What do you think?
Rate this book


482 pages, Kindle Edition
First published October 29, 2014



I fair, she dark, I calm, she anxious, I likeable, she malicious, the two of us opposite and united….

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end
Of our elaborate plans, the end
Of everything that stands, the end
No safety or surprise, the end
I'll never look into your eyes...again
Can you picture what will be
So limitless and free
Desperately in need...of some...stranger's hand
In a...desperate land
Lost in a Roman...wilderness of pain
And all the children are insane
All the children are insane
Waiting for the summer rain, yeah
~The Doors, "The End"









اسرة اخيل كاراتشي


تمام شخصیتهایی که دربارهشان مینوشتم، بر اساس آدمهایی که سالها پیش یا در همان زمان میشناختم، شکل میگرفتند. از تمام حرکاتی که میدیدم و انواع لحنهایی که میشنیدم یادداشت برمیداشتم. مناظر و شکل تابش نور بر آنها را توصیف میکردم. حواسم به تمام زدوبندها و فضاهای اجتماعی، با وجود تفاوتهای اقتصادی و فرهنگیشان بود و زمان نوشتن، از تمام آنها استفاده میکردم. حتی با وجود مشکلات زیادی که با گویش و لهجه داشتم، میگذاشتم فضایش را در نوشتههایم داشته باشد. انبوهی از کاغذ و یادداشت داشتم که با همین تجربیات مستقیم من از زندگی پر شده بود.
زنی که میخواهد بنویسد، نه تنها باید با آنچه از ادبیات به او ارث رسیده و با آن بزرگ شده، دست و پنجه نرم کند و از میانهاش چیزی که میخواهد را برای بروز خود بیرون بکشد، بلکه باید با این حقیقت که این ارثیه، ارثیهی پدری است نیز روبهرو شود. باید بداند که آنچه از ادبیات برای او مانده، مردانه است و این مردانهبودن باعث میشود نتواند جملات حقیقی زنانه را به زبان بیاورد. از شش سالگی به بعد، اغلب چیزهایی که من نویسندهام خواند، توسط مردان نوشته شده بود. طبیعتا نوشتار شتابزدهی من نیز از آنچه خوانده بودم، نشئت میگرفت. فقط این نیست. این من مونث که با نوشتهی مردان بزرگ شده بود، باید به نوشتهی زنان خو میگرفت؛ به چیزهایی که زنان برای زنان نوشته بودند و به او تعلق داشت، به چیزهایی که مناسب او بود. نوشتههایی که به نظر میرسید ارزش کمتری دارد چون کم پیش میآمد یک مرد آن را بخواند یا اصلا آن را بشناسد. مردان گمان میکردند این نوشتهها فقط به درد زنان میخورد. بنابراین آنچه توسط یک زن نوشته شده بود، ضرورتش را از دست میداد. در طول زندگیام با مردان باسواد و بافرهنگی برخورد داشتم که نه تنها آثار السا مورانته، ناتالیا گینزبورگ و آنا ماریا اورتس، بلکه آثار جین آستن، خواهران برونته و ویرجینیا وولف را نیز نخوانده بودند. وقتی دخترک کمسنوسالی بودم، من هم از خواندن آثار زنان دوری میکردم. فکر میکردم با آنها فرق دارم؛ و آنچه میخواهم بسیار متفاوت است.
فکر میکنم من ما -یعنی من مؤنثی که مینویسد- مسیر بسیار دشواری را طی کرده. هنوز هم دارد برای پیدا کردن راهش تلاش میکند و همچنان با تردید پیش میرود. بهمحض اینکه شروع به نوشتن چیزی میکنیم، مشکل دیگری -که حاصل ناکافی بودن کلمات است- به مشکلاتمان اضافه میشود: هیچ صفحهای، ویرایش شده یا آشفته، نمیتواند حق زن بودن را ادا کند. چیزی از وجود ما به سمت بیرون سرریز میشود و نمیتوانیم جعبهی مناسبی براش پیدا کنیم. در بهترین حالت، ممکن است یک جعبهی کوچک و مناسب گیرمان بیاید تا بتوانیم بخش ناچیزی از آن را در میانش جا دهیم.
