Als student geschiedenis stort Fleur van der Bij zich vol overgave op haar scriptie over de Nederlandse ontdekkingsreiziger Juan Maria Schuver en diens verdwijning langs de oevers van de Nijl. Ze besluit hem na te reizen tot diep in Zuid-Soedan. Hoe is hij gestorven, en waar precies? De schaarse bronnen spreken elkaar tegen. Was hij vermoord, geregen op een speer van de Dinka? Of had hij zijn dood in scène gezet om aan zijn achtervolgers te ontsnappen? Haar fascinatie met deze cold case is zo grenzeloos dat zij er zelf aan onderdoor dreigt te gaan. De oorlogschaos in Soedan is kalm in vergelijking met wat er in haar hoofd omgaat. Onverwacht brengt Schuvers dood een groot persoonlijk verdriet naar de oppervlakte, dat ze sinds haar vijftiende heeft weggedrukt. De Nijl in mij is een aangrijpend verhaal over verdwalen en thuiskomen. Een ontdekkingsreis van werkelijkheid naar waanzin. De wonderlijke ontknoping van dit debuut kan pas plaatsvinden wanneer ze al schrijvend haar indringende ervaringen aan ons als lezer laat voorbijtrekken.
Allereerst: erg lelijke omslag, het moet gezegd. Verder vond ik het bij vlagen mooi, vooral toen ze niet meer aan het reizen was (jammer voor een reisverhaal)
Het begin was heel lastig te volgen en gewoon vaag. De schrijfstijl vond ik echt niet fijn. Op ongeveer de helft begint het iets duidelijker te worden en fijner te lezen. Het is geen boek voor mij maar ik denk dat het voor een ander best interessant kan zijn.
In eerste instantie vraag je je af waar komt de interesse van de jonge studente Fleur in Schuver vandaan en wat denkt ze te vinden in Soedan? Gaandeweg verschuift dit en ben je net als de schrijfster verrast dat ze een grote gemeenschappelijke deler hebben, ze hebben allebei een dierbare verloren, zij een zus en hij een broertje. De impact hiervan op je leven is goed voelbaar in het boek. Vier sterren omdat het boek je aangrijpt en er nog lang over blijft nadenken.