What do you think?
Rate this book
Το κόκκινο και το άσπρο
Ένας παππούς προσφέρει λεμόνια αντί για λουλούδια. Μια γυναίκα σε αναπηρικό καροτσάκι βουτάει στη θάλασσα. Ένα μικρό κορίτσι προσπαθεί να επιβιώσει στον κόσμο των μεγάλων. Διαφορετικοί άνθρωποι που ζουν σ’ έναν τόπο που δεν κατονομάζεται αλλά που γρήγορα μοιάζει οικείος. Ο κύριος Νίκος, η Ελενίτσα, ο κύριος Π., ο γιατρός με το κόκκινο σακίδιο. Όλοι διαφορετικοί μεταξύ τους με κοινό σημείο αναφοράς το νερό που άλλοτε ξεπλένει τον πόνο και την απογοήτευσή τους κι άλλοτε ζωντανεύει όνειρα του παρελθόντος ή και του μέλλοντος, καθώς αυτοί αναμετριούνται με την απώλεια και την προσδοκία μέσα στον χρόνο που παύει να υπάρχει.
Όπως το νερό που διαρκώς κινείται και αλλάζει μορφή, σ’ έναν αιώνιο κύκλο που διατηρεί τη ζωή, έτσι και τα πρόσωπα των δεκαοχτώ αυτών ιστοριών μετακινούνται από τη μία στην άλλη, ίδια ή αλλαγμένα έτσι όπως η ζωή τα έχει μεταμορφώσει, διανύοντας μια κυκλική τροχιά, στο κέντρο της οποίας προβάλλει η ελπίδα.
Όπως το νερό που διαρκώς κινείται και αλλάζει μορφή, σ’ έναν αιώνιο κύκλο που διατηρεί τη ζωή, έτσι και τα πρόσωπα των δεκαοχτώ αυτών ιστοριών μετακινούνται από τη μία στην άλλη, ίδια ή αλλαγμένα έτσι όπως η ζωή τα έχει μεταμορφώσει, διανύοντας μια κυκλική τροχιά, στο κέντρο της οποίας προβάλλει η ελπίδα.
142 pages, Paperback
First published March 6, 2018
19 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
April 22, 2018
Μια συλλογή διηγημάτων που ευωδιάζει ιώδιο, λουλουδια, λεμονια, φαρμακεία, υγρα πιατων, κρεμες, ιδρώτα και μια ανοιξη του χθες, του σημερα και του αυριο. Οταν ξεκινησα να διαβαζω την πρωτη ιστορια εξω μυριζε Απριλης, ηταν Κυριακη και εβαλα να πλυνω στο χερι κατι μαυρα ρουχα. Τα αφησα να μουλιασουν στο σαπουνι και ξεκινησα να διαβαζω..Οταν τελειωσα την πρωτη ιστορια...ειπα μεσα μου.."Η Ελενη και οι ασκησεις ακριβειας". Χαμογελασα και πηγα να ξεβγαλω τα ρουχα. Τα απλωσα και συνεχισα. Καθε ιστορια ομως μυριζε αλλιως σαν να εμπαινα καπου αλλου, σαν να ανοιγα ενα αλλο μπουκαλι μια αλλη πομαδα..Υπνωτιστικα και αφεθηκα στις λεξεις, που ομολογω μου αρεσαν πολυ (ολα πολυ προσεγμενα) και μετα μπηκα στον πειρασμο να δω ποιοι ειναι οι ηρωες...Γνωριζονται ; Συναντιουνται ; Ζουν στο ιδιο μερος ; Επουλώνουν με τον τρόπο τους τις πληγες τους ; Και οσο ανακάλυπτα την κλωστουλα που τους ενωνε, ανακάλυπτα το μερος, το νερο, κατι που θυμιζε εμενα και ισως και καποιον αλλο, και μια κοινωνια μικρη..Μια θαλασσα που γιατρευει και επουλώνει τραυματα κι αλλοτε ποναει τις πληγες...Κι ολα αυτα σε μια ταξη κι ομως αβιαστα...Οταν βγηκε το βιβλιο υποσχεθηκα οτι θα το αγορασω..Εκεινες τις μερες δεν ειχα φραγκο..Κατι λιγα για να βγαινω...Ηρθε το δωρο του Πασχα και το βιβλιο αγοραστηκε. Και σημερα παραμονη της παγκοσμιας μερας βιβλιου διαβαστηκε αναμεσα σε μπουγαδες, ηλιο, μερικα δακρυα, μερικες αναμνησεις και σε μια ωραια θαλασσα λεξεων και ενος χαμογελου στο τελος. ΥΓ Αξιζει, αξιζει...ναι θα σας αρεσει πολυ..εχει αυτη την ομορφη αισθηση που σου αφηνουν και τα καλα και τα ασχημα..
December 6, 2018
http://diavazontas.blogspot.com/2018/...
Το βιβλίο της Ελένης Στελλάτου "Το κόκκινο και το άσπρο" αποτελείται από 19 μικρές ιστορίες, κάποιες πολύ μικρές, στα όρια του flash fiction, και κάποιες κάπως μεγαλύτερες. Ιστορίες χαμηλότονες κι ευγενικές, που εστιάζουν σε ένα καρέ της καθημερινότητας, αναλύουν, περιγράφουν, κάποτε εμβαθύνουν. Η συγγραφέας αντλεί από τα βιώματά της, οι ήρωες της είναι κάτοικοι μιας μικρής πόλης δίπλα στο νερό, ξέρουν ο ένας τον άλλον,αλλά στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν την ουσία του άλλου, μόνο του εαυτού τους. Κεντρικά θέματα η παιδική ηλικία κι έπειτα η ασθένεια, η ματαίωση κι η φθορά.
Η Ελένη Στελλάτου είναι εξαιρετικός παρατηρητής, καταγράφει ανθρώπους, συμπεριφορές, με κάποιους μπορείς να ταυτιστείς γιατί μοιάζει ο χαρακτήρας σου. Από την άλλη, θα περίμενε κανείς σε τόσο μικρές ιστορίες, το νόημα να συμπυκνώνεται, να γίνεται μεστό και βαθύ, εδώ μοιάζει να απλώνεται, να αναλώνεται στην περιγραφή. Σαν να κρατάει η συγγραφέας απόσταση, σαν να μην μπορεί να βρει η ίδια τον πυρήνα τους.
Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για ένα βιβλίο καλοδουλεμένο στη γλώσσα. Χωρίς υπερβολές, χωρίς εξάρσεις, τραβάει την προσοχή σου χωρίς να φωνάζει. Η ευαισθησία είναι το μεγαλύτερο ατού της συλλογής, αυτό που την ξεχωρίζει από όλες τις άλλες και την κάνει αξιομνημόνευτη. Αυτό, και η εμμονή με το νερό. Το υγρό στοιχείο παρεισφρέει ύπουλα σχεδόν σε όλα τα διηγήματα, τα μουσκεύει και τα κάνει άλλοτε ηδονικά κι αγαπησιάρικα, κι άλλοτε μια ιδέα τρομακτικά. Η τελική επίγευση είναι αυτή της ελπίδας. Σε όποιο στάδιο της ανθρώπινης ζωής κι αν είναι κανείς- μπορεί να είναι να είναι ένας μικρός σε μια μπανιέρα που τον τσίμπησε μια μέδουσα στο ποδαράκι, μπορεί να είναι ένας ηλικιωμένος που φέρνει λεμόνια για πεσκέσι, όπως του έφερε κι η ζωή- όλα είναι κομμάτι μας, όλα είναι μέρος μιας ευρύτερης τοιχογραφίας, που μας περικλείει αλλά δεν μας σκοτώνει.
Έπειτα από αυτή την πρώτη επαφή με τη γραφή της Ελένης Στελλάτου, ομολογώ πως έχω ελπίδες για το επόμενο βιβλίο. Δεν με νοιάζει αν θα είναι πάλι μικρές ιστορίες ή ένα μυθιστόρημα, χρειάζεται λίγη πυγμή, λίγη τόλμη, να βάλει το μαχαίρι λίγο πιο μέσα στην πληγή κι ας πονάει, για να γίνουν οι ιστορίες της πραγματικά συγκλονιστικές.
Το βιβλίο της Ελένης Στελλάτου "Το κόκκινο και το άσπρο" αποτελείται από 19 μικρές ιστορίες, κάποιες πολύ μικρές, στα όρια του flash fiction, και κάποιες κάπως μεγαλύτερες. Ιστορίες χαμηλότονες κι ευγενικές, που εστιάζουν σε ένα καρέ της καθημερινότητας, αναλύουν, περιγράφουν, κάποτε εμβαθύνουν. Η συγγραφέας αντλεί από τα βιώματά της, οι ήρωες της είναι κάτοικοι μιας μικρής πόλης δίπλα στο νερό, ξέρουν ο ένας τον άλλον,αλλά στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν την ουσία του άλλου, μόνο του εαυτού τους. Κεντρικά θέματα η παιδική ηλικία κι έπειτα η ασθένεια, η ματαίωση κι η φθορά.
Η Ελένη Στελλάτου είναι εξαιρετικός παρατηρητής, καταγράφει ανθρώπους, συμπεριφορές, με κάποιους μπορείς να ταυτιστείς γιατί μοιάζει ο χαρακτήρας σου. Από την άλλη, θα περίμενε κανείς σε τόσο μικρές ιστορίες, το νόημα να συμπυκνώνεται, να γίνεται μεστό και βαθύ, εδώ μοιάζει να απλώνεται, να αναλώνεται στην περιγραφή. Σαν να κρατάει η συγγραφέας απόσταση, σαν να μην μπορεί να βρει η ίδια τον πυρήνα τους.
Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για ένα βιβλίο καλοδουλεμένο στη γλώσσα. Χωρίς υπερβολές, χωρίς εξάρσεις, τραβάει την προσοχή σου χωρίς να φωνάζει. Η ευαισθησία είναι το μεγαλύτερο ατού της συλλογής, αυτό που την ξεχωρίζει από όλες τις άλλες και την κάνει αξιομνημόνευτη. Αυτό, και η εμμονή με το νερό. Το υγρό στοιχείο παρεισφρέει ύπουλα σχεδόν σε όλα τα διηγήματα, τα μουσκεύει και τα κάνει άλλοτε ηδονικά κι αγαπησιάρικα, κι άλλοτε μια ιδέα τρομακτικά. Η τελική επίγευση είναι αυτή της ελπίδας. Σε όποιο στάδιο της ανθρώπινης ζωής κι αν είναι κανείς- μπορεί να είναι να είναι ένας μικρός σε μια μπανιέρα που τον τσίμπησε μια μέδουσα στο ποδαράκι, μπορεί να είναι ένας ηλικιωμένος που φέρνει λεμόνια για πεσκέσι, όπως του έφερε κι η ζωή- όλα είναι κομμάτι μας, όλα είναι μέρος μιας ευρύτερης τοιχογραφίας, που μας περικλείει αλλά δεν μας σκοτώνει.
Έπειτα από αυτή την πρώτη επαφή με τη γραφή της Ελένης Στελλάτου, ομολογώ πως έχω ελπίδες για το επόμενο βιβλίο. Δεν με νοιάζει αν θα είναι πάλι μικρές ιστορίες ή ένα μυθιστόρημα, χρειάζεται λίγη πυγμή, λίγη τόλμη, να βάλει το μαχαίρι λίγο πιο μέσα στην πληγή κι ας πονάει, για να γίνουν οι ιστορίες της πραγματικά συγκλονιστικές.
May 28, 2018
Ολοζώντανα διηγήματα!
January 3, 2019
Η Ελένη Στελλάτου κάνει την πρώτη της και πολλά υποσχόμενη εμφάνιση στο χώρο της λογοτεχνίας με αυτό το βιβλίο που αφιερώνει στα τρία της παιδιά.
Πρόκειται για δεκαεννέα μικρές ιστορίες, φωτογραφικά στιγμιότυπα, που έχουν ληφθεί από μια κάμερα, το μάτι της συγγραφέα, με μεγάλη ευαισθησία, τέτοια που αντιλαμβάνεται τα πάντα, και τα φανερά και τα κρυμμένα, ενώ η Φύση με τα στοιχεία της, τον ήλιο, τον αέρα, το νερό, τα δέντρα, τα ζώα είναι πανταχού παρούσα, με κυρίαρχο το νερό.
Δοσμένες με εκφραστική λιτότητα, οικονομία λόγου, με κομψή και καλαίσθητη γραφή, με λεπτότητα, φανερώνουν την ευαίσθητη και διεισδυτική ματιά της, αλλά και την ευελιξία της στις περιγραφές των ηρώων, καθώς με άνεση περιγράφει πότε ένα μωρό, πότε έναν ηλικιωμένο, πότε μια γυναίκα, και άλλοτε έναν άντρα. Κάποια από αυτά, όπως το Αλογάκι με άρωμα φράουλα και Στη Σέλα, δείχνουν ότι η συγγραφέας μας θυμάται καλά το παιδί που υπήρξε κάποτε, και επίσης διαθέτει την ευαισθησία που χρειάζεται για να προσεγγίσει μια ηλικία στην οποία θα περιέλθει στο μέλλον.
Η Ελένη στις ιστορίες της ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΠΡΟ θίγει θέματα όπως η μοναξιά και η μοναχικότητα, ο μακροχρόνιος πόνος από πληγή που δεν επουλώνεται, η αλλαγή των ανθρώπων στο χρόνο, η απώλεια, η ασθένεια, το γήρας, η αισιοδοξία και η μάχη για τη ζωή, ο ανεκπλήρωτος έρωτας, η ρουτίνα και το άγχος της δουλειάς, η απόλαυση και η ευεργεσία της Φύσης. Σε μερικές ιστορίες ενυπάρχει το στοιχείο του τραγικού, σε άλλες υπάρχει λεπτό χιούμορ, ενώ σε κάποιες η συγγραφέας καταδύεται και αναλύει εκπληκτικά τον παιδικό κόσμο της αθωότητας και της φαντασίας.
Γενικά, η συγγραφέας, με ματιά διεισδυτική και με ενσυναίσθηση, καταφέρνει να συλλάβει όλες τις μικρές μα και ουσιαστικές λεπτομέρειες, να διαπεράσει το κάλυμμα της εμφάνισης, να μπει στην ψυχή των αντι-ηρώων της εποχής μας και να μας γνωρίσει τον αληθινό τους εαυτό. Κι έτσι καταφέρνει να κινητοποιήσει τον ψυχισμό μας, δηλαδή να μας συγκινήσει.
Τη συγχαίρουμε από καρδιάς για τη γνήσια λογοτεχνική της φλέβα και ευχόμαστε μια καλή και σύντομη, κατά το δυνατόν, συνέχεια!
https://the-yellow-buses.blogspot.com...
Πρόκειται για δεκαεννέα μικρές ιστορίες, φωτογραφικά στιγμιότυπα, που έχουν ληφθεί από μια κάμερα, το μάτι της συγγραφέα, με μεγάλη ευαισθησία, τέτοια που αντιλαμβάνεται τα πάντα, και τα φανερά και τα κρυμμένα, ενώ η Φύση με τα στοιχεία της, τον ήλιο, τον αέρα, το νερό, τα δέντρα, τα ζώα είναι πανταχού παρούσα, με κυρίαρχο το νερό.
Δοσμένες με εκφραστική λιτότητα, οικονομία λόγου, με κομψή και καλαίσθητη γραφή, με λεπτότητα, φανερώνουν την ευαίσθητη και διεισδυτική ματιά της, αλλά και την ευελιξία της στις περιγραφές των ηρώων, καθώς με άνεση περιγράφει πότε ένα μωρό, πότε έναν ηλικιωμένο, πότε μια γυναίκα, και άλλοτε έναν άντρα. Κάποια από αυτά, όπως το Αλογάκι με άρωμα φράουλα και Στη Σέλα, δείχνουν ότι η συγγραφέας μας θυμάται καλά το παιδί που υπήρξε κάποτε, και επίσης διαθέτει την ευαισθησία που χρειάζεται για να προσεγγίσει μια ηλικία στην οποία θα περιέλθει στο μέλλον.
Η Ελένη στις ιστορίες της ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΠΡΟ θίγει θέματα όπως η μοναξιά και η μοναχικότητα, ο μακροχρόνιος πόνος από πληγή που δεν επουλώνεται, η αλλαγή των ανθρώπων στο χρόνο, η απώλεια, η ασθένεια, το γήρας, η αισιοδοξία και η μάχη για τη ζωή, ο ανεκπλήρωτος έρωτας, η ρουτίνα και το άγχος της δουλειάς, η απόλαυση και η ευεργεσία της Φύσης. Σε μερικές ιστορίες ενυπάρχει το στοιχείο του τραγικού, σε άλλες υπάρχει λεπτό χιούμορ, ενώ σε κάποιες η συγγραφέας καταδύεται και αναλύει εκπληκτικά τον παιδικό κόσμο της αθωότητας και της φαντασίας.
Γενικά, η συγγραφέας, με ματιά διεισδυτική και με ενσυναίσθηση, καταφέρνει να συλλάβει όλες τις μικρές μα και ουσιαστικές λεπτομέρειες, να διαπεράσει το κάλυμμα της εμφάνισης, να μπει στην ψυχή των αντι-ηρώων της εποχής μας και να μας γνωρίσει τον αληθινό τους εαυτό. Κι έτσι καταφέρνει να κινητοποιήσει τον ψυχισμό μας, δηλαδή να μας συγκινήσει.
Τη συγχαίρουμε από καρδιάς για τη γνήσια λογοτεχνική της φλέβα και ευχόμαστε μια καλή και σύντομη, κατά το δυνατόν, συνέχεια!
https://the-yellow-buses.blogspot.com...
July 20, 2018
Ενδιαφέρουσα συλλογή σύντομων διηγημάτων, μερικά μάλιστα με ιδιαίτερα μικρή ανάπτυξη, που τελικά φαίνονται να συνδέεονται αναμεταξύ τους, αν και προσωπικά δεν μπορώ να πω πως κατάλαβα πλήρως αυτή τη σύνδεση.
October 5, 2020
Ο μινιμαλισμός είναι δύσκολη πίστα, αλλά η πρωτοεμφανιζόμενη Στελλάτου έχει την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να κρατήσει μεθοδικά στα θραύσματα των ιστοριών της όλη την ουσία. Φυσικά δεν έχουν όλα τα "διηγήματα" την ίδια δύναμη, μερικά (λίγα) υπερβάλλουν στην αφαίρεση σε σημείο δυσκολίας κατανόησης, κάποια άλλα αφήνουν όμως τη φαντασία να καλύψει τα κενά και το σύνολο στήνει τελικά μια υπαινικτική τοιχογραφία της ανθρώπινης κατάστασης και κρατά το καλύτερο για το τέλος, κλείνοντας έναν μικρό και υπαινικτικό κύκλο από τον θάνατο στη ζωή με τις άπειρες πιθανότητες να γίνει (ίσως και) ευτυχισμένη. Ένα πολύ ελπιδοφόρο ντεμπούτο.
January 31, 2019
4,5* Εικόνες και πρόσωπα μιας εύθραυστης πολιτείας που είτε ατενίζει με αναπόληση τη θάλασσα, είτε νιώθει να τη σκεπάζει σαρωτικά το κύμα, συνθέτουν το λογοτεχνικό σκηνικό του πρώτου πεζογραφικού βιβλίου της Ελένης Στελλάτου. Δεκαεννέα ιστορίες που αναπνέουν καλύτερα σε ολιγοσέλιδη έκταση, πυκνογραμμένες και αφαιρετικής υφής, αυτόνομες που κάποτε συναντιούνται, αφημένες στο ανηλεές ακούμπισμα του χρόνου... https://theovaf.blogspot.com/2019/01/...
December 8, 2025
Αυτή η συλλογή διηγημάτων διακρίνεται για την πληθώρα των θεματικών που πραγματεύεται. Η θεματολογία είναι πλούσια, με αναφορές στην παιδικότητα (όπως φαίνεται στα «Ημερολόγιο», «Μαμά μπορώ», κ.ά.), στον απολογισμό ζωής («Ο Μαθητευόμενος», «Τσάντα στον ήλιο», κ.ά.), στον θάνατο («Λουτροθεραπεία», «Ο μεγάλος περίπατος»), καθώς και στα ανεκπλήρωτα όνειρα («Τα λεμόνια», «Το κόκκινο και το άσπρο»).
Κάποιες από τις ιστορίες ξεχωρίζουν, καθώς διαθέτουν έξυπνα ευρήματα (twist) και πλάθουν ζωντανές «εικόνες» και «μυρωδιές». Θα ήταν, ωστόσο, προτιμότερο, αντί για τις πολλές, σύντομες αφηγήσεις, να υπήρχαν λιγότερα, μεγαλύτερα σε έκταση διηγήματα, ώστε ο αναγνώστης να έχει τον χρόνο να εμβαθύνει στην ατμόσφαιρα των περιγραφών. Ορισμένα από τα μικρότερα κείμενα, ενώ αποτυπώνουν μια στιγμή ή μια εικόνα, δυστυχώς δεν κερδίζουν εύκολα τον αναγνώστη, καθώς μοιάζουν περισσότερο με ευφυολογήματα ή σύντομες αναρτήσεις σε blog.
Σε κάθε περίπτωση, είναι σημαντικό να τονιστεί πως πρόκειται για το πρώτο βιβλίο της Ε. Στελλάτου, το οποίο είναι αρκετά προσεγμένο και έξυπνα δομημένο.
Κάποιες από τις ιστορίες ξεχωρίζουν, καθώς διαθέτουν έξυπνα ευρήματα (twist) και πλάθουν ζωντανές «εικόνες» και «μυρωδιές». Θα ήταν, ωστόσο, προτιμότερο, αντί για τις πολλές, σύντομες αφηγήσεις, να υπήρχαν λιγότερα, μεγαλύτερα σε έκταση διηγήματα, ώστε ο αναγνώστης να έχει τον χρόνο να εμβαθύνει στην ατμόσφαιρα των περιγραφών. Ορισμένα από τα μικρότερα κείμενα, ενώ αποτυπώνουν μια στιγμή ή μια εικόνα, δυστυχώς δεν κερδίζουν εύκολα τον αναγνώστη, καθώς μοιάζουν περισσότερο με ευφυολογήματα ή σύντομες αναρτήσεις σε blog.
Σε κάθε περίπτωση, είναι σημαντικό να τονιστεί πως πρόκειται για το πρώτο βιβλίο της Ε. Στελλάτου, το οποίο είναι αρκετά προσεγμένο και έξυπνα δομημένο.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews