De literaire kring

by Marjolijn Februari

De dertigjarige Teresa Pellikaan woont weer in het dorp waar ze is opgegroeid. Haar rijke echtgenoot is er lid geworden van de literaire kring die ooit is opgericht door Teresa's vader, de nog steeds zeer aanwezige jurist Randolf Pellikaan.

Op een voorjaarsdag hoort Teresa dat haar vroegere klasgenoot Ruth Ackermann een internationale bestseller heeft geschreven. Het lijkt haar een mooi idee als de literaire kring in het dorp dat beroemde boek gaat lezen, maar iedereen reageert opmerkelijk afwijzend. Langzamerhand krijgt Teresa te horen wat er in het verleden is gebeurd rond de familie van de wereldberoemde schrijfster.

Dan wordt bekend dat Ruth Ackermann op uitnodiging van de boekhandelaar komt spreken in het dorp; zo wordt de literaire kring wel gedwongen het boek te lezen.

Genres: Fiction, Dutch Literature, Literature, Books About Books, Contemporary, Novels, Philosophy

254 pages, Hardcover

First published January 1, 2007

About the author

Pen name of Marjolijn Drenth.
Deadname of trans author Maximilian Drenth, writing as Maxim Februari.

Reviews

[Maria van Dordrecht · Rating 4 out of 5]

Het vertelplezier spat ervan af! Een vrolijke roman over levensluchtige schurken aka witteboordenboeven in het Gooi. Maxim is een van onze geestigste schrijvers, dít is hoe een ideeënroman moet zijn wmb
NB: nu ik weet dat de misdaad waar dit boek over gaat waargebeurd is, is het boek niet meer alleen maar luchtig

[Mi Universo Literario Writer · Rating 3 out of 5]

Conseguí esta novela como una oferta y me interesó a montones (por más que su bella portada y su título), así que... ¿por qué no? Lo que no sabía es que The Book Club es originalmente una novela holandesa escrita en neerlandés, como corresponde, y que lo que yo estaba leyendo era la versión traducida en inglés. Lo crean o no, esto se nota a montones al leer, lo cual me pareció muy interesante. Pero EN FIN, de vuelta al punto, es probable que no hayan oído hablar de este libro. Y ahora que entro a Goodreads, parece que apenas consiguió una puntuación de 3 estrellas y que todo el mundo lo odió o no lo disfrutó. ¡Y a mí que me gustó tanto! Pero no sé xD.

The Book Club es una novela que aprecié muchísimo debido a cómo está narrada. Vamos, que en realidad 60% de lo que está escrito ahí no tiene ningún propósito en la historia y está de más, así que es una lectura densa y llena de varios párrafos innecesarios. En lo personal, no se me hizo nada densa y disfruté cada segundo de esta lectura, pero reconozco lo pesada que es. Me interesó muchísimo la estructura de este libro, la organización de la historia y la preciosa escritura de Marjolijn Februari. ¡EN SERIO QUE AMÉ ESTE LIBRO! Me alegro muchísimo de haberlo encontrado, porque me pareció hermoso para analizar. ¿Mi parte favorita? Siento que The Book Club es una recopilación de diferentes puntos de vista y filosofías, expuestas al desnudo para que el lector pueda recopilarlas y abrir sus ojos a algunas cosas, coincidir con diversos argumentos y oponerse a otros. Encontré tantos aspectos de lo más interesantes que me hicieron pensar a lo grande, y valoro mucho eso en una lectura. Este fue un libro que me hizo pensar y reflexionar, así que puedo decir con certeza que fue una lectura bella y estimulante que anoté por todos lados.

¿Mis quejas? Vamos, que está muy lejos de ser una obra maestra. Goodreads no está tan equivocado. ¿El desarrollo y la profundidad de los personajes? Casi inexistente y todos son más como pinturas planas en vez de seres humanos complejos. ¿La construcción de la época? Meh... Y así podría seguir. Pero no sé... por algo The Book Thief de Marjolijn Februari está lejos del radar de muchxs.

[Zoë]

dit boek komt uit 2007, maar het las echt alsof het in 2025 gepubliceerd zou kunnen worden. de maatschappij- (en andere) kritiek komt echt heel hedendaags en relevant over dus dat is wel cool.

in een zomergasten-aflevering vertelde maxim februari dat hij tekst wilde ‘laten dansen’. ik denk dat dat hem redelijk goed is gelukt. het roerde me niet echt maar het was erg grappig, helder en ik heb me vermaakt tijdens het lezen. ik zou het wel aanraden omdat het gewoon best een goed voortschrijdend inzicht heeft ofzo

[Evelien · Rating 2 out of 5]

Tegenvaller, dit boek. De schrijfstijl is wel fijn, het leest lekker. Maar de lange intellectuele verhandelingen halen voortdurend de vaart uit het verhaal.
Het plot vliegt alle kanten op. Voor mijn gevoel werd er teveel ingezoomd op bijfiguren waardoor de rode draad onduidelijk werd.
Verder werd de opgebouwde spanning aan het einde niet ingelost. Ik bleef achter met een teleurgesteld gevoel...

[Fransien Vandeweghe · Rating 2 out of 5]

2,5 *

[Elsje · Rating 2 out of 5]

Ik begon met behoorlijk hooggespannen verwachtingen aan de Literaire Kring van Marjolijn Februari. Ik kende Februari al van haar heerlijk scherpe columns die ik zelden oversla in de zaterdagse Volkskrant. In die columns neemt ze gewoonlijk een maatschappelijk thema, haalt er wat literaire klassiekers bij, verbindt dit op een soepele manier aan een wetenschappelijke theorie en komt tot een conclusie. Geschreven op een heldere en scherpzinnige manier. In de ik-vorm.

Het verhaal
Een dorp ergens in het gooi wordt 'opgeschrikt' doordat een meisje dat daar vroeger woonde een boek heeft geschreven. Welke dorpsgeheimen onthult ze in het boek? Gaat ze in dat boek wellicht in op het schandaal waarbij haar vader, die lid was van de literaire kring in het dorp, betrokken was?

Jammer genoeg vond ik het boek niets. Februari probeert haar columnstijl tot een roman uit te trekken en daar is het dan te dun voor. De personages zijn vlakkerdanvlak, maar lopen wel te pas en te onpas prachtige volzinnen over literaire (meester)werken uit te kramen. Zelfs het bimbootje dat eigenlijk nergens voor warmloopt (behalve dan voor het nieuwste model zonnebril), kent ineens haar klassiekers. Bijzonder ergerniswekkend. Het kostte me opvallend veel tijd en moeite om me door dit boek heen te worstelen.

Nee, laat Februari haar scherpe stijl maar vooral in haar columns naar voren komen. Daar lukt het haar om me mee te krijgen.

[Esther · Rating 3 out of 5]

Verhaallijn wat dun maar mooie leerzame overwegingen tussendoor

[Erik Snel · Rating 4 out of 5]

Leest lekker en heeft een mooi plot. Een vredig, saai en rijk dorp, soort Laren of Blaricum, maar dan nog veel kleiner heeft in het verleden een schandaal gehuisvest dat uiteindelijk ook weer is gesust. De dader van een gruwelijk misgelopen transactie is door het dorp buitengesloten en de rijen sloten zich weer. De sfeer is aantrekkelijk - men is bourgondisch maar ook progressief denkend en benauwend tegelijk, het is een zeer kleine bubbel van elkaar de hand boven het hoofd houdende, maar elkaar zeker niet echt waarderende mensen. Uiteindelijk ligt de schuldvraag niet bij de dader maar bij de omstanders en kennelijk voelen die omstanders dat ook, want de zaak is zo onbespreekbaar dat zelfs een referentie hieraan onmiddellijk wordt weggedrukt. Februari beschrijft prachtig hoe een gemeenschap ervoor zorgt dat dingen onbespreekbaar blijven. zonder veto's, zonder verboden, maar met een charmant lijkende verschuiving van de aandacht.

[Martijn van Bruggen · Rating 4 out of 5]

Kwam traag op gang, maar aan het einde vond ik het een boeiende roman over de welgestelde burgerij waarin Februari een waargebeurd medicijnschandaal knap heeft verwerkt om zijn punt te maken over het arrogante, van de werkelijkheid losgeraakte deel van deze klasse.

[Joren · Rating 3 out of 5]

Beetje saai. Wel vermakelijke gedachtes tussendoor. Maar ook veel details en uitgebreid beschreven personages die niet meebouwen aan het verhaal zelf of de sfeer.

[Pdendrijver · Rating 1 out of 5]

Mijn hemel,

Ik zocht eigenlijk een typisch saai boek voor een Sinterklaascadeau, en vond deze in de kringloopwinkel. De kaft zag er behoorlijk saai uit, dus ik denk: Perfect.

Maar MIJN HEMEL! Toen ik passages had gelezen viel mijn mond gewoon open van verbazing. Wat ontzettend, gruwelijk, gigantisch, onwaarschijnlijk saai, vol nutteloze details en zonder enige vorm van spanning. De schrijver moet haast wel haar best hebben gedaan om alle leesdrang die ik had zo snel mogelijk van de lezer weg te nemen. Dit boek leest alsof je naar een generiek kantoorpand op een grijs industriegebied kijkt op een grauwe herfstdag terwijl je op karton kauwt...

[Jan · Rating 3 out of 5]

Wat begint als een onschuldige vertelling over een leesclub, mondt uit in ongemakkelijke verhoudingen in een veel groter netwerk. Zekere personen in een dorpsgemeenschap oefenen macht uit, economisch, juridisch, politiek. De manier waarop zij die hebben aangewend, is moreel discutabel. Zij hebben soms in hun netwerken net werken achter zich gelaten. De auteur laat ons kennismaken met vraagstukken waar de individuele verantwoordelijkheid over zaken van ver weg een belangrijke rol speelt.
De katalysator is een schrijfster van boeken die niet veel om de hakken hebben. Zij bezoekt het dorp waar zij vandaan komt, geeft er een lezing. De leesclub houdt zich vooral bezig met verhevener literatuur, maar komt er niet omheen, de nieuwste bestseller van de voormalige dorpsgenote te lezen. Dat schuurt. Maar vooral omdat oude wonden dreigen opengehaald te worden.
De manier waarop de auteur een en ander voor het voetlicht brengt, is enerzijds filosofisch-confronterend, anderzijds op meestal luchtige toon. In mijn beleving zijn die goed in evenwicht gebracht. De vorenstaande verwoording van de inhoud kan te zwaar overkomen. De roman is prettig leesbaar, heeft een aangename psychologische diepgang. Intussen zijn allerlei graden van spot langsgekomen, van ironie tot en met satire. Goed gedaan.
’t Is haar romandebuut. Wellicht schrijft hij meer romans. Ja, ‘hij’; de auteur is nu Maxime Februari. JM

[Linda · Rating 3 out of 5]

2,5/5 sterren.

Eerder had ik Februari's 'De maakbare man' gelezen, waar ik van onder de indruk was. Tijd voor een roman, dacht ik. Maar die viel tegen. En toch weer niet.

Het verhaal en personages in 'De literaire kring' vind ik erg zwak. Ik heb aan het einde van de de roman het gevoel dat het verhaal nog moet beginnen, dat de personages nog zullen worden uitgediept, dat dit een intro was voor wat er komen gaat. De opbouw van de roman was assymetrisch, veel aanloop, abrupt end. De personages en hun onderlinge verhoudingen, maar ook hun relevantie voor het verhaal, blijven ontzettend vaag, daar was geen lol aan te beleven. Wat is de betekenis en meerwaarde van journalisten Viktor, of Kiki? Ik zie het niet. Waarom vindt Teresa dat ze zich als perfecte echtgenote moet gedragen? Dat blijft totaal onduidelijk. Alles blijft loos hangen.

Ook de schrijfstijl, woordkeuze van deze personages, deed af aan het boek. Voorbeelden:
"Hij besefte dat hij het gezelschap van Teresa veruit prefereerde boven dat van haar vader. Dat kwam ook wel mooi uit, gezien het feit dat hij met Teresa was getrouwd." of: "Er waren op de ministeries twee vijandige kampen, zei Victor innerlijk tegen wie het maar horen wilde" (?!?) "Even was het alsof een babybiggetje van één maand oud met doorgesneden keel vlak voor hem lag te gillen op het tafellaken", en "Victor had te man het liefst over de tafel getrokken om hem met zijn hoofd vooruit dwars door de glazen deur van de Italiaan naar buiten te gooien".
Te-nen-krom-mend. De toon van de geportretteerde elite kan Februari ook niet geloofwaardig raken.

En toch. En toch.

Een eerdere poging om het boek te lezen had ik na 100 pagina's gestaakt. Met enige tegenzin ben ik na enkele maanden opnieuw begonnen. En toen zag ik ook wat anders. Als je de literaire kring namelijk leest als een ideeenroman, dan is er best wat uit te halen. Op de punten waar Februari niet bezig is het met vormgeven van personages en dialogen, zie je de soms messcherpe observaties die hij doet over de maatschappij, over macht, verdeling van rijkdom en politiek. Musea en concertzalen als morele witwasorganisaties, dat vond ik bijvoorbeeld een fantastisch beeld. Er staat aan ideeen heel wat in dat de moeite waard blijkt. Als je maar om de magere romanvorm heen wil lezen.

En daarom is mijn vraag of Februari niet gewoon sterker is als columnist, essayist, non-fictieschrijver. Dat de romanvorm niet de beste manier is voor hem om zich te uiten. Maar misschien ontwikkelen zich schrijvers hier ook wel in, en slaagt hij er in latere romans wel in. Hij heeft in elk geval genoeg waardevols om te vertellen.

[Vivian · Rating 4 out of 5]

Simpelweg een goed boek. Door de afwisselende - en soms poëtische - woordkeuze en volle zinsstructuren biedt het veel intellectuele bevrediging. Het boek geeft een interessant plot, omgeven door psychologische overdenkingen, die door het verhaal en de karakters worden verbonden aan grote filosofische (in dit geval zeer dagelijkse en praktisch morele) vraagstukken. Als je bekend bent met filosofische denkers die zich met moraliteit bezighouden zul je een aantal theorieën herkennen.

De achterflap geeft mijns inziens geen goede indruk van wat je kunt verwachten, maar vertelt wel (teveel) over het plot.

Het boek is geschreven door M. Februari, tegenwoordig Maxim, toen Marjolijn. Zoals blijkt uit een interview met Februari wilde hij ten tijde van publicatie graag dat zijn naam op de kaft werd aangeduid als "M. Februari" maar keurde de uitgever dit niet goed. Omdat hij nog te weinig bekendheid had durfde hij zijn poot niet stijf te houden in deze. En daardoor vond ik vandaag de dag deze titel in de bibliotheek met de vrouwelijke voornaam van Februari.

[Elise Kleuskens · Rating 3 out of 5]

“De suikerpot viel van tafel.” Zo begint De literaire kring. Journalist Victor Herwig probeert hem nog op te vangen, maar is te laat. Teresa Pellikaan, die haar tas op tafel smeet en daardoor de suikerpot liet vliegen, herkent in Victor haar oude klasgenoot. Victor is een dagje terug in het dorp, omdat er onlangs een boek is verschenen geschreven door hun vroegere klasgenoot Ruth Ackermann. Dat hij in het café meteen oog in oog staat met Teresa komt mooi uit, want Teresa is de dochter van Randolf Pellikaan die het hoofd is van de literaire kring van het dorp. Victor wil graag dat de literaire kring het boek van Ackermann zal gaan lezen, waardoor de verborgen familiegeschiedenis van Ackermann eindelijk uit de doofpot zal komen.
Ruth Ackermann heette namelijk van origine De Winter, naar haar vader Erik de Winter. Maar haar vader raakte in opspraak toen hij willens en wetens verontreinigde glycerine verkocht aan een bedrijf in Haïti. Dit bedrijf maakte er hoestdrank van. Er moesten 80 kinderen sterven voor de link werd gelegd met de vervuilde hoestdrank. Uiteraard kwam de zaak in het nieuws, verloor De Winter zijn baan en had dit zo zijn effect op zijn familie. Dit zorgde er onder andere voor dat zijn vrouw probeerde zelfmoord te plegen en zijn dochter tijdelijk opgenomen werd in een psychiatrische instelling.
Nu heeft Ackermann dus een boek geschreven dat sterk autobiografisch zou zijn. Het dorp staat op het punt om opgeschrikt te worden door het zo lang in de doofpot verdwenen schandaal. Wat zou Ackermann in haar boek uit de doeken doen? Hoe zou het dorp reageren op haar komst? En vooral, waarom verzet de leesclub zich zo ontzettend tegen haar boek?

Op de achterflap van het boek schrijft uitgever Prometheus dat De literaire kring “de grote Nederlandse roman over de weldenkende klasse is”. Dat is best wel een bewering. Nou moet ik zeggen dat ik niet veel boeken heb gelezen voor de weldenkende klasse. Denk ik. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ermee bedoeld wordt. Het komt een beetje snobistisch over? In De literaire kring staan in elk geval een aantal hoog opgeleide mensen centraal. Die overigens ook érg vol van zichzelf zijn. Ik kreeg het idee dat je toch wel wat voor moest stellen om deel uit te mogen maken van die leesclub, maar dat ze dan tijdens de bijeenkomsten vooral aan het opscheppen zijn.

Goed, dat terzijde. Het boek. Ik had nog nooit een boek van Marjolijn Februari gelezen. Of Maxim, zoals hij nu door het leven gaat. Wel veel columns gelezen. Ik merkte dat de stijl waarin het boek geschreven is dezelfde is als die hij in zijn columns gebruikt. Een stijl die naar mijn idee beter geschikt is voor columns dan voor een boek. Maar schrijven kan hij zeker wel!
De literaire kring bevat eigenlijk een verhaal in een verhaal. De levens van Teresa, haar ouders en de andere leden van de leesclub worden in beeld gebracht en tegelijkertijd leer je het verhaal van Ruth Ackermann kennen. Enerzijds via het boek dat ze geschreven heeft, anderzijds via de berichten die Victor over de zaak opsnort.
Die twee verhalen komen eigenlijk niet of nauwelijks bij elkaar. Wat ik nu na het lezen weet is dat de leesclubleden een arrogantie bezitten van heb ik jou daar. Tijdens het lezen blijven de personages, op Teresa na, vrij plat. Ze ontwikkelen zich niet. Zelfs niet wanneer ze een boek lezen dat hun chique wereldje omver zou kunnen gooien. De stukken over de leesclub vond ik dan ook niet bijster interessant en ook niet zo veel toevoegen.
Maar het verhaal van Ruth Ackermann daarentegen… Dat is een verhaal vol emotie. Het effect dat één verkeerde beslissing op het leven van anderen kan hebben. Ik wilde alles weten van Ackermanns geschiedenis, van haar vader, van de kinderen in Haïti. Mondjesmaat kreeg ik dat wel, maar wat mij betreft niet voldoende. Een boek met alleen Ackermanns verhaal en dan wat uitgebreider verteld was wat mij betreft genoeg geweest!

Dan nog even het volgende. In eerste instantie doet Randolf alsof hij het boek van Ackermann niet wil lezen, omdat het een keukenmeidenroman zou zijn, een vrouwenboek. Dat was natuurlijk niet zijn ware reden, maar daar heb je het weer! De minderwaardigheid van een vrouwelijk auteur. Dan kan ik maar één ding denken: Ga zo door, Ruth! Je hebt toch maar mooi een bestseller geschreven!

[Jane · Rating 1 out of 5]

I really did not like this book. I got it as a gift, but the plot is really not interesting at all. The use of English and German quotes as well as references to movies and people, made it look like the writer was trying to show off. They did not fit the characters of the story in my opinion, the thoughts they were having felt very unrealistic.
The plot itself could have been interesting, but there is never a moment in which the tension that could have been there is present. Overall, a disappointing read.

[Dirk Vandenberghe]

Een op het eerste gezicht luchtig inkijkje bij welgesteld en weldenkend Nederland, maar tegelijk een afrekening met de hypocrisie van deze (vooral) mannen en vrouwen. Knap opgebouwd rond de figuren van een leeskring in een chique Hollands dorp, genre Wassenaar. Een dochter van een ex-lid van de literaire leeskring heeft een goed verkopend boek geschreven en komt nu terug naar het dorp om daar over te vertellen. Niet iedereen kijkt uit naar haar komst, want veel leden van de kring hebben het een en ander te verbergen....

[Merridy Pugh · Rating 2 out of 5]

How evil is perpetrated by ordinary people. Very well written (and translated), but overall depressing (hence my two stars isn't a reflection on the writing but on my feeling at the end of the book!). Sorry, Marjolijn :( . There was a lot of academic background filtering through, and not a great deal happening in the story to move it along. I agree with the premise – we are all culpable – but I would have liked to have felt hopeful at the end rather than that it was all for nothing.

[Marian · Rating 4 out of 5]

Bij vlagen amusant en/of interessant, maar hier & daar wel erg curieuze wendingen en redeneringen. Teveel letterlijke herhalingen van fragmenten die het herhalen niet waard zijn: vind ik beledigend voor de lezer. Laat ons maar terugbladeren! Ook het taalgebruik vond ik wat onverzorgd (verkeerde voorzetsels, bijv.).
Desondanks 4 * want verhaallijn en inhoud bleven me boeien.

[Gieneke Batelaan · Rating 3 out of 5]

Een van de leden van een boekenclub heeft iets te maken met de dood van 80 kinderen in Haiti. Hij vertrekt en het verhaal wordt "vergeten". De dochter van deze man brengt boek uit waardoor verzwijgen lastig is.

[Ann Tonks]

I must have read a review of this and tracked down a second hand copy but I'm afraid I just couldn't engage. i haven't given it a rating because I didn't finish it. It felt slow and ponderous and after the first 60 pages, I just gave up.

[Janny · Rating 2 out of 5]

Ondanks dat het niet zo dik was, was het taai om uit te lezen. Het kon me maar niet boeien. Ongeveer na 80% werd het iets beter. Er gebeurt weinig, karakters zijn niet spannend. Het stukje over Lucius en de kat boeide me nog het meeste.

[Sacha · Rating 3 out of 5]

Rustig lopend verhaal dat aan het einde niet echt ergens naar toe bleek te gaan. Hier en daar hebben de personages wel interessante meningen over maatschappelijke zaken. Die uiteenwijdingen nemen dan ook een aardig deel van het verhaal in beslag.

[Geoffrey van Zonneveld · Rating 5 out of 5]

Dit is een erg interessant boek. Ik kan niet goed onder woorden brengen waarom - het boek intrigeert tot het einde en je blijft met allerlei vragen zitten. Maar juist daarom (en om de prachtige taal) is dit wel echt een aanrader!

[Lotte · Rating 3 out of 5]

Tegenvaller. Ik vond de personages niet overtuigend en daardoor vond ik de climax van het boek onboeiend. Jammer. Ik had hoge verwachtingen.

[Pyt Liemburg · Rating 4 out of 5]

Prachtige zinnen lezen. Leuk verhaal. Genoten van taal.

[Marys · Rating 1 out of 5]

Niet uitgelezen, begreep dr echt niks van eigenlijk

[Bourdonne · Rating 4 out of 5]

Veel negativiteit over dit boek, ik snap niet waarom.

[Sandeep S · Rating 1 out of 5]

This is a very boring book . Was not able to connect with this book . Did not enjoy the book. Please do not buy this book

[Thijs De Schuyter · Rating 1 out of 5]

Niet uitgelezen. Gewoon niet boeiend...