آثار و احیاء اثر رشیدالدین فضلالله همدانی در سده ۷ق/۱۴م از قدیمیترین کتابهای تخصصی کشاورزی در ایران است. هرچند در سال ۱۲۸۴ش/۱۹۰۵م، عبدالغفار نجمالدوله در تلاش برای جمعآوری و حفظ نسخ خطی، کتاب آثار و احیاء را در مجموعه سه جلدی خود منتشر کردهبود، از نام واقعی کتاب اطلاع نداشت و آن را با نام «در علم فلاحت و زراعت» به چاپ رسانید و نام نویسنده اثر را نمیدانسته و تنها وی را شخص عالم و سیاحی ذکر میکند. به کوشش ایرج افشار و منوچهر ستوده، زیر نظر مهدی محقق، مسئول از سوی دانشگاه مک گیل، معلوم شد که کتاب یاد شده در بالا، همان آثار و احیاء است. این کتاب، در سال ۱۳۶۵ توسط انتشارات مؤسسه مطالعات اسلامی دانشگاه مک گیل با همکاری دانشگاه تهران منتشر شد. [برگرفته از ویکیپدیای فارسی]
راستش کتاب را از اول تا آخر نخواندم. کمی با مقدمهی مفصلش سر و کله زدم و بعد هم تکههای برگزیدهی متن، مثل مقالات چای و برنج و ارزن، را خواندم. اما... آخ که چه کتاب خوبی است! چه نثر شستهرفته و دلنشینی دارد. آدم کیف میکند. تصورش را بکنید که خُداد قرن پیش هم نویسنده میگوید برنجِ شمالِ ایران از برنجِ هندی بهتر است! «و در هندوستان انواع برنج... هست که هر یک را در طعم و بوی تفاوتی هست... در ولایت گیلان و مازندران چون بکارند... آن نیکوتر و برنجِ آن بهقوتتر باشد و بهتر و بیشتر حاصل میشود.» فایل کتاب را در اینترنت میتوانید بیابید. سالهاست که تجدید چاپ نمیشود. فقط کاش زمانی که استادانِ مصححِ این کتاب مشغولِ تصحیحش بودند اینترنت و ویکیپدیا هم بود. شاید میتوانستند کلماتِ چینی و مغولی و غیره را که در کتاب آمده بود راحتتر رمزگشایی کنند و مشکلات متن را حل کنند.
الاحیاء و الاثار: که ۲۴ مجلد است و دربارهٔ مسائل گوناگونی از این قبیل است: علم کائنات جو، کشاورزی، درختکاری، پرورش زنبور عسل، نابودی حشرات و خزندگان موذی و مضر، دامپروری، معماری، قلعهبندی، کشتیسازی، معدنکاوی و تصفیه و ذوب فلزات. توضیحات: نسخهای موسوم به توضیحات که دربارهٔ مسائل تصوف و کلام است و دارای یک مقدمه و نوزده رساله است. این کتاب به درخواست اولجایتو نوشته شدهاست. یک نسخه خطی از این کتاب در کتابخانه ملی فرانسه موجود است و کاترمر آن را شرح دادهاست.