ตีแผ่ชีวิตสายซึน

by ร เรือในมหาสมุท, HIRUNA (Illustator)

บอสผู้เงียบขรึมจริงจัง เย็นชาและบ้างาน คือภาพลักษณ์ที่ ‘อรุโณ’ต้องการให้ทุกคนเห็น
แต่แท้จริงแล้วใครจะรู้ว่าเบื้องหลังการคีพลุคทำเป็นเข้มนั้น
ชายหนุ่มมีทักษะการสื่อสารความในใจระดับติดลบ ทั้งยังมีความลับบางอย่างต้องซ่อนเร้น

กำแพงหนาที่เขาสู้อุตส่าห์ก่อขึ้นเพื่อจะได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย
ก็ร่ำร่ำจะพังทลายลงมาทันทีที่มีพนักงานใหม่อย่าง ‘มรรค’ ก้าวเข้ามา
ยิ่งเขาถอยห่าง หนุ่มรุ่นน้องก็ยิ่งพยายามรุกไล่มาใกล้ชิด
แต่อย่างไรงานนี้ ‘คนซึน’ ก็คงต้องรับมือให้ไหว ทั้งกับความรู้สึกพิเศษที่ไม่อาจพูดไป
และกับแอ็กเคาต์น่าสงสัยที่กดฟอลโลว์มาตามติดชีวิตรัก (ข้างเดียว) ของอรุโณนั่นอีกด้วย!

Genres: Yaoi

256 pages, Paperback

Published March 6, 2018

About the author

Associated Names:
* จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท
* ร เรือในมหาสมุท

จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท ชื่อเล่น ลี้ ใช้ชีวิตวัยเด็กที่ ต.ปากน้ำ จ.สมุทรปราการ เริ่มต้นเขียนหนังสือในขณะที่มีอายุได้ 12 ปี สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ สำเร็จการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย จากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในภาควิชาภาษารัสเซีย มีผลงานทั้งในด้านวรรณกรรมสร้างสรรค์ และนิยายชายรักชาย ที่ได้รับความนิยมในหมู่นักอ่านวัยรุ่น ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (S.E.A. Write) ประจำปี 2560 จากรวมเรื่องสั้น “สิงโตนอกคอก” ตีพิมพ์โดย “แพรวสำนักพิมพ์” โดยเป็นนักเขียนอายุน้อยที่สุดในบรรดานักเขียนไทยที่เคยได้รับรางวัลนี้ (ข้อมูลเดือนมีนาคม ปี 2561)

รางวัลที่ได้รับ :

ประเภทงานเขียน เรื่องสั้น, นวนิยาย

ผลงานเด่น รวมเรื่องสั้น : วันหนึ่งความทรงจำจะทำให้คุณแตกสลาย สำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม, สิงโตนอกคอก แพรวสำนักพิมพ์ (รางวัลซีไรต์)

ผลงานรวมเล่ม นิยาย : ตีแผ่ชีวิตสายซึน สำนักพิมพ์ EverY, Good Morning Mr. Bad Love อรุณสวัสดิ์รักร้าย สำนักพิมพ์ EverY, ชายใดเล่าจะแซ่บเท่าแฟนเก่าแม่ สำนักพิมพ์ EverY, รวมเรื่องสั้น : วันหนึ่งความทรงจำจะทำให้คุณแตกสลาย สำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม, สิงโตนอกคอก แพรวสำนักพิมพ์

Reviews

[Breezy Riz · Rating 5 out of 5]

มานับดูดีๆ เล่มนี้นับเป็นนิยายวายเล่มที่สามได้ที่เราได้อ่าน(ไม่นับรวมนิยายวายที่เคยลองอ่านสมัยมัธยม)
จะบอกว่าไม่ผิดหวังค่ะ
ถ้าคนอ่านมองข้ามเรื่องเพศสภาพของตัวเอกไปได้เรื่องนี้มันจะเป็นเรื่องที่น่ารักมาก ๆ
คุณซันนายเอกเป็นหนุ่มซึนที่บกพร่องด้านการแสดงออกถึงความรู้สึกทั้งทางการกระทำและคำพูด
เมื่อไปหลงรักลูกน้องของตัวเองอย่างมรรคเข้า ที่เดียวที่เขาสามารถระบายความรู้สึกของตัวเองได้คือทวิตเตอร์ ที่ไม่ได้ติดตามใคร และไม่เคยมีใครมาติดตาม
ทวิตเตอร์จึงเป็นเหมือนหลุมหลบภัยให้คุณซันสามารถเป็นตัวของตัวเอง สามารถบ่นหมูหมากาไก่ ไปจนถึงกรี๊ดผู้ ฮ่า

เรื่องราวดำเนินไปง่ายๆ ไม่ซับซ้อน แต่อ่านแล้วก็แอบอมยิ้มไปกับพัฒนาการความสัมพันธ์ของคุณซันกับน้องมรรค
เราชอบทุกครั้งเวลาคุณซันกลับมาคิดวิเคราะห์สถานการณ์ต่างๆ กับตัวเองก่อนจะให้คำตอบกับใครหรือตัดสินใจอะไรลงไป มันแสดงให้เห็นถึงบุคลิกของนายเอกอย่างคุณซันชัดมากว่าการก้าวออกจากคอมฟอร์ทโซนของตัวเองมันยากแค่ไหน แต่คุณซันก็เลือกที่จะทำเพื่อน้องมรรค

ส่วนมรรคในตอนแรกเหมือนจะเป็นตัวละครที่ดูเด็กๆ ตรงๆ คิดอย่างไรก็พูด ก็แสดงออกแบบนั้น แต่ความจริงแล้วนั้น มรรคร้ายกาจมากค่ะ! (ร้ายกาจยังไงต้องไปอ่านเอาเอง) แต่ความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจแก่แดดแก่ลมของมรรค ก็เป็นสิ่งกระตุ้นให้คุณซันเลือกที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองโดยการก้าวออกจากคอมฟอร์ทโซนซึ่งเมื่อสองคนมาอยู่ด้วยกัน มันก็เลยลงตัว

เรื่องนี้จะมีบทหวาน ๆ (?) มาให้อ่านยิ้มแก้มแตกเป็นระยะ ๆ
เราชอบตอนคุณซันแปลงร่างเป็นแมวกระต่ายกระโดดแผล่วหนีน้องมรรคแก้เขิน คือมันน่ารักแต่ก็ตลกในเวลาเดียวกัน

นอกจากนั้นแล้วยังมีตัวละครอีกหลายตัวที่มีเสน่ห์ อย่างคุณยิ้ม ที่ถ้าไม่แต่งงานมีลูกสองไปแล้วก็อยากจะยุให้คนเขียนเขียนเรื่องคุณยิ้ม เพราะด้วยบุคลิกหลายๆ อย่างของคุณยิ้มทำให้เราจินตนาการไปว่าตอนคุณยิ้มยังหนุ่ม(กว่านี้) คงร้ายไม่เบา

สรุปแล้วเรื่องนี้ก็เป็นนิยายอ่านง่าย ที่อ่านแล้วอารมณ์ดี เหมาะสำหรับคนที่อยากเริ่มอ่านวายค่ะ

[Beam Tennyson · Rating 3 out of 5]

อ่านเพลิน กุ๊กกิ๊ก น่ารักดี แต่น่าจะเป็นเล่มที่เราชอบน้อยที่สุดเมื่อเทียบกับ ชายใดเล่าฯ และ อรุณสวัสดิ์ฯ เพราะรู้สึกว่านอกจากปมที่ตัวละครปากไม่ตรงกับใจแล้ว เรื่องราวอื่นๆมันสุขสมหวังเกินไป
เราชอบเรื่องของธาวิศ เพื่อนพระเอกมากกว่า อยากอ่านเรื่องราวเต็มๆว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป

[อุ้มสม · Rating 4 out of 5]

“ตีแผ่ชีวิตสายซึน” คือนิยายรักชายรักชาย หรือ นิยายวาย ที่เขียนโดย “ร เรือในมหาสมุท” หรือ จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท นักเขียนเจ้าของรางวัลซีไรต์ปีล่าสุดนี่เอง หากคุณเป็นนักอ่านที่ไม่ใช่สาววาย หรืออยากเริ่มต้นอ่านนิยายวายดูบ้าง หากคุณชอบอ่านนิยายรักที่สุดท้ายให้อะไรมากกว่าเรื่องรัก มีประเด็นบางอย่างในสังคมให้ได้ขบคิด ในขณะเดียวกันก็ยังคงอรรถรสของความเป็นนิยายรัก ความโรแมนติก ไม่หนักหน่วง ไม่ดราม่าจนเกินไป “ตีแผ่ชีวิตสายซึน” ที่นิยายที่ตอบโจทย์ทุกสิ่งที่เราเอ่ย

“ตีแผ่ชีวิตสายซึน” เป็นเรื่องราวของ “อรุโณ” หรือ “ซัน” บอสหนุ่มวัยเลขสามนำหน้า หัวหน้าแผนกในออฟฟิศแห่งหนึ่ง ผู้เย็นชาและบ้างาน ผู้มีปัญหาด้านการสื่อสารความรู้สึกที่แท้จริงให้คนรอบข้างได้รับรู้ (หนุ่มซึนเดเระนี่เอง) ปัญหานี้ดูไม่ใช่เรื่องใหญ่โตในชีวิตของเขา จนกระทั่งอรุโณเผลอใจไปรัก “มรรค” เด็กหนุ่มจบใหม่ ผู้ปากกับใจตรงกัน (จนเกินไป) ในทุกเรื่อง ยิ่งใกล้ชิดเท่าไหร่ก็ยิ่งหลงรักระคนหมั่นไส้ แล้วหนุ่มสายซึนอย่างอรุโณหรือพี่ซันคนนี้จะทำอย่างไร...

ฉากท้องเรื่องของนิยายเรื่องนี้คือออฟฟิศแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพมหานคร กับการตีแผ่ชีวิตของหนุ่มออฟฟิศ ทั้งพระเอก นายเอก และตัวละครประกอบอื่น ๆ ที่น่าสนใจ ซึ่งเป็นการตีแผ่ทั้งชีวิตรัก และชีวิตการทำงานของพวกเขา

เปิดเรื่องมา บทที่ 1 - บทที่ 2 เรียกได้ว่าน่าสนใจมาก ด้วยการเล่าเรื่องโดยสำนวนธรรมดา เรียบง่าย ใช้คำน้อย แต่สำหรับเรา...มันเป็นอะไรที่ “น้อยแต่มาก” เพราะทำให้เรารู้จักตัวละครเอกของเรื่องอย่าง “อรุโณ” ได้เป็นอย่างดี

“สวัสดีค่ะไดเรคเตอร์”

“สวัสดีค่ะคุณซัน”

“สวัสดีครับพี่ซัน”

ผมหยุดฝีเท้า หันไปเอ่ยขานรับเสียงสุดท้าย

“สวัสดี งานที่ผมสั่งไปเมื่ออาทิตย์ก่อน เรานัดกันว่าจะต้องส่งวันไหน วันนี้ใช่ไหม คุณพร้อมเข้ามาคุยกี่โมง” (หน้า 5)

กว่า 80% ของการดำเนินเรื่อง ผู้เล่าเรื่องคือ “อรุโณ” มันทำให้เราเห็นมุมมอง ความรู้สึกนึกคิดของเขา จุดนี้ถือว่าผู้เล่าเรื่องทำได้ดี เพราะส่วนตัว เราเป็นคนที่ค่อนข้างพูดมาก และค่อนข้างเปิดเผยความรู้สึกขอตัวเองอย่างชัดเจน แต่ผู้เล่าเรื่องสามารถทำให้เราเข้าใจได้ว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้เป็นแบบนี้ ทำไมการพยายามจะพูด พยายามจะถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดในหัวใจออกไปให้คนรอบข้างได้รับรู้ ถึงเป็นเรื่องยากสำหรับอรุโณเหลือเกิน

ชอบการเล่าเรื่อง การลำดับความคิดของอรุโณ ที่มันเป็นขั้นเป็นตอนมาก ๆ ชนิดที่ว่ากว่าจะเอ่ยออกมาได้สักคำ นั่นผ่านกระบวนการคิดการกลั่นกรองอันยุ่งยากและซับซ้อนของผู้ชายสายซึนคนนี้มาแล้ว

บางครั้งอาจดูเย็นชา บางครั้งอาจดูตรงข้ามกับความรู้สึกตัวเอง ตรงข้ามชนิดคนละขั้ว โดยเฉพาะเวลาเขาอยู่กับ “มรรค” พระเอกของเรื่อง ยิ่งรุ่นน้องหนุ่มเข้าใกล้มากเท่าไหร่ สิ่งที่อรุโณแสดงออก มันไม่ได้ตรงกับความรู้สึกที่เขามีต่อผู้ชายคนนี้เลย เราอ่านไปก็เอาใจช่วยไป อยากให้พี่ซันถ่ายทอดคำพูดหรือการกระทำให้ตรงกับความรู้สึกของตัวเองเสียที

“แมวกระต่าย” เป็นสัญลักษณ์ที่แสดงความเป็นพี่ซันได้ชัดเจน คนที่ไม่รู้จะสื่อสารออกมายังไงให้ตรงกับความรู้สึกของตัวเอง จะแมวก็ไม่แมว จะกระต่ายก็ไม่กระต่าย แต่แปลกแฮะ...เป็นแมวกระต่ายแบบนี้มันก็น่ารักดี ผู้เล่าเรื่องดึงเสน่ห์ในความเงียบขรึม ความปิดกั้นตัวเองของพี่ซันออกมาให้เราได้เห็น และเข้าใจว่าทำไมมรรคถึงยังอยากเข้าหา อยากที่จะทำความรู้จัก อยากที่จะเข้าใจ และอยากที่จะรักคนแบบนี้

การที่ใครจะรักคนแบบพี่ซัน เรามองว่าเขาต้องมีความอดทนอย่างยิ่งยวด และมันโชคดีที่พี่วันได้รักคนอย่างมรรค คนที่พร้อมเปิดใจรับความแตกต่าง คนที่พร้อมศึกษา พร้อมเรียนรู้ว่าคนที่เรารักอยู่นั้นเป็นอย่างไร ควรทำอย่างไรเพื่อให้ความสัมพันธ์ของเราดีขึ้นและไม่แย่ลง ในขณะที่พี่ซันก็ไม่ได้รอให้มรรคเปลี่ยนตัวเองหรือเข้ามาเรียนรู้ตัวตนของเ��าอยู่ฝ่ายเดียว เพียงแต่สำหรับหนุ่มสายซึนอย่างพี่ซัน แค่การกล้าที่จะเปิดเผยความในใจของตัวเอง ก็การเปลี่ยนตัวเองชนิดที่ว่าพลิกซ้ายเป็นขวา พลิกหลังเป็นหน้าแล้ว

เราอ่านแล้วไม่ได้หมั่นไส้หรือหงุดหงิดตัวละครสายซึนอย่างพี่ซันเลย กลับเข้าใจและเอาใจช่วยเขาสุด ๆ

ความรักของผู้ชายสองคนในเรื่องนี้ หวานละมุนกำลังพอดี ไม่หวานเลี่ยนจนเกินไป คนหนึ่งพยายามสื่อสารความในใจตัวเองให้อีกฝ่ายเข้าใจ ในขณะที่คนหนึ่งก็พยายามทำความเข้าใจอีกฝ่าย...แม้ว่าจะเข้าใจยากเพียงใดก็ตาม ที่สำคัญคือไม่มีฉากรักสิบแปดบวก เป็นเรื่องรักที่สะอาด FELL GOOD และสร้างรอยยิ้มให้กับเราได้เป็นระยะ ๆ

เล่มบาง ๆ 305 หน้า แต่มากกว่าการตีแผ่ชีวิตรักของผู้ชายสายซึน ร เรือในมหาสมุท ยังตีแผ่เรื่องราวชีวิตการทำงานของหนุ่มสาวชาวออฟฟิศได้เป็นอย่างดี

จะบอกว่าพี่ซันกับน้องมรรค คือตัวละครคู่ตรงข้ามกันก็ว่าได้ ไม่ใช่แค่เรื่องความรักเท่านั้น แต่ลักษณะนิสัยของทั้งคู่ก็สะท้อนถึงคนทำงาน พี่ซันเป็นคนเจน Y น้องมรรคคือคนเจน Z ที่ชัดเจนมาก ๆ คือมรรคนี้แหละ เด็กจบใหม่ที่มีความเป็นเจน Z สุด ๆ ทั้งมั่นใจในตัวเอง ทั้งปากกับใจตรงกัน คิดอะไรก็พูดออกมาแบบนั้น อ่านแล้วเห็นภาพการทำงานของชาวออฟฟิศ ตั้งแต่สมัครงาน สัมภาษณ์ เข้าทำงาน ประชุม งานใกล้เดดไลน์ งานล้นแต่คนในแผนกไม่พอต่อการทำงาน ฯลฯ

ตัวละครอีกคนที่มีส่วนสำคัญกับเนื้อเรื่อง กับความสัมพันธ์ของพระนาย และถือเป็นคนที่คอยสร้างสีสันให้กับ “ตีแผ่ชีวิตสายซึน” คือ “คุณสุขนิรันดร์” หรือ คุณยิ้ม ผู้ชายแสนดี อารมณ์ดี มีลูกมีเมียที่น่ารัก บริหารจัดการงานเป็นเลิศ ได้งานยังไม่พอ ได้ใจลูกน้องในฝ่าย ได้ใจคนรอบข้างไปอีก อ่านไปก็รู้สึกว่าชีวิตนี้คุณยิ้มจะไม่มีเรื่องให้เครียดเลยใช่มั้ย! สีสันที่คุณยิ้มสร้างกับให้เรื่อง เป็นสีโทนอ่อน ๆ สดใส สีพาสเทล ที่มองแล้วสบายตา เป็นตัวละครในอุดมคติสุด ๆ อ่านแล้วจินตนาการตัวเองว่าถ้าได้ทำงานออฟฟิศแล้วได้เจ้านายแบบนี้ก็คงจะดี ไม่สิ ดีมาก ๆ เลยละ

ส่วน “ธาวิศ” คุณเจ้เพื่อนสนิทของพี่ซันเราก็ชอบ สีสันที่เจ้ธาวิศสร้างนี่คนละเฉดสี คนละอารมณ์กับคุณยิ้มเลย ธาวิศคือเพื่อนสนิทของพี่ซัน แต่เป็นขั้วตรงข้ามกับพี่ซันเช่นกัน เจ้ธาวิศผู้มั่นใจในตัวเอง เปิดเผยกับทุกเรื่องราว ทุกความรู้สึก เจ้คือตัวแทนของสีสันที่จัดจ้าน สดใส ซาบซ่าน เป็นคนที่ดูเหมือนจะสตรอง เข้มแข็งกับทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องความรัก แต่แท้จริงแล้วธาวิศก็คือคนธรรมดา ที่ต้องการคนที่รักจริง คนที่เหมาะสม เข้ากับตัวเอง เข้ามาเติมเต็มในชีวิต

เราเลือกอ่าน “ตีแผ่ชีวิตสายซึน” ด้วยความตั้งใจว่าเป็นเรื่องเบา ๆ สบายๆ อันเพื่อคั่นเรื่องหนักหน่วงที่เพิ่งอ่านจบไปก่อนหน้า ถ้ามีดราม่าก็คงเป็นดราม่าแอบรักเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่สิ่งที่ได้มากกว่านั้นคือ เราได้อ่านเรื่องรักพร้อมกับเรื่องราวชีวิตการทำงานของคนรุ่นใหม่ การดำเนินเรื่องที่เรียบ ๆ เรื่อย ๆ ค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไป แต่ในความ “เรื่อยเรื่อยมาเรียงเรียง” ของมัน กลับมีเสน่ห์มากพอที่จะทำให้เราตามจนจบ

“ตีแผ่ชีวิตสายซึน” มีเสน่ห์มากพอที่จะทำให้ตอนนี้...เรามีงานเขียนของ ร เรือในมหาสมุทร และ จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุทร ดองอยู่เต็มไปหมด

[Panchaya · Rating 4 out of 5]

ชอบ inner monologue ของคนซึน มันอิน เห็นภาพ เข้าใจชัดเจนเลย มันหวิวตาม เกร็ง ลุ้น การบรรยายความรู้สึกของตัวละครในเรื่องนี้ดีมาก ๆ แต่ในส่วนอื่นๆ คือต้องไม่คิดเยอะ ต้องไม่ถามว่าทำไมผู้บริหารระดับนี้มีวิธีคิดแบบนี้ (ฮา)

[Uminaka16 · Rating 2 out of 5]

เป็นเรื่องของ Boss สายซึน มนุษยสัมพันธ์แย่ ปากไม่ตรงกับใจ กับเด็กใหม่ไฟแรงผู้ปากตรงกับใจจนกลายเป็นคนโผงผาง

ความรู้สึกระหว่างอ่านคือ รู้สึกไม่เชื่อในตัวละคร ซึ่งอาจมีผลมาจากการวางโครงสร้างองค์กรของบริษัทในเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกว่ามันไม่ใช่ ถึงขั้นอ่านจบต้องไปเสิร์ชหาข้อมูลอ่านเลยว่าตำแหน่ง MD นี่บริษัทนึงเค้ามีกันกี่คน

โครงสร้างของบริษัทในเรื่อง

CEO
MD มีหลายคน อย่างน้อยก็ คุณยิ้ม แผนก IT คุณซัน (อ่านจนจบแล้วไม่รู้เลยว่าแผนกอะไร)
Manager อยู่ภายใต้ MD แต่ Manager ที่นี่ คนนึงมีลูกน้องในทีมแค่ 2-3 คนเอง

MD Managing Director นี่ถ้าเป็นบริษัทที่ไม่ได้ใหญ่มากก็คือผู้บริหารสูงสุดแล้วนะ ถ้าใหญ่มากก็อาจมี CEO ใหญ่กว่า แต่ก็คงไม่ใช่มี MD ประจำแผนกแบบนี้ (อันนี้เราไม่ชัวร์ แต่สรุปจากที่ถามอากู๋มา บวกกับประสบการณ์ในบริษัทไอทีของเราเอง ) แล้วผู้จัดการคนนึงมีน้องในทีมแค่ 2 คนเอง ?

จากที่อ่านมาทั้งเรื่องเกี่ยวกับบทบาทของแต่ละคนในองค์กร เราว่า ที่ถูกน่าจะเป็นแบบนี้

MD >> Manager คือพี่ซันจริงๆ น่าจะเป็นแค่ผู้จัดการแผนกเท่านั้นแหล่ะ ส่วนวรเจตน์ที่บอกว่าเป็นผู้จัดการจริงๆ น่าจะเป็นแค่ Team Lead ของทีมย่อยในแผนกอีกที

ที่บอกว่าโครงสร้างองค์กรมีผลกับเนื้อเรื่อง เพราะถ้า คุณซัน เป็น MD จริงๆ นี่ตำแหน่งใหญ่มาก แถมยังเป็นคนบุคลิกเย็นชาชอบทำหน้าดุอีก การที่เด็กจบใหม่จะมาพูดจาทำตัวแบบน้องมรรคมันแทบเป็นไปไม่ได้ ถ้ามีจริงก็คือเด็กที่ลามปามผู้ใหญ่มากๆ โดยเฉพาะตอนช่วงแรกที่ยังไม่รู้ว่าบอสมีใจให้ตัวเอง อ่านแล้วรู้สึกว่าเด็กนี่ไม่น่ารัก ไม่น่าเอาใจช่วยเลย แต่ถ้าเป็นแค่ผู้จัดการก็อาจจะพอถูไถไปได้

เรื่องตำแหน่งของมรรคก็ตงิดๆ อ่านจนจบยังไม่รู้เลยว่ามรรคทำตำแหน่งอะไร ตอนอยู่กับซันบอกว่าเป็นตำแหน่งล่างสุด ทำนู่นนี่จิปาถะ แต่เป็นคนมีแววมากอยากสนับสนุน ถึงขั้นคุณยิ้มเจ้าพ่อไอทีก็มาขอตัวไปเพราะเห็นศักยภาพ ?!? แล้วพอไปอยู่กับคุณยิ้ม แผนก IT มรรคทำอะไร ทำแค่ 3 ปีก็ได้เป็น Manager แล้ว ในเรื่องไม่ได้แสดงความเก่งกาจอะไรให้เชื่อเลยทั้งมรรคและคุณซัน

เนื้อเรื่องก็ไปเรื่อยๆ มีบทสนทนาที่ไม่จำเป็นอยู่พอสมควร และจบไปแบบงงๆ ไร้อุปสรรคใดๆ ในส่วนของความซึน อันนี้ไม่ออกความเห็นเพราะไม่รู้ว่ามันมีคนที่ซึนขนาดนี้จริงรึเปล่า เราเองก็สายซึนหน่อยๆ เหมือนกัน แต่ไม่ถึงขั้นกรีดร้องในหัวแบบนี้อะนะ

ชอบเรื่องของธาวิศมากกว่า มาแนวดราม่าหน่อยๆ อ่านแล้วอินกว่าคู่หลักเยอะ

ปล. หักคะแนนคำหยาบในเรื่องที่มาแบบโต้งๆ โนเซนเซอร์ หยาบเกินที่จะมาอยู่ในนิยายบนดินนะคะ

[Or_O · Rating 3 out of 5]

ซึนตามความเข้าใจโอก็คือ คนที่ปากไม่ตรงกับใจ ใจอย่าง แสดงออกอีกอย่าง

อรุโณ หรือซัน เป็นบอสสายซึนในเรื่อง เขามีปัญหาในการสื่อสารแสดงความรู้สึก มักแสดงออกสวนทางกับความต้องการในใจลึก ๆ ไม่ชอบเข้��สังคม ส่งผลให้เขาเป็นบอสผู้น่าเกรงขามในสายตาลูกน้อง

หารู้ไม่ว่าอรุโณมีความลับที่เก็บซ่อนไว้ในใจ

เขาเป็นเกย์ แถมเป็นเกย์สาวที่แอบหลงรักเด็กใหม่ซะด้วย


"ฉันไม่สนชะนี" "นี่แม่เอง"


ใครจะไปนึกว่าหน้าตาขรึม ๆ ของบอสซันจะมีประโยคเหล่านี้ในใจ มันเลยฮาแบบไม่คาดคิด

โดยเฉพาะหลังจากเด็กใหม่อย่างมรรคเข้ามา ซันเลยยิ่งเพ้อใหญ่ "วันนี้น้องทักด้วย" แต่ทำหน้าเคร่ง อย่างมากก็พยักหน้าให้

พักหลัง ซันเลือกระบายความในใจผ่านทวิตเตอร์ที่เขาสมัครใหม่ ไม่เลือกติดตามใคร และไม่มีใค���ติดตาม อยากบ่น กรีดร้อง โวยวายอะไร ก็ไปทำในนี้ เพราะเป็นช่องทางที่เขาจะแสดงความเป็นตัวตนได้โดยไม่ต้องพะวงอะไร

เพื่อนรักเคยด่าหลายครั้ง หน้าอย่างนี้ แสดงออกแบบนี้ ชวนให้คนที่แอบชอบนึกว่าชัง ถ้าไม่อยากแห้วก็ต้องปรับปรุงตัว

ของอย่างนี้ใช่ว่านึกเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้ มันเป็นสันดานไปแล้ว

แต่น้องมรรคยอดขวัญก็ไม่ทำให้ผิดหวัง น้องสมเป็นเด็กรุ่นใหม่ไฟแรงที่ปากตรงกับใจยิ่งกว่าไม้บรรทัด แถมไม่กลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน

"ผมทำอะไรให้พี่ไม่ชอบบอกได้นะครับ"

ตื๊อเท่านั้นที่ทำให้คนใจอ่อน

"ผมชงกาแฟมาให้ครับ"

ไม่ให้ใจพี่ซันได้พักผ่อน ขยันเข้ามาเวียนวนล้อมรอบไม่ไปไหน

ดวงความรักพุ่งขนาดนี้ พี่ซันจะปฏิเสธไหวเหรอคะ

+++


ตลกดี เพราะนิสัยต่อหน้ากับในใจต่างกันสุดกู่ เลยเป็นมุกที่ชวนฮา ไม่คิดว่าจะเจอคำพูด หรือแนวคิดประมาณนี้

ใจโออยากให้เล่นให้สุดไปเลย แต่เพราะพี่ซันเป็นเกย์สาวด้อยประสบการณ์ เลยยังแรงแบบเหนียม ๆ

ตัวละครที่ปากกับใจไม่ตรงกันนี่ค่อนข้างยาก ถ้าไม่สม่ำเสมอ อ่านแล้วจะรู้สึกว่ามันเหวี่ยง ไม่คงที่ โอว่าวิธีที่ดีที่สุดคือเสมอต้นเสมอปลาย ในใจประมาณไหน แรงประมาณนี้นะ ก็รักษาไว้ไม่ให้ตก ต่อหน้าประมาณไหน ก็รักษาไว้ให้สุด ดำเนินแบบคู่ขนานไปทั้งเรื่อง ถ้านิสัยจะเริ่มเปลี่ยนเพราะความสัมพันธ์ ก็ต้องค่อย ๆ บิด ไม่งั้นตัวละครจะเหวี่ยงมาก ในเรื่องนี้โอว่าเพราะใส่มาไม่ค่อยสม่ำเสมอ เลยดูไม่ค่อยลื่นไหล

โอชอบสองในสาม ช่วงท้ายความละเอียดลดลง รู้สึกว่าเร่งจบ จากการเขียนเข้าเป้าในแต่ละประเด็นในแต่ละครั้ง กลายเป็นไม่คมเหมือนช่วงต้น เข้ามุมมองและประเด็นแบบเฉี่ยว ๆ จบแบบอ่อย ๆ เอื่อย ๆ ดีที่ได้ตอนพิเศษของเพื่อนสนิทขึ้นมาช่วย จริง ๆ โอว่าเรื่องของเพื่อนสนิทดูมีประเด็นให้น่าติดตามกว่าด้วยซ้ำ แต่ก็เล่นไม่สุดอีกเช่นกัน

อ่านมาเป็นเรื่องที่สามของผู้เขียน เรื่องนี้อ่อนสุด ทั้งสำนวน ประเด็น ความคมชัด ความลื่นไหล แต่ไม่ได้แย่นะ (สำนวนและความละเอียดโอให้ชายใดเล่าฯ ประเด็นโอชอบเฟื่องนคร)

ทุกเรื่องของผู้เขียนจะมีประเด็นหลักและประเด็นย่อยสอดแทรกเข้ามา ซึ่งเป็นสิ่งที่โอชอบ และคิดว่านิยายควรมีจุดนี้

อย่างเรื่องนี้เป็นเรื่องของการแสดงออกถึงสิ่งที่ต้องการ ซึ่งจำเป็นต่อความสัมพันธ์ ต่อให้รู้ใจกันเพียงใดก็ใช่ว่าจะเข้าใจกันทุกครั้ง มัวแต่มารอให้อีกฝ่ายเดาความต้องการ ไม่สู้พยายามกันทั้งสองฝ่ายไม่ดีกว่าเหรอ ประเด็นรองก็เรื่องของเพศ ชีวิตของคนทำงาน การอยู่ร่วมในสังคม

มรรคในเรื่องโดนพี่ซันต่อว่าเรื่องมารยาทในการแสดงออกอยู่ โอว่าประเด็นที่พี่ซันว่าก็ประมาณหนึ่ง แต่บางช่วงกริยาคำพูดค่อนข้างข้ามเส้นไป จนดูว่าไม่น่ารัก ถึงจะปลื้มจะชอบ แต่อย่างไรก็ต้องมีการให้เกียรติกัน โดยเฉพาะนี่คือที่ทำงาน อีกฝ่ายอาวุโสกว่าทั้งอายุและเนื้องาน

จากที่สังเกตมาทั้งสามเรื่องของผู้เขียน จะมีตัวละครประมาณนี้ คือค่อนข้างดื้อและเป็นคนเข้าหาก่อน

ดื้อพอประมาณและรู้เวลาจะดีที่สุด

3 ดาว

[Nichada · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ให้บรรยากาศแบบทวิตเตอร์ ตรงๆ กระชับ ไถได้เรื่อยๆ ไถไปไถมา อ้าวจบแล้ว
คิดว่าตัวเอกเหมือนหลุดมาจากการ์ตูน (มรรคก็คอมเมนต์คุณซันเค้าแบบนั้นเหมือนกันนี่) เนื้อเรื่องเลยดูเบาๆ กว่าพอสมควรถ้าเทียบกับชายใดฯ หรือ จุลเกียรติ ก็น่าสนใจคนละแบบ แต่ก็มีกลิ่นอายแบบคุณลี้แบบที่สัมผัสได้ตลอดๆ
แต่ชอบเรื่องนี้ตรงที่คุณซันมีความสาวเบาๆ คือในเรื่องจะเก๊กใส่น้องก็ตามนิสัย แต่สาวให้คนอ่านรู้ๆ ไว้เลย มันชัดเจนดี
ตัวละครหลายท่านมีเสน่ห์ จะคุณยิ้ม เจ๊ธาวิศ น่ารักจนแอบอยากอ่านเป็นเรื่องยาว แต่คิดอีกที...สั้นๆ แบบนี้มันก็ได้รสชาติอีกแบบ

[Daebaek · Rating 4 out of 5]

ส่วนตัวชอบนิยายแนวออฟฟิซอยู่แล้วก็เลยรู้สึกอ่านเพลินสุดๆ ชอบคาแรกเตอร์นายเอกด้วย มีความซึนเดเราะมากๆ55555 สรุปแล้วก็เป็นเรื่องที่น่ารักดี อ่านได้เรื่อยๆจนจบ แนะนำค่ะ