"Als je beste vriend ineens de verbinding verbreekt en doet alsof je nooit hebt bestaan. P.F. Thomése overkomt het. Hij verliest niet alleen zijn soulmate, maar ook zijn favoriete personage, de legendarische J. Kessels, met wie hij samen zo vele avonturen beleefde van Tilburg tot Hamburg, van New Orleans tot aan de San Francisco Bay. En weer terug. Ontgoocheld besluit hij om nooit meer een letter aan hem te wijden. J. Kessels dacht daar anders over. Ik, J. Kessels : het ware verhaal."
Thomése is een weergaloos schrijver. Ik heb genoten van zijn virtuositeit. Maar in dit lekker absurde boek begon ik halverwege een verhaallijn te missen, zoals de road trip in The Novel.
Het concept - je favoriete personage uit het oog verliezen- is verder geweldig. Toch voelde het boek richting het einde voor mij bij vlagen als een soort afrekening met J. Kessels. Beetje onsamenhangend, best onsmakelijk, veel herhaling (en verontschuldigen voor Het Bamischandaal). En dan ook nog eindigen met een vergelijking met Kerouac als soort duiding.
Nee, het laatste J. Kessels-deel had van mij niet gehoeven.
Ik, J. Kessels van P.F. Thomese is een vlot geschreven boek. Een boek dat je makkelijk tussendoor leest. Ik denk persoonlijk wel dat het boek meer ‘inhoud’ heeft als je de andere boeken over J. Kessels gelezen hebt, dat het dan duidelijker is wat er allemaal speelt.
Ik heb die boeken dus niet gelezen, voor mij was het daarom soms wat warrig en vaag. Ook de humor was niet helemaal aan mij besteedt, maar ik denk dat liefhebbers van Thomese hier zeker van zullen gaan genieten.
“Het geschikte moment- het was een van de raadsels van mijn volwassen leven. Het ligt voor je, recht voor je neus, maar je herkent het pas als het achter je ligt. En in de tussentijd ben je de lul geworden.”
Thomese kennen we van serieuze boeken, maar J. (Joske) Kessels is een boek vol scherts dat zich vooral in Tilburg afspeelt. Zijn ‘vrienden’ uit Brabant hebben het niet zo op intellectuele schrijverij zoals die van ‘Franske’ Thomese en houden meer van een populistische stijl, wat de mensen graag willen horen. Stoere machopraat, porno, zuipen. Dit is ongetwijfeld het laatste van de drie delen die Thomese aan zijn platvloerse alter ego heeft gewijd, hij schrijft hem als het ware het graf in. Het leest vlot, is hilarisch geschreven. Het zit ook vol verwijzingen naar de Amerikaanse popcultuur, met Tilburg als een soort Hollands deel van Texas, afgezet tegen de ‘elite’ in Amsterdam of New York. Ik J. Kessels verwijst natuurlijk ook naar Ik, Jan Cremer, de onverbiddelijke bestseller uit de jaren zestig. De auteur ziet J. Kessels nog als een schim in Tilburg, een personage waar anderen mee aan de haal zijn gegaan. Thomese rekent daarom met hem af. Een geslaagde pastiche.
Ik wist niet dat dit een boek uit een reeks was, ik kende Thomése alleen van 'de onderwaterzwemmer', maar dit is helemaal iets anders. Ik had even schrik dat dit een boek over schrijven ging zijn, omdat het op de achterflap gaat over een schrijver die op zoek gaat naar zijn hoofdpersonage, maar dat was gelukkig geen bezwaar voor een verhaal dat ik graag gelezen heb. De melancholie waarmee de schrijver op zoek gaat naar zijn jeugd/vrijgezellenleven vond ik heel mooi, ik kon me er een beetje in wentelen zoals in een warm dekentje, hoewel soms een zweem Brusselmans ook niet ver weg was. Fijn boek, maar toch geen zin gekregen om de hele reeks over J.Kessels te lezen
Dit boek gaat over treurige mannen, gemarineerd in een overdaad aan country- en westernmuziek (niet voor niets het genre van de verloren zielen), bij wie je zo een arm om de schouders zou slaan. Thomése maakt nog steeds gebruik van dezelfde ingrediënten als in de twee vorige J. Kessels-boeken, met name Tilburg, borsten, billen, sigaretten en bier. En een buitensporig verlangen naar een lang vervlogen tijd. Mooi, en pakkend!
Thomese, Franske, rekent in dit derde en laatste deel van de J Kessels serie af met Kessels en met Peerke Sonnemans. Het brabantse accent werkt me op de zenuwen, maar toch blijft het grappig hoe de verschillen tussen randstad en kleinstad Tilburg hier zijn uitgevent. Het is een genre op zich, onbegrepen en ondergewaardeerd. De intellectueel die de vriendschap zoekt van de gewone man, met zijn blikken bier in de groentela en VHS videobanden vol duitse porno. Biertje op een plakkerige bank en er toch niet echt welkom zijn. Ik zou het maar zo laten Frans. Fijn leesvoer!
De winnaar van de AKO Literatuurprijs op pagina31: ‘“Dr. Mourits laat weten dat de hele uitgeverij erg uitkijkt naar uw nieuwe andere boek,” zei het meisje van de telefoondienst professioneel opgewekt. Maar toen had ik al opgehangen.’ Hoe kon hij weten dat ze dat zei als hij al had opgehangen!