What do you think?
Rate this book
Japanese Short Stories
Written by Ryunosuke Akutagawa, the uncontested master of the short story in modern Japanese literature, the stories in this anthology are perfect examples of the decadent aesthetic, with the gorgeous and the grotesque, the splendid and the sordid intertwining in highly polished prose.
Among them are 'The Hell Screen' a story comprising qualities of horror, the grotesque, and the macabre; 'A Clod of Soil,' a provocative tale of the relationship of an old woman and her ambitious daughter-in-law; 'Nezumi-Kozo (The Japanese Robin Hood)', a humorous and delightfully sardonic account of an experience on Kyoto Road one stormy nights; 'Genkaku-Sanbo,' a psychological study of an old man's acceptance of the inevitability of death and his striving to speed it along; 'The Spider's Thread,' a delicately written fable illustrating the Buddhist concept of the state of harmony which exits between Nature and Gautama Buddha in Paradise; and 'The Nose,' in which a Buddhism monk finds life difficult with his oversized nose.
Among them are 'The Hell Screen' a story comprising qualities of horror, the grotesque, and the macabre; 'A Clod of Soil,' a provocative tale of the relationship of an old woman and her ambitious daughter-in-law; 'Nezumi-Kozo (The Japanese Robin Hood)', a humorous and delightfully sardonic account of an experience on Kyoto Road one stormy nights; 'Genkaku-Sanbo,' a psychological study of an old man's acceptance of the inevitability of death and his striving to speed it along; 'The Spider's Thread,' a delicately written fable illustrating the Buddhist concept of the state of harmony which exits between Nature and Gautama Buddha in Paradise; and 'The Nose,' in which a Buddhism monk finds life difficult with his oversized nose.
240 pages, Paperback
First published January 1, 1961
11 people are currently reading
117 people want to read
About the author
Ryūnosuke Akutagawa
1,327 books2,137 followersAkutagawa Ryūnosuke (芥川 龍之介) was one of the first prewar Japanese writers to achieve a wide foreign readership, partly because of his technical virtuosity, partly because his work seemed to represent imaginative fiction as opposed to the mundane accounts of the I-novelists of the time, partly because of his brilliant joining of traditional material to a modern sensibility, and partly because of film director Kurosawa Akira's masterful adaptation of two of his short stories for the screen.
Akutagawa was born in the Kyōbashi district Tokyo as the eldest son of a dairy operator named Shinbara Toshizō and his wife Fuku. He was named "Ryūnosuke" ("Dragon Offshoot") because he was born in the Year of the Dragon, in the Month of the Dragon, on the Day of the Dragon, and at the Hour of the Dragon (8 a.m.). Seven months after Akutagawa's birth, his mother went insane and he was adopted by her older brother, taking the Akutagawa family name. Despite the shadow this experience cast over Akutagawa's life, he benefited from the traditional literary atmosphere of his uncle's home, located in what had been the "downtown" section of Edo.
At school Akutagawa was an outstanding student, excelling in the Chinese classics. He entered the First High School in 1910, striking up relationships with such classmates as Kikuchi Kan, Kume Masao, Yamamoto Yūzō, and Tsuchiya Bunmei. Immersing himself in Western literature, he increasingly came to look for meaning in art rather than in life. In 1913, he entered Tokyo Imperial University, majoring in English literature. The next year, Akutagawa and his former high school friends revived the journal Shinshichō (New Currents of Thought), publishing translations of William Butler Yeats and Anatole France along with original works of their own. Akutagawa published the story Rashōmon in the magazine Teikoku bungaku (Imperial Literature) in 1915. The story, which went largely unnoticed, grew out of the egoism Akutagawa confronted after experiencing disappointment in love. The same year, Akutagawa started going to the meetings held every Thursday at the house of Natsume Sōseki, and thereafter considered himself Sōseki's disciple.
The lapsed Shinshichō was revived yet again in 1916, and Sōseki lavished praise on Akutagawa's story Hana (The Nose) when it appeared in the first issue of that magazine. After graduating from Tokyo University, Akutagawa earned a reputation as a highly skilled stylist whose stories reinterpreted classical works and historical incidents from a distinctly modern standpoint. His overriding themes became the ugliness of human egoism and the value of art, themes that received expression in a number of brilliant, tightly organized short stories conventionally categorized as Edo-mono (stories set in the Edo period), ōchō-mono (stories set in the Heian period), Kirishitan-mono (stories dealing with premodern Christians in Japan), and kaika-mono (stories of the early Meiji period). The Edo-mono include Gesaku zanmai (A Life Devoted to Gesaku, 1917) and Kareno-shō (Gleanings from a Withered Field, 1918); the ōchō-mono are perhaps best represented by Jigoku hen (Hell Screen, 1918); the Kirishitan-mono include Hokōnin no shi (The Death of a Christian, 1918), and kaika-mono include Butōkai(The Ball, 1920).
Akutagawa married Tsukamoto Fumiko in 1918 and the following year left his post as English instructor at the naval academy in Yokosuka, becoming an employee of the Mainichi Shinbun. This period was a productive one, as has already been noted, and the success of stories like Mikan (Mandarin Oranges, 1919) and Aki (Autumn, 1920) prompted him to turn his attention increasingly to modern materials. This, along with the introspection occasioned by growing health and nervous problems, resulted in a series of autobiographically-based stories known as Yasukichi-mono, after the name of the main character. Works such as Daidōji Shinsuke no hansei(The Early Life of
Akutagawa was born in the Kyōbashi district Tokyo as the eldest son of a dairy operator named Shinbara Toshizō and his wife Fuku. He was named "Ryūnosuke" ("Dragon Offshoot") because he was born in the Year of the Dragon, in the Month of the Dragon, on the Day of the Dragon, and at the Hour of the Dragon (8 a.m.). Seven months after Akutagawa's birth, his mother went insane and he was adopted by her older brother, taking the Akutagawa family name. Despite the shadow this experience cast over Akutagawa's life, he benefited from the traditional literary atmosphere of his uncle's home, located in what had been the "downtown" section of Edo.
At school Akutagawa was an outstanding student, excelling in the Chinese classics. He entered the First High School in 1910, striking up relationships with such classmates as Kikuchi Kan, Kume Masao, Yamamoto Yūzō, and Tsuchiya Bunmei. Immersing himself in Western literature, he increasingly came to look for meaning in art rather than in life. In 1913, he entered Tokyo Imperial University, majoring in English literature. The next year, Akutagawa and his former high school friends revived the journal Shinshichō (New Currents of Thought), publishing translations of William Butler Yeats and Anatole France along with original works of their own. Akutagawa published the story Rashōmon in the magazine Teikoku bungaku (Imperial Literature) in 1915. The story, which went largely unnoticed, grew out of the egoism Akutagawa confronted after experiencing disappointment in love. The same year, Akutagawa started going to the meetings held every Thursday at the house of Natsume Sōseki, and thereafter considered himself Sōseki's disciple.
The lapsed Shinshichō was revived yet again in 1916, and Sōseki lavished praise on Akutagawa's story Hana (The Nose) when it appeared in the first issue of that magazine. After graduating from Tokyo University, Akutagawa earned a reputation as a highly skilled stylist whose stories reinterpreted classical works and historical incidents from a distinctly modern standpoint. His overriding themes became the ugliness of human egoism and the value of art, themes that received expression in a number of brilliant, tightly organized short stories conventionally categorized as Edo-mono (stories set in the Edo period), ōchō-mono (stories set in the Heian period), Kirishitan-mono (stories dealing with premodern Christians in Japan), and kaika-mono (stories of the early Meiji period). The Edo-mono include Gesaku zanmai (A Life Devoted to Gesaku, 1917) and Kareno-shō (Gleanings from a Withered Field, 1918); the ōchō-mono are perhaps best represented by Jigoku hen (Hell Screen, 1918); the Kirishitan-mono include Hokōnin no shi (The Death of a Christian, 1918), and kaika-mono include Butōkai(The Ball, 1920).
Akutagawa married Tsukamoto Fumiko in 1918 and the following year left his post as English instructor at the naval academy in Yokosuka, becoming an employee of the Mainichi Shinbun. This period was a productive one, as has already been noted, and the success of stories like Mikan (Mandarin Oranges, 1919) and Aki (Autumn, 1920) prompted him to turn his attention increasingly to modern materials. This, along with the introspection occasioned by growing health and nervous problems, resulted in a series of autobiographically-based stories known as Yasukichi-mono, after the name of the main character. Works such as Daidōji Shinsuke no hansei(The Early Life of
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
July 13, 2019
Ryunosuke Akutagawa (1892-1927) was a short story writer, essayist and haiku poet who died young at age 35, but whose about one hundred stories and novellas have become a hard and fast part of the canon of modern Japanese literature, not in the least thanks to his stylistic perfectionism and keen psychological insight. The present book contains ten stories, but is an older (and not very good) translation which is completely superseded by Jay Rubin's "Rashomon and 17 other stories" and Charles De Wolf's "Mandarins." However, it is still somewhat useful for the 6 stories not included in those newer collections (therefore the 2 stars!): A Clod of Soil, Nezumi-Kozo, Heichu the Amorous Genius, Genkaku-Sanbo, Otomo's Virginity and The Story of Yonosuke.
August 3, 2017
A varied selection of classic stories. Rather awkward translation.
February 25, 2018
Excellent short stories by the author of "Rashomon."
January 17, 2024
I suppose I just can't appreciate these types of 'slice of life' stories in the book. I just found it so incredibly boring and honestly, pretty misogynistic at times.
The way women are portrayed is disappointing, but I suppose it is a reflection of how they were treated in Japan's olden days.
Typical Japanese sexism is present, with a lot of male gaze moments that made me cringe.
If you like subtle stories that don't really go anywhere, as well as sexism, then maybe this is for you.
The way women are portrayed is disappointing, but I suppose it is a reflection of how they were treated in Japan's olden days.
Typical Japanese sexism is present, with a lot of male gaze moments that made me cringe.
If you like subtle stories that don't really go anywhere, as well as sexism, then maybe this is for you.
February 17, 2018
Nazwisko Akutagawa może być obce polskim czytelnikom, choć parę jego opowiadań zostało wydanych w naszym kraju, najczęściej w zbiorach z utworami różnych twórców japońskich. Wielbiciele starego kina japońskiego mogą kojarzyć tytuł "Rashōmon", jedno z wielu arcydzieł Kurosawy Akiry, nie zdając sobie sprawy, że reżyser oparł swój film m.in. na psychologicznej noweli o tym samym tytule, która wyszła spod pióra Akutagawy (a także na opowiadaniu "W gaju" tegoż pisarza). Ten młodo zmarły pisarz (w 1927 roku w wieku trzydziestu pięciu lat popełnił samobójstwo) przez Japończyków uważany jest natomiast za jednego z największych mistrzów krótkich form we współczesnej literaturze tego kraju, a Nagroda Akutagawy od 1935 roku stanowi najważniejszą literacką nagrodę w Japonii.
"Japanese Short Stories" to zbiór dziesięciu opowiadań, prezentujących to, co w twórczości Akutagawy najciekawsze i najbardziej wyjątkowe: jego niesamowitą wyobraźnię, niekiedy wręcz makabryczną, innym razem groteskowo zabawną, jego uważne spojrzenie na naturę i psychikę człowieka, a także język, którym się posługuje - niekiedy liryczny i zwiewny, innym razem zanurzony w szarej codzienności, szorstki i bezpośredni.
Im więcej czytam utworów japońskich autorów, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że to właśnie forma krótkich opowiadań jest najlepszym medium na zrozumienie, a przynajmniej podjęcie próby zrozumienia specyficznego spojrzenia na świat i odczuwania go przez Japończyków. Długie utwory doprowadzały mnie niejednokrotnie do łez znudzenia, a niekiedy wręcz denerwowały na tyle, że miałam ochotę książkę odłożyć i nigdy już po nią nie sięgnąć (Kawabata Yasunari, do ciebie mówię!). Opowiadania Akutagawy (podobnie jak przeczytane w zeszłym roku "Japanese Tales of Mystery and Imagination" Edogawy Rampo) wciągnęły mnie natomiast jak gąbka wodę i nie mogłam ich odłożyć, dopóki nie przeczytałam ich do ostatniej strony.
Nie wszystkie podobały mi się jednakowo, niezapomniane wrażenie zrobiły na mnie przede wszystkim te z odrobiną makabry tudzież humoru, ale nawet "Gruda ziemi" czy "Genkaku-Sanbo", które skupiały się przede wszystkim na codziennym życiu Japończyków w okresie Meiji i przepełnione były uczuciem zmęczenia, winy i smutku, uważam za niezwykle ciekawe ze względu na spojrzenie na nie Akutagawy, tak bardzo japońskie i tak mało dla nas niekiedy zrozumiałe.
"Nos" to abstrakcyjna i absurdalna zarazem opowieść o mnichu buddyjskim Zenchim, którego największym problemem jest długi nos (i gdy mówię długi, mam na myśli taki wystający poza dolną wargę, przez co podczas jedzenia uczeń Zenchiego musi go podtrzymywać laską, by nie przeszkadzał), która pokazuje, że nie zawsze to, czego pragniemy jest tym, czego potrzebujemy. "Piekielny parawan", najdłuższy z utworów w zbiorze, przeraził mnie nie na żarty nie tylko swoją tematyką, ale przede wszystkim opisem szaleństwa malarza, który dla swojej sztuki gotowy jest poświęcić życie drugiego człowieka. Z kolei "Heichū, kochliwy geniusz", opowiadanie o Taira no Sadamorim, zwanym japońskim Don Juanem to przekomiczna historia mężczyzny, któremu żadna kobieta nie ma prawa się oprzeć, w związku z czym zakochuje się on w dwórce, jedynej dziewczynie mającej go gdzieś. Sposób, w jaki próbował się biedny Heichū odkochać (powiem tylko jedno słowo - nocnik) mógł powstać tylko w głowie kogoś o bardzo specyficznej wyobraźni i poczuciu humoru. Żeby nie było, przy rozterkach strapionego kochasia wybuchnęłam śmiechem nie raz i nie dwa, a rozmowa dwójki jego przyjaciół o naturze Heichū i całego gatunku kobiecego stanowiła całkiem inteligentne i zaskakujące podsumowanie opowiastki.
O dziwo, największe wrażenie wywarła na mnie najkrótsze, bo zaledwie pięciostronicowe, opowiadanie o wdzięcznym tytule "Mandarynki". Zwyczajna, wiejska dziewczyna rzucająca swoim małym braciom mandarynki z okien pociągu i podróżny, którego nastrój ten prosty obrazek zmienia jak za dotknięciem różdżki - budowa i charakter opowieści nieodparcie kojarzył mi się z haiku, w której to formie zresztą Akutagawa próbował swoich sił. Bardzo japońskie, a mimo to poruszające również moje zachodnie serce, "Mandarynki" to opowiadanie, do którego na pewno nie raz wrócę.
Krótkie historie Akutagawy nie są literaturą łatwą, gdyż dzieli nas od momentu ich powstania sto lat, na dodatek zostały one w tym konkretnym wydaniu przetłumaczone na angielski przez Japończyka, a więc osobę, dla której język ten nie jest językiem ojczystym. Widać to w dziwacznych konstrukcjach gramatycznych czy niespotykanie użytych idiomach. Wydaje mi się jednak, że ten ostatni fakt działa na korzyść zbioru, gdyż choć niekiedy można się w tym angielskim pogubić, równocześnie przebija z tekstu jego "japońskość".
"Japanese Short Stories" to zbiór, po który warto sięgnąć nie tylko po to, żeby poznać choć trochę twórczość jednego z najważniejszych dwudziestowiecznych pisarzy japońskich, ale także po to, by wejść w umysł człowieka pochodzącego z zupełnie innego kręgu kulturowego i dostrzec, że mimo wielkich różnic w postrzeganiu świata, niektóre prawdy są uniwersalne i zrozumiałe dla wszystkich ludzi.
"Japanese Short Stories" to zbiór dziesięciu opowiadań, prezentujących to, co w twórczości Akutagawy najciekawsze i najbardziej wyjątkowe: jego niesamowitą wyobraźnię, niekiedy wręcz makabryczną, innym razem groteskowo zabawną, jego uważne spojrzenie na naturę i psychikę człowieka, a także język, którym się posługuje - niekiedy liryczny i zwiewny, innym razem zanurzony w szarej codzienności, szorstki i bezpośredni.
Im więcej czytam utworów japońskich autorów, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że to właśnie forma krótkich opowiadań jest najlepszym medium na zrozumienie, a przynajmniej podjęcie próby zrozumienia specyficznego spojrzenia na świat i odczuwania go przez Japończyków. Długie utwory doprowadzały mnie niejednokrotnie do łez znudzenia, a niekiedy wręcz denerwowały na tyle, że miałam ochotę książkę odłożyć i nigdy już po nią nie sięgnąć (Kawabata Yasunari, do ciebie mówię!). Opowiadania Akutagawy (podobnie jak przeczytane w zeszłym roku "Japanese Tales of Mystery and Imagination" Edogawy Rampo) wciągnęły mnie natomiast jak gąbka wodę i nie mogłam ich odłożyć, dopóki nie przeczytałam ich do ostatniej strony.
Nie wszystkie podobały mi się jednakowo, niezapomniane wrażenie zrobiły na mnie przede wszystkim te z odrobiną makabry tudzież humoru, ale nawet "Gruda ziemi" czy "Genkaku-Sanbo", które skupiały się przede wszystkim na codziennym życiu Japończyków w okresie Meiji i przepełnione były uczuciem zmęczenia, winy i smutku, uważam za niezwykle ciekawe ze względu na spojrzenie na nie Akutagawy, tak bardzo japońskie i tak mało dla nas niekiedy zrozumiałe.
"Nos" to abstrakcyjna i absurdalna zarazem opowieść o mnichu buddyjskim Zenchim, którego największym problemem jest długi nos (i gdy mówię długi, mam na myśli taki wystający poza dolną wargę, przez co podczas jedzenia uczeń Zenchiego musi go podtrzymywać laską, by nie przeszkadzał), która pokazuje, że nie zawsze to, czego pragniemy jest tym, czego potrzebujemy. "Piekielny parawan", najdłuższy z utworów w zbiorze, przeraził mnie nie na żarty nie tylko swoją tematyką, ale przede wszystkim opisem szaleństwa malarza, który dla swojej sztuki gotowy jest poświęcić życie drugiego człowieka. Z kolei "Heichū, kochliwy geniusz", opowiadanie o Taira no Sadamorim, zwanym japońskim Don Juanem to przekomiczna historia mężczyzny, któremu żadna kobieta nie ma prawa się oprzeć, w związku z czym zakochuje się on w dwórce, jedynej dziewczynie mającej go gdzieś. Sposób, w jaki próbował się biedny Heichū odkochać (powiem tylko jedno słowo - nocnik) mógł powstać tylko w głowie kogoś o bardzo specyficznej wyobraźni i poczuciu humoru. Żeby nie było, przy rozterkach strapionego kochasia wybuchnęłam śmiechem nie raz i nie dwa, a rozmowa dwójki jego przyjaciół o naturze Heichū i całego gatunku kobiecego stanowiła całkiem inteligentne i zaskakujące podsumowanie opowiastki.
O dziwo, największe wrażenie wywarła na mnie najkrótsze, bo zaledwie pięciostronicowe, opowiadanie o wdzięcznym tytule "Mandarynki". Zwyczajna, wiejska dziewczyna rzucająca swoim małym braciom mandarynki z okien pociągu i podróżny, którego nastrój ten prosty obrazek zmienia jak za dotknięciem różdżki - budowa i charakter opowieści nieodparcie kojarzył mi się z haiku, w której to formie zresztą Akutagawa próbował swoich sił. Bardzo japońskie, a mimo to poruszające również moje zachodnie serce, "Mandarynki" to opowiadanie, do którego na pewno nie raz wrócę.
Krótkie historie Akutagawy nie są literaturą łatwą, gdyż dzieli nas od momentu ich powstania sto lat, na dodatek zostały one w tym konkretnym wydaniu przetłumaczone na angielski przez Japończyka, a więc osobę, dla której język ten nie jest językiem ojczystym. Widać to w dziwacznych konstrukcjach gramatycznych czy niespotykanie użytych idiomach. Wydaje mi się jednak, że ten ostatni fakt działa na korzyść zbioru, gdyż choć niekiedy można się w tym angielskim pogubić, równocześnie przebija z tekstu jego "japońskość".
"Japanese Short Stories" to zbiór, po który warto sięgnąć nie tylko po to, żeby poznać choć trochę twórczość jednego z najważniejszych dwudziestowiecznych pisarzy japońskich, ale także po to, by wejść w umysł człowieka pochodzącego z zupełnie innego kręgu kulturowego i dostrzec, że mimo wielkich różnic w postrzeganiu świata, niektóre prawdy są uniwersalne i zrozumiałe dla wszystkich ludzi.
July 26, 2021
Жизнь идиота Акутагава
«Человеческая жизнь не стоит и одной строки Бодлера…»
«Чувствуя запах младенца, похожий на мышиный, он не мог удержаться от горькой мысли: «Зачем он родился? На этот свет, полный житейских страданий?»
«В тридцать лет он обнаружил, что как-то незаметно для себя полюбил один пустырь. Там только и было что множество кирпичных и черепичных обломков, валявшихся во мху. Но в его глазах этот пустырь ничем не отличался от пейзажа Сезанна.»
«Он хотел жить так неистово, чтоб можно было в любую минуту умереть без сожаления. И все же продолжал вести скромную жизнь»
«Боги, к несчастью, не могут, как мы, совершить самоубийство».»
«успокоившись от ужасного волнения, не мог не презирать горько самого себя, рожденного евнухом жизни.»
«Идя в полном одиночестве по сумеречной улице, он решил терпеливо ждать судьбу, которая придет его погубить.»
«Он Проводил жизнь в вечных сумерках. Словно опираясь на тонкий меч со сломанным лезвием.»
«Человеческая жизнь не стоит и одной строки Бодлера…»
«Чувствуя запах младенца, похожий на мышиный, он не мог удержаться от горькой мысли: «Зачем он родился? На этот свет, полный житейских страданий?»
«В тридцать лет он обнаружил, что как-то незаметно для себя полюбил один пустырь. Там только и было что множество кирпичных и черепичных обломков, валявшихся во мху. Но в его глазах этот пустырь ничем не отличался от пейзажа Сезанна.»
«Он хотел жить так неистово, чтоб можно было в любую минуту умереть без сожаления. И все же продолжал вести скромную жизнь»
«Боги, к несчастью, не могут, как мы, совершить самоубийство».»
«успокоившись от ужасного волнения, не мог не презирать горько самого себя, рожденного евнухом жизни.»
«Идя в полном одиночестве по сумеречной улице, он решил терпеливо ждать судьбу, которая придет его погубить.»
«Он Проводил жизнь в вечных сумерках. Словно опираясь на тонкий меч со сломанным лезвием.»
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 18, 2020
A good selection of Akutagawa's short stories. My favourites being: The Hell Screen (the tragedy that can come from the pursuit of perfection), The Spider's Thread (focusing on your own self-interest can bring about your downfall), The Nose (changing a physical feature you dislike may not bring the peace you think it will), and The Tangerines (quickly judging someone makes you miss out on that person's humanity).
The translation is a bit awkward. There is a fine balance between getting across the author's idea and adding your own. With Japanese having one word to encompass a whole idea in the English language makes that an even greater challenge.
The translation is a bit awkward. There is a fine balance between getting across the author's idea and adding your own. With Japanese having one word to encompass a whole idea in the English language makes that an even greater challenge.
July 11, 2009
Japanese Short Stories is a representative collection of Akutagawa's rich and elegant prose. This book contains eleven of his best known and most cherished short stories. This is a delightful anthology demonstrates Akutagawa's rare skills as a writer of short prose works. They span the depth and breadth of his imaganation. Although I didn't have a clear favorite, they are all pleasant and essential pieces of this writer's genius, from which we can gain a better understanding of the artist and his time.
October 14, 2016
Käännös on niin kömpelö, että välillä tuntuu ettei sitä jaksaisi kahlata läpi, ja kokoelmaan oltaisiin voitu valita kiinnostavampiakin Akutagawan novelleja. Kokoelma sisältää kuitenkin muutaman sellaisen novellin, joita ei ole muissa käännöksissä.
Sisältö:
The Hell Screen
A Clod of Soil
Nezumi-Kozo (The Japanese Robin Hood)
Heichu, the Amorous Genius
Genkaku-Sanbo
Otomi's Virginity
The Spider Thread
The Nose
The Tangerines
The Story of Yonosuke
Sisältö:
The Hell Screen
A Clod of Soil
Nezumi-Kozo (The Japanese Robin Hood)
Heichu, the Amorous Genius
Genkaku-Sanbo
Otomi's Virginity
The Spider Thread
The Nose
The Tangerines
The Story of Yonosuke
January 17, 2019
Personally I think this book has certain values that the author would love to share. The one that captivated me the most is "The Hell Screen" for it gives a deeper and darker meaning on the pursue of perfection.
October 10, 2008
One of the older collections of stories by Akutagawa. Surpassed by several newer translations, it does include a few stories not re-translated, as "Heichu, the Amarous Genius."
February 13, 2024
i recently watched "Rashomon" and found myself enthralled and bemused in equal measure. after reading about the film i was led to the writings of Akutagawa and as luck would have it, my local college had this copy on the shelves. after finishing it i find myself in a similar quandary. the stories here are by turns stultifying ("Nezumi-Kozo", "Genkaku-Sanbo", "The Story Of Yonosuke") - which I'm happy to blame on my being gaijin and the resultant lack of cultural familiarity - and horrifying, notably "The Hell Screen" which is worth the price of entrance alone.
mostly they seem to be behavioral fables such as "A Clod Of Soil" or "The Nose", where the characters don't realize what they have until it's gone. the translation here is unusual and, although i've not read a lot of Japanese in translation (mostly Murakami, both Ryu and Haruki), it seems very awkward and stilted as others here have mentioned. However it does lend an air of obscurity to some of the stories ("The Tangerine", "The Spider's Thread") that evokes something of the existentialists. but then again i prefer music on tape so maybe i just like the meaning muffled.
"Heichu - The Amorous Genius" deserves special mention due to the translation. at one point Heichu seizes a box containing the object of his desire's "waste matter" - it is repeatedly and somewhat hilariously referred to as her "waste matter" - and i'm at a loss as to whether the matter in question was scatological or menstrual. both offputting for very different reasons and regardless, a boss b*tch move par excellence. and "Otomi's Virginity"... eesh. another tragedy of translation, surely, but one imagines it would be off-putting in any language.
i'd be interested to read the same stories in different translation. "The Hell Screen" was a triumph. apparently Akutagawa went mad near the end of his life - some stories from that era would be interesting to read.
mostly they seem to be behavioral fables such as "A Clod Of Soil" or "The Nose", where the characters don't realize what they have until it's gone. the translation here is unusual and, although i've not read a lot of Japanese in translation (mostly Murakami, both Ryu and Haruki), it seems very awkward and stilted as others here have mentioned. However it does lend an air of obscurity to some of the stories ("The Tangerine", "The Spider's Thread") that evokes something of the existentialists. but then again i prefer music on tape so maybe i just like the meaning muffled.
"Heichu - The Amorous Genius" deserves special mention due to the translation. at one point Heichu seizes a box containing the object of his desire's "waste matter" - it is repeatedly and somewhat hilariously referred to as her "waste matter" - and i'm at a loss as to whether the matter in question was scatological or menstrual. both offputting for very different reasons and regardless, a boss b*tch move par excellence. and "Otomi's Virginity"... eesh. another tragedy of translation, surely, but one imagines it would be off-putting in any language.
i'd be interested to read the same stories in different translation. "The Hell Screen" was a triumph. apparently Akutagawa went mad near the end of his life - some stories from that era would be interesting to read.
January 15, 2019
This compilation of Japanese short stories was rather refreshing from the point of view of a Sci-fi Reader. This traditional take on narratives was entertaining from a plot perspective. Each story held a unique plot with unique morals and lessons to take away from. The unique storytelling voice that Akutagawa takes further enhanced the ability to reflect on his messages. That being said, I did find the stories to be a bit mundane, having come straight off of Warcross by Marie Lu. This may have skewed my opinion of the book, but that is how it goes. This book being a translation did lose a lot of value for me. Knowing some of the stories, having heard them in Japanese, some of the vocabulary, while a good choice for the flow of the story, did not fit the tone of the author. All in all, however, the stories offered a slower chance to reflect on how I view traditional Japanese works.
June 2, 2024
Wonderfully written short stories, even though sometimes fantastic situations, still great observations of human behaviour.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews