Zinaïda Hippius (1969-1945), dichteres, prozaïste en critica, was een van de leidende figuren in de Russische literaire wereld aan het eind van de negentiende, begin twintigste eeuw. Uit het omvangrijke, maar bij ons nog weinig bekende oeuvre van deze in alle opzichten bijzondere vrouw zijn vier verhalen gekozen uit verschillende perioden van haar schrijverschap.
Zinaida Nikolaevna Gippius (Russian: Зинаида Гиппиус) was a Russian poet, playwright, editor, short story writer and religious thinker, regarded as a co-founder of Russian symbolism and seen as "one of the most enigmatic and intelligent women of her time in Russia". She was married to philosopher Dmitriy Sergeyevich Merezhkovsky. See also: Zinaïda Hippius; Зинаида Гиппиус; Зинаида Гипиус
‘Ik had het nooit erg gevonden dat mijn tuin niet zo diep was, maar hier bij deze heg eindigde. Overal, waar ik ook keek, waren bomen, gras en aarde en daarboven de lucht. Wat kon het me schelen dat deze bomen in andermans tuin stonden, als ze net zo waren als die van mij? Alles was van mij, alles waar ik naar keek en waar ik blij van werd. Ook de steile bergen met hun diepe, grijsblauwe schaduwen, die zich hoog in de lucht aftekenden, waren van mij.’
De hoofdpersonages van alle verhalen zijn ogenschijnlijk de man, maar al snel blijkt het dat het de vrouwelijke tegenspelers zijn die met hun emotionele religiositeit en hun drang naar het natuurlijke werkelijk de dienst uitmaken. Prachtig geschreven, en de overtuigingen van Hippius komen duidelijk naar voren. Het laatste, erg korte verhaal is heel anders maar misschien wel mijn favoriet.