Gezien de feiten

by Griet Op de Beeck

Gezien de feiten gaat over Olivia, een vrouw voor wie opeens alles anders wordt. Een verhaal over de kracht van spijt hebben, de gretige wil om goed te leven, de warme wurggreep van families, de angst om ruimte in te nemen, de kilte van de wereld zoals we haar kennen en het wapen dat liefde kan zijn, als ze echt is tenminste.

Genres: Fiction, Literature, Dutch Literature, Roman, Contemporary, Short Stories, Novels

95 pages, Hardcover

First published March 10, 2018

Reviews

[Hella · Rating 4 out of 5]

In mijn tijd bij Trouw heb ik me regelmatig drukgemaakt over de Mannelijke Maatstaf, de mannelijke vooroordelen die bepalen wat Literatuur is. Criteria zijn bijvoorbeeld vernieuwing en normverandering – bij het slechten van barricaden vergeleken is de keukentafel vanzelfsprekend van geen belang. Originaliteit is ook zo'n typisch mannelijk criterium, dat geen plaats toekent aan de vrouwelijke neiging tot het zich inbedden in een herkenbare leefwereld.

Ik weet nog hoe ik me opwond over het artikel van Ingrid Hoogervorst "Beter je best doen, meisjes."
Ik schreef:

Een schrijver moet, om mee te tellen in het literaire circuit (kan ik daar een ledenlijst van ter inzage krijgen?), voldoen aan diverse criteria. Hoogervorst weet welke.
Eerst geeft zij de lijst van verboden onderwerpen: kleine persoonlijke wissewasjes (hiervoor bestaat kennelijk een meetlat), verlies van een kind (oeps, even niet aan Schaduwkind gedacht), dicht-bij-huis-verhalen, pleister op alle wonden (welja, misbruik Etty Hillesum voor je waanwijze betoog), hinderlijke explicietheid van gevoelens, leedconceptie en leedverwoording, allemaal waardeloze rommel. Nee, dan de échte schrijver, die houdt het mysterieus en onbegrijpelijk. Literatuur is "per definitie" (kunt u die ook even opsturen?) op zoek naar vragen, niet naar antwoorden. Schrijfsters moeten afstand nemen van hun eigen leven en hun eigen geslacht. Of anders moeten ze er pervers en bizar over schrijven, zoals Jelinek. Mannen hoeven dat niet, want hun eigen leven en hun eigen geslacht zijn Helemaal Vanzelf al boeiend.

Het kwam allemaal weer boven toen ik afgelopen zaterdag Jeroen Vullings hoorde bij NieuwsWeekend over het boekenweekgeschenk. (Het programma is hier terug te luisteren, en voor het gemak heb ik het ook even uitgetypt.)
Ik voelde me al persoonlijk beledigd, hoe moet dat dan voor Griet op de Beeck zijn?
Dixit Vullings: ik heb het idee dat zij dezelfde groep, vooral lezeressen, raakt, die ook zo dol zijn op Fifty Shades of Grey.
Pardon???
Ze schrijft te veel over fysiologische zaken, vindt Vullings. Waarmee hij poepen en piesen en kotsen bedoelt. Echte mannen kennen zulke woorden natuurlijk niet, laat staan dat ze erover schrijven. Vuiligheid, net als emoties. Nee, dan humor. Dan heb je afstand. Maar zo dichtbij je personages … brrr. Dat hoort niet. Mensen die afduiken op dingen die ze wél begrijpen (Hendrik Groen, bijvoorbeeld), Vullings heeft er geen goed woord voor over.
Er zit geen mysterie in dit boek, het is literair niet interessant, het heeft geen visie op de wereld …

Ik zocht andere recensies.
Christiaan Weijts beweert in De Groene dat het alleen een eerste akte is, dit verhaaltje. En de onvruchtbaarheid van de dochter is er alleen bij verzonnen om het extra 'emotioneel' te maken. echt een beginnerstrekje.
Thomas de Veen hekelt in de NRC de cliché's waardoor het leven en de geloofwaardigheid uit de personages wegsijpelen.
Arjan Peters eindigt zijn bespreking in de Volkskrant met: Nadat ze voor de tweede keer met deodorant onder haar oksels heeft gerold, is Olivia klaar voor een liefdesnacht. 'Iets kunnen doen is zoveel beter dan niks kunnen doen.' O ja? Op de Beeck had beter niks kunnen doen.

Kortom, de heren recenseerderen sloegen de handen tevreden en vol eensgezindheid ineen. Dat varkentje was gewassen en zij konden zich, bevestigd in hun superioriteit, andermaal terugtrekken in hun ivoren toren. (Nu ik terugduik in alle artikelen die ik destijds verzamelde om mijn emotionele geschrijf te onderbouwen, vind ik er een paar terug die nog steeds volop geldig zijn. Lees bijvoorbeeld "Familiegeslijm." De clichépolitie hanteert "een ideologische vooringenomenheid tegen de trits vrouwelijk-autobiografisch-gevoelig.")

Maar dan nu het boek Gezien de Feiten.
Ik heb van Griet op de Beeck Kom Hier dat ik u Kus gelezen, dat ik fantastisch vond. Daarna las ik Vele Hemels boven de Zevende, ook aangrijpend maar mij deed het iets minder. Ik heb me zoals velen opgewonden over de fall-out (voornamelijk mannen die het haar euvel duidden) na haar optreden in dwdd, waar ze vertelde over haar incest-slachtofferschap.
Reden genoeg om blij te zijn met haar uitverkiezing tot Boekenweekauteur. Ik schrok wel van alle negatieve recensies (Griet op de Beeck gekielhaald, kopte Tzum), maar besloot, zoals ik altijd doe, op mijn eigen kompas te vertrouwen.

Lezer, ik vond het prachtig.

De heren recensenten zitten in een keurslijf, een bolwerk van vooringenomenheid, hanteren een afvinklijst van wat wel en niet thuishoort in een boek om in hun canon opgenomen te mogen worden, en zijn daardoor doof en blind en gevoelloos voor het mysterie dat zich in dit boek voltrekt.

In 2009 heb ik de Heldenreiscursus ontwikkeld. De Heldenreis blijft hét ideale schema om een spannend boek aan op te hangen. Een hoofdpersoon met een doel, de wil en de mogelijkheid om dat te bereiken, een antagonist om hem te testen, en een psychologisch probleem dat en passant ook wordt opgelost. Eind goed, al goed.
Maar na een paar jaar begon het te kriebelen. Het schema is ook vaak níet van toepassing. Vooral vrouwenlevens verlopen vaak helemaal niet zo doelbewust. Vrouwen lopen vaak vast als ze het als een man proberen te maken in de wereld. Tijd voor Heldinne's Reis! Een zoektocht naar binnen, vaak afgedwongen door een noodlottige gebeurtenis, zoals een sterfgeval of ziekte.
Er zijn dus wel degelijk verschillen tussen mannen- en vrouwenverhalen. Het probleem is alleen dat het mannenverhaal automatisch als 'universeel' en superieur wordt gezien. Net zoals verhalen over witte hetero's de norm zijn.

Gezien de Feiten is een typisch voorbeeld van een Heldinne's Reis-verhaal. Zo'n Weijts die beweert dat dit alleen een eerste akte is, heeft er niets van begrepen. Als we de personages zien als emanaties van de hoofdpersoon, symboliseren zij aspecten van haar innerlijk. Kort (en zonder spoilers) het verhaal: Olivia (71) verliest haar man Ludo. In plaats van verdriet voelt zij opluchting. Ze is eindelijk vrij om te handelen zo het haar goeddunkt. Dochter Roos (44 en onvruchtbaar) vindt het plan van haar moeder om naar een ontwikkelingsland te vertrekken verschrikkelijk. Maar ze gaat toch, en ontmoet in het verre land een bijzondere man.

Roos symboliseert het leven zoals dat 49 jaar lang geweest is voor Olivia. Onvruchtbaar, vastgeroest in niet-bevraagde gewoonten. En die nieuwe man? Heldinne's Reis gaat over het in jezelf sterk maken en integreren van een Moeder (goed voor jezelf zorgen) en een Man (in de wereld durven staan en handelen naar alles waar jij in gelooft). Dát is waar dit boek over gaat.
Het gaat over mij, het gaat ook zeker over mijn moeder. Wat zou haar leven – en onze relatie - anders zijn geweest als niet zij als eerste was overleden.
Op bladzij 45 staat het: Zij was zoveel mensen nu, allemaal met een hoofd vol gedachten.

Vullings zei ook nog iets over dat in échte literatuur iets in een paar woorden gezegd kan worden waar anderen vele zinnen voor nodig hebben. En over humor.
Ik heb een smiley in de kantlijn getekend bij deze zin (p23): […] Olivia droeg het omkeerbare elektrische wafelijzer dat ze van Ludo voor haar achtenzestigste verjaardag had gekregen. Hij hield heel veel van wafels.
Over het portret dat Roos van Ludo heeft getekend: […] kleine oren voor een man van zijn leeftijd […] (p12) Dan denk je meteen aan de hulpeloze wapperoren van veel oude mannen.
Mooi en totaal niet cliché: [ze dacht aan] alle vastgekoekte tijd hierbinnen […] (p26)
Wijs en mooi: De grens tussen troosten en getroost worden is flinterdun. (p41)

En zo'n Thomas de Veen die beweert dat we niet te horen krijgen hoe Olivia zich voelde, heeft niets gelezen.
(p53) Op dat moment keek Daniel naar haar en zij keek terug. De wind ging liggen. De grond was moe. De zee te ver. En in haar mond, nu al, de smaak van afscheid.
En als ze naast hem zit in de auto: […] ze voelde intenser dan ooit dat ze een arm had.

Ik wil eindigen met een citaat van Gerrit Komrij: "Wat geschreven staat is alleen waardevol als het kan gelezen worden als handleiding bij het leven, als handleiding bij de mens." Voor de recensenten beperkt het mensdom zich blijkbaar tot de intellectuele man, die nooit, maar dan ook nooit zal erkennen dat ook hij moet poepen en piesen. Ik kan daar wel van kotsen.

[Wilma · Rating 4 out of 5]

Ontroerend...een ontroerend verhaal over de 71-jarige Olivia die na het overlijden van haar man...bevrijd van het juk van haar huwelijk...voor zichzelf en de liefde durft te kiezen. Het onbegrip van Roos, voor het in haar ogen 'vreemde' gedrag van haar moeder. Sander die op alle mogelijke manieren de vrede probeert te bewaren...Herkenbare karakters!
Ik kan me absoluut niet vinden in de hetze van negatieve recencies...zo blijkt maar weer smaken verschillen...ook bij literatuur...ik heb genoten!

[Eva · Rating 3 out of 5]

'Uw leven is van u'. Als je de website van schrijfster Griet op de Beeck bekijkt, is dat het eerste wat opvalt. Het staat prominent te lezen en is bovendien een thema dat in al haar boeken terugkomt. Ook in deze korte novelle, geschreven ter ere van de Boekenweek 2018.

Hoofdpersoon is Olivia wiens man net is overleden na een huwelijk van 40 jaar. Olivia voelt zich bevrijd van het dominante juk van haar man, maar durft die gevoelens nauwelijks te uiten uit angst om haar dochter te kwetsen. Dochter Roos is namelijk intens verdrietig op een manier die geen ruimte laat voor andere gevoelens. Olivia besluit in een opwelling om met een oud-leerling af te reizen naar Afrika om daar te helpen in een vluchtelingenkamp. Langzaamaan weekt Olivia zich los van haar niet zo gelukkige huwelijk, haar knellende familiebanden en de belerende houding van alle kennissen en vriendin die vinden dat ze zich op een bepaalde manier moet gedragen. Ze wil zelf kiezen hoe ze wil leven. 'Het leven is van u'...

Maak je eigen keuzes en laat je niet inperken door anderen. Maak je los van je familie en kies je eigen leven. Het is een bekend thema, waar Griet op de Beeck eerder over heeft geschreven en wat ze geweldig doet. In dit geval is de hoofdpersoon een weduwe van 71, die leert te leven. Een interessante keuze als hoofdpersoon. Toch is de meest uitgedachte persoon de overleden echtgenoot Ludo. Dat is iemand die ik zo zie staan en waar ik de rillingen van krijg. Ook Olivia komt tot leven, maar de andere personen blijven jammer genoeg wat vlak. Dat doet niks af aan de worsteling van Olivia, die zich nu pas realiseert hoeveel ze de afgelopen veertig jaar heeft ingeleverd. Dat vind ik erg knap beschreven.

Vooral het begin van het boek is erg sterk: mooi beschreven situaties, uitdiepig van de karakters van Ludo en Olivia, en dat met een meeslepend ritme. Het tweede stuk vind ik wat minder. Sommige sprongen in de tijd gaan opeens heel snel. En zelf begrijp ik het einde niet goed. Dat is wat abrupt en roept wat vragen op. Moest dat nou? Voegt dit wat toe?

Al met al een fijn boek om te lezen in prachtig Vlaams, hoewel Griet op de Beeck duidelijk beter is in langere verhalen. Ik vind de heel negatieve recensies (1 ster in de Volkskrant) onbegrijpelijk. Dat lijkt meer op persoonlijke wrok dan een eerlijk oordeel over het boek. Zeker als vervolgens zuur wordt verwezen naar de vele fysieke beschrijvingen (wc, deodorant), omdat wel gewaardeerde schrijvers als Tommy Wieringa en Alex Boogers vaak net zo fysiek zijn, maar dan op een andere manier (seks, geweld). Meten met twee maten heet dat.

[Thijs Joores · Rating 2 out of 5]

Die tweede ster krijgt ze voor de gratis treinreis.

[Laurent De Maertelaer · Rating 1 out of 5]

0/10: dikke buis.
Je kunt deze zinloze bundeling papier veel noemen, maar een 'geschenk', neen, dat is echt een brug te ver. Mijn eerste GODB wordt meteen mijn laatste. Een resem clichés op een hoop gesmeten, een overvloed aan overtollige, nietszeggende zinnen, een plot die huilt met de pet op, in een taal waar ik de koudste rillingen van krijg. Vreselijk. Bestond er maar zoiets als gerichte lobotomie, dan kon ik dit gedrocht uit mijn systeem wissen.

[Dolf Patijn · Rating 2 out of 5]

Toen ik hoorde dat Griet Op de Beeck het boekenweekgeschenk zou schrijven was ik blij. Ik heb enorm van haar eerste twee romans en de verhalenbundel Gij nu genoten. Griet Op de Beeck's dialogen zijn sterk en echt, ze weet het ongemak van wat de politiek tegenwoordig de gewone mens noemt te beschrijven met wringende familieverhoudingen en klein huiselijk drama dat erg herkenbaar is en mooi verwoord: soms wat zwart maar nooit zwaar. Haar eerste twee romans zijn groots in hun kleinheid en in de verhalenbundel staan ook, naast wat mindere verhalen, juweeltjes van huiselijk ongemak.

Mijn eerste kennismaking met het boekenweekgeschenk was door de recensie van Arjan Peters en dat viel niet mee. Hij kraakte het boekje hard en ongenuanceerd af. Nu trek ik me van de recensies van deze gemankeerde schrijver toch al niets aan want ik vind Peters een onsympathiek recensent (ik laat sterkere benamingen hier maar achterwege) die er op schijnt te geilen om vrij ongenuanceerd boeken af te kraken. Zijn negatieve recensies zou je bijna een aanbeveling kunnen noemen om een boek juist wel te lezen.
De tweede recensie kwam van Tzum en was ook negatief maar veel genuanceerder en daardoor sympathieker. Het maakte mijn nieuwsgierigheid alleen maar groter.

Ik heb het nu zelf gelezen en ik kan alleen maar zeggen dat het inderdaad niet geweldig is. Het is een gemakkelijk leesbaar boekje over een vrouw die na de dood van haar man, bevrijd uit een min of meer mislukt huwelijk, haar eigen weg probeert te gaan, daarbij gehinderd door haar dochter die schuldgevoelens bij haar probeert op te roepen die ze eigenlijk niet heeft en waar ze zich dan weer schuldig over voelt. Het lijkt een typisch Op de Beeck scenario met veel huiselijk ongemak maar helaas komt het in dit boekje, dat maar 96 bladzijden mag bevatten, niet uit de verf. Misschien heeft ze teveel gewild, ik weet het niet. Het verhaal blijft oppervlakkig, met hier en daar een aardige vondst maar ze weet mij als lezer het verhaal niet binnen te trekken. Het wringt niet genoeg, de personages komen niet echt tot leven, de uitwerking van het geheel is vrij clichématig en het einde komt gehaast over. Da's jammer, vooral als dit de eerste kennismaking met het werk van Griet Op de Beeck is want je moet haar zeker niet op dit werkje be - en veroordelen.

De conclusie is dat dit boekenweekgeschenk niet hetzelfde niveau heeft als het overige werk dat ik van haar heb gelezen en als zodanig niet als typerend moet worden gezien. Lees Vele hemels boven de zevende, Kom hier dat ik u kus en Gij nu want die zijn erg goed.

[Max Urai · Rating 1 out of 5]

Bekijk het van de zonnige kant: als je nu ooit het stereotype van de "magical negro" aan iemand uit moet leggen heb je een tekst die dat tot in het absolute uiterste belichaamt.

[Rowan · Rating 3 out of 5]

Het boek kabbelde maar een beetje voort en was naar mijn mening niet echt heel speciaal. Alleen het einde deed me eigenlijk wat. En Roos? Die vond ik vreselijk irritant.

[Kim Bergshoeff · Rating 3 out of 5]

Ik lees zelden recensies en het lezen van achterflappen probeer ik ook te vermijden. Toen ik laatst per ongeluk de tekst op de achterflap van een Dwarsligger las, vermeldde die in een paar zinnen zo ongeveer de gehele inhoud van een boek. ‘De twee hoofdpersonen ontmoeten elkaar…’, geloof me, op pagina 200 van het boek was dat nog steeds niet gebeurd.
Dus koop ik maar gewoon wat Oprah zegt dat we moeten lezen en ga ik af op wat er in Opzij besproken wordt en welke boeken van vrouwelijke auteurs genomineerd worden voor prijzen. Zonder me dan echt te verdiepen in waaróm die boeken goed zijn, dat ontdek ik zelf wel.
Maar van de week las toevallig wél een bespreking, die van het boekenweekgeschenk. En wel die van Arjen Peters, die in het kort neerkomt op het vernietigende ‘Op de Beeck had beter niets kunnen doen’.
Gelukkig bepaal ik nog altijd graag mijn eigen mening en dus las ik gisteren zélf mijn (gesigneerde) exemplaar van het boekenweekgeschenk.
Al na het lezen van twee hoofdstukken voelde ik me zowel geamuseerd als getroost. Oh, er zijn dus mensen die hetzelfde meemaken en er een nog veel grotere rommel van maken. Gelukkig maar.
De mijnheer van de Volkskrant (…) vond ‘Gezien de feiten’ maar kwezelig en ondermaats. Nee, dan de geschenken van de afgelopen jaren, die van Wieringa, Gerritsen en Koch. Zelf vond ik van dat rijtje alleen dat van Esther Gerritsen écht goed (en dat van Dimitri Verhulst, maar dat noemde hij niet). In gesprek met mijn vader en een vriendin was ik zelfs al vergeten wie het boekje van vorig jaar nou ook alweer geschreven had.
Volgens mij is de mijnheer van de Volkskrant een ander belangrijk feit vergeten, namelijk voor wie dat geschenk nu eigenlijk is. Het korte antwoord is: voor vrouwen (ja, en voor jou pap, maar jij bent de uitzondering). En dan met name vrouwen van boven de veertig. Die boeken lezen. En ik denk dat die vrouwen meer zitten te wachten op een ‘uit het leven gegrepen tragikomedie over een vrouw op leeftijd’ van Griet op de Beeck dan op een verhaal over een enge man met een mooie jonge vrouw.
‘Uw leven is van u’, signeerde Griet mijn boek. En dit boekenweekgeschenk is van ons, zure mijnheer!

[Marcia · Rating 3 out of 5]

Prima boekje voor tussendoor. Qua thematiek een typische Griet Op de Beeck: familieproblemen en enorm veel drama, maar de toevoeging van een setting buiten Vlaanderen doet veel voor sfeer en originaliteit. Tof ook dat er gekozen is voor een hoofdpersonage van 71. Olivia voelt heel echt en ik leefde met haar mee. Haar dochter Roos daarentegen vond ik echt vreselijk!

[Marije · Rating 4 out of 5]

Ik heb nog nooit iets van haar gelezen, maar vond het erg bijzonder. De kritiek op dit Boekenweekgeschenk waren niet mals.
Ik vond een prachtig verhaal over emoties en anderen willen beschermen. Over niet eerlijk je gedachten durven uitspreken. Over het keurslijf van de maatschappij die verwacht dat dingen op een bepaalde manier gaan en volgens vastgestelde regels. Je vrijheid durven kiezen.
Heel bijzonder!

[Marloes Baren · Rating 3 out of 5]

Sommige recensies waren 'killing'. Zo stond in de Volkskrant dat de novelle "geen propaganda voor het Nederlandse boek" was. -gniffel-

Toch heb ik het met een glimlach op mijn gezicht uitgelezen. Misschien vanwege de herkenbaarheid (die sommige recensenten eveneens in twijfel trokken). Ik kan me nu eenmaal wel verplaatsen in iemand die op zeer korte termijn richting het Afrikaanse continent vertrekt, al was mijn eigen verhuizing richting het betrekkelijk rustige Marokko. Bovendien heb ik het geluk in een familie opgegroeid te zijn waar de mensen ook tot op hogere leeftijd avontuurlijk blijven. Wat betreft de geloofwaardigheid van het verhaal: ik zie er geen problemen mee.

Is het propaganda voor het Nederlandse boek? Het verhaal mist die leuke literaire en culturele verwijzingen die bijvoorbeeld Kader Abdolah (ook nog even aangehaald als een 'mislukt' boekenweekgeschenk door diezelfde recensent van de Volkskrant) of Joost Zwagerman in hun boekenweekgeschenk verwerkten. Maar als er meer mensen zijn die het met hetzelfde plezier gelezen hebben als ik, dan vervult het boekje van Griet op de Beeck allicht haar rol.

[Sasha · Rating 3 out of 5]

3.5 sterren. Ik stond op het punt om 4 sterren te geven, maar het einde heeft dat helaas wel veranderd. Desalniettemin vond ik de dialogen steengoed. Typisch op de Beeck. Een goed Boekenweekgeschenk, met een mooie boodschap.

[Ali Molenaar · Rating 4 out of 5]

Kritieken negeren, gewoon zelf even lezen en een oordeel vellen. Ik vind het typische Op De Beeck met de onverwachte wending aan het eind. Zeker het lezen waard.

[Ingrid · Rating 3 out of 5]

2.5 sterren
niet onaardig

[Hanneke · Rating 2 out of 5]

Er zijn slechtere boekenweekgeschenken in het verleden verschenen, dus ik vind die algehele antipathie voor het boekje een beetje overdreven. Al met al best een leuk verhaal.

[Jan · Rating 2 out of 5]

De novelle ‘Gezien de feiten’ van Griet Op de Beeck is het boekenweekgeschenk 2018.
Het verhaal in het kort: echtgenoot overlijdt, vitale weduwe van 71, gepensioneerde lerares, komt niet tot rouwen wegens het ongemakkelijke huwelijk en voelt zich enigermate bevrijd, gaat naar Afrika voor vrijwilligerswerk in een school, leert een man kennen, hij komt naar België, confrontatie met familie, man keert terug naar zijn land, daar wijzigt de situatie – en wat dan …
Maar wat nu, wat ervan te vinden? Mijn bevindingen zijn dat het een aardig verhaal is, maar niet in de uitwerking (voor zover mogelijk in dit semikort bestek), het is uit voor het goed en wel begonnen is. Want laten we wel zijn: de schermutselingen tussen weduwe Olivia en dochter Roos zouden niet alleen best een zwaarder contragewicht kunnen krijgen dan hoe de schoonzoon zijn rol invult, al die scenes doen aan als een aanloop naar – Het is niet heel intens voor mijn gevoel; en vooral: er wordt weinig literairs mee gedaan. Wat voor de schrijver spreekt: als prediker van positivisme heeft zij dat nu wel in het karakter van haar hoofdpersoon getoond. Over het geheel echter en in vergelijking met ‘Gij nu’, Op de Beecks verhalenbundel die ik aan het lezen ben, steekt dit boekje er wat het literaire gehalte betreft, zo bleekjes tegen af. Het leest als oppervlakkig haastwerk. Gelet op de genoemde, later apart en positief te recenseren, andere leeservaring behoud ik mijn goede vertrouwen in de schrijverskwaliteiten van Griet Op de Beeck. Maar dat helpt dit boekje helaas niet. Ik had het haar zó gegund, verdraaid nog aan toe. JM

[Eline · Rating 4 out of 5]

Een schoon Vlaams verhaal over Olivia (71 jaar) dat na de dood van haar man haar eigen weg probeert te vinden. Nu haar minder goed huwelijk na al die jaren voorbij is, wilt ze van het leven genieten. Haar dochter heeft veel verdriet om haar vader, waardoor Olivia niet open durft te praten over hoe bevrijdt zij zich voelt. Olivia besluit in een opwelling om samen met Tim (een oud-leerling) te reizen naar Afrika om daar te helpen in een vluchtelingenkamp. Langzaamaan beseft ze dat ze meer en meer voor zichzelf moet kiezen ondanks alles wat haar familie en buurvrouwen zeggen.

Jammer dat dit boek zoveel slechte commentaar kreeg. Ik vond het net een fijn verhaal om te lezen. Het einde vond ik minder goed. Het deed me wat denken aan het einde van het lievelingsboek van Hazel in Een weeffout in onze sterren. Een 'gewoon' open einde had leuker geweest.

[Lalagè · Rating 4 out of 5]

Griet schrijft zo beeldend en raak, ik vind het prachtig om te lezen en wil dolgraag weten hoe het verdergaat met Olivia.

https://lalageleest.wordpress.com/201...

[Maartje De Groot · Rating 3 out of 5]

Mooi verhaal. Met een hoofdpersoon om van te houden, maar
Lees de laatste bladzijde niet!

[Marlou · Rating 4 out of 5]

Ik las op verschillende plekken dat dit de slechtste Griet is, maar het was mijn eerste en ik vond hem zo fijn. Zin in de rest dus!

[Paul · Rating 5 out of 5]

Een pareltje!

[BellaGBear · Rating 3 out of 5]

Mooi boek en altijd heerlijk frustrerend om over frustrerende personen te lezen zoals dochter Roos. Meerdere malen heb ik hardop tegen Roos geschreeuwd haar mond te houden en niet alleen aan zichzelf te denken. Het is altijd een opluchting als schrijvers personages in hun boeken durven te stoppen die niet aangenaam zijn. Was erg blij voor Olivia dat ze aan het einde van haar leven toch nog voor zichzelf kon kiezen en haar dochter en teleurstellende huwelijk achter zich kon laten. Daarmee vond ik het einde dan ook teleurstellend origineel- niet origineel. Daarmee bedoel ik dat het duidelijk bedoeld was als onverwacht en dramatisch, maar ik zag het eigenlijk al aankomen toen Olivia's leven net goed begon te lopen. Sommige literatuur boeken lijken te denken dat een positief einde onmogelijk is. Jammer want dat had de boodschap van het boek, dat het nooit te laat is, beter uit de verf laten komen.

[Malou · Rating 3 out of 5]

Dat einde is echt niet ok...

[Leesdame · Rating 4 out of 5]

Griet Op de Beeck pakt meerdere thema’s aan en verwerkte het tot een compact boekenweekgeschenk. Ruimte is er daardoor niet echt voor uitgebreide verwikkelingen, want de gebeurtenissen volgen elkaar razendsnel op. De dialogen zijn scherp en de Vlaamse schrijfstijl vond ik prettig lezen. Wat dat betreft vond ik het een prettige kennismaking met de stijl van Griet Op de Beeck.

Lees de volledige leeservaring op mijn blog

[Dirksboekenkast · Rating 4 out of 5]

Een echt boek van Griet op de beeck weer genoten.

Ondanks alles toch een optimistisch boek.

[N · Rating 4 out of 5]

'tijdens die slaapdronken seconden waarin het leven nog alles kon zijn'

[lethe · Rating 3 out of 5]

De meningen over dit boek schijnen verdeeld te zijn tussen de seksen. Mannen vinden het over het algemeen matig tot slecht, vrouwen goed tot zeer goed.
Helaas zorgde de laatste alinea ervoor dat mijn beoordeling van 4 naar 3 sterren ging (heel jammer), maar desondanks vond ik dit een van de betere boekenweekgeschenken. Goed en meeslepend geschreven.
Ik ben wel heel benieuwd waar de omslagfoto op slaat.

[Inge Janse · Rating 4 out of 5]

Waarom heeft iedereen zo'n haat aan dit boek? Omdat het te confronterend is? Dat je jezelf erdoor realiseert dat je je dochter haat? (en om totaal valide redenen) Dat je huwelijk niets voorstelt? (en nee, dat doet het niet) Of omdat je jaloers bent dat hoofdpersoon Olivia wél de grote sprong voorwaarts (of achterwaarts, als je haar dochter Roos moet geloven) maakt? (en jij niet, in alle lethargie)

Ik weet het niet. Voor mij is het een zeer goed leesbaar boek (fijne dialogen, veel goede beschrijvingen van de sociale ongemakken), met een thema dat me niet interesseert maar alsnog weet te boeien (je partner gaat dood, probeer eens iets van je leven te maken, hoe hard je ook onder de plak zit van sociaal-culturele conventies en die eeuwige kutkinderen), en een lengte die ideaal is voor deze ingrediënten.

Ja, de seksscene tussen twee bejaarden is niet direct heel relaxed (maar ook niet afschrikwekkend), maar Op de Beeck komt er nog prima mee weg ook door zich niet te verliezen in vulgariteit of afschrikking. Ja, alles in Afrika (is het Afrika?) blijft suuuuuper impliciet (welk land? welk probleem?), maar ik vind het prima om zaken impliciet te houden die niet per se expliciet hoeven te worden. Ja, je wordt er gek van dat Olivia niet eens eindelijk uithaalt (zij het verbaal, zij het fysiek) naar haar dochter, maar is dat juist ook niet de kracht van dit boek? En ja, het einde is nogal (een tikkie te) dramatisch, van mij had ze ook de savanna op mogen rijden richting een onbestemde toekomst, maar soit, het is een roman in de vorm van een novelle (toch?), dan mag je wel wat hoeken afsnijden.

Nee, het is niet Vele hemels boven de zevende. Griet Op de Beeck heeft heus weleens iets beters geschreven. Het is geen hemelbestormend proza, een mijlpaal in ons literaire bestaan, de beste Nobelprijswinnaar die de prijs nooit kreeg. Duh. Het is een boek waarmee je ook de NS-poorten kan openmaken voor een dag gratis reizen. Laten we er niet gelijk een perpetuum mobile uit de persoonlijke collectie van Leonardo Da Vinci van verwachten, oké? Het is gewoon een leuk boekie voor de treinreis naar - zeg - Groningen, en dat is precies wat het moet zijn.

[Kate Wildschut · Rating 3 out of 5]

Gedurende het hele verhaal was ik geboeid, de hoofdpersonage was een fijne vrouw om je in te verplaatsen en het las vlot. Desondanks voelde het als te weinig pagina's voor echte diepgang en opwekking van medeleven voor de personages, en het einde maakte me eerder boos en ontzet dan verdrietig, niet echt het gewenste effect denk ik zo.. Griet blijft een van mijn favoriete schrijfsters, maar volgende keer hoop ik op een wat langere, diepere roman, met misschien wat interessantere personages.