რადა მოდებაძეს, ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის სტუდენტს, ბევრი თანატოლის მსგავსად, კომპლექსები და შიშები არ ასვენებს. ის გამუდმებით იბრძვის საკუთარ თავთან და გარესამყაროსთან. მოდებაძეს ვერ ამჩნევენ ან დასცინიან, ამიტომ ბოროტდება და ყურადღებას "ბინძური გზებით" იქცევს. მთავარ პერსონაჟს გამუდმებით ამცირებს ანდრია მახარაძე, უნივერსიტეტში ყველაზე პოპულარული ბიჭი. რადას ეზიზღება კურსელი და გადაწყვეტს, ჭკუა ასწავლოს. ანდროს საიდუმლოებების გამოსააშკარავებლად, გოგონა კურსელის წარსულში იწყებს ქექვას. სულ მალე ჩვეულებრივი Hate Story ნამდვილ ომში გადაიზრდება... ომში, რომელიც ბრაზით, სიძულვილით, სიყვარულით, ვნებით, ტყუილით, მონატრებით, გაუგებრობებით, ღალატითა და ინტრიგითაა სავსე. "აღიარება ხელისგულზე" არის რომანი ადამიანურ სისუსტეებზე, შეცდომებზე, სინანულზე, მომავლის იმედზე, ბედნიერებისთვის ბრძოლაზე, ცხოვრების არსის შეცნობაზე, საკუთარი თავისა და "შენი ადამიანის" ძიებაზე...
1 star.იმიტომ რომ ძალიან გაწელილი/უაზრო სიუჟტი აქვს ამ წიგნს .ამდენი ქება რად უნდა ამ წიგნს დღემდე ვერ ვხვდები,რომ გიჟდებიან.მეგობრის გაგიჟებული რჩევით წავიკითხე.გინდათუარა იმდენი ვიტირე შენც უნდა წაიკითხო და მოდი ვნახოთქო.წიგნის ბოლო სიტყვამდე ვატრიალებდი კითხვებს:სად უნდა მეტირა?? ნეტა იქ ხომ არა ანდრიამ რომ უღალატა რადას?ნოო ან იქ რადამ რომ მიატოვა?? წტფ? რადაც ხომ სულელი გოგოა.ანდრია ბიჭია და უფრო ;დ ჯერ ხო არმესმის ასეთი იდიოტობა საქართველოში სად უნდა მოხდეს+გოგო დაინტერესდრეს ბიჭის ამბით,რომ მერე ჟურნალში გამოაქვეყნოს.წავიდეს იმ ბიჭის გამზრდელ დედ-მამასთან შემდეგ ნამდვილ დედასთან. pfff kill me now. მოკლედ დიდი სისულელე იყო,ესაა ჩემი კომენტარი.
This entire review has been hidden because of spoilers.
ზოგადად ერთი ჩვევა მაქვს, რომელსაც ხან კარგ და ხან ცუდ შედეგამდე მივყავარ. წიგნის კითხვას თუ დავიწყებ, აუცილებლად უნდა დავასრულო. მიუხედავად იმისა, მომწონს თუ არა. ამ წიგნთან დაკავშირებით ალბათ ლანძღვის მეტი მართლა არაფერი მაქვს სათქმელი. რასისტული და ჰომოფობიური განცხადებები ალბათ მთელ სიუჟეტში გხვდება, რაც მოწმობს ძალიან ბევრ რამეზე :დ სიუჟეტი იაფფასიანი, პერსონაჟები სულელები, პროტაგონისტი კი უბრალოდ ერთი დეგენერატი გოგო. ლექსიკა, რითაც ეს წიგნია დაწერილი, არის უაზრო და საშინელი. ქალბატონ თათულის, სამწუხაროდ არ გააჩნია მხატვრული ტექსტის წერის უნარი და საერთოდ არ მესმის ეს წიგნი როგორ გახდა ან ბესტსელერი, ან კიდევ ლიტერატურული კონკურსის გამარჯვებული. ალბათ, არასდროს დავადებ ხელს ქართველი (ახალგაზრდა) მწერლის ტექსტს. სრული დებილიზმი.
ამ წიგნის კითხვა დავიწყე და დიდი წვალების შემდეგ დავამთავრე კიდეც, უბრალოდ ცნობისმოყვარეობის გამო: მაინტერესებდა როდემდე მეყოფოდა მოთმინება :) გასაგებია, რომ ყველა ვერ შექმნის უკვდავ ნაწარმოებებს, უამრავი წიგნი არსებობს, რომელიც ასე ვთქვათ, დიდი არაფრის მომცემია, მაგრამ სასიამოვნოდ მაინც იკითხება, რასაც ამ წიგნზე ნამვილად ვერ ვიტყვი.
დავასრულე კითხვა და მიახლოვებითაც ვერ მივხვდი, რისი თქმა სურდა ავტორს. ან ამ ხალხს რა მოსწონს და აგიჟებს. ან რატომ ტირიან. ან რა ფრაზებს იწერენ და ასტატუსებენ.
მოკლედ, ჯერ კიდევ გაურკვევლობაში ვარ და არ მაქვს იმედი, ამოვხსნა პერსონაჟების ტიპაჟები. ერთი რამ ცხადია: როცა საქმე ლიტერატურას ეხება, "ლაიქებით" და სმს-ებით არ უნდა ხდებოდეს "გამარჯვებულის არჩევა.
წიგნის წაკითხვას რაც შეეხება, რჩევაა თვითონ გადაწყვიტოთ, თორემ მეც მირჩიეს წაიკითხე არ ინანებო : )))))
P.S. სათაური კარგი აქვს : ))) არ იფიქროთ, რომ მარტო ცუდს ვხედავ.
მოკლედ ჩემო კარგო მეგობრებო- განსაკუთრებით წიგნის მოყვარულო საზოგადოებავ! ეს წიგნი არის დაბალი დონის, უხარისხო საკითხავი, მდარე და საშინელ ენაზე დაწერილი, ყოველგვარი მხატვრული ღირებულებისგან დაცლილი რომანი. ბევრი დებიუტანტის წიგნი წამიკითხავს, მაგრამ ასეთი იაფფასიანი და საშინელი ჩემი ცხოვრების განმავლობაში არაფერი მინახავს. მოკლედ, იმის თქმა მინდოდა რომ არ დახარჯოთ ფული ამ წიგნის საყიდლად და არ დაკარგოთ დრო ამ სისულელის წასაკითხად.
ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, სიუჟეტის არარეალურობას, ავტორის ფანტაზიებს, პერსონაჟების განუვითარებლობას, დიალოგების ერთფეროვნებას, უაზროდ ბევრ პერსონაჟს, გაწელილ თხრობას, არა საჭირო ისტორიებს და ა.შ. ტექსტში წამოჭრილი უამრავი ცხოვრებისეული ამოცანიდან , ყველა ამოუხსნელი დარჩა მწერალს. გამოსავალი ვერ დაგვანახა.
რომანის ავტორი, თავისი პერსონაჟის მსგავსად, სცენარისტი უფროა, ვიდრე რომანისტი. ამ ამბიდან მშვენიერი მინისერიალი გამოვიდოდა თინეიჯერებისთვის. როგორც რომანი კი ზედმეტად გაწელილი, მომენტებში მოსაწყენი და არასაჭირო, მესამეხარისხოვანი გმირების ისტორიებითაა დამძიმებულია. თითქოს მწერალს სურდა ერთიანად მოეცვა ყველა თემა, თვისი აზრი დაეფიქსირებინა. არადა ჯობდა ეს ამბები შემდგომი რომანებისთვის შემოენახა. მთავარი ამბავი კი რაღაცნაირი დაუმთავრებელი დარჩა. რაღაც დაუკმაყოფილებლობის გრძნობა დატოვა.
ამ წიგნს იმაზე ცუდი შეფასებები აქვს, ვიდრე იმსახურებს. გასაგებია, რომ ის ვერასოდეს გახდება მსოფლიო კლასიკა და არამგონია, მეორედ დაუბრუნდეს მკითხველი, მაგრამ ვაღიაროთ, ამაზე უარესებიც წაგვიკითხავს. ნუ, მე წამიკითხავს. :) წიგნი იდეალური ნამდვილად არაა. იყო მომენტები, როცა ძალიან გაწელილი მომეჩვენა. განსაკუთრებით, როცა მეორეხარისხოვან გმირებს ეთმობოდა დრო და საერთოდ არ იყო ჩემთვის საინტერესო მათი ისტორიები. მიუხედავად ნაკლოვანებისა, ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე. ვ���რ ვიტყვი, რომ წიგნმა რამე დამიტოვა და მასწავლა, თუმცა ისეთი სიუჟეტია, თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ საკმაოდ საინტერესო ახალგაზრდული სერიალი გამოვიდოდა ლამაზი მსახიობებით. :))) მოკლედ, ისეთი საკითხავია, ზაფხულში, ჰამაკში რომ უნდა იკითხო, ან ტრანსპორტში. დროის მოსაკლავად გადასარევია.
ამ კითხვაზე ზუსტი პასუხის მიღება მართლაც, რომ ძალიან ძნელია. პირველ რიგში იმიტომ, რომ ყველას სხვადასხვანაირი შეხედულებები აქვს და ამაში ცუდი არაფერი არ არის, გემოვნებაზე ხომ არ დაობენ?! ამ კომენტარით მე ჩემს პირად აზრს გამოვხატავ, ამიტომაც გთხოვთ, რომ გულთან ახლოს არ მიიტანოთ ჩემი სიტყვები და არც შეურაცხყოფად ჩათვალოთ.
მაშ ასე, თათული ღვინიანიძეს ”აღიარება ხელისგულზე” არის თანამედროვე ქართული ლიტერატურის ერთ-ერთი ნათელი მაგალითი. წიგნში რადა მოდებაძე სწავლობს ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე, მესამე კურსზე, შესაბამისად ის უნივერსიტეტის გაზეთში(თუ სწორად მახსოვს) წერს სტატიებს მოსწავლეებზე და არამარტო.
მოცემულ წიგნში ძალიან ბევრი ისეთი რამ ხდება, რაც ქართულ რეალობას საერთოდ არ შეესაბამება, ამიტომაც ავტორს უფრო ვურჩევ ფანტასტიკის ჟანრში მუშაობას.
სანამ წიგნს დავასრულებდი, ვფიქრობდი, რომ ეს ჩვეულებრივი “wattpad story” იყო, მაგრამ დამიჯერეთ ასეთი ფანტაზიური ისტორია ვოტპადში კი არა,თურქულ სერიალებშიც არ შეგხვდებათ.
ასევე წიგნი არის ძალიან გაწელილი,მითუმეტეს მეორე ნაწილი, იმის შემდეგ რაც რადა ლონდონში ჩადის(ეს წიგნი ქართული რეალობაზე უნდა ყოფილიყო),ყოველი გამვლელის ისტორიას ვიცნობთ, რაც მართლა არ არის საინტერესო.
მე პირადად ისიც კი ვერ გავარკვიე რომელი ასაკისთვის არის მოცემული ნაწარმოები.ამას ზრდასრული ადამიანი ნამდვილად არ წაიკითხავს, მაგრამ არც თინეიჯერებისთვისაც არ იქნება კომფორტული, ალბათ 16-17-18 წლის მოზარდებისთვის.
დიახ წიგნი არ არის შედევრი,მაგრამ დროის გასაყვანად გამოდგება, იმიტომ რომ მე პირადად რაღაც მომენტებში დამაინტერესა, რა თქმა უნდა მთლად ისტორია არ იყო იმდენად ჩამთრევი,მაგრამ იმდენად ცუდიც არ იყო როგორც ყველა ამბობს.
მე ამ წიგნის მიმართ ნეიტრალურად ვარ განწყობილი,არც მომეწონა და არც პირიქით.
და ბოლოს გავცემ პასუხს პირველად დასმულ კითხვაზე.არა, ”აღიარება ხელისგულზე” არ არის კარგი წიგნი. როგორც უკვე ვთქვი წიგნი შეიძლება წაიკითხოს დროის გასაყვანად, მაგრამ ამის მაგივრად გირჩევთ, რომ წაიკითხოთ რაიმე სხვა ნაწარმოები, ამ წიგნის შეძენას კი მხოლოდ იმ შემთხვევაში ვამართლებ თუ მართლა არ გექნებათ არაფერი სხვა წასაკითხი.
როგორც უკვე ვთქვი ეს არის ჩემი პირადი აზრი და ძალიან მადლობელი ვიქნები თუ პატივსცემით მოეპყრობით 🙏 მადლობა.
მიუხედავად იმ მრავალი კრიტიკისა რაც სხვა მკითხველებს და ასევე მეც მაქვს ამ წიგნთან, ამაზე ბევრად უფრო კატასტროფული წიგნებიც არსებობს და ვფიქრობ რომ ავტორის შრომა მაინც დასაფასებელია. წიგნი მარტივად წასაკითხია, და მინდა ვთქვა საკმაოდ შემთრევიც რადგან ერთ დღეში ისე დავასრულე ვერც გავაცნობიერე. პერსონაჟები ძალიან ცუდად ჩამოყალიბებული, თუმცა მთლიანობაში მართლა არ არის იმდენად ცუდი რომ ამდენი ზიზღი მიეღო ავტორს
this book broke me😢😭 but this is reality this is what you should be aware of ვფიქრობ რომ ამის მიუხედავად ბევრი რამ ვისწავლე ამ წიგნით და რეკომენდაციას ვუწევ
This entire review has been hidden because of spoilers.
I LOVE THIS BOOK SO FRICKING MUCH. IF YOU'RE PLANNING ON READING IT ANYTIME SOON, I'M TELLING YOU RN JUST DO IT. READ THE GOOD DAMN BOOK. you will thank me later <3
ამას 3 მხოლოდნიმიტომ ვუწერ რომ წლების უკან მაქვს წაკითხული და როგორც “დამწყებ” თინეიჯერს ისე ვაფასებ. ლონდონის ამბები სისულელეა. საქართველოზე ცუდი იერი, სისულელეა. ამდენი ფანტაზია, სისულელეა. ამდენი გინებები, სისულელეა. მატარებელში თანამშრომლების წარსული მოყოლა და მაგაზე მთელი თავის მიძღვნა, სისულელეა. ბოლოს საერთოდ რა ხდება მოკლედ აი სულ ავირიე დავირიე და ძაან 2016 წლის პერიოდში გადამიყვანა რო თურმე არსაიდან გამოჩნდა ჰოლივუდის დირექტორი !! (თუ როგორც იყო არ მახსოვს კარგად) უბრალოდ სამს იმიტომ ვუწერ რომ ბავშვობაში რაღაც, არვიცი, რაღაც ისეთი დამიტოვა, თუმცა ახლა ვფიქრობ ორზე ხომ არ შევცვალო. მოდი იყოს ორი 😂😂
This entire review has been hidden because of spoilers.
რავი, ჩვეულებრივი თანამედროვე რომანია. ციტატები ძალიან წვეტიანი, "რომანწიკა" არ ვიცი, ზედმეტად ბანალური და ბევრგან წაკითხული. ერთი ისაა, რომ ასეთი "რომანწიკა" მეც კი, თავიდან ფეხებამდე რომანტიკოსს ძალიან ქრინჯად მომეჩვენა. ისე კი, მშვენიერი ახალგაზრდული სერიალი დაიწერებოდა ამ რომანზე, დრამატული და გულისამათრთოლებელი თინეიჯერებისთვის.
ვერ დამიჯერებია რომ დავასრულე კითხვა :) არც წაკითხვამდე მესმოდა და არც შემდეგ მესმის ამ რომანის გარშემო ატეხილი აჟიოტაჟი. იყო რამდენიმე საინტერესო ფრაზა და ეს შეფასებაც მხოლოდ მისთვის დაიმსახურა ჩემგან.
წიგნი , რომელიც გასწავლის როგორი არ უნდა იყოს ლიტერატურა , მწერალი , ფაბულა , მონოლოგი , წერის სტილი , მანერა , გადმოცემა სიუჟეტი , მაგრამ მაინც დადებად ვაფასებ ვისწავლე თუ როგორი უნდა ოყოს წიგნი.
ნამდვილად შეუდარებელი წიგნია. ვისაც მოულოდნელობები იზიდავს ეს წიგნი სწორედ მათთვისაა. ძალიან მარტივად იკითხება. ღამეებიც კი გავათენე რომ ეს წიგნი წამეკითხა ისე ჩამითრია. ავტორი ემოციებს კარგად გადმოსცემს და ბილწსიტყვაობასაც არ ერიდება. ყველა დეტალი გულდასმითაა შექმნილი. მართლაც შთამბეჭდავია.
პირველ რიგში რომელი ნორმალური დაარქმევს თავის შვილს კრავაიას რადა??
მიუხედავად იმისა, რომ მთავარი პერსონაჟი ჩემთვის თავისი პირველივე მოქმედებიდან აუტანელია. ნორმალურად დაწერილი წიგნია, განსაკუთრებით პირველი ნაწილი. ადვილად წასაკითხია, სასაცილო და საინტერესო. მეორე ურევს და ისეთი გაგრძელება აქვს აი მე რომ პირველად დამეწერა წიგნი და ყველა ჩემი იდეის, შეხედულების და აზრის გადმოცმა, რომ მდომებოდა უცებ, სწრაფად და ერთდროულად. საბოლოო ჯამში, ისე გამოუვიდა ავტორს, რომ ას ოც პრობლემას შეეხო და ბოლომდე არცერთს არ ჩაწვდა. თავისი სათქმელის გადმოსაცემად იმდენი ახალი პერსონაჟი მოგვაყარა, თავიანთი tragic backstoryebit რომ ძალიან რთული იყო მათი მოწონება, სიყვარულზე ხომ საერთოდ ზედმეტია ლაპარაკი. ხელოვნურად ჩანდა ლონდონის ამბებში ამ ხალხის ჩამატება, რადგან არ ჰქონდათ არც მთავარ პერსონაჟებთან და არც მთავარ მოქმედებასთან არანერი კავშირი. თუმცა, ვერც იმას ვხვდები ხალხი, რომ ათრევს ამ წიგნს საშინელებაა არაფერი აზრი არ დევს და არც რეალისტური არიო. არავის უთქვამს, რომ რაიმე სასწაულ ფილოსოფიურ მიგნებებს წავიკითხავდი ამ წიგნის გადაშლისას, ის იყო რასაც ველოდი. თან მატარებელში დავიწყე კითხვა და დრო ძალიან სწრაფად, მარტივად და სასიამოვნოდ გამატარებინა. საბოლოო ჯამში, თუ გულის გადაყოლება, იუმორი და სწრაფი საკითხავი გინდათ დროის გასაყვანად გირჩევთ. სიღრმისეულ და რაიმე ახალის სწავლა თუ გინდათ სხვა წიგნი წაიკითხეთ.
"ჩვენ გვჯერა იმის, რისიც გვსურს, რომ გვჯეროდეს. ხანდახან სწორედ ეს განსაზღვრავს სინამდვილეს." "სუბიქტური და ობიექტური რეალობა, რაოდენ უცნაურიც არ უნდა იყოს, ერთმანეთისგან განსხვავდება. თუმცა, სუბიექტური რეალობა ზოგჯერ ობიექტურ მომავალს განსაზღვრავს, მომავალი კი ერთ დღეს რეალობად იქცევა." "ზოგჯერ, ვფიქრობ, რომ მხოლოდ სამ შემთხვევაში არსებობს ბედისწერა: დაბადება, სიყვარული და სიკვდილი. შენი არჩევანია ცხოვრებას ვის დაუკავშირებ, მაგრამ ვერ გააკონტროლებ, ვინ შეგიყვარდება."
SPOILERS!!!!!!! . . . . . . . . . . .
ბოლოს ერთად რომ არ დარჩნენ, ჩემი აზრით, კიდევ უფრო მეტად დაუკარგა აზრი წიგნს. და რაღაც დაუკმაყოფილებელი დამტოვა.