Το Κέλυφος είναι το πρώτο αυτοτελές μέρος της ομώνυμης τριλογίας.
Αφηγείται μία ιστορία για τον σκοτεινό κόσμο που αναπνέει ύπουλα μέσα στο σκοτάδι, ακριβώς δίπλα από τη φαινομενικά ήρεμη και προβλέψιμη καθημερινότητα μας. Έναν κόσμο, τον οποίο δυναστεύουν και κυβερνούν οι πιο σκληρές διαστροφές, τα πιο ακραία πάθη. Έναν κόσμο, όπου οι απαγωγές αθώων, τα αποτρόπαια ιατρικά πειράματα, η παιδεραστία, καθώς και οι σκοτεινές αιρέσεις, δεν είναι αποκυήματα φαντασίας, αλλά μία δυσοίωνη, σκληρή πραγματικότητα, την οποία έχουμε επιλέξει ως κοινωνία να αγνοήσουμε, φοβούμενοι να αντικρίσουμε το αληθινό πρόσωπο του Τέρατος… Ενός Τέρατος του οποίου η όψη, είναι ακριβώς ίδια με τη δική μας.
Ίσως τελικά η Κόλαση να βρίσκεται πολύ πιο κοντά, από όσο θέλουμε να πιστεύουμε…
Ο Γιάννης Ε. Διαμαντής (Έκτορας Δέλτα) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε Computer science & Sound engineering, στο πανεπιστήμιο του Σικάγο ενώ ταυτόχρονα ολοκλήρωσε τις μουσικές του σπουδές στη σύνθεση, την αρμονία και το πιάνο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ασχολήθηκε επί σειρά ετών με τη μουσική παραγωγή και ηχογράφηση δίσκων. Συνέθεσε επίσης και ενορχήστρωσε μουσική για θεατρικά έργα, ταινίες, αλλά και διαφημιστικά σποτ. Έχει εργαστεί ως ηχολήπτης και sound designer στα μεγαλύτερα θέατρα της Αθήνας, ενώ από το 1998 έως και το 2015 δίδαξε ηχοληψία και μουσική.
Να κι ένα βιβλίο ανάμεσα σε αστυνομικό και θρίλερ, αγαπημένο είδος που πολύ σπάνια πετυχαίνω.
Γρήγορη εξέλιξη και εξαιρετική πλοκή, οι σελίδες έφυγαν χωρίς να το καταλάβω. Μιλά για συνωμοσίες, για άτομα πανίσχυρα που πειραματίζονται πάνω σε ανθρώπινα σώματα, εξουσιάζουν τη ζωή ή το θάνατό τους θεωρώντας πως έχουν αυτό το δικαίωμα, ενώ οι "καλοί" βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά από το να καταλάβουν τι συμβαίνει. Είχα μόνιμα μια αγωνία για το τι θα συμβεί στη συνέχεια και ποιος από τους πρωταγωνιστές θα επιβιώσει, ενώ ταυτόχρονα διάβαζα με ιδιαίτερη ευχαρίστηση τα όσα αφορούσαν το παρελθόν των πρωταγωνιστών.
Το βιβλίο είναι λίγο βίαιο και αυτό προφανώς σημαίνει ότι έχει κάποιες περιγραφές από σκηνές εγκλημάτων αρκετά σκληρές. Επίσης, υπάρχουν κάποιες (λίγες δυστυχώς) μεταφυσικές σκηνές που τις περιγράφει τόσο απλά αλλά και τόσο αληθινά που στο τέλος νιώθεις παγωμένες ανάσες στην πλάτη σου.
Δεν έχω καταλάβει αν η κατά τόπους έλλειψη σημείων στίξεως (κυρίως κομμάτων) είναι ηθελημένη ή αν ξέφυγε στην επιμέλεια, πάντως στα σημεία που την πρόσεξα κάνει τη ροή πιο γρήγορη, σαν να ακούς κάποιον παρανοϊκό να σου μιλά χωρίς να σταματά για να πάρει ανάσα. Δεν κυριαρχεί σε όλο το κείμενο, ήταν όμως αισθητή σε κάποια σημεία έντονης δράσης και από τη στιγμή που τη συνήθισα μου άρεσε.
Μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που γράφει ο συγγραφέας. Είναι σύγχρονο, γρήγορο και πλήρως ικανοποιητικό, θα μπορούσε να γίνει ταινία πολύ εύκολα. Πιστεύω πως θα δούμε πολλά στο μέλλον από τον συγγραφέα, έχει τεράστια φαντασία και ικανότητες.