product of his time and empire — a man for whom planting a flag was tantamount to a declaration of divine right. ("No flag? Ah, splendid — we’ll just affix ours here. Congratulations, you’re now British.")
Though popularly imagined as a children’s tale, The Jungle Book is, in truth, a sophisticated mosaic of narratives, replete with moral instruction and veiled (or not-so-veiled) political subtext — many of which may sit uneasily with the sensibilities of the 21st-century adult reader.
As previously noted, Mowgli’s adventures — the boy reared by wolves — are not the sole content of the work. Indeed, they are arguably the least overtly colonial in flavour (on the surface, at least — a closer reading invites further speculation). The book includes several equally important stories, each accompanied by verse, underscoring Kipling’s dual aim: to address both the youthful and the morally contemplative adult reader. That is, readers with a concern for law, order, and the so-called greater good — as Kipling, of course, defined these terms.
One of the more striking themes is the famed “Law of the Jungle”: a symbolic code governing the animal realm — which, spoiler alert, is not nearly as wild as it appears. It is, rather, rigorously structured, rule-bound, and intolerant of deviation. Discipline and obedience are paramount, and those who defy the law — such as the anarchic monkey-folk who abduct Mowgli — are swiftly rendered outcasts and legitimate prey. Enter Baloo, Bagheera, and the titanic python Kaa, who dispense jungle justice with admirable efficiency. In other words: stray from the flock, and you’re fair game.
Kipling’s prose is vivid and rhythmically engaging — brimming with imagery and a strong narrative cadence. Nevertheless, any contemporary reading must contend with the ideological undertones. The text often betrays an unapologetic admiration for hierarchy, authority, and the subjugation of the "Other" — ideals closely aligned with the ethos of British imperial rule.
And yet, for all its ideological provocations, The Jungle Book endures as a work of literary merit, layered in meaning and rich in aesthetic quality. It straddles myth, morality, and politics — and, for that reason, continues (or ought to continue) to be read and discussed not only by children, but by adults with a taste for nuance and an eye for the uncomfortable truths that literature sometimes reveals.
🇬🇷
Αν έχετε δει το «Μόγλη» σε απόδοση της Ντίσνει, ξεχάστε το, σβήστε τη μνήμη, κάντε φορμάτ, βάλτε το δίσκο στα μικροκύματα στο «max» για μισή ώρα.
Σοκ πρώτο: Το βιβλίο της ζούγκλας είναι πολύ περισσότερο από την ιστορία του Μόγλη, η οποία μάλιστα ολοκληρώνεται σε δύο διηγήματα. Σοκ δεύτερο, ο Σιρ Καν σκοτώνεται από βουβάλια, όπως ακριβώς και ο Μουφάσα σε άλλο έργο της Ντίσνεϊ…
Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Το «Βιβλίο της Ζούγκλας» του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ είναι μια συλλογή διηγημάτων που πρωτοεκδόθηκε το 1894 και παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα της βρετανικής αποικιοκρατικής λογοτεχνίας. Κι όταν λέω «αποικιοκρατικής», δεν το λέω ελαφρά τη καρδία: παρά τη συμπάθεια που τρέφουμε στο συγγραφέα, είναι γέννημα της εποχής του και της βρετανικής αποικιοκρατίας («τι; Δεν έχετε σημαία, θα καρφώσουμε τη δική μας, τώρα μας ανήκετε»). Παρά τη δημοφιλή εικόνα του ως παιδικό παραμύθι, το βιβλίο παρουσιάζει ένα σύνθετο μωσαϊκό από αφηγήσεις, ηθικά διδάγματα και πολιτικές υποδηλώσεις, κάποιες εκ των οποίων ξινίζουν το μέσο ενήλικα αναγνώστη του 21ου αιώνα.
Όπως είπαμε, οι ιστορίες του Μόγλη, του ανθρώπινου παιδιού που μεγαλώνει ανάμεσα σε λύκους, δεν είναι οι μόνες στο έργο (αν και είναι οι λιγότερο «αποικιοκρατικά μολυσμένες», τουλάχιστον σε «πρώτο επίπεδο, γιατί μια «δεύτερη» ανάγνωση δείχνει άλλα). Το βιβλίο περιλαμβάνει και άλλες εξίσου σημαντικές αφηγήσεις και κάθε ιστορία συνοδεύεται από ένα ποίημα, κάτι που καθιστά σαφές την πρόθεση του Κίπλνγκ να απευθυνθεί όχι μόνο σε παιδιά, αλλά και σε ενήλικες αναγνώστες με ανησυχίες για την ηθική, τον νόμο και την κοινωνική τάξη. Όπως φυσικά την εξελάμβανε ο Κίπλινγκ.
Ένα από τα πιο έντονα θέματα του έργου είναι ο "Νόμος της Ζούγκλας" – ένας συμβολικός κώδικας που ρυθμίζει τη ζωή των ζώων, αλλά (και τώρα αν ξεχάσατε τι έλεγα νωρίτερα, ετοιμαστείτε να ενηλικιωθείτε απότομα) αντανακλά επίσης την αποικιοκρατική οπτική για την τάξη και την ιεραρχία. Η "άγρια φύση" δεν παρουσιάζεται χαοτική, αλλά δομημένη και με κανόνες, που απαιτούν πειθαρχία και υπακοή για να τηρηθούν και όσοι δεν τους τηρούν (όπως ο λαός των πιθήκων που απαγάγει το Μόγλη), καθίστανται παρίες και fair game για τους βιντσιλάντε όλης της ζούγκλας (εκ προκειμένω ο Μπαγκίρα, ο Μπαλού και, κυρίως, το τεραστιο φίδι Κάα… τους ξεπαστρεύουν). Σα να λέμε, «το πρόβατο έξω από το μαντρί, το τρώει όποιος προλάβει».
Ο Κίπλινγκ γράφει με γλώσσα ζωηρή και γεμάτη εικόνες, με έντονη αίσθηση ρυθμού και ροής. Ωστόσο, η σύγχρονη ανάγνωση δεν μπορεί να αγνοήσει τις πολιτικές και ιδεολογικές αποχρώσεις του έργου. Υπάρχουν σημεία όπου ο συγγραφέας φαίνεται να υποστηρίζει την ανάγκη για ισχυρή εξουσία, ιεραρχία και πειθάρχηση του "άλλου" – χαρακτηριστικά που σχετίζονται με το βρετανικό αποικιοκρατικό πνεύμα της εποχής.
Παρά τις όποιες ιδεολογικές ενστάσεις, Το Βιβλίο της Ζούγκλας παραμένει ένα λογοτεχνικό έργο υψηλής αισθητικής, με διαχρονικά θέματα και πολυεπίπεδη ανάγνωση. Είναι ένα έργο που συνδυάζει μύθο, ηθική και πολιτική – και γι’ αυτό, εξακολουθεί, ελπίζω, να διαβάζεται και να συζητιέται με ενδιαφέρον και από ενήλικες.
Forget everything you think you know about The Jungle Book.
If your only point of reference is the Disney rendition of Mowgli — charming, melodic, and entirely sanitised — kindly proceed to erase your memory. Perform a full mental format. Place that hard drive in the microwave on "max" for half an hour. Let us begin anew.
Shock the First: Kipling’s The Jungle Book is far more than the story of Mowgli — whose arc, incidentally, occupies merely two of the collection’s tales.
Shock the Second: Shere Khan, fearsome tiger, meets his end not in a climactic personal battle, but by being trampled to death by buffalo. A demise oddly reminiscent of another fallen feline patriarch in Disney’s cinematic canon — yes, Mufasa.
But let us proceed with proper decorum and chronology. Rudyard Kipling’s The Jungle Book, first published in 1894, comprises a series of short stories, and stands today as a quintessential artefact of British imperial literature. And when I say "imperial," I do not do so lightly. However fond we may be of Kipling’s literary flair, he remains, unavoidably, a product of his time and empire — a man for whom planting a flag was tantamount to a declaration of divine right. ("No flag? Ah, splendid — we’ll just affix ours here. Congratulations, you’re now British.")
Though popularly imagined as a children’s tale, The Jungle Book is, in truth, a sophisticated mosaic of narratives, replete with moral instruction and veiled (or not-so-veiled) political subtext — many of which may sit uneasily with the sensibilities of the 21st-century adult reader.
As previously noted, Mowgli’s adventures — the boy reared by wolves — are not the sole content of the work. Indeed, they are arguably the least overtly colonial in flavour (on the surface, at least — a closer reading invites further speculation). The book includes several equally important stories, each accompanied by verse, underscoring Kipling’s dual aim: to address both the youthful and the morally contemplative adult reader. That is, readers with a concern for law, order, and the so-called greater good — as Kipling, of course, defined these terms.
One of the more striking themes is the famed “Law of the Jungle”: a symbolic code governing the animal realm — which, spoiler alert, is not nearly as wild as it appears. It is, rather, rigorously structured, rule-bound, and intolerant of deviation. Discipline and obedience are paramount, and those who defy the law — such as the anarchic monkey-folk who abduct Mowgli — are swiftly rendered outcasts and legitimate prey. Enter Baloo, Bagheera, and the titanic python Kaa, who dispense jungle justice with admirable efficiency. In other words: stray from the flock, and you’re fair game.
Kipling’s prose is vivid and rhythmically engaging — brimming with imagery and a strong narrative cadence. Nevertheless, any contemporary reading must contend with the ideological undertones. The text often betrays an unapologetic admiration for hierarchy, authority, and the subjugation of the "Other" — ideals closely aligned with the ethos of British imperial rule.
And yet, for all its ideological provocations, The Jungle Book endures as a work of literary merit, layered in meaning and rich in aesthetic quality. It straddles myth, morality, and politics — and, for that reason, continues (or ought to continue) to be read and discussed not only by children, but by adults with a taste for nuance and an eye for the uncomfortable truths that literature sometimes reveals.
🇬🇷
Αν έχετε δει το «Μόγλη» σε απόδοση της Ντίσνει, ξεχάστε το, σβήστε τη μνήμη, κάντε φορμάτ, βάλτε το δίσκο στα μικροκύματα στο «max» για μισή ώρα.
Σοκ πρώτο: Το βιβλίο της ζούγκλας είναι πολύ περισσότερο από την ιστορία του Μόγλη, η οποία μάλιστα ολοκληρώνεται σε δύο διηγήματα. Σοκ δεύτερο, ο Σιρ Καν σκοτώνεται από βουβάλια, όπως ακριβώς και ο Μουφάσα σε άλλο έργο της Ντίσνεϊ…
Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Το «Βιβλίο της Ζούγκλας» του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ είναι μια συλλογή διηγημάτων που πρωτοεκδόθηκε το 1894 και παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα της βρετανικής αποικιοκρατικής λογοτεχνίας. Κι όταν λέω «αποικιοκρατικής», δεν το λέω ελαφρά τη καρδία: παρά τη συμπάθεια που τρέφουμε στο συγγραφέα, είναι γέννημα της εποχής του και της βρετανικής αποικιοκρατίας («τι; Δεν έχετε σημαία, θα καρφώσουμε τη δική μας, τώρα μας ανήκετε»). Παρά τη δημοφιλή εικόνα του ως παιδικό παραμύθι, το βιβλίο παρουσιάζει ένα σύνθετο μωσαϊκό από αφηγήσεις, ηθικά διδάγματα και πολιτικές υποδηλώσεις, κάποιες εκ των οποίων ξινίζουν το μέσο ενήλικα αναγνώστη του 21ου αιώνα.
Όπως είπαμε, οι ιστορίες του Μόγλη, του ανθρώπινου παιδιού που μεγαλώνει ανάμεσα σε λύκους, δεν είναι οι μόνες στο έργο (αν και είναι οι λιγότερο «αποικιοκρατικά μολυσμένες», τουλάχιστον σε «πρώτο επίπεδο, γιατί μια «δεύτερη» ανάγνωση δείχνει άλλα). Το βιβλίο περιλαμβάνει και άλλες εξίσου σημαντικές αφηγήσεις και κάθε ιστορία συνοδεύεται από ένα ποίημα, κάτι που καθιστά σαφές την πρόθεση του Κίπλνγκ να απευθυνθεί όχι μόνο σε παιδιά, αλλά και σε ενήλικες αναγνώστες με ανησυχίες για την ηθική, τον νόμο και την κοινωνική τάξη. Όπως φυσικά την εξελάμβανε ο Κίπλινγκ.
Ένα από τα πιο έντονα θέματα του έργου είναι ο "Νόμος της Ζούγκλας" – ένας συμβολικός κώδικας που ρυθμίζει τη ζωή των ζώων, αλλά (και τώρα αν ξεχάσατε τι έλεγα νωρίτερα, ετοιμαστείτε να ενηλικιωθείτε απότομα) αντανακλά επίσης την αποικιοκρατική οπτική για την τάξη και την ιεραρχία. Η "άγρια φύση" δεν παρουσιάζεται χαοτική, αλλά δομημένη και με κανόνες, που απαιτούν πειθαρχία και υπακοή για να τηρηθούν και όσοι δεν τους τηρούν (όπως ο λαός των πιθήκων που απαγάγει το Μόγλη), καθίστανται παρίες και fair game για τους βιντσιλάντε όλης της ζούγκλας (εκ προκειμένω ο Μπαγκίρα, ο Μπαλού και, κυρίως, το τεραστιο φίδι Κάα… τους ξεπαστρεύουν). Σα να λέμε, «το πρόβατο έξω από το μαντρί, το τρώει όποιος προλάβει».
Ο Κίπλινγκ γράφει με γλώσσα ζωηρή και γεμάτη εικόνες, με έντονη αίσθηση ρυθμού και ροής. Ωστόσο, η σύγχρονη ανάγνωση δεν μπορεί να αγνοήσει τις πολιτικές και ιδεολογικές αποχρώσεις του έργου. Υπάρχουν σημεία όπου ο συγγραφέας φαίνεται να υποστηρίζει την ανάγκη για ισχυρή εξουσία, ιεραρχία και πειθάρχηση του "άλλου" – χαρακτηριστικά που σχετίζονται με το βρετανικό αποικιοκρατικό πνεύμα της εποχής.
Παρά τις όποιες ιδεολογικές ενστάσεις, Το Βιβλίο της Ζούγκλας παραμένει ένα λογοτεχνικό έργο υψηλής αισθητικής, με διαχρονικά θέματα και πολυεπίπεδη ανάγνωση. Είναι ένα έργο που συνδυάζει μύθο, ηθική και πολιτική – και γι’ αυτό, εξακολουθεί, ελπίζω, να διαβάζεται και να συζητιέται με ενδιαφέρον και από ενήλικες.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews