«Όσο προχωράει η ζωή, τόσο πιο ανεξέλεγκτη γίνεται η εξάρτησή μου από το χρόνο. Τις σπάνιες στιγμές που τον ξεχνάω, πάλι μ’ αυτόν μετράω τη χαρά μου. Η απόλυτη εξουσία του με οδήγησε σε μια πιο πεζή προσέγγιση της ζωής. Ο διάλογος των αντιθέτων βοηθάει να ανοίξει ο ορίζοντας και να αντικρίσω ίσως διαφορετικά την πραγματικότητα, που την έχουμε ακινητοποιήσει με μια κατασκευασμένη οπτική. Και τότε ξαφνικά γεννιούνται ποιήματα. Ο δυνάστης χρόνος εμπνέει, πάντα όμως με τον πεζό του λόγο, ποιήματα ουσίας που κάνουν να πλησιάζουμε τα αρνητικά, τα δύσκολα στοιχεία της ζωής μας: τη θλίψη, τη σιωπή, την επιβίωση, το χωρισμό από την έννοια του μέλλοντος, και βέβαια το θάνατο.
»Αλλά υπάρχει και ένα φως που αναδύεται από το σκοτάδι. Είναι η ανάσα μου, που βγαίνει σταθερή και μου χαρίζει ακόμη τη ζωή. Με την ανάσα μου νικώ το χρόνο, έστω και για μια στιγμή».
Φυλλομετρούσα την αλλαγή κι έβρισκα το γνωστό ανάσαινα μ’ ανακούφιση για μια στιγμή μα γρήγορα χανόμουν σε μια θάλασσα μονοτονίας που έπνιγε ως και το άγνωστο. Περπάτησα στη γη• όταν οι πατούσες στο χώμα πατάνε ακουμπάνε το χειμώνα, την άνοιξη το καλοκαίρι που πλησιάζει. Η επανάληψη εδώ θρέφει: Θα ξανάρθει, λέω, θα ξανάρθει η εποχή που ακόμα και εγώ μπορεί να καρποφορήσω.
Λατρεύω κάθε της σκέψη. Είναι μοναδικός ο τρόπος που διαχειρίζεται έννοιες μέσα απλο την ποίησή της. Σε ταξιδεύει, σε γαληνεύει σε θεραπεύει. Διαβάστε την!
Αντιθετικά δίπολα διαλέγονται μεταξύ τους στη νέα ποιητική συλλογή της Κατερίνας Αγγελάκη – Ρουκ “Των αντιθέτων διάλογοι και με τον ανήλεο χρόνο”, δίπολα όπως “ Η Ομορφιά και η Ασχήμια” , η “Ποίηση” και η “Πρόζα”, το “Όνειρο της μέρας” και το “Όνειρο της νύχτας” η “Επανάληψη” και η “Δημιουργία”. Ζεύγη των αντιθέτων που δεν κυριαρχούν μόνο στην ποίηση αλλά και επί του ανθρώπου.
Όλα αυτά υπό τη βαριά σκιά του χρόνου, ανήλεο τον χαρακτηρίζει η ποιήτρια στον τίτλο, λέξη αποδεκτή, κοινή σε όλους, μείζον θέμα της ποίησης εις τους αιώνας των αιώνων. “…Εμείς οι άνθρωποι” γράφει στο ποίημα υπό τον τίτλο “Αμοιβαία νεότητα” δείχνουμε στα λουλούδια τον δικό μας χρόνο που είναι το ίδιο σύντομος μόνο που έχει άλλον μετρητή. Έχουμε και παυσίπονα που τη ζωή απαλύνουν αλλά πρέπει ν’ ανθίσει ο νους κι η ψυχή για ν’ ανοίξουν τα μάτια μας και να τα δούμε:…”
Βαθιά αφοσιωμένη στη ζωή, σε όλη την ποιητική της διαδρομή, σημειώνει στο οπισθόφυλλο: “ο δυνάστης χρόνος εμπνέει, πάντα όμως με τον πεζό του λόγο, ποιήματα ουσίας που κάνουν να πλησιάζουμε τα αρνητικά, τα δύσκολα στοιχεία της ζωής μας: τη θλίψη, τη σιωπή, την επιβίωση, το χωρισμό από την έννοια του μέλλοντος και βέβαια το θάνατο. Αλλά υπάρχει και ένα φως που αναδύεται από το σκοτάδι. Είναι η ανάσα μου, που βγαίνει σταθερή και μου χαρίζει ακόμη τη ζωή. Με την ανάσα μου νικώ το χρόνο, έστω για μια στιγμή”.
Ποίηση θεραπευτική, ένας απολογισμός ζωής που αναβάλλει “το χωρισμό από το μέλλον για πάντα”.
Η ποιητική συλλογή “Των αντιθέτων διάλογοι και με τον ανήλεο χρόνο” της Κατερίνας Αγγελάκη – Ρουκ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.