Σ’ένα μικρό νησί του Ιονίου, απέναντι από τη Λευκάδα (όχι τoν Σκορπιό βεβαίως), στις αρχές του περασμένου αιώνα, ζει η Μέλισσα (όχι το έντομο αλλά ένα κορίτσι εκπάγλου καλλονής) μαζί με τους τέσσερις αδελφούς της, για την ακρίβεια τους τρεις γιατί ο ένας έχει προλάβει και την έχει κάνει για την Αμέρικα. Οι γονείς έχουν φύγει κι αυτοί προ πολλού, όχι για την Αμέρικα αλλά για εκεί ‘όπου δεν υπάρχει ούτε λύπη ούτε στεναγμός’.
Παρακολουθούμε λοιπόν βασικά τη ζωή της Μέλισσας από τα παιδικάτα της, τον έρωτα της με τον Γιάννη, το φευγιό της στο μεγάλο νησί κλπ κλπ.
Δεν έχω να πω πολλά για την ιστορία… η ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να έχει πολλά μπορεί να έχει και λίγα… Η αλήθεια είναι πως το βιβλίο αρχικά κυλάει αργά, πολύ αργά θα έλεγα και όσο προχωράει αποκτά πιο γρήγορο έως καταιγιστικό θα έλεγα ρυθμό προς το τέλος. Σ’αυτό το βιβλίο δεν είναι η ιστορία που κάνει τη διαφορά, όσο η γλώσσα και το ύφος. Μια υπέροχη λυρική γραφή (οι λάτρεις της λυρικότητας θα με θυμηθούν), που σε κάνει να θαυμάζεις την ελληνική γλώσσα. Μεγάλες προτάσεις, μπόλικα επίθετα, συνώνυμα που μπαίνουν το ένα δίπλα στον άλλον, κι αν κάποιες φορές μπορεί να μπουκώνεσαι από την πολλή ‘σαντιγί’, το φαγητό πολλοί εμίσησαν τη ‘σαντιγί’ ουδείς, γρήγορα θαρρώ πως μπαίνεις στο νόημα και ακολουθείς. Λάτρεψα τη λέξη «μοναξιασμένη», μου έκανε τόσο εντύπωση, που την επανέλαβα πρωί – μεσημέρι – βράδυ, ως αντιβίωση για να την κάνω κτήμα του λεξιλογίου μου.
Υπάρχει κάτι από αρχαία τραγωδία σε όλο το βιβλίο, από τα επιλεγμένα αρχαιοελληνικά ονόματα, τον τόπο, τον τρόπο μέχρι το τέλος και την κάθαρση, χωρίς ευτυχώς το βιβλίο να γίνεται σύγχρονη τραγωδία. Η μόνη παραφωνία κατά την άποψή μου, το όνομα ‘Νίκος’… Θα προτιμούσα κάτι που να κολλάει καλύτερα σε όλο το στόρι, ίσως ένα ‘Νικόλας’ να μου καθόταν καλύτερα… (τέλος πάντων, ξέρω, του χάριζαν γάιδαρο και τον κοίταζε στα δόντια… φίδι είμαι είπαμε, τι να κάνουμε τώρα;;;)
Ο συγγραφέας φροντίζει να μην αφήσει κενά στον αναγνώστη και να μην ξεχάσω ν’αναφέρω πως οι ήρωες που έχουν τα ‘θεματάκια’ τους, όπως η Σμαρώ, ο Νέστος, ή ο Πελεγρίνης ήταν οι καλύτεροι…
Θεωρώ τη γλώσσα, το ύφος και τη λεπτή ειρωνεία που ξεπηδά από δω κι από κει, σημαντικό λόγο για να το διαβάσει κανείς, ακόμα κι αν δεν τον παρασύρει η ιστορία… (κι όμως το βιβλίο έχει και την ανατροπούλα του…)