Ο θεός του πολέμου

by Ξενοφών Φύτρος

Με δολοφόνησαν στα είκοσι εννέα μου. Ο δολοφόνος μου με πυροβόλησε δύο φορές στο κεφάλι και ξεφορτώθηκε το άψυχο σώμα μου ρίχνοντας το αυτοκίνητό μου στη θάλασσα. Το πτώμα μου ξεβράστηκε λίγους μήνες μετά σε κατάσταση αποσύνθεσης. Οι συγγενείς μου κατάλαβαν ότι το ταλαιπωρημένο λείψανο ανήκε σ’ εμένα από τη βέρα που φορούσα στο δεξί μου χέρι. Η κηδεία μου έγινε λίγες μέρες μετά και ο φάκελος της υπόθεσης έκλεισε για την αστυνομία. Ο επίλογος της σύντομης ζωής μου θα γραφόταν εκεί, αν δεν υπήρχε ένας άνθρωπος να ερευνήσει την υπόθεση και να ανακαλύψει τον δολοφόνο μου: Εγώ.

Ακροβατώντας επιδέξια ανάμεσα στο αστυνομικό και το ψυχολογικό θρίλερ, ο Θεός του Πολέμου είναι το ανατρεπτικό ντεμπούτο του Ξενοφώντα Φύτρου που θα σας καθηλώσει.

560 pages, Paperback

First published March 16, 2018

About the author

Ο Ξενοφών Φύτρος γεννήθηκε στη Σαντορίνη τον Νοέμβριο του 1979. Σπούδασε αθλητική δημοσιογραφία στην Αθήνα και ζει και εργάζεται στη Σαντορίνη. Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο “Ο Θεός του Πολέμου” εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2018 από τις Εκδόσεις BELL. Διηγήματά του έχουν βραβευτεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και δημοσιευτεί σε συλλογικούς τόμους.

Reviews

[Φίλιππος ²³ · Rating 1 out of 5]

EDIT 21/06/2019: ένα χρόνο μετά από αυτό το review, το πέσιμο που έφαγα (και κατόπιν ban από την ομάδα με συνοπτικές και εννοείται δημοκρατικές διαδικασίες) από τη γνωστή πλέον κλίκα της ομάδας του Facebook "Φίλοι αστυνομικής λογοτεχνίας", επειδή τόλμησα να μιλήσω αρνητικά για ένα βιβλίο που η κλίκα το εκθειάζει για ευνόητους λόγους και να αναφερθώ για άλλη μια φορά στο εκπληκτικό μάρκετινγκ του εκδοτικού και στα κανάλια προώθησης του, έρχεται να με δικαιώσει απόλυτα!

Η άποψη μου για το 👇
Ο θεός του πολέμου - Ξενοφών Φύτρος
(και όχι μόνο γι'αυτό)

Καταρχήν, να πω ότι αυτό το βιβλίο μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον και το είχα βάλει στο μάτι πριν καν κυκλοφορήσει. Αυτό για να αποφύγω σχόλια του τύπου "γιατί το διάβασες, αφού σου είπαν άτομα που ξέρουν το γούστο σου ότι δεν θα σου αρέσει"!

Δεύτερον, να πω ένα μεγάλο μπράβο στις εκδόσεις για το μάρκετινγκ τους...!

Τρίτον, αν θέλετε ευγένειες και όμορφα λόγια, σταματήστε να διαβάζετε τώρα και πηγαίνετε σε άλλη ανάρτηση! Θα πω όλα αυτά που πολλοί σκεφτόμαστε, πολλοί τα έχουμε ήδη συζητήσει, αλλά κανένας δεν τα λέει δημόσια για να μη κατηγορηθεί κτλ.

Τώρα σοβαρά;;; Έλατε, πείτε την αλήθεια όλοι εσείς με τα βιβλιοφιλικά μπλογκ και τις ομάδες, που του βάλατε 5 αστεράκια στο Goodreads και έχετε γράψει διθυραμβικές κριτικές, πόσα πήρατε; Τουλάχιστον παίρνετε τίποτα της προκοπής, ή συμβιβάζεστε με μερικά δωρεάν βιβλία και καμιά θέση στα πάνελ στις παρουσιάσεις; Γιατί αν βγάζετε μισθό, πάω πάσο! Δεν θα αναφερθώ στον απλό αναγνώστη, γιατί το γούστο είναι υποκειμενικό και ίσως να μην έχει και την κατάλληλη εμπειρία πάνω στο συγκεκριμένο είδος...Αλλά εσείς λίγο τσίπα δεν;;; Δηλαδή ένας από εσάς δεν βρέθηκε να του βάλει έστω ένα 3άρι ρε παιδί μου, δεν λέω να το θάψει, γιατί εντάξει πρέπει να κρατάτε και μια ισορροπία, αλλά όλοι το είδατε έπος; Σοβαρά;;;

Λοιπόν,
Ο θεός του πολέμου είναι ένα βαρετό βιβλίο 560 σελίδων, χωρίς καμία πρωτοτυπία, αφελέστατο, με ακατάσχετη φλυαρία (και όχι την καλή, τύπου Κινγκ), και χωρίς ίχνος αγωνίας. Αν ήταν 200 σελίδες μικρότερο, παρόλες τις αδυναμίες του, θα διαβαζόταν τουλάχιστον! Ένα βιβλίο που οι "βιβλιοκριτικοί" μας έλεγαν ότι δεν θα μπορούμε να το αφήσουμε από τα χέρια μας, και ενώ μέχρι την 200 περίπου σελίδα κυλούσε κάπως, από εκεί και πέρα κάθε φορά που έπιανα να το διαβάσω έκλαιγα!!! Πάντα έβρισκα κάτι άλλο να ασχοληθώ για να μη συνεχίσω...Και αν δεν είχα υποσχεθεί να το διαβάσω, θα το είχα παρατήσει σίγουρα κάπου στις 250 σελίδες! Γιατί εκεί; Γιατί μέχρι εκείνη την σελίδα είχα καταλάβει ακριβώς τι παίζει...Ω ναι, ακόμη και αυτή η περιβόητη ανατροπή που τόσο πολύ μας την χτυπούσαν σε όλα τους τα review, δεν ήρθε ποτέ! Εκτός από κάνα δυο λεπτομέρειες, και τους λόγους πίσω από ορισμένες πράξεις, όλα τα υπόλοιπα έβγαζαν μάτι και τα είχα καταλάβει από πολύ νωρίτερα. Βοήθησαν βέβαια σε αυτό και οι αρκετές ομοιότητες με τον αγαπημένο μου Jason Bourne (τώρα σοβαρά, τον ήρωα τον βρίσκουν ΨΑΡΑΔΕΣ , τραυματισμένο με ΔΥΟ σφαίρες και πάσχει από ΑΜΝΗΣΙΑ;) και όχι μόνο! Ομοιότητες που δεν σταματάνε μόνο στην κεντρική ιδέα! Από την 250 σελίδα λοιπόν, μέχρι και λίγο πριν το τέλος, το βιβλίο είναι ένα μεγάλο μαρτύριο που το συνεχίζεις είτε επειδή είσαι ψυχαναγκαστικός, είτε επειδή απλά θέλεις να σιγουρευτείς ότι έπεσες μέσα στις υποθέσεις σου, είτε επειδή έδωσες υπόσχεση να το τελειώσεις! Και στις τελευταίες σελίδες, απλά βλέπεις τις σκέψεις σου να επιβεβαιώνονται!

Αυτό ήταν σε γενικές γραμμές το βιβλίο που τόσο πολύ μας εκθειάζανε οι γνωστοί άγνωστοι (διαχειριστές μπλογκ, σελίδων, ομάδων) που έχουν πάρε δώσε με συγγραφείς/εκδοτικούς! Το γνωστό "Quid pro quo" που έλεγε και ο αγαπημένος μου Dr. Hannibal Lecter!!!

Η αλήθεια είναι ότι θα ήμουν πιο επιεικής, αν δεν υπήρχαν όλες αυτές οι "πληρωμένες" κριτικές που ανέβασαν τις προσδοκίες μου στα ύψη...το "όπου ακούς πολλά κεράσια" είναι ακριβώς η παροιμία που του ταιριάζει, αν και στην συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον συνεχίζεται με το "μη κρατάς καν καλάθι"!

Βαθμολογία;;; Όταν το τελείωσα ήμουν μεταξύ 1 και φωτιάς, αλλά τώρα που ηρέμησα λιγάκι, θα του βάλω...1/10, αν και θα ήταν καλό για προσάναμμα για να ζεσταθείτε μια κρύα νύχτα του χειμώνα, ή για να ψήσετε κανένα μπιφτέκι, καμιά πανσέτα, καταλάβατε...το βιβλίο είναι ο ορισμός μας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες!

ΥΓ. Δεν αναφέρομαι στους αναγνώστες. Λογικό σε πολλούς να άρεσε, σε πολλούς να μην άρεσε, όπως τα πάντα στη ζωή. Αλλά δεν γίνεται να άρεσε σε όλους τους διαχειριστές ομάδων/μπλογκ κτλ. ανεξαιρέτως! Εκεί είναι η ένσταση μου. Έστω ένας δεν βγήκε να πει κάτι αρνητικό. Και στο κάτω κάτω δεν μιλάμε για Αγκάθα ή Ντόϋλ, που ακόμη και εκεί υπάρχουν αρνητικές κριτικές. Και φυσικά δεν σημαίνει ότι όλοι οι διαχειριστές/μπλόγκερ κτλ. είναι στην ίδια κατηγορία, σίγουρα θα υπάρχουν και πολλοί που θα τους άρεσε πραγματικά.

ΥΓ. 2 Υπάρχει μια κλίκα δέκα δεκαπέντε ατόμων που κινείται πρωτίστως στην ομάδα του Facebook "Φίλοι αστυνομικής λογοτεχνίας"...είναι αυτοί που θα τους δείτε σε όλες τις παρουσιάσεις συγκεκριμένου εκδοτικού πρώτο τραπέζι πίστα, ή και πάνω στο πάνελ της παρουσίασης...είναι αυτοί που θα σου επιτρέψουν να έχεις άποψη, μόνο αν είναι θετική για συγκεκριμένα βιβλία...ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΑΛΕΙ ΤΑ ΜΙΣΑ 5αστερα ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΈΠΟΣ...Δυστυχώς μερικοί από αυτούς είναι και συγγραφείς.

[Ειρήνη Βαρδάκη · Rating 5 out of 5]

Δε μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου. Εθιστική γραφή. Μοναδικά σφιχτοδεμένη πλοκή. Εξαιρετικό!

[George K. · Rating 4 out of 5]

Ως γνωστόν, διστάζω να αγοράζω βιβλία Ελλήνων συγγραφέων από τη στιγμή που δεν υπάρχουν πολλές κριτικές και αξιολογήσεις για να καταλάβω κατά πόσο αξίζει τον κόπο να τα αγοράσω και να τα διαβάσω. Βέβαια, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, τον τελευταίο καιρό έχουν υπάρξει και εξαιρέσεις, δηλαδή έχω αγοράσει και... γουρούνι στο σακί. Μια εξαίρεση είναι και το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, το πρώτο βιβλίο του Ξενοφώντα Φύτρου. Η αλήθεια είναι ότι το αγόρασα κυρίως λόγω των εκδόσεων Bell, που μας έχουν προσφέρει ένα κάρο αξιόλογα θρίλερ και που λίγο έως πολύ προσέχουν τι εκδίδουν. Λοιπόν, δεν μπορώ παρά να δηλώσω άκρως ικανοποιημένος από το βιβλίο!

Έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και δυνατό αστυνομικό/ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο κατάφερε να με κρατήσει στην τσίτα από την αρχή μέχρι το τέλος. Η πλοκή είναι γεμάτη με μυστήριο, δράση και ανατροπές, η μια έκπληξη διαδέχεται την άλλη, η αγωνία σε πολλές στιγμές βαράει κόκκινο, δεν ήταν και λίγα τα σημεία που ο συγγραφέας κατάφερε να με αγχώσει. Η όλη αφήγηση είναι πολύ δυνατή και έντονη, με τον συγγραφέα να χρησιμοποιεί πρωτοπρόσωπη αφήγηση στα περισσότερα κεφάλαια του βιβλίου που έχουν να κάνουν με το "τώρα" (σε πολλά σημεία χειμαρρώδης και αγχωτική), καθώς και τριτοπρόσωπη αφήγηση στα αρκετά κεφάλαια που δείχνουν διάφορα γεγονότα δυο και τρία χρόνια "πριν" (κάπως πιο αποστασιοποιημένη, μια ευκαιρία για τον αναγνώστη να πάρει κάποιες ανάσες και να καταλάβει ορισμένα πράγματα). Η γραφή είναι πραγματικά πάρα πολύ καλή, εθιστική και ευκολοδιάβαστη, με δυνατές και γλαφυρές περιγραφές των διαφόρων γεγονότων και σκέψεων του πολύ ενδιαφέροντα πρωταγωνιστή.

Αρνητικά υπάρχουν; Ναι, ίσως και να υπάρχουν. Μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί σχετικά με κάποια γεγονότα και κίνητρα ή να ανακαλύψει ορισμένες ευκολίες, υπερβολές και χρήσιμες συμπτώσεις στην εξέλιξη της πλοκής (βρείτε μου όμως ένα οποιοδήποτε θρίλερ που δεν έχει τέτοια "αρνητικά"). Επίσης, υπάρχουν ορισμένα σημεία που ανακόπτουν κάπως τον ρυθμό. Όμως, προσωπικά, με το χέρι στην καρδιά, είναι ένα βιβλίο που κατευχαριστήθηκα, από την όλη ιστορία και την κεντρική ιδέα, έως την πολύ δυνατή και ιδιαίτερη γραφή, οπότε τα όποια αρνητικά ουσιαστικά ούτε που με απασχόλησαν. Δεν το συζητάω, για πρώτο μυθιστόρημα είναι ανέλπιστα δυνατό και καλογραμμένο. Ελπίζω ο συγγραφέας να μας ετοιμάζει και άλλα εξίσου δυνατά βιβλία.

[Μαρια Κουλουρη · Rating 5 out of 5]

Ο Θεός του πολέμου, είναι το συγγραφικό ντεμπούτο του Ξενοφώντα Φύτρου. Στο πρώτο μυθιστόρημα ενός νέου συγγραφέα, αν φυσικά καλυφθείς από την ιστορία, θα παραβλέψεις τυχόν μικρές αβλεψίες ή ακόμη δεν θα δώσεις τόση μεγάλη σημασία στον αφηγηματικό του λόγο, και δεν θα σταθείς τόσο πολύ στη γραφή του.
Στην περίπτωση του Ξενοφώντα Φύτρου όμως, θα έλεγα πως δεν ισχύει αυτό, γιατί απλώς η πλάστιγγα, γεμάτη από θετικά και μόνο στοιχεία, γέρνει μόνη της και δικαιωματικά μόνο σε μια πλευρά. Η δική μου τουλάχιστον έδειξε πολύ γρήγορα προς τα πού θα κατευθυνόταν.
(Κάποιες μικρές αβλεψίες που βρήκα οφείλονται στην επιμέλεια και δεν είναι και σημαντικές, απλά το αναφέρω, γιατί όσο καλό είναι ένα βιβλίο, όσο πιο πολύ καλύπτεσαι δηλαδή, τόσο περισσότερο θέλεις όλα να είναι τέλεια .)
Ο συγγραφέας, λοιπόν, μπαίνει δυναμικά στο χώρο της λογοτεχνίας με ένα βιβλίο που συνδυάζει όλα τα στοιχεία ενός καλού ψυχολογικού θρίλερ, και κάποια στοιχεία αστυνομικής μυθιστορίας.

Απόγνωση, αδιέξοδα, ερωτηματικά, τρέλα, ζοφερή ατμόσφαιρα, σκληρή πραγματικότητα και ακόμη πιο σκληρά όνειρα. Όνειρα που άλλοτε σκεπάζουν την αλήθεια και άλλοτε αφήνουν κάποια ψήγματα να διαρρεύσουν. Το παράλογο και το λογικό εναλλάσσονται, οι χαρακτήρες οικοδομούνται και αποδομούνται, οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη, η αλήθεια σκεπάζεται από το ψέμα. Όλα αυτά συγχρονίζονται άψογα από τον συγγραφέα με έναν σκοπό. Όχι το φτιάξιμο ακόμη μιας γνωστής συνταγής που μετά θα ξεχαστεί. Όχι το γράψιμο μιας σελίδας που θα γυρίσει και θάρθει αμέσως μετά η επόμενη ενός άλλου βιβλίου, με αποτέλεσμα να ξεχαστεί, αλλά με σκοπό τα ίχνη της να μείνουν.

Από τεχνικής πλευράς είναι ένα μυθιστόρημα με πολύ καλή πλοκή και σφιχτή δομή.
Η αφήγηση γίνεται σε πρωτοπρόσωπη και τριτοπρόσωπη γραφή. Το ''τώρα'' εκτυλίσσεται με τον ίδιο τον ήρωα να αφηγείται.
Ο λόγος είναι άμεσος, αγχωτικός, γρήγορος, με κοφτές προτάσεις δοσμένος, και αλλού πιο περιγραφικός ανάλογα με τη ροή της ιστορίας. Για το ''τότε'' ο συγγραφέας επιλέγει, σωστά, την τριτοπρόσωπη γραφή. Ο αναγνώστης αποστασιοποιείται, παίρνει ανάσα, ώσπου να γυρίσει ξανά και να ζήσει την ιστορία μέσα από τα μάτια του ήρωα.
Και τη ζει την ιστορία, μέσα από την πολύ καλή γραφή του συγγραφέα. Μένει δέσμιος σ΄αυτή, ζει την αγωνία του ήρωα, ενός άγνωστου που ψάχνει να βρει τον εαυτό του, να βρει ποιος είναι, ποιος τον σκότωσε, ποιοι είναι οι εχθροί του, τι ήταν, θύτης ή θύμα ;
Ζει τη συρρίκνωσή του, κάτω από το βάρος όλων αυτών των ερωτηματικών που τον ταλανίζουν, και ζει και την καθημερινότητά του. Γιατί… το τώρα είναι η καθημερινότητα και ο συγγραφέας δεν την ξεχνά , δεν την παραβλέπει, αλλά τη βάζει μέσα στην ιστορία του.

''Το φως, το φως τώρα με τύφλωνε, η κόρνα ηχούσε, το ξόρκι έσπασε, η μαγεία διαλύθηκε. Ξάφνου ένιωσα μια τεράστια κούραση, ένα ασήκωτο βάρος στους ώμους, πριν δευτερόλεπτα ονειρευόμουν ταξίδια στην άκρη της γης, τώρα μου φαινόταν απίστευτα δύσκολο να σηκώσω το ξυπόλητο πόδι μου από τη βρόμικη άσφαλτο για να κάνω ένα ελάχιστο βήμα. Σήκωσα το χέρι μου σε μία απολογητική κίνηση, έκανα τελικά με κόπο ένα μικρό βήμα, μετά άλλο ένα, όσα λίγα χρειάστηκαν για να πλησιάσω το πεζοδρόμιο, αφήνοντας το αμάξι να διασχίσει το δρόμο με ταχύτητα, με τον οδηγό να με βρίζει από το ανοιχτό παράθυρο. Βρέθηκα πάλι στο σκοτάδι κάτω από τη σπασμένη λάμπα του δρόμου, το φως από τους προβολείς του αυτοκινήτου είχε χαθεί στο βάθος, το φως που έκαιγε μέσα μου είχε σβήσει. Ήμουν παγιδευμένος, και το ήξερα.''

''Άρχισα να τρέχω προς τη Σταδίου, ενώ μία βροχή από μολότοφ και δακρυγόνα κάλυπτε την ατμόσφαιρα. Αντιπολεμική διαδήλωση… Αν τα παιδιά- θύματα του πολέμου της Συρίας βρίσκονταν στην πλατεία Συντάγματος, μάλλον θα δυσκολεύονταν να καταλάβουν ποιος ήταν υπέρ και ποιος εναντίον του πολέμου. Απομακρύνθηκα κι άλλο, παρά το χάος γύρω μου ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό μου. Ήμουν ξανά φυσιολογικός, θα ζούσα μία φυσιολογική ζωή σε μία φυσιολογική κοινωνία. Γύρισα το κεφάλι μου για μια τελευταία ματιά προς την πλατεία. Ένα περίπτερο είχε παραδοθεί στις φλόγες και σκοτεινές μορφές χοροπηδούσαν γύρω του , όπως οι Ινδιάνοι γύρω από το τοτέμ του Μανιτού. Καλά, σε μια όχι και τόσο φυσιολογική κοινωνία.''

Με δύο λόγια Ο Θεός του πολέμου είναι ένα πολύ καλογραμμένο, καθηλωτικό, ψυχολογικό θρίλερ, από έναν πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα που ήδη έχει βάλει τον πήχη πολύ ψηλά. Περιμένω επόμενο βιβλίο του!

Θετικά στοιχεία :
Πολύ καλή γραφή.
Δυνατή πλοκή.
Σφιχτή δομή.
Πολύ καλή οικοδόμηση αλλά κυρίως αποδόμηση των χαρακτήρων
Γρήγορη αφήγηση.
Ένταση, ρυθμός, ανατροπές.

[Veta · Rating 5 out of 5]

'Οταν διάβασα την περίληψη του βιβλίου απλά ξετρελάθηκα και έλπιζα το περιεχόμενο του να ήταν εστω το μισό απο αυτό που υποσχόταν.Το βιβλιο δεν ξεπερασε απλα καθε προσδοκία μου αλλα την απογείωσε στην κυριολεξία!!! Πολλα συγχαρητήρια στον συγγραφέα και στις εκδοσεις Bell γι αυτο το διαμαντακι!!!

[nikolaos · Rating 4 out of 5]

Ιντρικαδόρικη πολύ η περιγραφή του βιβλίου. ‘’ Με σκότωσαν .Με κήδευσαν. Δεν ξέρω ποιος είμαι . Θα εκδικηθώ.’’ , γράφει στο εξώφυλλο το βιβλίο. Αλλά και η περιγραφή στο οπισθόφυλλο (ειδικά η πρώτη παράγραφος) , αμέσως σου κεντρίζει το ενδιαφέρον.
Πολύ καλό βιβλίο. Πολύ καλό ντεμπούτο για τον συγγραφέα. Ένα ψυχολογικό θρίλερ.
Είναι ένα γεμάτο , ένα χορταστικό βιβλίο, το οποίο παρά τον όγκο του (555 πυκνογραμμένες σελίδες) δεν σε κουράζει. Συνήθως εκεί που πάει να μείνει στάσιμο , κάτι συμβαίνει, κάτι νέο αποκαλύπτεται και σε κρατάει το ενδιαφέρον.
Ιδιαίτερη και η γραφή του συγγραφέα, πολύ περιγραφικός και αναλυτικός, με αναφορά σε συναισθήματα , με παρομοιώσεις και γενικά ωραία χρήση της γλώσσας.
Από αρνητικά αυτά που θα ήθελα να αναφέρω είναι σίγουρα οι κάποιες υπερβολές-συμπτώσεις που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ιστορίας, ενώ επίσης (ακόμα κι αν δεν με κούρασε , όπως είπα και πριν) θα μπορούσε να είναι μικρότερο.
Γενικά όμως μιλάμε για ένα πολύ καλό βιβλίο, για ένα δυνατό ντεμπούτο, που προτείνεται σε αυτούς που διαβάζουν αυτό το είδος.

[Γιώργος Δάμτσιος · Rating 5 out of 5]

Χρειάστηκα τρεις μέρες για να ολοκληρώσω 555 σελίδες οπότε μάλλον δεν χρειάζεται να πω πάρα πολλά.

Ο θεός του πολέμου είναι ένα πολύ δυνατό αστυνομικό θρίλερ, στο οποίο απόλαυσα στο έπακρο τις πολύ έξυπνες ανατροπές καθώς και την εξαιρετική ψυχολογική σκιαγράφηση του κεντρικού ήρωα.

Κι όταν προς το τέλος η βάρκα (η πλοκή) πήρε τη ρότα που πήρε, κι όταν εκείνες μου οι υποψίες για το παρελθόν του κεντρικού ήρωα επιβεβαιώθηκαν ως έναν βαθμό, ήταν που πραγματικά το βιβλίο μπήκε στα φετινά μου αγαπημένα…

Απολαύστε άφοβα!

[Ελενη Ηλιαδου · Rating 5 out of 5]

📕📕📕 Η άποψη μου 📕📕📕

Τίτλος : Ο Θεός του πολέμου

Το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα και ήμουν λίγο διστακτική στην αρχή, η αλήθεια είναι ότι με φόβισε και ο όγκος του βιβλίου και αναρωτήθηκα αν θα τα καταφέρει να με κρατήσει σε αγωνία χωρίς να κάνει κάπου κοιλιά. Μπορώ να σας πω με πολύ μεγάλη χαρά ότι το απόλαυσα ! Κατάφερε κάθε λέξη του να μου την κάνει εικόνα, κάθε αγωνία του πρωταγωνιστή να γίνει και δικιά μου, κάθε καρδιοχτύπι να το νιώθω και εγώ !
Μια θεματολογία διαφορετική,πλεγμένη με μαεστρία με έβαλε πολλές φορές να αναρωτηθώ,τι φταίει, ποιος φτάιει και γιατί !
Εκτός από την δράση, που μπορεί να μην είναι καταιγιστική αλλά δοσμένη σε σωστές δώσεις έχει καταφέρει να κρατήσει την ισορροπία και παράλληλα να μου προσφέρει και στιγμές γέλιου αλλά και έντονου κοινωνικού προβληματισμού!
Αγάπησα , μίσησα και αντίστροφα πολλές φορές τον πρωταγωνιστή του βιβλίου, τον Άρη μέχρι να έρθει το τέλος και να με βάλει σε πολλά σκέψεις...
Άρης ο Θεός του πολέμου ή ο Θεός της σοφίας ;
Άλλαξα πολλές φορές γνώμη αλλά και όταν αντιλήφθηκα τι ακριβώς συμβαίνει πάλι είχα αντίλογο με τα συναισθηματα μου για το ποιο είναι το λάθος και ποιο το σωστό ! Πως μπορεί μια οικογένεια, μια κοινωνία να σχηματίσει τον δικό της χαρακτήρα στους ανθρώπους!
Η γραφή του συγγραφέα με μάγεψε και θα σας πω γιατί, δεν με άφησε λεπτό να πάρω το βλέμμα μου από το βιβλίο, να πιάσω τον εαυτό μου να χαζεύει... το διάβασα μέσα σε δυο μέρες και η πένα του κατάφερε να με βάλει μέσα στο βιβλίο!
Αν κατάφερε να μου προσφέρει τόσα συναισθηματα στο πρώτο του βιβλίο ένα νέος συγγραφέας τότε με έκανε να αγωνιώ να διαβάσω και το δεύτερο βιβλίο που ευελπιστώ να εκδόσει γρήγορα!
Και ναι τελικά φουσκώνω από υπερηφάνεια που οι Έλληνες συγγραφείς καταφέρνουν πολλές φορές να ξεπερνάνε και τους ξένους!!
Το συστήνω σε όλους, πραγματικά είναι ένα βιβλίο που αξίζει να σας ταξιδέψει και να νιώσετε και εσείς όλα τα συναισθήματα που μας προσφέρε�� ο συγγραφέας !
Του βάζω 5/5
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

Σύνοψη του βιβλίου "Ο θεός του πολέμου"

Με σκότωσαν. Με κήδεψαν. Δεν ξέρω ποιος είμαι. ΘΑ ΕΚΔΙΚΗΘΩ Με δολοφόνησαν στα είκοσι εννέα μου. Ο δολοφόνος μου με πυροβόλησε δύο φορές στο κεφάλι και ξεφορτώθηκε το άψυχο σώμα μου ρίχνοντας το αυτοκίνητό μου στη θάλασσα. Το πτώμα μου ξεβράστηκε λίγους μήνες μετά σε κατάσταση αποσύνθεσης. Οι συγγενείς μου κατάλαβαν ότι το ταλαιπωρημένο λείψανο ανήκε σ' εμένα από τη βέρα που φορούσα στο δεξί μου χέρι. Η κηδεία μου έγινε λίγες μέρες μετά και ο φάκελος της υπόθεσης έκλεισε για την αστυνομία. Ο επίλογος της σύντομης ζωής μου θα γραφόταν εκεί, αν δεν υπήρχε ένας άνθρωπος να ερευνήσει την υπόθεση και να ανακαλύψει τον δολοφόνο μου: Εγώ. Ο νεαρός άνδρας γλίτωσε από τις σφ��ίρες του επίδοξου δολοφόνου του. Όχι όμως χωρίς τίμημα. Οι δύο σφαίρες που δέχθηκε στο κεφάλι παραμόρφωσαν το πρόσωπό του και έσβησαν τη μνήμη του, ενώ τρομεροί εφιάλτες -ή μήπως αναμνήσεις από την προηγούμενη ζωή του;- βασανίζουν το μυαλό και την ψυχή του. Μόνος, απελπισμένος και ξεχασμένος απ' όλους, ο άγνωστος χωρίς όνομα αποφασίζει να πάρει την τύχη της ρημαγμένης του ζωής στα χέρια του και να ανακαλύψει το παρελθόν του. Όταν η ώρα της αλήθειας αναπόφευκτα θα φτάσει, ο άγνωστος θα κληθεί να διαλέξει τι θα είναι: Θύμα ή θύτης; Ο θεός της σοφίας ή ο θεός του πολέμου; Ή και τα δύο; Ακροβατώντας επιδέξια ανάμεσα στο αστυνομικό και το ψυχολογικό θρίλερ, ο Θεός του Πολέμου είναι το ανατρεπτικό ντεμπούτο του Ξενοφώντα Φύτρου που θα σας καθηλώσει.

Συγγραφέας: Φύτρος Ξενοφών
Κατηγορία: αστυνομική λογοτεχνία
Ημερ/νία έκδοσης: 3/2018
Εκδότης: #Bell
Σελίδες: 560

[Margaret · Rating 4 out of 5]

Δυνατό αστυνομικό θρίλλερ. Ενταση,Αγωνία, Ανατροπές και εκπλήξεις. Στην τελική αξιολόγηση ήμουν πιο κοντά στα τρία αστεράκια, αλλά δικαιούται το τεταρτο λόγω πρωτοτυπίας. Στα αρνητικά, η ιστορία είναι συχνά πολύ τραβηγμένη και σκοντάφτει σε αναληθοφανη γεγονότα. Υπάρχουν λαθάκια, αλλά αυτό είναι μάλλον ευθύνη του επιμελητή. Επίσης παρεμβάλλονται αρκετές φορές όνειρα, παραισθήσεις και φαντασιώσεις ,που ανακόπτουν το Ρυθμο ( στο τέλος όμως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, ότι έχουν λόγο ύπαρξης). Αλλά το συστήνω ανεπιφύλακτα, και περιμένω πολλά από το συγγραφέα στο μέλλον.

[Σπυροπούλου · Rating 5 out of 5]

Με σκότωσαν. Με κήδευσαν. Δεν ξέρω ποιος είμαι. Θα εκδικηθώ. Τέσσερις φράσεις και σκέφτηκα θα το διαβάσω ο κόσμος να χαλάσει!Νέος συγγραφέας , αγνωστος οπότε δεν ειχα πολλές απαιτήσεις αν ήταν το μισό ενδιαφέρον όσο το εξώφυλλο του θα ήμουν ευχαριστημένη. Λάθος...μεγαλό λάθος!Είναι πολύ περισσότερα και απο την πρώτες σελίδες ήμουν ενθουσιασμένη!Καλογραμμένο και εθιστικό με τρομερή ανάλυση χαρακτήρων.Δεν σε κουράζει λεπτό με αποτέλεσμα να μην θες να το αφήσεις απο τα χέρια σου.Γεμάτο μυστήριο... Ποιος είναι ο άγνωστος πρωταγωνιστής που κάποιοι πυροβόλησαν και δεν θυμάται τίποτα?Η αγωνία στα ύψη ..οι εξελίξεις ραγδαίες... κάνεις υποθέσεις αλλα δεν μπορείς να καταλύξεις κάπου...ερωτηματικά που δεν αποκαλύπτονται παρα όταν έρθει η καταλληλη στιγμή.... Υπέροχο κι ανατρεπτικό είναι ενα ψυχολογικό θρίλερ που το προτείνω ανεπιφυλακτα!Ανυπομονώ για το επόμενο του συγγραφέα. Οι λάτρεις του είδους θα ενθουσιαστούν!

[Dora Koutsoukou · Rating 4 out of 5]

4,5 🌟🌟🌟🌟⭐️

“Αν θες να μιλησουμε για περιπτωσεις, εσυ εισαι Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ!”
Δανειζομαι αυτα τα λογια απο το βιβλιο και τα αφιερωνω στον κυριο Ξ. Φυτρο, συγγραφεα αυτου του καταπληκτικου βιβλιου.

Ενα αστυνομικο ψυχολογικο θριλερ που με συνεπηρε και με απογειωσε χωρις ανασα!
Απιστευτο!!!!
Πολλα συγχαρητηρια!!!!

[Thomas · Rating 4 out of 5]

Την άποψή μου μπορείτε να βρείτε και στον Βιβλιολόγο εδώ.

Βαθμολογία: 4/5

Πρώτο μυθιστόρημα για τον Ξενοφώντα Φύτρο που μπαίνει δυναμικά στον εκδοτικό χώρο με τον «θεό του πολέμου», ένα αγωνιώδες ψυχολογικό θρίλερ σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση με κοφτά κεφάλαια. Ο συγγραφέας ρισκάρει να συστηθεί στο κοινό με ένα αρκετά ογκώδες βιβλίο των 560 σελίδων, που όμως καταφέρνει να κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο, δίχως περιττά στοιχεία και χωρίς να πλατειάζει.

Στην αρχή της ιστορίας βρίσκουμε τον ανώνυμο πρωταγωνιστή να αναρρώνει σε νοσοκομείο της Αθήνας, λόγω σοβαρού τραυματισμού στο κεφάλι. Δέκα μήνες νωρίτερα, είχε βρεθεί στη Βουλιαγμένη από δυο ψαράδες πυροβολημένος, αιμόφυρτος, ετοιμοθάνατος. Τώρα, με παραμορφωμένο πρόσωπο και ολική απώλεια μνήμης, θα αναγκαστεί να αναζητήσει την πραγματική του ταυτότητα, να ψάξει την άκρη από αυτό το κουβάρι γεγονότων που τον έχουν οδηγήσει ως εδώ. Στο πλάι του θα βρεθεί η Ελεάνα, μια νεαρή σερβιτόρα με την οποία θα «μπλέξει» και θα δεχτεί τη βοήθειά της.

Την αφήγηση συχνά «διακόπτουν» διάφορα κεφάλαια στο τρίτο πρόσωπο που διαδραματίζονται στο παρελθόν και μας προσφέρουν πληροφορίες για τη ζωή του χαρακτήρα που ο ίδιος λόγω της αμνησίας δεν μπορεί να γνωρίζει. Αυτά τα κεφάλαια ξεκινούν κάπως αόριστα, αλλά στην πορεία γίνονται πιο αποκαλύπτικά και εμπλουτίζουν την ιστορία.

Περισσότερο απ’ όλα μου έκανε εντύπωση πόσο καλογραμμένος είναι ο κεντρικός χαρακτήρας. Είναι απλά θύμα δολοφονικής επίθεσης ή έχει λερωμένη τη φωλιά του; Πόσο μακριά θα φτάσει για να να ανακαλύψει την αλήθεια; Τι επιπτώσεις θα έχει στην ψυχολογική του υγεία όλη αυτή η πίεση;

Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και οι ανατροπές δεν παύουν μέχρι την τελευταία σελίδα. Ο Φύτρος δεν λυπάται κανέναν, όλοι έχουν αμαρτάνει και όλοι θα πληρώσουν. Η γραφή του είναι αρκετά ώριμη και σκληρή, χωρίς να γίνεται υπερβολικά χυδαία. Η σημαντικότερη αδυναμία του βιβλίου είναι οι κοινοτοπίες που συναντούμε σε πολλά άλλα θρίλερ. Ειλικρινά, δεν θέλω να ξαναδώ πρωταγωνιστή με αμνησία. Αν και στην τελική, σημασία δεν έχει μόνο αν θα είσαι πρωτότυπος, αλλά να μπορέσεις να ισορροπήσεις καλά εκεί που στηρίζεσαι. Και ο Ξενοφών Φύτρος το έκανε με επιτυχία.

[Xanthoula Iliopoulou · Rating 1 out of 5]

Θέλω να διαβάζω βιβλία Ελλήνων συγγραφέων της αστυνομικής λογοτεχνίας γιατί πιστεύω ότι πρέπει να τους στηρίζουμε και να τους δίνουμε ευκαιρίες. Επίσης, πιστεύω ότι πρέπει να λέγονται και τ' αρνητικά, όχι μόνο για τους αναγνώστες που περιμένουν μια άποψη αλλά και για τον ίδιο τον συγγραφέα.
¨Ο θεός του πολέμου" σε βιβλιοφιλικές ομάδες είχε άριστη βαθμολογία από διαχειριστές και αναγνώστες, οπότε το τόλμησα.
Στις 250 περίπου σελίδες είπα ότι τα έχω καταλάβει όλα και τώρα αρχίζει το μαρτύριο μου, που πρέπει να διαβάσω άλλες τόσες. Δεν είμαι ψυχαναγκαστική ούτε μαζοχίστρια αλλά διάβασα και τις υπόλοιπες για να δω αν είχα πέσει μέσα. Δυστυχώς οι σκέψεις μου επαληθεύτηκαν. Ο ήρωας παραληρούσε μεταξύ ονείρων, αμφιθυμικών καταστάσεων και προσωπικών σκέψεων όπου το χιούμορ ήταν άτοπο μέσα στις "φριχτές" και "τρομερές" καταστάσεις που ζούσε. Δεν μπορούσες, λοιπόν, ούτε να γελάσεις.
Είδα επιρροές από τον Ταξιδιώτη δίχως αποσκευές του Γκρανζέ, αλλά ατυχείς κι αυτές...
Το βιβλίο δυστυχώς έχει 555 σελίδες, το γιατί δεν το κατάλαβα, τρομερές επαναλήψεις, ακατάσχετη φλυαρία, έλλειψη αγωνίας, βαρετή πλοκή (εκτός από 2-3 σημεία που έχουν ενδιαφέρον) και καμία πρωτοτυπία. Και καμία ανατροπή στο τέλος!
Άνετα θα μπορούσε να είναι 200 σελίδες λιγότερες, να ήταν πιο σφιχτή η πλοκή, να άφηνε και τον αναγνώστη να σκεφτεί, να υποθέσει και να μην του τα έδινε όλα μασημένη τροφή.
Υπήρξαν στιγμές που νόμιζα ότι αφηγείται σε 5χρονα και άλλες, ειδικά σε κάποιες αφηγήσεις της ζωής προσώπων της καλής κοινωνίας, που νόμιζα ότι διάβαζα "ροζ" λογοτεχνία (αυτή η παραμυθένια ζωή όπου οι ήρωες είναι πλούσιοι, όμορφοι κλπ).
Και καλά οι αναγνώστες που μπορεί να τους άρεσε για τους δικούς τους λόγους, αλλά θυμώνω και απορώ που δεν βρέθηκε έστω ένας βιβλιοκριτικός ή διαχειριστής ομάδας να πει έστω κάτι αρνητικό! Συμπονώ τον Ξ. Φύτρο γιατί αν ήμουν στη θέση του θα ήθελα να ακούσω και κάποια αρνητική ή διορθωτική άποψη για το βιβλίο μου... Για μελλοντική χρήση, βρε αδελφέ!

[Georgia Retetakou · Rating 5 out of 5]

Χορταστικό, καθηλωτικό, ανατρεπτικό, ψυχεδελικό. 560 σελίδες γεμάτες. Χωρίς κενό, χωρίς ανάσα. Γεμάτο απρόοπτα γεγονότα και ανάστροφες εξελίξεις. Είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα ΚΑΙ ΟΜΩΣ ήρθε φέτος να κάνει την διαφορά. Να αποδείξει πως οι Έλληνες συγγραφείς μπορούν να φτιάξουν άρτιες και γεμάτες ιστορίες, Ξεχωριστές και διαφορετικές.

Πλούσια και ανατρεπτική πλοκή που ξεπερνάει κατά πολύ τους συμβατικούς κανόνες ενός αστυνομικού μυθιστορήματος. Αγκίζει τα όρια του ψυχολογικού θρίλερ και διαβαίνει τα σύνορα της π��ράνοιας. Της παράνοιας των αναπάντεχων και απίστευτων γυρισμάτων της υπόθεσης και της απίστευτης φαντασίας του συγγραφέα που υπερβαίνει κάθε προσδοκία.

"Με σκότωσαν. Με κήδεψαν. Δεν ξέρω ποιος είμαι. ΘΑ ΕΚΔΙΚΗΘΩ"

Ένας νέος άντρας πυροβολείται και βρίσκεται σε ημιθανή κατάσταση, έχοντας χάσει την μνήμη του και έχοντας παραμορφωθεί στο πρόσωπο. Ξεχασμένος απο όλους. Κανένας δεν τον έχει αναζητήσει και κάθε έρευνα για την προηγούμενη ζωή του από την αστυνομία έχει αποβεί άκαρπη. Ζώντας με τους εφιάλτες του που προσπαθούν να ερεθίσουν τα κύτταρα της μνήμης του και να επαναφέρουν στην επιφάνεια τον πραγματικό του εαυτό. Μόνος και απελπισμένος, μπερδεμένος και χαμένος θα προσπαθήσει να βρει κομμάτια που ενώνουν το παρελθόν του με το παρόν του.

Απο τις πρώτες σελίδες του βιβλίου νιώθουμε την αγωνία του πρωταγωνιστή που παλεύει με τις χαμένες του μνήμες και τους μεγάλους του φόβους. Ποιος πυροδότησε το όπλο και κάρφωσε στο κρανίο του τις σφαίρες που του αφαίρεσαν κάθε ίχνος ανάμνησης; Συνεχίζει να κινδυνεύει; Ο επίδοξος δολοφόνος συνεχίζει να παρακολουθεί τις κινήσεις του και παραμονεύει την έξοδο του απο το νοσοκομείο για να κάνει την επόμενη του κίνηση; Σκοτεινές προθέσεις και σκιές αδιευκρίνιστες σκεπάζουν την ψυχή του πρωταγωνιστή που δεν έχει όνομα.

Όταν βγαίνει απο το νοσοκομείο οικειοποιείται μια ξένη ταυτότητα και προσπαθεί να χαθεί μέσα στο πλήθος. Και σιγά σιγά να μάθει ποιος είναι και ποιο είναι το παρελθόν του. Πλησιάζοντας τους ανθρώπους που τον βρήκαν σχεδόν πεθαμένο αρχίζει να τοποθετεί τις ψηφίδες της ζωής του ψάχνοντας να βρει την άκρη της ύπαρξης του. Η γνωριμία του με την Ελεάνα θα βάλει σε άλλη βάση τα σχέδια του και θα οριοθετήσει διαφορετικά τις κινήσεις του, Το έξυπνο μυαλό της και οι δυνατές της ιδέες θα βάλουν σε άλλη τροχιά τα σχέδια του. Και θα τον οδηγήσουν σιγά σιγά στην ζωή του πριν την δολοφονική επίθεση που τον βύθισε στο σκοτάδι.

Με πολύ μικρά κεφάλαια που εντείνουν την αγωνία και αλλάζουν το φόντο της πλοκής και την ροή των γεγονότων. Που φωτίζουν λίγο λίγο τις στιγμές και τα πρότερα βήματα του ήρωα, δίνοντας ταυτότητα στις πράξεις του, αλλά και εξήγηση στον κίνδυνο που τον κυκλώνει. Με διαρκώς ανανεωμένες εξελίξεις. Με εναλλαγές στοιχείων που αλλάζουν διαρκώς τα δεδομένα. Με έναν φρενήρη ρυθμό ο συγγραφέας ξετυλίγει την ιστορία του και βάζει τα κομμάτια της στην σωστή τους θέση αποκαλύπτοντας σιγά σιγά την αλήθεια και του πρωταγωνιστή και του παρελθόντος που κουβαλά. Κάθε εικόνα, κάθε πράξη περνά από το σκόπευτρο μιας αλλιώτικης φαντασίας και οδηγεί τα βήματα του αναγνώστη σε μια απίστευτη παγίδα του μυαλού ή της απίστευτης πραγματικότητας που ενώ την βλέπουμε είναι αδύνατον να την διαχειριστούμε. Ειδικά όταν αυτή η πραγματικότητα αλλάζει μορφή και ύφος μέχρι την τελευταία στιγμή.

Μια απεγνωσμένη αναζήτηση, ανάμεσα σε θολές αναμνήσεις και σε άγνωστες καταστάσεις. Με παλιούς εχθρούς που θεωρητικά περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία να δράσουν. Αλλά και με νέους ορατούς εχθρούς που απειλούν να τινάξουν στον αέρα κάθε σχεδιασμό του. Ανάμεσα στο λογικό και στο παράλογο. Ανάμεσα στο συνειδητό και στην ψευδαίσθηση θα ψάξουμε να βρούμε ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα. Που είναι η αλήθεια και που το ψέμα. Που υπάρχει η οφθαλμαπάτη και που η ορατή πραγματικότητα. Για να έρθει η στιγμή που θα φανερωθεί η αλήθεια. Η στιγμή που θα αποδομήθεί κάθε λογική μας σκέψη και κάθε φυσιολογικό ενδεχόμενο. Η στιγμή που θα ρίξει φως στις γκρίζες ζώνες του μυαλού του Πρωταγωνιστή και θα χρωματίσει ή να αποχρωματίσει την πραγματική ψυχολογική διάσταση του. Δίνοντας όνομα στο παρελθόν του και ουσία στα όσα έζησε.

Με έναν πολύ δυνατό και επιδέξιο τρόπο ο συγγραφέας προσεγγίζει σιγά σιγά την αλήθεια της ιστορίας του. Ευθυγραμμίζει το συνειδητό με τις αναμνήσεις, Την λογική με την πραγματικότητα. Την ψευδαίσθηση με τα όσα έχουν γίνει στην πραγματική ροή των γεγονότων. Ότι κρύβεται αποκαλύπτεται. Ότι είναι θαμμένο ξεθάβετε. Ότι υπάρχει στο θολό τοπίο ξαφνικά ξεδιαλύνει φανερώνοντας την πιο ανατρεπτική αλήθεια. Αυτή που θα αλλάξει τα πάντα. Πρόσωπα, γεγονότα, κατευθύνσεις και προθέσεις. Δίνοντας την τελική μορφή στο εκπληκτικό σκαρίφημα του. Δίνοντας ένα εντυπωσιακό φινάλε, εντυπωσιάζοντας και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.

Ένα βιβλίο με έντονες στιγμές και δυνατές συγκινήσεις που δοκιμάζουν τα όρια της λογικής. Με έναν ήρωα που θα το ζήσετε στην κάθε πράξη του, στην κάθε σκέψη του και στην κάθε αντίδραση του. Με την υπέροχη σκιαγράφηση του απο τον συγγραφέα θα νιώσετε την κάθε στιγμή του. Τον πανικό του, τον θυμό του, την απελπισία του. Την απόγνωση του και την αμηχανία του σε κάθε καινούργιο στοιχείο που φανερώνει την αλήθεια του εαυτού του. Τα μεγάλα αποκαλυπτήρια της Ψυχής του και της Ζωής του, θα τον φέρουν αντιμέτωπο με κάτι που σίγουρα δεν περίμενε ούτε αυτός, ούτε εμείς.

Πολλά συγχαρητήρια στον συγγραφέα, γιατί κατόρθωσε σε ένα πυκνογραμμένο πολυσέλιδο Βιβλίο να κρατήσει Ψηλά το ενδιαφέρον, το μυστήριο και την αγωνιώδη αναμονή, Να τραβήξει με την ιδιαίτερη πλοκή. Με τα σωστά τοποθετημένα φλας μπακ και τις απίστευτες εναλλαγές των στοιχείων. Να σαγηνεύσει με τις μανούβρες των εξελίξεων που δεν οδηγούσαν στην φυσική τους πορεία, αλλά είχαν σκοπό να ανοίξουν νέα μέτωπα, αλλάζοντας πορεία στα γεγονότα.

Σκέψεις και συναισθήματα πολλά. Η συνέχεια δικιά σας. Οι σελίδες θα σας αποζημιώσουν και θα γεννήσουν τις δικές σας εικόνες....Καλή ανάγνωση.

https://vivlionerga.blogspot.gr/2018/...

[vagia · Rating 5 out of 5]

www.vivliakaioneira.blogspot.com
Πλοκή μέσα στην πλοκή, τρελοί ρυθμοί, αγωνία και μυστήριο, καθώς και μια αίσθηση πλήρους σύγχυσης σε παρασέρνουν σε μια ιστορία απορίας, μίσους και καθαρής, απύθμενης εκδίκησης!
Ο συγγραφέας δομεί την πλοκή με τέτοιο τρόπο, ωστε να παίζει αρχικά με το μυαλό του αναγνώστη, μέσα από εναλλασσόμενες εικόνες και έπειτα με το μυαλό του βασικού ήρωα.
Ένας ήρωας παραδομένος στη μοίρα και στην αμνησία του, τα όσα νοιώθει και τα όσα αγνοεί, αποτελούν τον καμβά πάνω στον οποίο χτίζεται το σκηνικό. Τον συμπαθείς, τον συμπονάς, θέλεις να ανακαλύψει την ταυτότητα του και αγωνιάς μαζί του!
Αυτό είναι και το προσόν του συγγραφέα στο δεδομένο βιβλίο: σταδιακά και με κλιμακούμενη ένταση, μέσα από αναπάντητα ερωτήματα και ανατροπές, χωρίς να μειώνεται ελάχιστα η ένταση των στιγμών, γίνεσαι μέρος της ιστορίας του πρωταγωνιστή, παρασύρεσαι και αιχμαλωτίζεσαι στο μυαλό του. Στο τέλος ο συγγραφέας, σαν άλλος από μηχανής θεός, σε τραβά από το χέρι προς την έξοδο, σε ένα αναπάντεχο και συγκλονιστικό φινάλε!
Εξαιρετικό!

[Erato Zogana · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό! Δυνατή πλοκή που σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον, δουλεμένη γραφή, ότι πρέπει για τους λάτρεις του whodunit:-)

[Infada Spain · Rating 3 out of 5]

3.5 stars

[Ericathom · Rating 4 out of 5]

Αν δεν μου το συστήνανε το πιο πιθανό δεν θα το διάβαζα ποτε. Έχω μια σχετική επιφύλαξη για "περιπέτειες-αστυνομικά-μυστηρίου" Ελλήνων συγγραφέων. Ηταν ομως καταπληκτικό. Καταιγιστικό. Μπράβο στον συγγραφέα που άνετα ανταγωνίζεται ξένους συναδέλφους του

[Ευα Μηλιά Κουτσουμπα · Rating 5 out of 5]

#Ο_ΘΕΟΣ_ΤΟΥ_ΠΟΛΕΜΟΥ


Δώδεκα οι Θεοί του Όλυμπου.
Εφτά τα θανάσιμα αμαρτήματα.
Μια η τιμωρία.
Πολλές οι αλήθειες.
Και στο τέλος;

Ο Θεός του πολέμου!
Κατά την μυθολογία ο ο θεός του πολέμου ήταν: πολεμοχαρής και προκλητικός και εκπροσωπούσε την παρορμητική φύση του πολέμου. Αν και ενσωμάτωσε τη φυσική ανδρεία που είναι αναγκαία για την επιτυχία στον πόλεμο, ήταν μια επικίνδυνη δύναμη. Συντριπτικός, ακόρεστος στη μάχη, καταστροφικός, και ο άνθρωπος-σφαγέας.
Πάρτε λοιπόν αυτά τα χαρακτηριστικά και πλάστε με την φαντασία σας έναν ήρωα
Έναν ήρωα που όπως λέει ο ίδιος: Τον σκοτώσαν, τον κηδέψαν, μα ήρθε η ώρα να εκδικηθεί.

Δε μπορείτε, τότε ανοίξτε τις σελίδες αυτού του βιβλίου και θα τον δείτε ολοζώντανο μπροστά σας.

Ο συγγραφέας κάνει ένα δυνατό ντεμπούτο η μια δυνατή εισβολή και ταράζει τα νερά της λογοτεχνίας.

Ένα βιβλίο πρόσκληση ακόμη και για τον πιο δύστροπο αναγνώστη.

Αν και αργεί να μπει στην πλοκή και έχει αρκετές επαναλήψεις, όταν αρχίζει και σου δίνει μικρές, μικρούτσικες δώσεις έξαψης άπλα κολλάς.

Έξυπνο, με σασπένς, δράση και απολυτό εθισμό
Η γραφή σε υπνωτίζει.
Όταν ο συγγραφέας αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο κεντάει, σε βάζει στο μυαλό, στην ψυχή και στο κορμί του ήρωα. Γινεσαι ένα μαζί του.

Και έρχεται το τέλος.
Καθόλου αναμενόμενο.
Ανατρεπτικό με όλη την σημασία της λέξης.
Ούτε θυμάμαι πια πόσες φορές γύρισα τις σελίδες προς τα πίσω για σιγουρευτώ ότι δε διάβαζα λάθος.
Έμεινα άφωνη
Το απογείωσε άπλα

Δε έχω να πω κάτι άλλο, μονό συγχαρητήρια στο συγγραφέα για το βιβλίο και να πω σε σας που θα διαβάσετε την άποψη μου, τρέξτε να το αγοράσετε και δε θα χάσετε

Σε αυτό το βιβλίο τίποτα δε είναι όπως φαίνεται.
Και φυσικά δε πρόκειται να προβλέψετε τίποτα γιατί δε σας δίνει αυτή την δυνατότητα ο συγγραφέας.

Στην ζωή δε είναι τα πάντ�� όπως φαίνονται.
Ψάχνοντας μέσα μας, πίσω μας, μπροστά μας, ίσως βρούμε κομμάτια του ευτού μας.
Αλλά ακόμη και να θέλουμε να τα αλλάξουμε είναι φορές που δε εξουσιάζουμε μονοί μας τον εαυτό μας.
Είναι φορές που μια συγνώμη δε φτάνει για τίποτα και θα φτάσουμε στο σημείο να παρακαλάμε όλα να γυρνούσαν εκεί στην λήθη

[Elisso]

«Έπεφτα. Έπεφτα στο κενό και στο άπειρο, στο βάθος και την άβυσσο, στη θάλασσα και τον ουρανό. Βυθιζόμουν στο χάος και τη γαλήνη, στην παλίρροια και την άμπωτη. Ήμουν εγώ και δεν ήμουν εγώ, ήμουν ο εαυτός μου και κάποιος άλλος, ζούσα το παρόν και το παρελθόν, ήμουν νεκρός και ζωντανός.»

Ένας νέος συγγραφέας και ένα βιβλίο που σε μαγνητίζει να το διαβάσεις μόλις γευθείς την περίληψη του οπισθόφυλλου. «Με σκότωσαν. Με κήδεψαν. Δεν ξέρω ποιος είμαι. Θα εκδικηθώ.» Ποιος μπορεί κάποιος που είναι νεκρός να αναζητά εκδίκηση είναι το πρώτο που περνάει από το νου. Είναι όμως στα αλήθεια νεκρός ή είναι νεκρός για όλους τους άλλους; Μήπως και για τον ίδιο του τον εαυτό; Χωρίς μνήμη, χωρίς παρελθόν, χωρίς πρόσωπο αμφιταλαντεύεται μεταξύ νέας και παλιάς ζωής, μεταξύ του παλιού και του νέου εαυτού του, μεταξύ παρελθόντος και παρόντος. Ένα ντεμπούτο πραγματικά αξιοθαύμαστο γραφής, πλοκής, υπόθεσης, αγωνίας, ίντριγκας, δολοπλοκίας και καταιγιστικών εξελίξεων σε ένα ταξίδι μιας εσωτερικής πάλης που δεν λέει να σιωπήσει, να ηρεμήσει, να καταλαγιάσει…

Πως καταφέρνει κάποιος να συμφιλιωθεί με αυτή την ιστορία, με αυτή την φρενήρη πλοκή, με αυτό το πυκνογραμμένο αλλά άριστα γραμμένο κείμενο, με αυτή την σχιζοφρενή αφήγηση τη γεμάτη ανατροπές, με αυτό το τόσο απρόσμενα ανατριχιαστικό τέλος; Πως καταφέρνει κάποιος να χαλιναγωγήσει τα συναισθήματα του καθώς το διαβάζει, σελίδα τη σελίδα, λέξη τη λέξη;

«Ένιωθα τη σήψη που μου περιέγραφε, την ένιωθα να βγαίνει από μέσα μου, τη γευόμουν στη γλώσσα μου, ένιωθα τον πόνο, τη θλίψη, την απόγνωση, την ενοχή, τα ερωτήματα, γιατί, γιατί, γιατί… Το γκρίζο του ουρανού έγινε μαύρο, η βαριά σκιά του άντρα έπεσε πάνω μου και με κάλυψε σαν μαύρο σάβανο, σαν κατάμαυρο ρυάκι στη μέση μιας απύθμενης σκοτεινής λίμνης. Όχι, πρέπει να ξεφύγω απ΄τη σκιά, ούρλιαξα σιωπηλά, πρέπει να ξεφύγω! Όμως τα πόδια μου ήταν καρφωμένα στο έδαφος, το κορμί μου έγινε ασήκωτο σαν να ζύγιζε εκατό τόνους, η σκιά με βύθιζε στο σκοτάδι…»

Ειλικρινά ποτέ δεν φανταζόμουν οτι η εκδίκηση έκρυβε τόσα μυστικά. Ποτέ μέχρι τώρα δεν αγωνιούσα τόσο με έναν ήρωα βιβλίου. Μια χαμένη ταυτότητα, ένα κατεστραμμένο πρόσωπο, ένα μυαλό άδειο από αναμνήσεις. Και όμως είναι όλα εκεί. Αρκεί να ψάξει να βρει μέσα του τις απαντήσεις. Κάτι πρέπει να τον ταρακουνήσει. Να γυρίσει ο διακόπτης και το σκοτάδι να γίνει φως. Ποιος πραγματικά είναι; Ποιος είναι ο πραγματικός του εαυτός; Και αυτή η πτώση στο κενό που θα τον οδηγήσει; Τι όπλισε το χέρι του δολοφόνου του; Τι κρύβεται στο σκοτάδι;

Και οι σελίδες να γυρνούν και η απάντηση να μην έρχεται, να βρίσκει τοίχο. Να σκάει πάνω του με δύναμη και να γίνεται κομμάτια. Πότε θα έρθει η λύτρωση; Αλλάζεις σελίδα και ελπίζεις να σου αποκαλυφθούν όλα. Ο δημιουργός όμως της ιστορίας σου δίνει ψήγματα. Σταλάζουν οι απαντήσεις από ένα σταγονόμετρο σιγά σιγά και εσύ τρώς τις σάρκες σου. Μέχρι που φτάνεις στην τελευταία σελίδα. Στο τέλος. Που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό να παλεύεις να ερμηνεύσεις μέσα σου αυτό που διάβασες. Το ταξίδι τέλειωσε. Η εσωτερική πάλη του ήρωα έληξε. Η δική σου όμως τώρα αρχίζει…

«Έβλεπα σώματα, σκοτεινά κορμιά να ρίχνουν τη σκιά τους πάνω στον τάφο, να κρύβουν το φως του ήλιου, του ελάχιστου φωτός που έφτανε μέχρι το φέρετρό μου, μέχρι το παγωμένο, νεκρό κορμί μου. Προσπαθούσα να διακρίνω πρόσωπα, δεν τα κατάφερνα, τα πρόσωπα ήταν σκοτεινά και αδιαπέραστα… Δεν είναι άνθρωποι,… είναι στοιχειά. Φθονερά και καταχθόνια πλάσματα του κάτω κόσμου, που τσακώνονται πάνω από τον τάφο μου για το ποιο θα πάρει την ψυχή μου. Τη μαύρη, κολασμένη ψυχή μου που την ένιωθα να φεύγει από μέσα μου και έτρεμα στην ιδέα ότι θα γινόταν λάφυρο για τους αγγέλους της κολάσεως, που ούρλιαζαν σαν τα κυνηγόσκυλα που στήνουν καρτέρι για να αρπάξουν και ξεσκίσουν τη λεία τους…»

Ο Ξενοφώντας Φύτρος κάνει την εμφάνιση του με ένα πολύ δυνατό ψυχολογικό θρίλερ δίνοντας στο αναγνωστικό κοινό ένα βιβλίο που πραγματικά σε καθηλώνει. «Ο Θεός του πολέμου» είναι η εσωτερική κραυγή του ήρωα του που αγωνίζεται να ανακαλύψει τον πραγματικό του εαυτό. Ξεχασμένος από όλους, θαμμένος από τη ζωή και την κοινωνία μετά από την απόπειρα δολοφονίας του αποφασίζει να πάρει τη μοίρα του στα χέρια του και να ξεθάψει ότι του στέρησαν οι σφαίρες που του παραμόρφωσαν το πρόσωπο και του στέρησαν τις αναμνήσεις του. Η άνοδος στην επιφάνεια θα είναι κοπιαστική και επώδυνη. Η αλήθεια θα του φανερωθεί ορμητικά και θα τον παρασύρει στα αφηνιασμένα της κύματα. Θα τον φέρει σε δίλημμα. Είναι θύμα ή θύτης τελικά;

Ο συγγραφέας έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα. Η γραφή του βγαίνει και ρέει αβίαστα στο χαρτί. Σαν να κάθεται δίπλα σου και να σου εξιστορεί την ιστορία πριν αποτυπωθεί με το μελάνι στις σελίδες του βιβλίου. Οι σκέψεις του ήρωα του σε κάνουν κοινωνό του προβλήματος του. Συμπάσχεις μαζί του μέσα από την αγωνιώδη του προσπάθεια να ανακαλύψει ποιος είναι, γιατι έχει γίνει τόσο πολύπλοκη η ζωή του, τι κρύβεται μέσα στο μυαλό του, ποια είναι τελικά η αλήθεια. Ο Άρης, ο θεός του πολέμου, είναι μπροστά σου. Ένας νεκροζώντανος που ζητάει εκδίκηση. Γίνεται όμως να εκδικηθείς τον ίδιο σου τον εαυτό; Γίνεται να παλέψεις μαζί του και να βγεις νικητής; Γίνεται να λυτρωθείς από τα αμαρτήματα του παρελθόντος;

Σκοτεινά τα μονοπάτια του μυαλού και πως να τα φωτίσεις χωρίς να πληγώσεις και να πληγωθείς….

«Ό,τι κρύβεται αποκαλύπτεται, ό,τι ήταν θαμμένο ξεθάβεται, ό,τι υπήρχε υπάρχει ακόμα. Ήταν θέμα χρόνου, η αλυσίδα της άγκυρας σύντομα θα τέλειωνε, τα μυστικά θα έρχονταν στο φως, το χάος θα ξεσπούσε, ο άνεμος ούρλιαζε, οι βροντές ξεκούφαιναν, οι αστραπές προμήνυαν τους κεραυνούς που θα έπεφταν. Ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα, τα γρανάζια είχαν αρχίσει να δουλεύουν, η αλυσίδα λιγόστευε, η ώρα πλησίαζε, τα δεσμά έσπασαν. Η λήθη νικήθηκε…»

[Lefteris Bouros · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικά καλογραμμένο θρίλερ, ιδανικό για τους λάτρεις του μυστηρίου και του αστυνομικού. Η οπτική γωνία της εξιστόρησης είναι το στοιχείο που το κάνει να ξεχωρίζει από τα παρόμοια του είδους, στοιχείο που εκτός των άλλων βοηθά την πλοκή και την ομαλή αλληλουχία των ανατροπών. Ζητήματα εκδίκησης, σκευωρίας, αναζήτησης (και πολλά ακόμη) περιπλέκονται, όμως φτάνοντας προς το τέλος η ιστορία δένει ιδανικά, δίνοντας απαντήσεις σε όλα τα άλυτα μυστήρια που απασχολούν τον αναγνώστη. Συνίσταται ανεπιφύλακτα.

[Maria Altiki · Rating 1 out of 5]

Τι ήταν αυτό πάλι! Μέχρι την μέση είπα θα του βάλω ένα 3άρι γιατί τα μικρά κεφάλαια, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση και η ιστορία είχαν ένα ενδιαφέρον και μιας και ήταν το πρώτο βιβλίο είπα να παραβλέψω τις τόσες συμπτώσεις, την τύχη βουνό του ήρωα και τα σχετικά που έβγαζαν μάτι. Όταν έγινε η ανατροπή είπα ώπα... 2* και εντάξει είσαι.... Αλλά τα τελευταία κεφάλαια και το φινάλε με αποτελείωσαν, οπότε 1* και αισθάνομαι και πολύ large! Καμία ρεαλιστικότητα στην ιστορία, πολύ λυπάμαι.

[Rush · Rating 4 out of 5]

Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ το οποίο ευχαριστήθηκα και παρά τον όγκο του δεν βαρέθηκα στιγμή. Από τις πρώτες σελίδες ξεκινάει το μυστήριο και ο συγγραφέας κατορθώνει και κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι τέλους. Επίσης η γραφή είναι παρά πολύ καλή και σε συνδυασμό με τα μικρά κεφαλαία σε κάνει να μην το αφήνεις από τα χέρια.
Γενικά πρόκειται για ένα εξαιρετικό ντεμπούτο από Έλληνα συγγραφέα που πιστεύω ότι αξίζει να διαβαστεί.

[Giota]

Ο Ξενοφών Φύτρος μάς συστήθηκε πολύ πρόσφατα με το βιβλίο του «Ο θεός του πολέμου», αλλά είναι λες και τον ξέρουμε χρόνια. Μπορεί να έζησε στην Αθήνα και να ασχολήθηκε με την αθλητική δημοσιογραφία, η ζωή όμως τον οδήγησε στη Σαντορίνη, όπου «παίζει μπάλα και σκοράρει» στο αστυνομικό μυθιστόρημα.

https://www.clevernews.gr/xenofon-fit...

[Panagiotis · Rating 3 out of 5]

3,5 ανέλπιστα καλό ντεμπούτο.

[Margarita T · Rating 5 out of 5]

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που ένα βιβλίο κατάφερε να μου αιχμαλωτίσει το ενδιαφέρον από την πρώτη πρόταση και να το κρατήσει αμείωτο μέχρι και την τελευταία σελίδα. Εξαιρετικά καλογραμμένο και ιδιαίτερα περιγραφικό χωρίς κενά στην αφήγηση,με πολύ καλή πλοκή που δεν κουράζει στο ελάχιστο και άκρως ανατρεπτικό φινάλε. Θα σε απορροφήσει τόσο ο χαρακτήρας του πρωταγωνιστή που θα σε βρει το δεύτερο συνεχόμενο ξημέρωμα με το βιβλίο ανά χείρας μην θέλοντας να το αφήσεις αν δεν διαβάσεις την συνέχεια. Πραγματικά πολύ καλό ντεμπούτο από τον συγγραφέα Ξενοφών Φύτροςπου με κάνει να αναμένω το επόμενό του βιβλίο με ιδιαίτερη ανυπομονησία .

[Paraskevi Parissi · Rating 5 out of 5]

Είχα ακούσει πολλά για αυτό το βιβλίο και ήθελα πολύ να το διαβάσω ,έτσι ήρθε η ώρα του και χάθηκα μέσα στις σελίδες του και τις λέξεις του !!!σκέψεις πολλές, συναισθήματα ανάμεικτα και γεγονότα ανεξιχνίαστα που έλεγες δεν είναι δυνατόν , όχι θα κάνω λάθος !!!δεν μπορεί!!!θέματα εμπιστοσύνης, ψυχικά, οικογενειακά σε ένα αστυνομικό - μυστήριο - θρίλερ βιβλίο!!!!!και Ναί είμαι από του βιβλιόφιλους που το λάτρεψα !! σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!!! Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την ξένη λογοτεχνία!!

[Nick · Rating 4 out of 5]

Ψυχολογικό θρίλερ ή το αλφαβητάρι μιας αυτοδικίας;
Αναπάντεχο ντεμπούτο ή μελετημένο page turner;
Αθηναϊκό (ή καλύτερα Καλλιθεάτικο) νεο-νουάρ ή αστυνομικό παλιάς κοπής;

Ό,τι κι αν ήταν με βύθισε στον κόσμο του και αναμένω το επόμενο...

[Giota Kariofilla · Rating 5 out of 5]

Γρήγορο. Καθηλωτικό. Ανατρεπτικό.

[Ευαγγελία Τσουκαλά · Rating 3 out of 5]

Το οπισθόφυλλο με ιντρίγκαρε. Το εξώφυλλο μου άρεσε απίστευτα. Το είχα στη βιβλιοθήκη μου σχεδόν δύο χρόνια, το δάνεισα σε μια φίλη (της άρεσε), και ξεσκονίζοντας την βιβλιοθήκη το είδα και του ψιθύρισα "ή τώρα θα διαβαστείς ή ποτέ". Αν είχε ψυχή, ξέρω ότι θα ερχόταν τρέμοντας στα χέρια μου μετά από μια τέτοια δήλωση ή μπορεί και να μου έριχνε καμιά μούντζα.

Ο πρωταγωνιστής μας είναι ο Άρης που ενώ, έχει φάει δυο σφαίρες στο κεφάλι, είναι ακόμη ζωντανός. (Εδώ η γιαγιά μου θα έλεγε "Αν δεν έρθει η ώρα σου, δεν πας πουθενά"). Υποφέρει όμως από αμνησία κι έτσι, δεν μπορεί να βοηθήσει την αστυνομία λέγοντας ποιος τον ήθελε νεκρό. Δεν ξέρει καν ποιο είναι το όνομά του, δεν τον έχει αναζητήσει κανείς και το γεγονός ότι το πρόσωπό του δεν είναι και στην καλύτερη κατάσταση, κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Έχοντας έρθει η ώρα που μπορεί να φύγει από το νοσοκομείο, ο Άρης σκέφτεται τις επόμενες κινήσεις του. Η μνήμη του δεν του χαρίζει ούτε μια εικόνα του παρελθόντος του, πρέπει μόνος του να ψάξει να βρει την άκρη. Και θα τη βρει.

Η γραφή μου άρεσε πάρα πολύ. Από τις πρώτες σελίδες και μέχρι τη μέση περίπου, ήταν ένα βιβλίο που απολάμβανα πολύ. Μετά, δεν ξέρω τι έγινε, υπήρχε φλυαρία περισσότερη από ό,τι μπορούσα να αντέξω εγώ και ο τρόπος που εξελίχθηκε η ιστορία ναι μεν δεν τον περίμενα, αλλά κάτι δεν μου άρεσε. Το τέλος το βρήκα ιδανικό.

Σε καμιά περίπτωση δεν μετάνιωσα που το διάβασα και δεν ξεχνάω ότι είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα. Με κέρδισε η γραφή, οπότε με χαρά θα διαβάσω και δεύτερο βιβλίο του.