Βικτόρ Ή τα παιδιά στην εξουσία

by Roger Vitrac, Παύλος Μάτεσις (Translator)

Pièce étonnante, chef-d'oeuvre du théâtre surréaliste (d'ailleurs créé par Antonin Artaud, en 1928), Victor ou Les enfants au pouvoir est en apparence une comédie bourgeoise : à l'occasion d'un anniversaire, celui d'un garçon de neuf ans, éclatent la folie des uns, l'adultère des autres ; la bonne couche avec le maître de maison. Mais Victor, l'enfant, a la taille et l'esprit d'un adulte ; avec une petite amie de cinq ans, il s'emploie à dénoncer les apparences, à révéler toutes les laideurs et tous les secrets, avec une terrible cruauté. Le langage lui-même s'emballe : tantôt vers le délire surréaliste, tantôt en créant des mots nouveaux, ou des images poétiques. Vingt ans avant Ionesco, c'est déjà le théâtre de l'absurde, ou celui de la cruauté cher à Artaud. Sous le rire, que suscitent les moyens les plus divers et les plus grossiers, cet enfant de Jarry laisse un goût de cendre.

Genres: Plays, Theatre, France

140 pages, Paperback

First published January 1, 1928

Reviews

[Jackdaw ☄ Bronteroc · Rating 4 out of 5]

Πουτάνα όλα.

[Μιχάλης Παπαχατζάκης · Rating 3 out of 5]

«Συνευρέθημεν όλοι μαζί να αναπέμψωμεν τας ευχάς μας για το γεγονός, κι εγώ κάνω την μητέρα μου να κλάψει. Στενοχωρώ τον καλύτερο πατέρα που είχα ποτέ. Φαρμακώνω τη ζωή της κυρίας Μανιώ, κάνω τον καημένο τον άντρα της να τρελλαθεί...διασυρω το ιππικό του έθνους μας, λέω παλιόλογα στην καμαριέρα μας! Μεχρι και την Εσθήρ, το άπραγο πλάσμα, την ανακατεύω! Μα επιτέλους ποιος είμαι; Δεν είμαι πια ο Βικτόρ;»

Στα ένατα γενέθλιά του, ο Βικτόρ, ο μοναχογιός της αστικής οικογένειας Πωμέλ, παίρνει ανάποδες. Πρόωρα αναπτυγμένο παιδί (και σε μυαλό και σε ύψος) ξετινάζει την υποκρισία της κοινωνικής του τάξης και οδηγεί τους πάντες σε κρίση και σε παραλογισμό. Ανακαλύπτει και αποκαλύπτει την μοιχεία του πατέρα του καταρχήν, την παθητικότητα των γυναικών των δύο οικογενειών που παρευρίσκονται στο σπίτι του για τον γιορτασμό, τη δική του και τους Μανιώ. Αυθαδιάζει ασυστολα και κάνει ερωτικές προτάσεις στην καμαριέρα και σε μια μυστηριωδώς εμφανιζόμενη παλιά φίλη της μαμάς του, η οποία κλάνει συνεχώς. Ξεφτιλίζει έναν στρατόκαυλο στρατηγό φίλο της οικογενείας. Η κωμωδία γίνεται δράμα.

Το έργο διαδραματίζεται σ' ένα διαμέρισμα (τραπεζαρία-σαλόνι-κρεβατοκάμαρα) μέσα σε λίγες ώρες και ο πρωταγωνιστής παίρνει τα σκήπτρα από τους ενόχους γονείς και τους φέρνει προ των πράξεών τους. Οι μεγάλοι δεν μπορούν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Όσο διατηρούν την ψυχραιμία τους τόσο χειροτερεύει το πράγμα και η μυστηριώδης κλανιάρα Ίντα (εντελώς μπουρλέσκ φυσιογνωμία) προαναγγέλλει θάνατο.

Ο Βικτόρ κάνει αντίθεση με την Εσθήρ που είναι άδολο κοριτσάκι, προορισμένο να γίνει κατ' εικόνα και ομοίωση των ανθρώπων της τάξης της. Εκείνος ηγείται της ασυνείδητης επίθεσης. Το έτος 1928 που γράφτηκε το βιβλίο πολλές αστικές οικογένειες είδαν τους γόνους τους να ξεστρατίζουν ή να τους καταγγέλλουν. Το έργο δεν είναι σουρεαλιστικό, αλλά έχει σουρεαλιστικά στοιχεία. Τι μας λέει; Μα πόσο γελοία είναι η αστική τάξη, πόσο υποκριτική η ηθική της.

Και μετά; Μετά τίποτα. «Μα -αυτό είναι δράμα!», αναφωνεί, τελευταία πρόταση, η καμαριέρα.

[LaCitty · Rating 2 out of 5]

Scoperto per caso leggendo un saggio che parlava di scrittura per il teatro. È uno dei primi esempi di teatro dell'assurdo e questo comporta che la lettura (e la comprensione) di quest'opera non sia stata per me semplice (e il dubbio di non aver poi capito così tanto, rimane!). C'è un'alternanza di toni: dal grottesco al drammatico, dalla satira alla tragedia. Victor è un enfant terrible, un po' troppo sveglio per la sua età e con un certo gusto per la cattiveria gratuita, il suo comportamento e il suo rivelare le "magagne" della sua famiglia funge da motore drammatico di tutta l'azione scenica fatta di litigi, scenate, ma anche risate sguaite per nascondere il vuoto esistenziale. I personaggi sono quasi tutti gretti e miserabili e vengono puniti (mah?) nel finale tragico

[sassettimangiaspaghetti · Rating 4 out of 5]

"Mais c'est un drame!"

[dosiakk_ · Rating 4 out of 5]

Nie wiem co ziom brał jak to pisał, ale moja praca semestralna na pewno będzie ciekawa XDDDD

[Andriana Sakka · Rating 3 out of 5]

Το έργο δεν είναι ούτε "κοινωνικό" ούε "σουρεαλιστικό". Είναι με τέλειο θεατρικό τρόπο η φωνή της υγείας και της αλήθειας που ντροπιάσαμε κατά την συναλλάγή μας με τον κόσμο. Το έργο δεν ανήκει σε καμία σχολή.
Στο έργο η ενότητα της δράσης διατηρείται με την αντίθεση ανάμεσα στην αγνή νεότητα και τους ένοχους γονείς ή την κατάληψη της εξουσίας απο τα παιδιά.
Ο Βικτόρ είναι ένα εννιάχρονο παιδί με μυαλό ανάστημα και ευαισθησία ώριμου άνδρα.Μέσα σε ένα βράδυ ανακαλύπτει τον κόσμο. Οι οικογένειες Πομέλ και Μανιό έχουν κοινωνικές σχέσεις. Ο κύριος Πομέλ (πατέρας του Βίκτορος) και η κυρία Μανιό (μητέρα της Εσθήρ) έχουν ερωτικές σχέσεις. Η Εσθήρ και ο Βίκτορ είναι αδέλφια. Ο κύριος Μανιό προτιμάει να αγνοεί τα γεγονότα. Ο Βικτόρ ανακαλύπτει την αλήθεια.Σπρώχνει τον κ. Μανιό στην τρέλα και μετά στην αυτοκτονία. Στην αυτοκτονία επίσης οδηγεί και τους γονείς του.Όσο για τον ίδιο ακολουθεί την πορεία ενός ώριμου καρπού. Η πορεία του ξεκινά από το άδολο, παιχνιδιάρικο γέλιο προς την αποκάλυψη της δυσωδίας, της θλίψης, της γνώσης και τέλος προς το φυσιολογικό τέλος: το θάνατο.

[Agathe · Rating 1 out of 5]

I really don't like reading surrealism books

[Tycho Toothaker · Rating 4 out of 5]

We put this play on in university, and while I didn't appreciate it at the beginning, by the end I really loved it. Beautiful story with great characters that give actors a lot of room to really go over the top with. We never analyzed it formally but I thought it was pretty deep, even if I didn't get all of it.