ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 2

思美人 #2

by Hai Qing Na Tian E, 海青拿天鹅, ไห่ชิงหนาเทียนเอ๋อ

แม้จะต้องผิดหวังกับการหาหนทางกลับบ้าน แต่การใช้ชีวิตอยู่ในโลกยุคโบราณก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายสำหรับหลินเชียนโม่อีกต่อไป
เธอได้เข้าทำงานในราชสำนัก ทั้งยังได้มีกิจการเป็นของตนเองตามที่ปรารถนา และเหนือสิ่งอื่นใดนั้นคือการที่ต้าหวังจะแต่งตั้งเธอเป็น ‘ฟูเหริน’ สตรีเพียงหนึ่งเดียวที่เขายอมให้อยู่ข้างกาย!

ความจริงใจของเขาทำให้เธอรู้สึกหวานล้ำในอก จนปัญญาที่จะต่อต้านขัดขืนใดๆ ได้อีก

ทว่าเหตุการณ์ลอบสังหารในคืนหนึ่งทำให้เรื่องราวที่ดูเหมือนจะไปได้ดีกลับพลิกผัน การพลัดพรากจากเขากลายเป็นเรื่องที่เธอต้องเผชิญนับจากนั้น...

แต่หลินเชียนโม่หรือจะยอมแยกจากชั่วนิรันดร์... เธอจะต้องกลับไปอยู่กับเขา หลังตายแล้วก็ฝังร่วมสุสาน มีชื่ออยู่ในบันทึกประวัติศาสตร์ร่วมกัน!

Genres: China

544 pages

First published March 1, 2016

Reviews

[Or_O · Rating 5 out of 5]

ตอนแรกเล่มนี้ไม่อยู่ในแผนที่จะซื้อ เพราะโอนึกว่ามันมีหลายเล่มจบ กะว่ารอให้จบก่อนแล้วค่อยคิดอีกที ถ้าซื้อมาดองโอมักไม่ได้อ่าน พอจะตามก็ลืม ถ้ารอซื้อทีเดียว โอจะจำได้และมักได้อ่านรวดเร็ว พอรู้ว่ามีสองเล่ม ก็ตัดสินใจซื้อ ดูท่าไม่ยาว

ซึ่งโอคิดผิด สองเล่มจริง แต่หนา ตอนหยิบยังไม่คิดอะไร อ่านจริงรู้ซึ้งเลย ข้อมืออักเสบค่ะ ยกอ่านผิดท่า

จบช่วงพร่ำรำพันมาเข้าเนื้อหาหนังสือเล่มนี้ดีกว่า เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่นางเอกทะลุมิติจากโลกปัจจุบันมาอดีต แต่ที่อาจจะแตกต่างหน่อยคือนางไปทั้งตัว (รวมเสื้อผ้าหน้าผม กระเป๋า รองเท้าครบ) ไม่ใช่แค่วิญญาณ


โดยยุคสมัยที่ย้อนไปคือสองพันกว่าปีก่อนในสมัยชุนชิว ช่วงที่จีนยังแบ่งเป็นแคว้นเล็กแคว้นน้อย

เชียนโม่ นางเอก หลังจากกลิ้งตกเขาข้ามภพ ราวกับสวรรค์เห็นว่าที่นางต้องย้อนกาลมานั้นยังโชคร้ายไม่พอ นางถูกจับไปเป็นทาส ต้องมีชีวิตลำบาก ทำงานในเหมือง


นางก็เรียนรู้ที่จะเอาตัวรอด อันดับแรกคือนางต้องสื่อสารให้ได้ โชคยังดีที่ปู่ของนางเป็นนักศึกษาอารยธรรมโบราณ ทำให้ถึงเชียนโม่จะไม่เชี่ยวชาญ แต่ก็พอจะมีความรู้เอาตัวรอด รู้ภาษาเขียนของฉู่ แม้จะพูดไม่ได้ก็ตาม

ตามธรรมชาติของเรื่องราวที่มีการย้อนเปลี่ยนกาลเวลา มักมีการใช้ประโยชน์ของการรู้อดีตหรืออนาคต รวมถึงความรู้ในที่ผิดแปลกช่วงเวลามาใช้ เรื่องนี้ก็เช่นเดียวกัน เชียนโม่เป็นหลานของนักศึกษาอารยธรรมโบราณ เป็นนักศึกษาคณะบัญชี เป็นหลานรักของคุณปู่คุณย่า แต่ที่ทำให้นางเป็นคนแกร่ง และเอาชนะอุปสรรคต่าง ๆ ได้ คือนางไม่ยอมแพ้

ส่วนพระเอก เป็นหวังแคว้นฉู่ (เรียก ฉู่หวัง) รู้จักเชียนโม่ครั้งแรกในฐานะแรงงานหญิงโม่ผู้สามารถรักษาโรคระบาดได้

สิ่งที่ทำให้โอชอบในเรื่องนี้อย่างแรกคือตัวละครทุกตัวในเรื่องมีมิติ ไม่ดีหรือเลวสุดโต่ง และมีความเป็นธรรมชาติสอดคล้องกับเรื่องสูง ที่เห็นเด่นชัด คือพระนาง

อย่างนางเอก ตั้งแต่นางข้ามกาลเวลามา สิ่งที่หล่อเลี้ยงจิตใจคือความหวังที่จะได้กลับบ้าน นางมีความห่วงอาทรผู้อื่น แต่ก็ไม่ใช่แม่พระ มีความเห็นแก่ตัวแฝงอยู่ นางอาจตกใจที่มีการสูญเสีย แต่ย่อมไม่เสียใจเพราะการสูญเสียนั้นไม่รวมถึงนาง ตอนที่นางรักพระเอก นางก็ยังมีความคิดแบบผู้หญิงสมัยใหม่ ที่หวั่นอนาคตที่ชายที่รักจะมีหญิงอื่นเคียงข้าง หรือยามที่เขาอาจหมดรักนาง โอว่าเชียนโม่เป็นนางเอกในลักษณะของคนธรรมดาที่พบได้ยากในนิยาย


ตัวพระเอก มีความเข้มแข็งเด็ดขาดตามแบบฉบับผู้นำ มีความเอาแต่ใจเพราะเป็นผู้เป็นใหญ่ ความรู้สึกของเขาต่อความประหลาดของนางเอกคือแปลกแต่ไม่สนใจ ตามฉบับของผู้มั่นใจในตัวเอง


พระนางมีความเก่งแบบตัวเอกเหมือนกัน คืออาจจะมีช่วงเวลาแสดงความเก่งกาจให้คนอื่นเขาชื่นชม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะผิดหรือพลาดไม่ได้ ทั้งคู่มีช่วงเวลาที่ไม่แน่ใจ ยากจะตัดสินใจ ไม่ได้มั่นคงตลอดเวลา โอว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ดูเก่งคือไม่ประมาท ประมาณตน และรู้จักพึ่งพาผู้อื่น

แล้วนิสัยที่ต่างกันของพระนางก็ค่อย ๆ ปรับเข้าหากัน หาจุดที่สมดุลในความพอใจของทั้งคู่ ซึ่งเป็นจุดที่แสดงการเรียนรู้และยอมรับกันได้ดีมาก

โอชอบนิสัยของคู่นี้นะ อยู่ด้วยกันแล้วดี นางเอกเองถึงนางจะมีความเป็นตัวของตัวเองสูง แต่เมื่อมาอยู่กับพระเอก นางก็เข้าใจความรู้สึก ความคุ้นเคยของเขา มียอม มีผ่อนผันตามใจ พระเอกก็เช่นเดียวกัน ตอนแรกเขาไม่เข้าใจนางเอกเลย ว่าทำไมถึงดิ้นรนที่จะแตกต่าง ทำไมถึงอยากทำนั่นทำนี่ แต่แล้วเขาก็ค่อย ๆ เปิดใจ เวลาพระนางคุยกันก็ชอบนะ โอว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่มีในเรื่อง

แนวคิดของตัวละครก็คือแนวคิดของผู้เขียน หลาย ๆ สิ่งในเรื่อง ดูแล้วเข้าใจโลกดี



เนื้อเรื่องยาวแต่ไม่รู้สึกยืด คำว่ายืดของโอคือเป็นช่วงที่ไม่มีอะไรและไม่จำเป็นต่อการดำเนินเรื่อง เรื่องนี้ไม่รู้สึกว่ายืด เพราะนอกจากจะค่อย ๆ พัฒนาความสัมพันธ์ของพระนางแล้ว เรื่องเดินยึดตามเนื้อหาทางประวัติศาสตร์ เหตุการณ์หลายเหตุการณ์จำต้องเกิด ตัวละครหลายตัวละครเลยต้องมี หลายตัวละครที่โอรู้สึกว่าน่าจะต้องมีบทสำคัญแต่กลับหายไป ถ้าเป็นนิยายแต่งธรรมดาโออาจจะติว่าไม่เล่นกับตัวละครมากพอ แต่เมื่อมองจากมุมนิยายอิงประวัติศาสตร์นี้ โอจึงว่าไม่ใช่ข้อผิดพลาด หลายอย่างผ่านมาและผ่านเลยไป ตัวละครหลายตัวก็มีที่ทางของเขาเอง เส้นทางของเขายังไม่สิ้นสุดในเรื่องนี้ แต่เป็นช่วงเวลาอื่น


เรื่องมีจุดหนักจุดผ่อน ถ้าเรื่องเคร่งเครียดมากเกินไปก็มีฉากน่ารัก ๆ หวาน ๆ โผล่มาขั้น ฉากตลกมีสีสันมาขัดฉากนองเลือด สลับกันไป

ฉากมีตั้งแต่เป็นทาสในเหมืองลำบาก ตกในกลางสงคราม ต้องเป็นเชลย จนเข้ามาถึงในวัง ไต่เต้าจากตำแหน่งต่ำต้อยจนขึ้นมาสูงสุด เป็นเรื่องที่มีความหลากหลายมากเรื่องหนึ่งทีเดียว

ออกแบบเรื่องดี ออกแบบตัวละครดี ทุกอย่างละมุนลงตัว แนวคิดดี พอดีไปหมด

5 ดาว


เกี่ยวกับรูปเล่ม โออยากให้มีคำอธิบายตำแหน่งไว้ข้างหน้าค่ะ อย่างเรื่องนี้ โอว่าจำเป็นมาก ด้วยตำแหน่งตัวละครมาก (เช่น ลิ่งอิ่น ซือหม่า กงอิ่น ต้าฟู กงซุน จั่วถู ฟูเหริน ซืออี ไท่ไจ่ ฝู่ไจ่ ซือฮุ่ย จั่วอิ่น) จำนวนตัวละครมาก ตัวละครหลายตัวมีตำแหน่งเดียวกัน การอธิบายความหมายตำแหน่งเพียงครั้งเดียวแล้วจำได้เป็นไปแทบไม่ได้เลย เล่มแรกโอเปิดกลับไปกลับมาบ่อยมาก เพื่ออ่านเชิงอรรถอธิบายความหมายตำแหน่ง อย่างน้อยถ้าอยู่ข้างหน้า โอก็รู้ว่าจะเปิดไปหาได้ที่ไหนได้แน่ ๆ อย่างเล่มสอง โอปล่อยเบลอชื่อตำแหน่งหลาย ๆ ตำแหน่ง เพราะจำไม่ได้ และก็กลับไปหายากแล้ว เพราะไม่รู้เชิงอรรถที่อธิบายความหมายนั้นอยู่หน้าไหนกันแน่ แนะนำให้ใส่ไว้ข้างหน้าดีกว่าด้านหลัง เพราะการเปิดช่วงแรก ๆ จะเปิดบ่อยกว่า เมื่อจำได้จะเปิดหาน้อยลง อยู่ด้านหน้าจะเปิดง่ายกว่าและใกล้กว่าการเปิดย้อนไปด้านหลัง

ส่วนตัวโอไม่อ่านช่วงแนะนำตัวละครเลย เพราะหลายครั้งเป็นการเปิดเผยเนื้อหาสำคัญ โอจึงคิดว่าช่วงแนะนำตัวละครไม่จำเป็น แต่ถ้าสำนักพิมพ์อยากคงไว้ โอก็อยากให้เพิ่มช่วงอธิบายความหมายตำแหน่งต่าง ๆ แยกไปเลย โอว่าจะเป็นผลดีต่อผู้อ่านมาก อย่างเรื่องนี้ ถ้าไม่เคยอ่านนิยายจีนแปลแล้วมาอ่านเรื่องนี้เรื่องแรก โอว่าหลายคนถอดใจ




.
.
.

เรือใหญ่แล่นทวนน้ำ ไม่นับว่าเร็ว

หลังจากฉู่หวังออกไปแล้ว เชียนโม่ก็หลับตาลง แต่กลับไม่อาจหลับลงได้


เธอคิดไม่ถึงว่าระดับความสนใจที่ฉู่หวังมีต่อตนจะสูงถึงเพียงนี้ เขาเฉลียวฉลาดมาก สืบข่าวทั้งหมดหลังจากเธอมาถึงโลกแห่งนี้อย่างชัดเจน เขาทำการบ้านมาดีแล้วจึงมาเจรจาเงื่อนไขกับเธอ สายสนกลในทั้งหมดที่เธอมีล้วนเป็นเรื่องโปร่งใสในสายตาเขา

เธอไม่มีทางปฏิเสธ


เธอเคยมีความรู้สึกเช่นนั้นอยู่ครั้งสองครั้ง รู้สึกว่าตนไม่กลัวตาย ทว่าเวลานี้เธอกลัวขึ้นมาแล้ว

ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางเลือก ระทดท้อสิ้นหวังอย่างที่สุด คนเราอาจโยนความหวาดกลัวทิ้ง เผชิญหน้ากับความตายอย่างไม่สะทกสะท้าน แต่ฉู่หวังหาได้ปิดตายเส้นทางทั้งหมด หากแต่เปิดเส้นทางหนึ่งให้เธอท่ามกลางความอับจน แม้จะเป็นเส้นทางที่เล็กและแคบ แต่ก็สว่างไสวคู่ควรแก่การลอง

เธอเชื่อเขาหรือ เชียนโม่ถามตัวเองอยู่ในใจ

เชียนโม่ครุ่นคิด รู้สึกว่าปัญหานี้ไม่มีคุณค่าพอที่จะมาถกเหตุผลอะไรแล้ว บาดแผลบนแผ่นหลังเตือนเธอถึงความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่ตลอดเวลา ฉู่หวังพูดได้ถูกต้อง เธอไม่มีทางกลับไปซูได้ตามลำพังคนเดียว เธอไม่มีแผนที่ ไม่มีผู้นำทาง และไม่รู้ทิศทาง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องภาษา ในยุคสมัยนี้รอบด้านมีแต่ทุ่งกว้างรกร้างป่าเถื่อน คนเช่นเธอจะเดินข้ามป่าเขาแม่น้ำไปตามลำพังคนเดียว ย่อมเป็นเรื่องล้อเล่นแน่นอน

เธอยังมีชีวิตอยู่ เธอไม่อยากตาย เธออยากกลับบ้าน เช่นนั้นทางเลือกเดียวของเธอก็คือยอมรับ

เชียนโม่มองเพดานเรือที่อยู่ด้านบน จิตใจที่สับสนว้าวุ่นค่อย ๆ สงบนิ่งลงมา

ไม่ต้องกลัว ก็แค่เห็นแล้วน่ากลัวเท่านั้น... เสียงหนึ่งดังขึ้นมาในใจ สมัยเด็กเวลาเธอเห็นสัตว์ประหลาดรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวเหล่านั้น คุณปู่คุณย่าก็จะบอกเธอเช่นนั้น

หน้า 113-114 บทที่ 3 อวิ๋นเมิ่ง
เล่ม 1

.
.
.

หญิงสาวผู้นี้ ตอนแรกเขาคิดว่าสิ่งที่ตนชอบคือความแปลกประหลาดไม่เหมือนใครของนาง อาทิ นางเป็นหญิงคนแรกที่บอกเขาว่าอยากยืนอยู่ด้วยลำแข้งของตนเอง นางทำในสิ่งที่คนอื่นทำไม่เป็นได้มากมายหลายอย่าง และคิดในสิ่งที่ผู้อื่นไม่คิด หญิงงามในโลกนี้มีมากมาย คนประหลาดก็มีมากมาย นางก็แค่เป็นคนที่มีข้อดีทั้งสองอย่าง

แต่ต่อมาภายหลัง ฉู่หวังรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้ก็แค่สิ่งน้าวนำ โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวนางก็ทำให้เขายากจะตัดใจได้ หลายปีมานี้โดยเฉพาะหลังจากขึ้นเป็นฉู่หวัง เขาก็รู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าตนเหมือนนักระบำในพิธีขับไล่ภูตผีคนหนึ่ง สวมหน้ากาก ร้องเพลง เต้นระบำต่าง ๆ นานา แตกต่างกันเพียงเต้นให้ใครดู

เขารู้ว่าเวลาใดควรเผยสีหน้าโกรธ เวลาใดควรยิ้ม บางครั้งเขาอยากกระโดดขึ้นมาสังหารคนในทันที แต่บนใบหน้ากลับมีแต่ความสุภาพอ่อนโยน พูดคุยหัวเราะโอนอ่อนผ่อนตาม แต่ยามอยู่ต่อหน้าเชียนโม่ เขากลับทำไม่ได้

เมื่ออยู่ต่อหน้านาง เขาจะเหมือนเด็กเล็ก ๆ คนหนึ่งที่ไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้ ไม่ว่าโกรธหรือดีใจล้วนมาจากความรู้สึกในใจ

เขาชอบฟังนางเรียกเขาด้วยชื่อที่แม้แต่มู่ฟูเหรินก็ไม่เคยเรียกมาหลายปีแล้ว...หลี่ว์

หน้า 311 บทที่ 17 ข้าราชบริพารในบ้าน
เล่ม 2

.
.
.

[Jidapa · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้มีความหวานของพระนางเดื่มขึ้นมาก โดยรวมสนุก ไม่เยิ่นเย้อ ไม่เขียนรายละเอียดที่ไม่จำเป็นมากจนน่ารำคาญ ผู้เขียนทำให้รู้สึกถึงความเป็นจริงของความรัก ความรู้สึก ความคาดหวัง อ่านแล้วอินตามได้ 4.5 ดาว

[Ahgase · Rating 4 out of 5]

เล่มนี่เนือยๆอืดอาดแหะ ก็สนุกอยู่แต่ไม่เร้าใจเท่าไหร่
ไม่รู้ว่าอืดเพราะอะไร จะออกทะเลมั้ยก็ไม่
เอาเป็นว่าเรื่องไม่ค่อยกระชับแล้วกัน
หรือสงสัยเพราะนางเอกเปลี่ยนสัญชาติจากจีน เป็นอินเดีย
เพราะนางหนีเกือบทั้งเรื่อง5555 เดี๋ยวก็โดนคนนั้นคนนี้ลากไป
ไหนจะทะเลาะกับพระเอกอีก พวงมึงช่วยใจเย็นๆที 555555

แต่บอกตรงๆ กุแอบเห็นด้วยกับขุนนางอ่ะ
กุว่าพระเอกหลงนางเอกเยอะไปหน่อย ตอนที่ล้อมเขาไว้ก่อน
แล้วค่อยมาตีเพราะจะไปหานางเอกก่อน ก็ว่าเออเห็นแก่ตัวไป
เสียดายเสบียง+กำลังทหาร

สงสารพี่อู่ชอบเค้าช่วยเค้าแล้วหายไปเลย บทมาอยู่ที่ซางซู่แทน
พี่เค้าเป็นนักแสดงรับเชิญหรอ ตอนแรกปูยังกับจะเป็นพระรอง

ส่วนตอนจะแต่งงาน เจอฝางจีตัวจริง ที่จริงกุก็แอบคิดแบบนางเอกนะ
เหมือนไปแย่งโชคชะตา แย่งคู่เค้าอะ

แต่แบบทำไงด้ายยยย คนมันสวย ผู้ชายชอบ หนูเปล่านะเค้ามาเอง
อยู่อีกโลกเค้าเป็นของพี่ อยู่ที่นี่เค้าเป็นของหนูจ้าาา /ซบไหล่พี่หลี่
55555555555555555

[Noina Katty · Rating 5 out of 5]

รีวิวรวมสองเล่มนะคะ
ย้อนกาลสารทวสันต์ เป็นแนวข้ามมิติอีกแล้วค่ะ แต่เล่มนี้ย้อนไปสมัยชุนชิวนู่นนน
#หลินเชียนโม่ เดินป่า ตกเขาหลงมิติมาในยุคสมัยที่ยังมีทาส โดนจับตัวไปเป็นทาสใช้แรงงาน พยายามหาทางรอดทุกวิถีทาง ได้โอกาสใช้ความรู้ด้านสมุนไพรนิดๆหน่อยๆ รักษาโรคไข้มาลาเรียได้ เลยไปเข้าตา #ฉู่หวัง หรือต้าหวังแคว้นฉู่เข้า
จากเห็นว่าแปลก จากเห็นว่ามีความสามารถ จนกลายเป็นไม่อาจปล่อยมือได้
ความฟินของนิยายเรื่องนี้ ผู้ชายที่ดีงามเกือบทุกผู้ 555+ ฉู่หวังเป็นเจ้าชีวิตคน ห้าวหาญ เอาแต่ใจ อยากได้อะไรต้องได้ (ตอนอ่านนี่ภาพเมมฟิสกับเจ้าชายคาอิลลอยมาเลย) แต่ค่ะ แต่ แพ้ทางสาวงามตลอดค่ะ ทำเป็นใจแข็งๆได้ไม่เท่าไหร่ สุดท้ายก็ต้องยอม โอ๊ยยย น่ารักที่สุด
อีกคนที่ในเล่มแรกมีบทบาทมากคือ #อู่จวี่ ขุนนางใหญ่ผู้แสนจะอ่อนโยน ตำแหน่งพระรองผู้แสนดี โอ๊ยยย นี่ถ้าต้าหวังไม่ดีงามขนาดนี้ นี่ก็จะเชียร์อู่จวี่นะ เป็นผู้ที่ดีงามมากจริงๆ แต่เมื่อต้าหวังไม่ปล่อยมือ ฮีก็แห้ว หนีไปแต่งเมียเลียแผลใจในที่ดินศักดินา เล่มสองนี่ฮีหายไปเลยย
ผู้อีกคนที่ชอบคือ #ซูฉง คนนี้มุทะลุ พูดตรง ไม่กลัวต้าหวัง ต้าหวังขู่ประหาร ฮีก็แบบ เชิญมาประหารเลยจ้า นี่ถ้ามีคนแบบนี้มากๆ บ้านเมืองเจริญแน่นอน ชอบมากมาย
พูดถึงผู้ชายไปเยอะแล้ว พูดถึงนางเอกบ้าง นางเอกคือ สาวในยุคปัจจุบัน เลยรับไม่ค่อยได้กับระบบวังหลังของพระเอกสักเท่าไหร่ นางดื้อ นางอยากอยู่ให้ได้โดยไม่พึ่งใคร ซึ่งเราชอบนะ ไม่ได้รู้สึกว่าดื้อจนหมั่นไส้อะไร เข้าใจเหตุผลนางเอกอ่ะ
แต่แหม ต้าหวังก็สเน่ห์แรงซะขนาดนั้น กว่าจะปิดดีลกันได้ ถือว่าก็ต้านได้นานอยู่นะ 555+
ส่วนที่ยากของเรื่องนี้คือ ชื่อตำแหน่งเยอะมากกกกก แถมเป็นชื่อตำแหน่งแปลกๆอีก จำไม่ค่อยได้เท่าไหร่ บางทีก็ต้องใช้วิธีการปล่อยผ่านเอาค่ะ

สรุปว่า เนื้อเรื่องดีงาม Character พระนางไม่งี่เง่า พระรองเริ่ด เอาไปเต็ม 10+++ เลยค่ะ

[Nattapan · Rating 2 out of 5]

2 -2.5 stars. It is not bad, but there is nothing special either.

[Misspharaoh · Rating 3 out of 5]

เอ้อ นิยายจีนพล๊อตย้อนเวลานี่หลังๆ คือกุจะย้อนก็ย้อนอะนะ เพื่อไร? บางเรื่องไม่ได้มีผลต่อเนื้อเรื่องเลย เล่มนี้ก็ออกจะเหมือนกัน คืออยู่ๆก็หลุดมายุคอดีต หลุดมาทำไมเพื่ออะไรอ่ะ (หรือแค่มาเจอคู่? มั้ง) ทุกอย่างดูปูไว้แล้วพอดีเป๊ะเว่อร์
ว่าปู่นางเอกเป็นคนที่ศึกษายุคโบราณนี้พอดีนะ แหมมมมม ทำให้นางเอกพอมีความรู้อยู่บ้างว่าคิงคนนั้นหรือขุนนางคนนี้เป็นยังไง จำแม่นดีจังเธอ หรืออยู่มาวันหนึ่งนางเอกเคยตามยายไปรักษาโรคเลยจำสูตรยามาได้เป๊ะๆ เที่ยวตามเก็บสมุนไพรได้ถูกมารักษา แสดงสกิลเทพเตะตาพระเอกมันซะเลย หรือว่าจะใช้คาร์แรคเตอร์นางเอกยุคปี 2000 กว่าๆจะได้ดูมียูนีค พระเอกเห็นแล้วว้าว สาวแปลก ไม่เคยเจอ มั้ง? 55 ก็ไม่มีไร บ่นบ้าบอ

ชอบสุดเรื่องนี้ก็ความหวานๆฟินๆของพระนางเนี่ยแหละ

[Patrawan Dear]

#ย้อนกาลสารทวสันต์ (เล่ม 2/2)

เล่มจบนี้มุ้งมิ้งน้อยลง แต่เรากลับชอบมากกว่าเล่มแรก เพราะมีแง่มุมที่ลึกและกว้างขึ้น ทั้งทางด้านสงครามระหว่างแคว้น การปกครอง การใช้คน โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์ของพระนางที่ต้องมีการปรับตัวกันอย่างมาก เนื่องจากนางเอกพกพาเอาแนวคิดด้านสิทธิของสาวยุคปัจจุบันไปเต็มเปี่ยม เมื่อต้องไปอยู่ในสังคมโบราณที่ชายเป็นใหญ่ แถมต้าหวังยังเป็นชายที่ใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน อยากได้อะไรต้องได้ทันทีเสียอีก เหตุการณ์ปรับตัวระหว่างพระนางจึงน่าสนใจ ดูสมกับที่ควรจะเป็นจริง ๆ

โดยรวมแล้วเรื่องนี้จึงเป็นเรื่องที่อ่านสนุกมากสำหรับเรา ความยาวขนาดสองเล่มจบนับว่ากำลังพอดี พอที่จะปูพื้นตัวละคร ใส่ปมและเก็บปม แม้ไม่มีจุดพีคสุดจิตสุดใจ แต่ก็น่าติดตามตั้งแต่ต้นจนจบ แอบเสียดายนิดเดียวที่ไม่ได้กรี๊ดต้าหวังเหมือนอย่างที่คิดไว้ก่อนอ่าน... แค่นั้นเองค่ะ :)

[J.Nida · Rating 4 out of 5]

งู้ยยย คือฉุ่หวังน่ารักจริงๆ เลยอะ ไม่รู้จะรีวิวอะไร นอกจากว่า
ให้หัวใจพระเอกไปเต็มๆ นอกนั้นก็ดีหมด 5555 อ่านเถอะไม่เสียใจ

อ่ะ สปอยนิดนึง เผื่อตัวเองกลับมาอ่านว่าเรื่องมันเป็นยังไง
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
นางเอกเป็นนักศึกษา ตกเขาตอนกำลังมาออกค่ายกับชมรม
ย้อนกลับมาสมัยชุนชิวหรืออะไรราวๆนี้แหละ แล้วก็โดนจับไปเป็นทาส
บัวเอิญรักษาโรคไข้จับสั่นได้ ไปๆมาๆ ไปเจอฉู่หวัง พระเอกตอนแรกยังไม่ได้
รักนางเอก แต่พอเจอบ่อยๆแล้วรู้สึกผู้หญิงคนนี้ความคิดแปลก พูดแปลก
ไปๆมาๆ เลยชอบ ชอบแล้วรัก รักแล้วรักมาก อ้อนมาก เรียกร้องความสนใจม้ากมาก
นางเอกไปสนใจผู้ชายคนอื่นนิดหน่อยก็โกรธจะเป็นจะตาย อารมณ์ร้อน แต่ไม่เคยแตะ
นางเอกแม้เส้นผม ทำได้มากสึดคือให้ไปสำนึกผิดที่ศาลบรรพชน 5555

มีตอนที่นางเอกบอกว่า ถ้าวันนึงหมดรักกันก็ให้ปล่อยมือ ต่างคนต่างไป
ให้บอก พี่แกก็จิตตกไปเลยจ้า น่ารักเวอร์ นางในวังหลังก็ส่งอออกไปหมด
ใครค้านก็ไม่ฟัง คือรักเมีย หลงเมีย เมียเก่ง ฉลาดไปทุกเรื่อง

จบ

[Kamon SecondAccount · Rating 4 out of 5]

เล่มจบของชุด ...เพิ่งตามมาอ่านให้จบหลังจากปล่อยพ่อพระเอกให้อยากกินคอเป็ดอยู่นาน (ความจริงคือลืมไปว่ายังอ่านไม่จบ แหะแหะ)
.
เล่มที่แล้ว นางเอกแยกตัวจากพระเอกมาทั้งที่เริ่มมีใจให้กันแล้วเพราะเธอไม่อยากเป็นแค่สตรีไร้บทบาทตามขนบธรรมเนียมยุคเก่า แต่สุดท้ายก็โดนคนแต่งจับยัดกลับไปอยู่ในวังอยู่ดี
มาเล่มนี้ คนแต่งใส่ฉากกล่อมเกลาความคิดของพระเอกให้เริ่มรู้ตัวว่าขาดนางเอกไม่ได้ มีฉากออดอ้อน ฉากโมโหกันให้เห็นพัฒนาการของความสัมพันธ์ที่ทั้งสองฝ่ายต่างต้องปรับตัวเข้าหากัน
.
เรื่องราวในวังหลังเข้มข้นขึ้นอย่างที่คิดไว้ ตัวร้ายเป็นตัวละครที่เดาไว้แต่แรกไม่ผิด มีพล็อตการรบกับชนเผ่าอื่นอีกนิดหน่อย
.
สรุปว่าเป็นชุดสองเล่มจบที่อ่านละมุน พระเอกนางเอกไม่ได้เก่งกาจมาก ฉากในเรื่องเป็นยุคชุนชิวให้กลิ่นอายโบราณเชื่อถือผีสางกว่าทุกที (และเหมือนนิสัยตัวละครส่วนใหญ่จะซื่อกว่าปกติด้วย) เขียนเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครได้ดีทีเดียว

[Ning · Rating 4 out of 5]

พระเอกต้องเป็นไบโพล่าแน่ๆ ฮาา
เล่มนี้หวานขึ้น แต่ก็ยังมีเรื่องโน้นนี่แทรกมาให้อ่านด้วย อ่านได้เพลินมากๆ

แต่อ่านจนจบเล่มแล้ว ยังรู้สึกเหมือนเดิม ว่ายาก จนจบ ยังจำตำแหน่งอะไร ไม่ได้เลย..
เห็นว่านานๆจะมียุคนี้มาสักที ก็คิดว่าจะไม่จำอะไรทั่งแหล่ะ ฮาาา

สรุปว่า สนุก สาระมี ความหวานใช้ได้

[Pollarin · Rating 2 out of 5]

สรุปที่เดาไว้เล่มที่แล้วไม่ตรงสักกะอย่าง55555555

พ่อพระรองของเราก็ยังคงทำให้เราปลื้มอยู่เสมอ ในขณะที่พระเอกเอาแต่วางอำนาจอวดเบ่งใส่นางเอกไปวันๆ พ่อคุณก็ช่วยนางเอกทำสัญญาค้าขาย ซื้อทาส ซื้อโรงเตี๊ยม ทำทุกอย่างที่นางเอกต้องการให้ เนี่ย...เค้าถึงได้บอกไงว่าพระเอกมีไว้สำหรับนางเอก ส่วนพระรองน่ะมีไว้ให้คนอ่าน เฮ้อออ

แล้วตอนพ่อคุณของดิชุ้นเตือนสติ อิพระเอกก็ทำเหมือนจะคิดได้นะ แต่ก็ไม่ อะไรฟะ

ตอนที่โรงเตี๊ยมนางเอกมีเหตุการณ์ทะเลาะวิวาทกันแล้วโมโหเว่อร์วังอะไรนั่น เอาจริงคือสงสัยมากว่าเป็นเพราะเสียหน้าที่นางเอกอยากหาเงินเองมากกว่าใช่ไหม สำผัสถึงความเป็นห่วงที่นางเอกจะโดนยำทีนไม่ได้เลยเหอะ ดูโง่มากอยากจะกรี๊ด นางเอกควรจะหนีไปกับหมางซะ ชางซู่ก็ดี ใครก็ได้ ใครก็ดีกว่าพระเอกทั้งนั้นอะ คือเราลงมันแม่มทุกเรือเลยเว้นพระเอก

เรื่องไทเฮา เราเข้าข้างครึ่งหนึ่ง เป็นถึง..อ่อ ประหนึ่งฮ่องเต้ จะเอาคนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าขึ้นเป็นฮองเฮา จะหลงหน้ามืดตามัวขนาดไหนก็ต้องแหกตามองความจริงบ้าง ละก็ไม่ได้เป็นคนดีเลยเถอะพระเอกอะ ทำมาเป็นท่านแม่ฆ่าน้องชายข้างู้นงี้ รำคาญ ไม่มีแม่แกไม่อยู่มาถึงวันนี้แล้วมั้ย เด็กที่ไม่ทันได้รู้จักรักกัน กับแม่ที่สู้ทุกอย่างให้ตัวเองมีชีวิตรอด ไม่รู้แค่แยกแยะไม่ได้ หรือแค่อยากหาเรื่องมาอ้าง

นอกจากนี้ยังพูดจากับแม่ไม่ได้เรื่อง ไม่มีความเคารพก็เรื่องหนึ่ง แต่ตัดสินใจเรื่องแต่งตั้งนางเอกแบบไม่สนใจใครเลย ต้องใช้วิธีปลาตายตาข่ายขาดขนาดนี้ไหม ที่นางเอกโดนบีบต้องโดดลงน้ำก็เป็นเพราะความถือดีของพระเอกนั่นแหละ มั่นมากมั้งว่าตัวเองใหญ่โตขนาดบังคับความคิดทุกคนได้ รวมถึงนางเอกด้วย

ขอยกบันทึกของ���ล่มที่แล้วมา

พระเอกเรื่องไหนๆ ถ้าไม่ใช่นางเอกอยากเล่นเอสเอ็มก็ทำแบบนี้ไม่ได้โว้ย มันคือข่มขืน! ไม่-โร-แมน-ติก!!!

พูดแล้วก็โมโห โอ้โห พูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำว่านางเอกบ้า ชายหญิงอยู่ด้วยกันก็ต้องได้กันอย่างเดียว เป็นเรื่องถูกหลักฟ้าดิน ฟ้าดินบ้านบิดาคุณค่ะ ตอนอ่านคือเลือดขึ้นหน้ามาก ตอนพิมพ์นี่ก็กลับมาขึ้นอีกแล้ว มาโมโหXอะไรที่โดนกัดไหล่ คือแกไม่สนใจความรู้สึก ไม่ทันให้เขาได้เตรียมพร้อมเลย อะไรมันเจ็บกว่ากันวะฮะ แล้วยังมีหน้ามาคึกฮึกเหิมบ้าอะไรตอนคนเค้าเจ็บ พูดออกมาได้ เฮงซวย!

ส่งเขาไปทำโทษทั้งๆ ที่ตัวเองผิด ถือดี อวดเก่ง เอาแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่ ใครก็ผิดได้แต่ฉันไม่ผิด ว่านางเอกคิดเยอะพูดมาก ไม่เหมือนคนอื่นๆ แต่คือนี่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ตัวเองสนใจเขาหรือเปล่า แล้วมาคาดหวังให้นางเอกมาขอโทษ จนแล้วจนรอดรับนางเอกมาก็เนียนๆ ไป แค่คำขอโทษสักคำยังไม่หลุดออกจากปาก โห จะจบเล่มอยู่แล้วยังทำให้เราเกลียดหนักกว่าเดิมเข้าไปอีกอะ เวรมากๆ เสียใจอย่างสุดซึ้งเลยที่ซื้อมา ควรมุดอยู่ในกองดองแล้วให้เราเอาเงินไปซื้อเรื่องอื่นมาอ่านก่อนอย่างที่สุด เล่มก็หนา อ่านไปหงุดหงิดไป โว้ยย

พอ มาคนอื่นบ้าง

ชางซู่ เราประทับใจตั้งแต่โผล่ออกมาใงานเลี้ยง ละก็ประทับใจมาตลอด ฉลาด มีเมตตานิดนึงตอนช่วยนางเอกให้อยู่รอดปลอดภัย ทั้งตอนที่จับเป็นตัวประกันและตอนที่ลักพาตัวมา (ทำไมเป็นสถานการณ์แย่ทั้งหมดเลย5555) มิตรภาพที่มีให้เพื่อนก็ยิ่งใหญ่ซาบซึ้งใจมาก ถ้าช่วงหลังๆ ไม่พยายามตามติดนางเอกขนาดนี้ ดิฉันจิ้นคุณกับเขาไปแล้วค่ะ (ที่จริงก็จิ้นไปแล้ว)

หมาง เฮ้อ...โผล่มาก่อนพระเอกอีก ชะตาชีวิตน่าสงสารมาก พี่ก็แค้นขึ้นสมอง ไม่เข้าใจว่าทำไมโกรธที่น้องไม่ตายๆ ไปพร้อมพ่อแม่ ควรจะดีใจไม่ใช่เหรอที่ต่อให้ถูกสักหน้าก็ยังมีชีวิตอยู่ หรือไม่ก็โทษตัวเองไปซะ เป็นพี่ทำไมไม่ปกป้องน้อง พ่อแม่ตายพี่ไม่รัก นางเอกก็ยังไม่รักอีก เฮ้อ เริ่มต้นใหม่ดีๆ แล้วกันนะ อวยพร

ก็อย่างที่บอกว่าเรื่องรักเราไม่ประทับใจอะไรทั้งนั้น ส่วนเรื่องประวัติาสตร์ก็มึน วุ่นวายไปหมด บางทีอาจจะเป็นเพราะเราเกลียดพระเอกไปแล้ว เลยพาลเหวี่ยงใส่ทุกอย่างไปเลยก็ได้ แต่แล้วไงไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ไม่ปฏิเสธว่าอคติละกัน เห็นอยู่ชัดๆ เนอะ

ตอนหลังก็แหง แฮปปี้แต่งงานมีลูก แม่สามีเริ่มยอมรับบลาๆ เรื่องที่ยังทึ่งอยู่ แน่นอนว่าคือการที่เราอ่านมาจนจบได้ และ การที่กระเป๋าเป้ของนางเอกยังอยู่ ถ้าจะดีขนาดนี้สามารถเซลฟี่ ละฝังกระเป๋ากับโทรศัพท์ไว้ดีๆ อีกหลายร้อยปีข้างหน้ามันจะยังเหลือให้ชาร์จแบ็ตส่องประวัติศาสตร์มั้ย โห แค่คิดก็แฟนตาซี55555

สรุปสองเล่มจบนี้นั้น...

ไม่ชอบจ้ะ

พระเอกเฮงซวย เกลียด เกลียดนิสัยพอๆ กับเกลียดที่บังคับเรื่องบนเตียง โคตรจะไม่ให้เกียรติกันเลย ก็นั่นสินะ เคยให้เกียรติใครบ้างในเรื่อง เอางี้ดีกว่า พอ! เลิก! #อินเกิน

[Rada Chalapipat · Rating 3 out of 5]

เล่มแรกจบลงด้วยสื่อรักคอเป็ดหลังจาก #ต้าหวัง แห่งแคว้นฉู่หลงรักนางเอกสาวข้ามยุค #หลินเชียนโม่ จนยกฐานะนางจากทาสเป็นซืออีที่คอยดูแลเรื่องส่วนตัว และตั้งใจจะรับเป็นอนุในวังหลังตามประสาหนุ่มแรงม้าเมียเยอะและเป็นธรรมเนียมว่าฟูเหรินของต้าหวังย่อมเป็นการแต่งงานกับต่างแคว้นเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี เมื่อถูกนางเอกผู้เป็นสาว2000 ปฏิเสธ ต้าหวังที่ส่งนางไปเป็นข้าราชการฝ่ายบัญชีนอกวังถึงกับทนไม่ไปหาไม่ได้เมื่อได้ลิ้มรสคอเป็ดสูตรเด็ด

ครึ่งเล่มแรกเหมือนเป็นการเคลียร์อุปสรรคความรักของพระนางต่างชนชั้นเมื่อพระเอกประกาศจะแต่งนางเอกเป็นเมียโดยไม่สนใจคำคัดค้านใดๆ เริ่มเรื่องด้วยการเขี่ยพระรองเบอร์หนึ่งอย่าง #อู่จวี้ คนสนิทของต้าหวังที่คอยช่วยเหลือและให้นางเอกกู้งินมาทำโรงเตี๊ยม ด้วยการผูกเรื่องให้ว่าที่แม่สามีหาทางกำจัดสะใภ้ไร้ศักดินาตอนที่ลูกชายไม่อยู่ ทำให้นางเอกบาดเจ็บสาหัสและตกอยู่ในความดูแลของ #หมาง พระรองเบอร์สองอดีตทาสและองค์ชายเผ่าซูที่มีความแค้นฝังลึกกับแคว้นฉู่

ชื่นชมที่เรื่องราวบางส่วนดำเนินได้สอดคล้องกับบุคคลจริงทางประวัติศาสตร์ พระรองทั้งสองเบอร์ต่างมีเหตุต้องจำใจปล่อยมือนางเอกให้ระหกระเหินไปตามเมืองต่างๆโดยมีฉู่หวังที่เดือดเป็นไฟออกเร่งตามหาคนรักพร้อมกับรับมือกบฏเผ่าซู ตัวละครจากเล่ใแรกที่ใาเจิดจรัสในเล่มนี้ต้องยกให้ #ชางซู่ เสนาบดีสายบู๊ชาวยงที่ถูกต้าหวังตีเมืองและเสียเพื่อนสนิทไปในสงคราม น้อยครั้งที่จะ้เห็นพระรองที่ออร่าคู่กัดกับพระเอกได้สมน้ำสมเนื้อโดยเน้นความจงรักภักดีต่อนางเอกแทนเรื่องชู้สาว เทียบกับสองคนก่อนหน้าเราชอบความเฉียบคม เข้มแข็ง หยิ่งแบบสายซึนจนอยากเห็นคนๆนี้ขึ้นแท่นพระเอกของตัวเอง

ในส่วนความรักของพระนางชัดเจนขึ้นมากในความขี้หึงของต้าหวัง เป็นการปรับตัวระหว่างสาวหัวใหม่ใช้เหตุผลที่ยอมได้ในเรื่องเล็กแต่ถือสาในเรื่องที่ตัวเองไม่ผิด พระเอกเองก็ยอมรับฟังความเห็นและคำแนะนำของเมียผู้รอบรู้ เป็นคู่ที่หวานออกสื่อเกือบทั้งเรื่อง ฉากรักไม่โจ่งแจ้ง แต่ทำให้รู้ว่าชายโบราณหลงรสรักนางเอกหัวปักหัวปำเพราะติดไฟแดงครั้งแรกยังไม่เป็นอุปสรรค และออกจะดีใจที่ผลัดกันเป็นฝ่ายรุกเข้าขากันได้ดีม่ต่างจากเวลาเข้าครัว

โดยรวมแล้วหากชอบความฟินเล่มสองมาวิน แต่ในด้านพล็อตเล่มนี้ไม่พีคถึงขั้นประทับใจ

[Noo · Rating 5 out of 5]

ดีงามในทุกด้าน

ตัวละคร พระ-นาง ไม่ต้องพูดเยอะ! ดีแน่นอน แต่ตัวประกอบเกลี่ยบทได้ดีมาก ไม่มีใครร้ายหรือดีเกินไป ...ซูฉงปากร้ายใจดี ตรงไปตรงมาไม่เกรงใจ คิดเพื่อบ้านเมือง สุดตรงอาสาไปเอาติ้งจากแม่น้ำ คุณธรรมน้ำมิตรก็มา ทั้งชางซู่ มีปมในใจเรื่องเพื่อนตาย จนรู้ว่าฉู่หวังได้ให้เกรียติ์ฝังแยก เลยวางปมนี้ไปได้ และหมาง สงสารหมางมากสุดและ แต่ทั้งฐานะ ความแค้น จนแล้วจนรอดก็ยังเลือกจะเป็นคนดี เจิ้งจีก็ร้ายแต่ไม่ใช่ตัวบอส และมีความอิงประวัติศาสตร์เยอะ ดังนั้นจะไม่มีวิชาตัวเบา หมุนลังกาสามตลบ ปะทะกระบี่บนยอดหญ้าแน่นอน แต่มีการรบ กลอุบาย การเมือง ผสมๆ กัน ไม่เยอะ แต่ก็น่าสนใจ

เรื่องความหวานก็แค่เดินชนไหน้ำผึ้ง หวานจนเจ็บนั่นแหละ! (นางเอกได้กล่าวไว้)

นางเอกอาจไม่ถึงขั้นซู (มั้ง) แต่นอกจากเผอิญปู่ศึกษาประวัติศาสตร์ของยุคนี้พอดี (ค่ะ!) และเป็นเด็กวิทย์-คณิตที่เรียนบัญชีมา ก็พกดวงมาเต็มกระเป๋า ...ถ้าเป็นเราคงติดไข้จับสั่นตายแต่แรกแล้ว ไม่น่าจะได้หนีจากเหมืองไปเจอจระเข้ หนีอีกครั้งโดนธนูยิงบนเรือ พระเอกพาไปรบโดนชาวยงจับหนีได้อีก จะขึ้นภูเขาหาทางกลับบ้านก็กลับไม่ได้น้ำป่าไหลหลากพระเอกก็มาช่วยอีก โดนใส่ความเข้าคุกจะให้ตัดสินทันทีจากมู่ฟูเหรินหนีไปโดดสะพานสูงหมางมาช่วยอีก อยู่ในกองทัพกับหมางไปช่วยเด็กแล้วจะถูกทหารฆ่า หมางก็ช่วยแล้วปล่อยให้หนีมากับชางซู่ ลิงโดดใส่ชางซู่ช่วย เจิ้งจีส่งคนมาลอบฆ่าชางซู่ช่วยไว้อีก วัวบ้าในงานพิธีพระเอกช่วย เอ๊ะ พอคิดย้อนแล้ว นี่นางกดสูตรอมตะมาใช่ไหม!

...อู่จวี่ "...หากกระหม่อมได้ข้าราชสำนักหญิงมา ก็จะมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่นางต้องการโดยไม่คำนึงถึงชาติกำเนิดของนาง จะให้นางเป็นภรรยาเอก ให้นางไม่มีอะไรต้องห่วงพะวง"

ชางซู่ "ท่านสงสารไม่ไหวหรอก"
"...วันข้างหน้าคนที่จะอยู่ตรงข้ามกับท่านมีแต่จะมากขึ้น ถ้าท่านไม่พยายามช่วงชิงให้ได้มา ต่อให้เป็นฉู่หวังก็ช่วยท่านไม่ได้!"
"เสียใจแล้วอย่างไร ก็ได้แค่คิด เรื่องที่ทำไปแล้วย่อมไม่อาจย้อนกลับมาได้ ข้าก็มีชีวิตอยู่ได้เพียงครั้งเดียว"

[Hammu · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้เหมือนเป็นการสานความสัมพันธ์ระหว่างพระ-นาง เน้นไปที่พระ-นางแทบจะทั้งเล่ม แต่คนเขียนก็มีการผูกเป็นเรื่องเป็นราวออกมาให้น่าติดตามอยู่เช่นกัน ทว่าตอนจบจะดูเป็นสูตรสำเร็จของสุขนิยมที่ไม่ใช่แนววังหลังเกินไปซะหน่อย ฮ่องเต้ส่งตัวสนมนางในออกจากวังหลวงไปจนหมด แล้วยกย่องให้นางเอกเป็นฟูเหริน และเป็นสนมคนเดียวของวัง แม้ว่าพระเอกจะไม่ใช่สายเปย์เมียจนเลยเถิด แต่ก็ยังคงเอาอกเอาใจ ใส่ใจในเรื่องของนางเอกเสมอ และหื่นมาก

เรื่องราวในเล่มนี้ เอาจริงๆ แล้วก็คือวิธีการพิชิตใจนางเอก กับจะทำอย่างไรให้นางเอกยอมเข้าวังเป็นนางสนม พลอตหลักๆ ของเล่มนี้ดูเหมือนจะมีแค่นี้จริงๆ พระเอกความสามารถล้นเหลือทำได้ทุกอย่างที่ไม่คิดว่าคนเป็นกษัตริย์จะทำได้ขนาดนี้ ส่วนนางเอกที่มาจากโลกปัจจุบันก็มีความสามารถหลากหลายสิ่งเช่นกัน จนทำเอาคนอ่านอย่างเราติดจะงงว่า ตกลงแล้วเป็นทุกอย่างครอบจักรวาลเลยหรือเปล่า แต่ทั้งหมด คนเขียนก็ได้ผูกเรื่องราวที่ทำให้รู้สึกว่าดูน่าเชื่อถือและเป็นไปได้ที่ทั้งสองจะทำได้

เรื่องนี้เราค่อนข้างชอบหลายตัวละครมาก ไม่ว่าจะเป็นอู่จวี่ หมาง และที่ชอบที่สุดเห็นจะเป็นชางซู่ แม้ว่าบทบาทตอนท้ายๆเรื่องจะน้อยนิด แต่เวลาอ่านๆ ไปก็ยังคงแอบคาดหวังว่า ออกมาหน่อย มีบทหน่อยสิ ชางซู่เป็นตัวละครที่มีเรื่องราวที่น่าสนใจ รวมถึงลักษณะนิสัย บุคลิกแล้วเป็นที่น่าจับตาต้องใจมาก ทำให้เราสนใจไปที่ตัวชางซู่มากกว่าจะสนใจฉู่หวังซะอีก

[Nancy · Rating 3 out of 5]

เป็นเรื่องที่นางเอกย้อนเวลาไปยุคชุนชิว(ก่อนจิ๋นซี) แบบ ย้อนไปทั้งตัวเลยทีเดียว โผล่ไปก็ไปเป็นทาสเลย พระเอกเป็นคนในประวัติศาสตร์ เนื้อเรื่องครึ่งเรื่องแรกคุณจะพบกับสารพัดตัวละคร สารพัดยศที่ไม่คุ้น ขอให้กลั้นใจ และตั้งสติ 55 พอเริ่มเข้าเค้า สำหรับเราจะทั้งหงุดหงิด ทั้งเข้าใจตัวละคร เรื่องนี้ค่อนข้างเน้นพระนาง แต่ไม่ได้หวานหยด และข้อเสียก็จะตามมาตรงที่พอเน้นพระนางบางตัวละครที่ปูมาว่าอาจจะเป็นตัวประเด็นอะไรสักอย่าง แต่อยู่ๆก็หายไปเลยเว้ย (หลายตัวด้วย)แบบ อ้าว..นึกว่าจะมาต่อ ไม่หรอกเหรอ ประเด็นการเมืองใส่ให้เข้มกว่านี้ได้ก็โดนปล่อยไปอย่างน่าเสียดาย ประเด็นวังหลังก็แตะแว๊บๆ ไม่เข้ม ถ้าจะมีประเด็นมั่งก็แม่พระเอกนี่ล่ะ  สำนวนแปลลื่นไหลอ่านสนุก

[Fonfoniny · Rating 4 out of 5]

ย้อนกาลสารทวสันต์ 2

คนที่ชอบที่สุดในเล่มนี้คือ ช่างซู เป็นตัวละครที่โคตรมีมิติ สามารถเป็นพระเอกเรื่องอื่นได้เลยอ่ะ เรื่องราวของเขามันน่าสนใจมากก ชอบตอนที่ต่อปากต่อคำกับต้าหวัง ตัวโตแต่นิสัยเด็กทั้งคู่

ที่ชอบอีกคนคือ ซูฉง ตอนแรกดูเป็นตรงเกินไป พูดแต่ละอย่างไม่ใช่ต้าหวังฟังยังเจ็บเลย แต่ซูฉงเป็นคนมีความสามารถมากและกล้ายอมรับความช่วยเหลือจากคนอื่น ไม่ดูถูกว่านางเอกเป็นผู้หญิงไม่สมควรยุ่งเกี่ยวงานในสำนักซือฮุ่ย ตอนแรกไม่พอใจ พอเห็นฝีมือนางเอกก็เป็นคนแรกและคนเดียวที่กล้าขอให้นางเอกมาทำงานให้

ตัวร้ายก็เป็นคนที่เดาได้ตั้งแต่ต้น ชอบตอนพิเศษ ต้าหวังนี่มันผู้ชายโตแต่ตัวในหัวคิดแต่เรื่อง 18+

[Kittenlittle · Rating 4 out of 5]

พระเอกเรื่องนี้คือดีงามจริงๆ คือเป็นคนที่มีอำนาจ โมโหก็แสดงออกชัดเจน แต่ก็มีเหตุผลพอตัว เวลาอยู่กับนางเอกก็ใช่ว่าจะตามใจนางทุกอย่าง ยอมรับฟังนางเอก แล้วก็ค่อยๆ ปรับตัวกันไป คือรักนางเอก แต่ก็ไม่ฝืนใจนาง รอจนนางยอมรับรักพระเอก

เรื่องนี้เราว่าเด่นที่คาแรคเตอร์พระเอก นางเอกเป็นคนปัจจุบัน ซึ่งมีความคิดไม่ต่างจากเราเท่าไหร่ เนื้อเรื่องก็มีแบบชิงอำนาจ ทำศึกสงคราม แต่เน้นไปที่ความสัมพันธ์ของพระนาง เรียกว่าเป็นนิยายรักเลย เราชอบมากมันหวานละมุน ดีต่อใจจริงๆ อ่านในช่วงวันหยุดแบบนี้ แฮปปี้มาก ชอบค่ะ

[ueiiyui · Rating 5 out of 5]

ชอบเล่มนี้มากกว่าเล่มแรกแฮะ อ่านแบบรวดเดียวจบเลย อาจจะเพราะชอบการผจญภัยของตัวละครอื่นๆ กับนางเอกมากกว่า
แล้วนางเอกก็เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรด้วย ความยืดความเนือยเลยหายไป
อยากให้มีตอนพิเศษของ ชางซู่ หรือ หมาง หรือ อู่จวี่ ด้วยนะ
ตอนนางเอกได้กลับมาคิดว่า อู่จวี่ จะมารออยู่ด้วยสองตาแดงเรื่อซะอีก แต่ไม่มีบทแฮะ น่าจะให้คิดเอาเองว่าเจอกันละมั้ง
จริงๆ คิดว่าให้ ฮุ่ยหรง พบรักกับ ชางซู่ ตอนนางเอกแต่งงานน่าจะดีนะ

[Cinnamon · Rating 4 out of 5]

ยืนยันอีกครั้งว่าฉู่หวังน่ารักมากกกกก มีทั้งความเข้มแข็งทรนงเด็ดขาดเยี่ยงเจ้าผู้ครองแคว้น ความอ่อนโยนอ่อนหวานโรแมนติกแบบฉบับคนรักในฝัน (ของเราเลยยยยย) ความพ่อแง่แสนงอนเอาแต่ใจ ทุกอย่างลงตัวอะพระเอกคนนี้ ชอบบ 55 เล่มนี้สนุกดี ความรักของคู่พระนางโดดเด่นขึ้นมาเป็นเรื่องเอกเต็มตัว ท่ามกลางเหตุการณ์บ้านเมือง และเรื่องราวซับซ้อนในตำหนักใน เรื่องนี้จัดว่าผ่าน

[Pitchayapa Siridejakul · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ประเด็นเรื่องความรักของพระเอกและนางเอกคลี่คลายแล้ว ส่วนใหญ่เป็นการตามหานางเอกซึ่งพลัดพรากจากกันไป อุปสรรคไม่ได้มีมากและการต่อสู้เพื่อให้ได้รับการยอมรับก็ไม่ได้ลำบากมากนัก อ่านได้เรื่อยๆ เพลินๆ เหมือนเล่มแรก มีความละมุน

[Natcha Sittichaikan · Rating 5 out of 5]

อ่านจบแล้วถือว่าสนุกใช้ได้ ตอนจบเป็นการหาทางลงให้นางเอกที่ดี คือชอบทั้งคู่มากกกก มีแอบหมั้นไส้พระเอกเล็กๆ คือเฮียแกช่างเผด็จการเอาแต่ใจเหลือเกิน แต่ก็เข้าใจได้ว่าแกเป็นหวางอ่ะนะ อ่านแล้วชอบมาก น่ารักดี ชอบที่นางเอกทำอาหารแล้วทุกคนได้กินแล้วพระเอกอิจฉา เรื่องตีนเป็ดน่ารักมาก 5555

[Kanye · Rating 5 out of 5]

How in the hell are we gonna find a hot-as-fuck husbando like Chuwang. Oh. My. Gosh. This one is totally my teaaaaa. A really-really romance novel. 100 outta 10.

[Mam · Rating 2 out of 5]

2.5 Stars. Book one built the story well and it had so much potential; this one became too predictable.

[Mari · Rating 4 out of 5]

เนื้อเรื่องยืด ไม่ยอมจบซักที นางเอกเป็นซู เล่มแรกยังเป็นไม่ค่อยมาก แต่เล่มนี้เห็นชัดเจนเลย ชอบเล่มเแรกมากกว่า เกร็ดประวัติเยอะ พวกประเพณี วัฒนธรรมอะไรพวกนี้ 3.8

[Jo Chawandit · Rating 3 out of 5]

ถือว่ามาตรฐานแจ่มใส สุขนิยมดี อ่านได้เรื่อยๆ
ไม่ได้เดินเรื่องช้าหรือแย่แบบที่กังวลในตอนแรก

[Anida · Rating 5 out of 5]

สนุกกว่าที่คิดจริงๆเรื่องนี้

[PMT · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้หวานขึ้น พระเอกนางเอกรักกันแล้ว หวานมากๆ ชอบมากเลย แต่รู้สึกว่าครึ่งหลังมันยืดๆไปหน่อย เลยให้ 4 ไม่ได้ให้ 5

[B.B. the Short Legs · Rating 3 out of 5]

เล่มสองดูจะดรอปจากเล่ม 1 ไปเยอะเหมือนกัน เนื้อเรื่องก็ยังวนในหลูปเดิมๆ เน้นที่ความสัมพันธ์ของพระนางเป็นหลัก และ ด้วยความที่ไม่มีปมหรือเรื่องราวที่น่าสนใจมาเสริม ทำให้เล่มนี้ดูน่าเบื่อและจืดไปนิด แต่ถือว่าภาษาเขียนและแปลทำได้โอเคก็ยังพออ่านลื่นไหลไปจนจบแบบไม่ต้องกลั้นใจนัก

[Tkpslc. · Rating 3 out of 5]

หลังจากอ่านเล่มแรกจบด้วยความไวแสงก็อ่านเล่ม 2 เลย ไม่รู้เพราะเราไม่มีสมาธิจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวด้วยรึเปล่า เลยรู้สึกว่าเล่มสองมันเยอะแล้วก็น่าเบื่อไปสำหรับเรา

[J · Rating 3 out of 5]

อ่านแล้วความรู้สึกตอนจบคือ.. เหนื่อย!

จริง ๆ ตอนอ่านก็เหมือนจะสนุกนะ แต่เหนื่อยจริง ๆ พูดไม่ถูก มันลากไปเรื่อย ๆ เรื่องนู้นเรื่องนี้ ชื่อตัวละครไม่คุ้นล่ะมั้งนะ