Heeft het feminisme zijn doelstellingen bereikt? Zo ja, dan zou de gelijkheid tussen man en vrouw een feit zijn. Het recht van elk persoon om zich volledig te kunnen ontplooien zou dan worden gegarandeerd dankzij een volgehouden principe van gelijke behandeling, stevig ingebed in een goede wetgeving en een rechtvaardig beleid. Maar anno 2018 moet er opnieuw actie worden gevoerd op Equal Pay Day, moeten vrouwen de straat op in protest omdat hun carrières minder waard blijken dan die van mannen, en liggen in sommige Europese landen wetsvoorstellen op tafel die het recht inzake abortus terugschroeven. Het feminisme is dus allesbehalve dood. De voorbije 100-150 jaar brachten heel wat positieve evoluties op het sociale en politieke toneel, maar die veranderingen werden maar mogelijk dankzij de onvermoeibare inzet van geëngageerde mensen en bewegingen. Monika Triest heeft in hun midden gestaan. Zij was er bij toen de tweede feministische golf zich naar haar hoogtepunt werkte en ondervond zelf dat de weerstand tegen de gelijkheid van vrouwen en mannen groot bleef. Voor Wat zoudt gij zonder 't vrouwvolk zijn? putte Monika uit haar jaren lange ervaring als schrijfster, onderzoekster en activiste. Het resultaat werd dit overzicht van een aantal kernfiguren en belangrijke kantelmomenten in de bewogen geschiedenis van het Belgische feminisme.
Monika Triest promoveerde in de klassieke filologie. In de jaren 1980 bekleedde zij de eerste leerstoel vrouwenstudies aan de Universiteit van Amsterdam.
“Dankzij al die ongedisciplineerde vrouwen hebben we nu stemrecht, een betere vertegenwoordiging in het parlement, recht op economische zelfstandigheid, recht op seksualiteit en abortus. Dat zijn verworvenheden die nu opnieuw worden bedreigd door crisis en verrechtsing. Ook het geweld tegen vrouwen vermindert niet; alleen kan er nu over worden gepraat. Feministen zullen hun stem moeten blijven verheffen.”
Een ontzettend leerrijk boek over de geschiedenis van feminisme in België aan de hand van de levens en verwezenlijkingen van 11 vrouwen uit de Belgische geschiedenis!
Een prachtig stukje Belgische geschiedenis beschreven aan de hand van tien vrouwenlevens vanaf 1839 tot nu. Boeiend geschreven, leuke weetjes en een doordacht logische aanpak gidsen ons door de feministische beweging vanuit het standpunt van vrijzinnige, liberale naar socialistisch-communistische inspiratie/ideologie. Een must read en een pareltje dat niet kan ontbreken in je boekenkast. Ontgoocheld: ja, toch wel. Er ontbreekt zoveel.... Begrijpelijk natuurlijk dat er een keuze moet gemaakt worden (en dat je niet alle archieven kan bezoeken en doorploegen). Maar toch... ontgoochelend. Iemand die deze zin op blz. 15 kan verduidelijken voor mij : ' In de toekomst zal het niet meer M/V zijn maar M én V en M/V/X, met inbegrip van transgenders dus....' Is het een taal of drukfout en diende er te staan: In de toekomst zal het niet meer M/V zijn maar M/V/X?' Of zie ik dat nu verkeerd?
Kijken met een feministische bril heeft geleid tot een beter inzicht in alle vormen van ongelijkheid naar klasse, ras, religie, seksuele voorkeur. "
Monika Triest (1941) promoveerde in de klassieke filologie en bekleedde de eerste leerstoel vrouwenstudies aan de Universiteit van Amsterdam. In haar gedegen studie Wat zoudt gij zonder 't vrouwvolk zijn?, maakt zij de balans op van het feminisme in België. Zij schetst mooie portretten van de voortrekkers in de 19de en de 20ste eeuw en welke veranderingen zij teweeggebracht hebben door de jaren heen. Terwijl politiek, economie, pers en het publiek leven volledig door mannen wordt beheerst, zijn het vooral vrijzinnige, liberale vrouwen die de nek uitsteken. Nadien volgen socialisten en communisten, katholieken of Vlaams-nationalisten vervoegen de rangen pas na de Tweede Wereldoorlog. Maar toch blijft het heel duidelijk dat Monica Triest een boek over het feminisme en niet de vrouwenbeweging schrijft. Er gaat vooral aandacht naar vrijzinnige en radicale initiatieven. Omdat die ook het verschil maakten voor vrouwen in het verleden tot op vandaag. Ze onderlijnt vooral deze radicale initiatieven, en heeft iets minder oog voor voorzichtige stappen en fluwelen handschoenen. De moderne vormen van feminisme, zoals bijvoorbeeld de #MeToo-beweging krijgen ook haar volledige aandacht. De voorbije 100-150 jaar brachten heel wat positieve evoluties op het sociale en politieke toneel, maar die veranderingen werden maar mogelijk dankzij de onvermoeibare inzet van geëngageerde mensen en bewegingen. Monika Triest heeft in hun midden gestaan. Zij was er bij toen de tweede feministische golf zich naar haar hoogtepunt werkte en ondervond zelf dat de weerstand tegen de gelijkheid van vrouwen en mannen groot bleef en blijft. Via voorvechters als Isabelle Gatti de Gamond, passionaria Isabelle Grégoire-Blume, Lily Boeykens, Lucienne Herman Michelsens, en de eerste minister voor Emancipatiezaken Miet Smet tot de Iraanse vrouwenrechtenactiviste Darya Safai (N-VA) en PVDA-districtsschepen Zohra Othman krijgen we een betere indruk van de geschiedenis van de emancipatie van vrouwen en het feminisme in België. Wat zoudt gij zonder ’t vrouwvolk zijn? is een stevig, goed geschreven werk dat schittert door enerzijds zijn vele anekdotes en anderzijds zijn duidelijke informatie.