What do you think?
Rate this book
Żeby nie było zgorszenia. Ofiary mają głos
„Ksiądz więził i gwałcił”. „Kapłan molestował ministranta”. Takie tytuły biją po oczach, podnoszą oglądalność i zwiększają nakłady gazet. Ale nie słychać w nich zbyt głośno głosu ofiar. Ich ból ginie niezauważony, bo w centrum uwagi są sprawcy w sutannach.
To wyjątkowa książka, która daje głos ofiarom. Obok wstrząsających opisów przemocy seksualnej, poniżenia, a w niektórych wypadkach zwykłych tortur, znajdziecie tu zapis bezkarności sprawców, nieświadomości rodziców i krzywdy dzieci. Krzywda przeradza się w długotrwałą traumę, która prowadzi do prób samobójczych lub uzależnień. Każda z rozmów to osobista droga krzyżowa bohaterów, którzy dopiero po latach zdecydowali się opowiedzieć autorom o swoich dramatycznych przeżyciach.
Autorzy rozmawiają także z osobami, które na co dzień zajmują się problemem pedofilii w Kościele katolickim. Pokazują, w jaki sposób Kościół w Polsce ochrania księży pedofilów. Tabuizowanie tego tematu przez lata służyło sprawcom. Czas przerwać milczenie - również dla dobra Kościoła, ale przede wszystkim - dla dobra dzieci.
To wyjątkowa książka, która daje głos ofiarom. Obok wstrząsających opisów przemocy seksualnej, poniżenia, a w niektórych wypadkach zwykłych tortur, znajdziecie tu zapis bezkarności sprawców, nieświadomości rodziców i krzywdy dzieci. Krzywda przeradza się w długotrwałą traumę, która prowadzi do prób samobójczych lub uzależnień. Każda z rozmów to osobista droga krzyżowa bohaterów, którzy dopiero po latach zdecydowali się opowiedzieć autorom o swoich dramatycznych przeżyciach.
Autorzy rozmawiają także z osobami, które na co dzień zajmują się problemem pedofilii w Kościele katolickim. Pokazują, w jaki sposób Kościół w Polsce ochrania księży pedofilów. Tabuizowanie tego tematu przez lata służyło sprawcom. Czas przerwać milczenie - również dla dobra Kościoła, ale przede wszystkim - dla dobra dzieci.
224 pages, Paperback
First published February 15, 2018
6 people are currently reading
194 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
June 15, 2024
„Może to się zmieni, jak dojdą do głosu jacyś postępowi księża. Oby nie było za późno”.
Ta książka daje głos ofiarom. Ofiarom przemocy i wykorzystania seksualnego w kościele. Przez sprawców sutannach. W reportażu są zawarte rozmowy z ofiarami i badanie tematu pedofilii w kościele katolickim...
„Pod płaszczykiem troski o czystość wypytują dzieci o najbardziej intymne sprawy”.
Zaznaczam, że tematyka nie jest łatwa. To prawdziwe i bolesne przeżycia, które miałam okazję przeczytać. Nie żałuję, że sięgnęłam po tę lekturę, ponieważ ofiary przemocy seksualnej muszą same mierzyć się ze swoim bólem i najczęściej nie mają prawa głosu. O tym się nie mówi. A sprawcy zostają bezkarni (nie mówię tylko o księżach), są przenoszeni z jednej parafii do drugiej, zamiast być pociągnięci do odpowiedzialności. Z pewnością ta książka z gatunku non- fiction trafi u mnie do najważniejszych książek, które przeczytałam.
„Żeby Nie Było Zgorszenia” wywołało u mnie wiele bolesnych uczuć, ponieważ czytanie o tym jest bardzo trudne. Uważam, że jest to bolesna, trudna i niezwykle ważna lektura.
#żebyniebyłozgorszenia #reportaż #nonfiction #nonfictionbooks #gwałt #przemocseksualna #molestowanieseksualne #wykorzystanieseksualne #sprawcywsułtannach #krzywdydzieci #pedofiliawkosciele #problempedofiliiwkosciele #trauma #traumatyczneprzeżycia #dramatyczneprzezycia #ksiezapedofile
http://bookaholicandwriter.blogspot.c...
https://www.instagram.com/p/C8QF2fmNo...
https://x.com/Bookaholic22er/status/1...
https://lubimyczytac.pl/ksiazka/zeby-...
Ta książka daje głos ofiarom. Ofiarom przemocy i wykorzystania seksualnego w kościele. Przez sprawców sutannach. W reportażu są zawarte rozmowy z ofiarami i badanie tematu pedofilii w kościele katolickim...
„Pod płaszczykiem troski o czystość wypytują dzieci o najbardziej intymne sprawy”.
Zaznaczam, że tematyka nie jest łatwa. To prawdziwe i bolesne przeżycia, które miałam okazję przeczytać. Nie żałuję, że sięgnęłam po tę lekturę, ponieważ ofiary przemocy seksualnej muszą same mierzyć się ze swoim bólem i najczęściej nie mają prawa głosu. O tym się nie mówi. A sprawcy zostają bezkarni (nie mówię tylko o księżach), są przenoszeni z jednej parafii do drugiej, zamiast być pociągnięci do odpowiedzialności. Z pewnością ta książka z gatunku non- fiction trafi u mnie do najważniejszych książek, które przeczytałam.
„Żeby Nie Było Zgorszenia” wywołało u mnie wiele bolesnych uczuć, ponieważ czytanie o tym jest bardzo trudne. Uważam, że jest to bolesna, trudna i niezwykle ważna lektura.
#żebyniebyłozgorszenia #reportaż #nonfiction #nonfictionbooks #gwałt #przemocseksualna #molestowanieseksualne #wykorzystanieseksualne #sprawcywsułtannach #krzywdydzieci #pedofiliawkosciele #problempedofiliiwkosciele #trauma #traumatyczneprzeżycia #dramatyczneprzezycia #ksiezapedofile
http://bookaholicandwriter.blogspot.c...
https://www.instagram.com/p/C8QF2fmNo...
https://x.com/Bookaholic22er/status/1...
https://lubimyczytac.pl/ksiazka/zeby-...
May 28, 2019
Bardzo bolesna książka, ale i bardzo potrzebna. Czyżby nadchodził czas rozrachunku? Mam taką nadzieję.
June 22, 2023
Historie skrzywdzonych miażdżą. Miażdży też realizacja jak aroganckie i wyrachowane były zachowania sprawców w sutannach. Niby nie jest to nowa wiedza, ale po to przypomnienie warto do tej książki sięgnąć. Raziła mnie tylko wyrażana nadzieja, że kościół swój błąd zrozumie i zacznie sprawców ścigać.
September 4, 2018
Średnia. Wywiady z ofiarami bez choćby próby pogłębienia tematu, bez dopowiedzeń, przeciętnie zredagowane. Ciekawe lub niejasne wątki w wypowiedziach skrzywdzonych pomijane.
Niewiele wnoszące rozmowy z "ekspertami", pokazujące w sumie przez 20 stron, że "niby coś robią, ale nie robią".
Bardziej broszura informacyjna niż reportaż. Nie ukrywam, że ze względu na temat miałem też większe wymagania niż od standardowej książki (na trudne tematy trzeba pisać dobrze albo wcale).
No i się zawiodłem.
Niewiele wnoszące rozmowy z "ekspertami", pokazujące w sumie przez 20 stron, że "niby coś robią, ale nie robią".
Bardziej broszura informacyjna niż reportaż. Nie ukrywam, że ze względu na temat miałem też większe wymagania niż od standardowej książki (na trudne tematy trzeba pisać dobrze albo wcale).
No i się zawiodłem.
May 24, 2025
bardzo nieumiejętnie poprowadzone wywiady, tym bardziej w tak delikatnej i osobistej tematyce.
ciężko mi też zrozumieć jak można napisać całą książkę o hipokryzji i okrucieństwie kościoła po czym wysłać swoje dziecko do komunii ….?
ciężko mi też zrozumieć jak można napisać całą książkę o hipokryzji i okrucieństwie kościoła po czym wysłać swoje dziecko do komunii ….?
September 13, 2022
Czytając tę książkę teraz warto mieć na uwadze, że powstała w 2018 roku, więc niektóre dane mogą nie być aktualne. Patrząc jednak na obecne społeczeństwo to mentalność aż tak bardzo się nie zmieniła. Nadal przymykamy oko na krzywdę drugiego człowieka, choć teraz media nie boją się komentować podobnych sytuacji, wręcz pomagają piętnować sprawcę. A to już krok do przodu.
Autorzy przeprowadzili siedem wywiadów z ofiarami aktów pedofilskich duchownych. Ponadto przedstawili także stanowisko specjalistów i księdza Adama Żaka, delegata KEP ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży. I jak można się domyślić – pierwsza część zwala z nóg. Poziom bestialstwa dorosłych ludzi w stosunku do dzieci jest przerażający. Pozostałe dwie części są ciekawe, jednak nie oddziałują tak mocno na czytelnika i – moim zdaniem – są przedstawione zbyt pobieżnie, bez wnikliwszej analizy. Mimo wszystko nie żałuję lektury, bo dała mi dużo do myślenia. I podsunęła tematy do dalszego zapoznania – na przykład głośne sytuacje w Irlandii, w USA i w Niemczech.
Przede wszystkim pokazuje mechanizmy uzależnienia ofiary od swojego oprawcy. To wcale nie jest takie czarno-białe, jak niektórzy myślą. Powiedzenie „to po co do niego chodziłeś(aś)/chodzisz” jest tak samo szkodliwe jak wypieranie winy konkretnej osoby. A już najbardziej nie potrafię zrozumieć reakcji rodziców. Ja wiem – dajesz tyle ile sam masz. Jednak nie potrafię sobie wyobrazić sytuacji, że w tak poważnych oskarżeniach nie wierzę własnemu dziecku, a niekiedy sama pcham go w ramiona oprawcy. Dlatego tym mocniej uderzyły we mnie wyznania dorosłych już ofiar.
Gwałty, molestowanie, wpędzanie w alkoholizm, egzorcyzmy, ukrywanie prawdy przez biskupów, wtórna wiktymizacja, brak ochrony ze strony opiekunów, rodzinne patologie – to tylko część problemów, z jakimi zmagają się bohaterowie i o jakich przeczytamy na kartkach tej książki.
W książce opisywane są i medialne sprawy, i takie mniej medialne, uprzątnięte pod dywan. Jestem pełna podziwu dla wszystkich tych, którzy odważyli się zawalczyć o siebie i sprawiedliwość. Ogromne brawa za odwagę należą się także członkom Fundacji Nie Lękajcie Się.
Trudny i bolesny reportaż, obnażający prawdę o świecie duchownych i o nas samych. Czasami warto przemyśleć swoje zachowanie i zachować pewne słowa dla siebie. Przede wszystkim warto przeczytać chociażby ten wątek, w którym specjalistka tłumaczy dlaczego dziecko nie może prowokować dorosłego człowieka i nigdy nie ponosi winy za jego zachowanie, nawet wyrażając zgodę na udział w aktach pedofilskich.
Autorzy przeprowadzili siedem wywiadów z ofiarami aktów pedofilskich duchownych. Ponadto przedstawili także stanowisko specjalistów i księdza Adama Żaka, delegata KEP ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży. I jak można się domyślić – pierwsza część zwala z nóg. Poziom bestialstwa dorosłych ludzi w stosunku do dzieci jest przerażający. Pozostałe dwie części są ciekawe, jednak nie oddziałują tak mocno na czytelnika i – moim zdaniem – są przedstawione zbyt pobieżnie, bez wnikliwszej analizy. Mimo wszystko nie żałuję lektury, bo dała mi dużo do myślenia. I podsunęła tematy do dalszego zapoznania – na przykład głośne sytuacje w Irlandii, w USA i w Niemczech.
Przede wszystkim pokazuje mechanizmy uzależnienia ofiary od swojego oprawcy. To wcale nie jest takie czarno-białe, jak niektórzy myślą. Powiedzenie „to po co do niego chodziłeś(aś)/chodzisz” jest tak samo szkodliwe jak wypieranie winy konkretnej osoby. A już najbardziej nie potrafię zrozumieć reakcji rodziców. Ja wiem – dajesz tyle ile sam masz. Jednak nie potrafię sobie wyobrazić sytuacji, że w tak poważnych oskarżeniach nie wierzę własnemu dziecku, a niekiedy sama pcham go w ramiona oprawcy. Dlatego tym mocniej uderzyły we mnie wyznania dorosłych już ofiar.
Gwałty, molestowanie, wpędzanie w alkoholizm, egzorcyzmy, ukrywanie prawdy przez biskupów, wtórna wiktymizacja, brak ochrony ze strony opiekunów, rodzinne patologie – to tylko część problemów, z jakimi zmagają się bohaterowie i o jakich przeczytamy na kartkach tej książki.
W książce opisywane są i medialne sprawy, i takie mniej medialne, uprzątnięte pod dywan. Jestem pełna podziwu dla wszystkich tych, którzy odważyli się zawalczyć o siebie i sprawiedliwość. Ogromne brawa za odwagę należą się także członkom Fundacji Nie Lękajcie Się.
Trudny i bolesny reportaż, obnażający prawdę o świecie duchownych i o nas samych. Czasami warto przemyśleć swoje zachowanie i zachować pewne słowa dla siebie. Przede wszystkim warto przeczytać chociażby ten wątek, w którym specjalistka tłumaczy dlaczego dziecko nie może prowokować dorosłego człowieka i nigdy nie ponosi winy za jego zachowanie, nawet wyrażając zgodę na udział w aktach pedofilskich.
January 31, 2022
Nie jest to ani pierwsza, ani z pewnością ostatnia książka o takiej tematyce, którą czytam, jednak ta nie należała do najlepszych. Na plus podział ofiary–eksperci, jednak w mojej opinii rozmowy nie są zbyt rozwinięte, zdecydowanie można było poświęcić temu więcej czasu i zrobić dokładniejszy research.
January 19, 2019
Jesienią wymyśliłam sobie, że lektury zimowe mają należeć do kategorii miłe, przyjemne i lekkie. Gdyby jeszcze chciały rozśmieszać, to już byłoby wspaniale. I tak właśnie kończą niektóre postanowienia, zwłaszcza jesienne.
Pedofilia – nie tylko w Kościele – jest bardzo delikatnym tematem, więc opracowanie takiej książki wymagało po pierwsze: olbrzymiego taktu, wyczucia i empatii wobec ofiar, po drugie: przełamania bariery tabu i namówienia rozmówców do wzięcia udziału w przedsięwzięciu, po trzecie: obiektywnego podsumowania, gdy nóż się w kieszeni otwiera. To ostatnie chyba najtrudniejsze. Ale po kolei.
Autorzy podzielili książkę na trzy części. Pierwsza to rozmowy z ofiarami molestowania przez księży/zakonników. W części drugiej wypowiadają się eksperci i osoby pomagające ofiarom. A wśród nich: Marek Lisiński, lider fundacji Nie lękajcie się; prof. Maria Beisert, prawniczka, psycholożka i seksuolożka; jezuita Adam Żak, koordynator do spraw ochrony dzieci i młodzieży przy Konferencji Episkopatu Polski. W trzeciej części ustosunkowali się do tematu sami autorzy.
Pierwsze wrażenie, które pozostało we mnie po zakończeniu lektury, to olbrzymi podziw dla autorów za obiektywne i analityczne opracowanie tematu, podczas gdy czytelnika rozsadzają emocje. Wrażenie drugie - jeszcze podczas czytania w głowie rozbrzmiał mi cytat z „Psów” Pasikowskiego: „W firmie nie donosi się na kolegów” – i siedział tam do końca książki odzywając się co kilka stron charakterystycznym głosem Aleksandra Bednarza. Bo taka jest myśl przewodnia władz kościelnych w Polsce w stosunku do zwalczania pedofilii w Kościele. Najbardziej przykro zrobiło mi się, gdy przytoczono przykłady Kościołów (USA, Niemcy, Belgia, Australia), które potrafiły stanąć w prawdzie, przyjąć odpowiedzialność na klatę, a potem zakasać rękawy i wziąć się do roboty. W Polsce tymczasem nadal obowiązuje metoda zamiatania pod dywan oraz atakowania bezbronnych ofiar i przerzucania na nie odpowiedzialności za to, co je spotkało. Oddaję głos prezesowi fundacji Nie lękajcie się: „Zamieściliśmy na stronie fundacji list biskupa do ofiary, który pokazuje mentalność Kościoła, a zarazem społeczeństwa. Tam się pisze wprost, że nie ma sensu wracać do przeszłości, żeby z tego, co było, nie wyciągać konsekwencji, że trzeba przebaczyć, zostawić to. A więc instytucja nie pozostawia wątpliwości: sprawę trzeba zamieść pod dywan, nie ruszać jej”. Właśnie, instytucja ponad wszystko. Nie zauważyłam pokory, czy choćby współczucia dla ofiar. Widać to najdobitniej, gdy ofiary opowiadają o przesłuchaniach przed komisjami kościelnymi, kiedy już zdecydowały się zacząć mówić. Tu z kolei w głowie rozgościł mi się „Kler”.
Jeśli chodzi o zeznania ofiar, najbardziej uderzył mnie sposób, w jaki są wybierane: często z rodzin dysfunkcyjnych, dzieci, którym w domu brakuje miłości i uwagi, a Kościół i zainteresowanie okazywane przez kapłana tę lukę po części wypełniają. Tu bardzo duże zagrożenie stwarza spowiedź, kiedy kapłani mają okazję do wyselekcjonowania ofiary, poznania jej sytuacji rodzinnej i dziecięcych tajemnic (idealna okazja do szantażowania), a następnie urobienia jej, stworzenia afery zaufania, przywiązania do siebie. A kiedy w końcu okazuje się, jaki był cel tego zainteresowania, dziecko nie ma do kogo się zwrócić. Często nawet nie wie, że stało się coś złego, bo tak działa autorytet księdza. W wielu przypadkach też to, co się dzieje, jest tajemnicą poliszynela – otoczenie wie, ale robi wszystko, żeby nie wiedzieć.
Ofiary opowiadały, że molestujący je kapłan zabierał je na wyjazdy. Rodzice na to pozwalali, bo przecież opiekunem miał być ksiądz, osoba niemal święta, więc co się może stać? A potem, gdy już się stało i skrzywdzone dziecko odważy się otworzyć przed rodzicem i o tym powiedzieć, spotyka się z niezrozumieniem, niedowierzaniem lub, co gorsza, z obarczeniem winą.
Pomimo nieprzyjemnych emocji, jakie wywołuje ta książka, warto po nią sięgnąć. Bo dyskusja o zjawisku pedofilii dopiero przybiera na sile, a tu mamy spojrzenie z kilku perspektyw. Czekam na kolejne. https://www.facebook.com/ksiazkikawaija/
Pedofilia – nie tylko w Kościele – jest bardzo delikatnym tematem, więc opracowanie takiej książki wymagało po pierwsze: olbrzymiego taktu, wyczucia i empatii wobec ofiar, po drugie: przełamania bariery tabu i namówienia rozmówców do wzięcia udziału w przedsięwzięciu, po trzecie: obiektywnego podsumowania, gdy nóż się w kieszeni otwiera. To ostatnie chyba najtrudniejsze. Ale po kolei.
Autorzy podzielili książkę na trzy części. Pierwsza to rozmowy z ofiarami molestowania przez księży/zakonników. W części drugiej wypowiadają się eksperci i osoby pomagające ofiarom. A wśród nich: Marek Lisiński, lider fundacji Nie lękajcie się; prof. Maria Beisert, prawniczka, psycholożka i seksuolożka; jezuita Adam Żak, koordynator do spraw ochrony dzieci i młodzieży przy Konferencji Episkopatu Polski. W trzeciej części ustosunkowali się do tematu sami autorzy.
Pierwsze wrażenie, które pozostało we mnie po zakończeniu lektury, to olbrzymi podziw dla autorów za obiektywne i analityczne opracowanie tematu, podczas gdy czytelnika rozsadzają emocje. Wrażenie drugie - jeszcze podczas czytania w głowie rozbrzmiał mi cytat z „Psów” Pasikowskiego: „W firmie nie donosi się na kolegów” – i siedział tam do końca książki odzywając się co kilka stron charakterystycznym głosem Aleksandra Bednarza. Bo taka jest myśl przewodnia władz kościelnych w Polsce w stosunku do zwalczania pedofilii w Kościele. Najbardziej przykro zrobiło mi się, gdy przytoczono przykłady Kościołów (USA, Niemcy, Belgia, Australia), które potrafiły stanąć w prawdzie, przyjąć odpowiedzialność na klatę, a potem zakasać rękawy i wziąć się do roboty. W Polsce tymczasem nadal obowiązuje metoda zamiatania pod dywan oraz atakowania bezbronnych ofiar i przerzucania na nie odpowiedzialności za to, co je spotkało. Oddaję głos prezesowi fundacji Nie lękajcie się: „Zamieściliśmy na stronie fundacji list biskupa do ofiary, który pokazuje mentalność Kościoła, a zarazem społeczeństwa. Tam się pisze wprost, że nie ma sensu wracać do przeszłości, żeby z tego, co było, nie wyciągać konsekwencji, że trzeba przebaczyć, zostawić to. A więc instytucja nie pozostawia wątpliwości: sprawę trzeba zamieść pod dywan, nie ruszać jej”. Właśnie, instytucja ponad wszystko. Nie zauważyłam pokory, czy choćby współczucia dla ofiar. Widać to najdobitniej, gdy ofiary opowiadają o przesłuchaniach przed komisjami kościelnymi, kiedy już zdecydowały się zacząć mówić. Tu z kolei w głowie rozgościł mi się „Kler”.
Jeśli chodzi o zeznania ofiar, najbardziej uderzył mnie sposób, w jaki są wybierane: często z rodzin dysfunkcyjnych, dzieci, którym w domu brakuje miłości i uwagi, a Kościół i zainteresowanie okazywane przez kapłana tę lukę po części wypełniają. Tu bardzo duże zagrożenie stwarza spowiedź, kiedy kapłani mają okazję do wyselekcjonowania ofiary, poznania jej sytuacji rodzinnej i dziecięcych tajemnic (idealna okazja do szantażowania), a następnie urobienia jej, stworzenia afery zaufania, przywiązania do siebie. A kiedy w końcu okazuje się, jaki był cel tego zainteresowania, dziecko nie ma do kogo się zwrócić. Często nawet nie wie, że stało się coś złego, bo tak działa autorytet księdza. W wielu przypadkach też to, co się dzieje, jest tajemnicą poliszynela – otoczenie wie, ale robi wszystko, żeby nie wiedzieć.
Ofiary opowiadały, że molestujący je kapłan zabierał je na wyjazdy. Rodzice na to pozwalali, bo przecież opiekunem miał być ksiądz, osoba niemal święta, więc co się może stać? A potem, gdy już się stało i skrzywdzone dziecko odważy się otworzyć przed rodzicem i o tym powiedzieć, spotyka się z niezrozumieniem, niedowierzaniem lub, co gorsza, z obarczeniem winą.
Pomimo nieprzyjemnych emocji, jakie wywołuje ta książka, warto po nią sięgnąć. Bo dyskusja o zjawisku pedofilii dopiero przybiera na sile, a tu mamy spojrzenie z kilku perspektyw. Czekam na kolejne. https://www.facebook.com/ksiazkikawaija/
July 25, 2024
Pierwsza połowa poruszająca, wstrząsająca i wzruszająca. Zeznania osób, na których stosowana była przemoc były niezwykle szczere i przez niektóre historie ciężko było przebrnąć. Autorzy zadawali pytania w sposób odpowiedni i mam poczucie, że podeszli do tematu z wielką dozą empatii i wyczucia. Dla mnie jednak 2 połowa reportażu była zbędna (przynajmniej większa jej część). Wypowiedzi ekspertów i podsumowanie to powtarzanie w kółko tych samych stwierdzeń i punktów. Z tych rozdziałów nie dowiadujemy się niczego nowego, czego nie można było wywnioskować z relacji ofiar. Moim zdaniem pozycja warta uwagi, lecz jeżeli ktoś czytał już inne książki około tematyczne to ja osobiście odpuściłabym sobie część II i III
May 15, 2023
Jak zwykle dobra robota reporterska. Rozmowy z ofiarami nie tylko pedofili, ale także np. egzorcystów. Ta historia poruszyła mnie chyba najbardziej, bo działa się za przyzwoleniem i wiedzą rodziców maltretowanej. Pod koniec też autorzy pokazują brak woli kościoła do naprawienia czegokolwiek, co jest chyba najbardziej obrzydliwe, niegodne, nieetyczne... nie wiem jakich jeszcze słów użyć. Mam wielki szacunek do ludzi piszących i wydających takie książki w Państwie bezprawia. Nigdy nie powinno być tak, że prokuratorzy, policjanty, prawnicy... boją się kościoła i jemu podporządkowują. Kościół powinien słono zapłacić za ukrywanie sprawców i tyle.
February 26, 2020
Warto tę książkę przeczytać, bo udało się autorom osiągnąć cel i przerzucić uwagę ze sprawców na ofiary. Rzeczywiście myślimy o nich, o tym jak ciężko im być i jak powinno się im oddać sprawiedliwość. „Tylko nie mów nikomu” wzbudziło we mnie emocje bardzo żywe, wykluczające myślenie. „Żeby nie było zgorszenia” też je wzbudza, ale są chłodniejsze i pozwalają na analizę i zastanowienie. Nie jest to jednak lektura kopiąca głęboko i mająca uwierać, nie dociska. Z jednej strony dobrze, bo świadczy o dużym szacunku dla rozmówcy i jego granic. Z drugiej być może traktuje temat za bardzo po wierzchu.
May 15, 2018
Temat dotknięty ze strony ofiar, przedstawione oficjalne stanowisko kościoła, ukazane krytyczne (nie mylić z krytykanckim!) spojrzenie specjalistów. Może nie jest to kompleksowo zbadane i nie pokazuje szerokiego spektrum "zjawiska", ale porusza temat ważny i pomijany. Mam nadzieję, że rozpocznie i zachęci do kolejnych ujawnień i walki z oprawcami.
August 2, 2021
Historie, przytoczone w książce, są straszne i obrzydliwe. Nie mam pojęcia, jak w XXI wieku coś takiego może się dziać i pozostawać bezkarne (znaczy - technicznie - wiem jak, ale dalej nie mieści mi się to w głowie). Każdy w Polsce powinien przeczytać przynajmniej jedną historię, a najlepiej wszystkie. Po prostu.
April 22, 2018
Chyba pierwsza na polskim "rynku" wydawniczym książka o pedofilii w kościele. Podzielona na trzy części: świadectwa osób, głosy ekspertów i analizę/refleksje autorów. Trochę w tym wielogłosie i różnorodności gubi się cała książka. Jako wstęp do opisu zjawiska spełnia swoje zadanie.
September 19, 2018
Także tego...
January 23, 2019
Zabrakło zgłębienia tematu, jakiejś wartości dodanej. Książka sprawia wrażenie broszury skompilowanej z kilku artykułów/wywiadów. Jestem zawiedziony.
November 4, 2023
Świetny reportaż, w niektórych miejscach bardzo ciężko się go czyta. Dobrze, że wychodzimy już z czasów kultu księży, a bliscy nie są ślepo zapatrzeni w Kościół.
May 23, 2023
Podstawowym problemem książki jest to, że znaleźli się dziennikarze, którzy przeprowadzając wywiady z ofiarami księży pedofilów, zrobili to dużo lepiej. Tutaj czasami są rozmowy zbyt krótkie, czasami chce się usłyszeć więcej, a czasami czuje się mocny niedosyt, bo można było wyciągnąć coś więcej.
A miałam dać sobie już spokój z tematem pedofilii :(
A miałam dać sobie już spokój z tematem pedofilii :(
Displaying 1 - 20 of 20 reviews