What do you think?
Rate this book
Christophoros Markou
Au cinquième étage de la faculté de droit
Cinquième étage de la faculté de droit d'Athènes, section de criminologie. Anghélos Kondylis, doctorant en criminologie, découvre le corps sans vie de la professeure Irini Siomou... avant d'être tué à son tour.
Chargé d'enquêter sur ce double meurtre, Christophoros Markou, jeune capitaine fraîchement diplômé, entre dans l'univers secret de l'Université : un effrayant dédale où s'entrelacent ambitions professionnelles, compromissions, lâchetés et vanités.
Markou trouvera-t-il la lumière ?
Puisant dans sa propre expérience, Christos Markogiannakis, diplômé de criminologie et de droit, auteur d'un essai remarqué, Scènes de crime au Louvre, signe un brillant premier polar qui dévoile la personnalité atypique du capitaine Markou, empêcheur de tourner en rond dans une Grèce au bord du chaos.
Chargé d'enquêter sur ce double meurtre, Christophoros Markou, jeune capitaine fraîchement diplômé, entre dans l'univers secret de l'Université : un effrayant dédale où s'entrelacent ambitions professionnelles, compromissions, lâchetés et vanités.
Markou trouvera-t-il la lumière ?
Puisant dans sa propre expérience, Christos Markogiannakis, diplômé de criminologie et de droit, auteur d'un essai remarqué, Scènes de crime au Louvre, signe un brillant premier polar qui dévoile la personnalité atypique du capitaine Markou, empêcheur de tourner en rond dans une Grèce au bord du chaos.
288 pages, Paperback
First published October 1, 2014
11 people are currently reading
219 people want to read
About the author
Christos Markogiannakis
10 books26 followersEnglish language profile for Χρήστος Μαρκογιαννάκης.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 71 reviews
August 24, 2022
Δείτε επίσης και στο Chill and read
Εσείς που διαβάζετε αστυνομικά μυθιστορήματα, έχετε ακούσει το όνομα Χρήστος Μαρκογιαννάκης; Εγώ που λέτε το είχα ακούσει και είχα διαβάσει και για το συγγραφέα και μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον το βιογραφικό του. Με σπουδές στη Νομική και την Εγκληματολογία και μόνιμος κάτοικος πλέον του Παρισιού, συγγράφει κυρίως δοκίμια για την αισθητική του εγκλήματος, αλλά και αστυνομικά μυθιστορήματα που, καθώς φαίνεται, έχει το υπόβαθρο να υποστηρίξει συγγραφικά. Το «Στον 5ο όροφο της Νομικής» είναι το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε αρχικά στα Γαλλικά και έπειτα στα Ελληνικά, για πρώτη φορά το 2014. Πλέον έχουμε στα χέρια μας μια αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου από τις Εκδόσεις Μίνωας, αυτή που διάβασα κι εγώ δηλαδή, με βάση την οποία θα σας μιλήσω.
Σύμφωνα με το συγγραφέα, στον 5ο όροφο της Νομικής Σχολής Αθηνών, υπάρχει ο τομέας Εγκληματολογίας. Στον εν λόγω όροφο, επιστρέφοντας ένα βράδυ από το Παρίσι, ο υποψήφιος διδάκτορας Άγγελος Κονδύλης βρίσκει ένα πτώμα, αυτό της καθηγήτριας του τομέα Λαμπρινής Σιώμου. Σύντομα, το πτώμα του κάνει παρέα στο δικό της, χωρίς να αφήσει άλλα στοιχεία για το τι μπορεί να συνέβη. Τα δύο πτώματα ανακαλύπτει το πρωί η καθαρίστρια του κτηρίου και σύντομα η αστυνομία καλείται να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από τη διπλή ανθρωποκτονία.
Ο αστυνόμος του τμήματος Ανθρωποκτονιών Αττικής Χριστόφορος Μάρκου γνωρίζει καλά τόσο το κτήριο, τον συγκεκριμένο όροφο, αλλά και τα δύο θύματα, καθώς πριν δυο χρόνια παρακολούθησε ένα από τα μεταπτυχιακά της σχολής. Γνωρίζει λοιπόν πόσο αντιπαθής ήταν η Σιώμου και πόσο συμπαθής ήταν ο Κονδύλης. Αυτό που δε γνωρίζει, αλλά σύντομα ανακαλύπτει είναι το πόσο σκοτεινός είναι ο διάδρομος του πέμπτου ορόφου όταν πέσει ο ήλιος, μιας και οι περισσότερες από τις λάμπες δεν ανάβουν ή δε φωτίζουν ικανοποιητικά. Θα έλεγε κανείς πως είναι το ιδανικό σκηνικό για το τέλειο έγκλημα, όμως ο αστυνόμος έχει βαλθεί να ανακαλύψει την αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή.
Πολύ ενδιαφέρον έχει ο τρόπος που στήνει το μυθιστόρημα ο συγγραφέας και πώς σιγά σιγά μας συστήνει τους ήρωές του. Οι περισσότεροι είναι καθηγητές της σχολής και όλοι ανεξαιρέτως σχετίζονται με τη σχολή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Είτε πρόκειται για προσωπικό, διοικητικό ή διδακτικό, είτε πρόκειται για φοιτητές, όλοι γνωρίζονται καλά μεταξύ τους και υπάρχει ένα κλίμα που συναντά κανείς σχεδόν παντού σε κλειστές, μικρές κοινωνίες, όπως είναι τα πανεπιστήμια. Υπάρχει η συναδελφική κόντρα ή συνεργασία, οι έχθρες και οι αντιζηλίες αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις η φιλία και η συνεργασία. Αυτό το στοιχείο είναι που επιτρέπει στον αστυνόμο να διεξάγει την έρευνά του μέσα από συζητήσεις στο κτήριο της σχολής και όχι μέσα από την επίσημη ανακριτική διαδικασία. Βοηθάει βέβαια και το γεγονός ότι πρόκειται για υπόθεση υψηλού προφίλ. Ο ίδιος ο υπουργός αναμένει νέα και πρόοδο όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Με μικρά κεφάλαια που επικεντρώνονται σε ένα στοιχείο κάθε φορά, με την ημερομηνία, την ώρα και τον τόπο όπου συμβαίνουν όλα στον τίτλο του κάθε κεφαλαίου, ο Μαρκογιαννάκης κάνει τον αναγνώστη συνένοχο στο έγκλημα και σύμμαχο στην έρευνα. Ο δολοφόνος δεν είναι δύσκολο να βρεθεί. Ο ηθικός αυτουργός όμως, το κίνητρο πίσω από τη διπλή δολοφονία, θα ανακαλυφθεί στο τέλος του βιβλίου.
Έξυπνο και γρήγορο, ένα ελληνικό whodunit που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι το τέλος.
Εσείς που διαβάζετε αστυνομικά μυθιστορήματα, έχετε ακούσει το όνομα Χρήστος Μαρκογιαννάκης; Εγώ που λέτε το είχα ακούσει και είχα διαβάσει και για το συγγραφέα και μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον το βιογραφικό του. Με σπουδές στη Νομική και την Εγκληματολογία και μόνιμος κάτοικος πλέον του Παρισιού, συγγράφει κυρίως δοκίμια για την αισθητική του εγκλήματος, αλλά και αστυνομικά μυθιστορήματα που, καθώς φαίνεται, έχει το υπόβαθρο να υποστηρίξει συγγραφικά. Το «Στον 5ο όροφο της Νομικής» είναι το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε αρχικά στα Γαλλικά και έπειτα στα Ελληνικά, για πρώτη φορά το 2014. Πλέον έχουμε στα χέρια μας μια αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου από τις Εκδόσεις Μίνωας, αυτή που διάβασα κι εγώ δηλαδή, με βάση την οποία θα σας μιλήσω.
Σύμφωνα με το συγγραφέα, στον 5ο όροφο της Νομικής Σχολής Αθηνών, υπάρχει ο τομέας Εγκληματολογίας. Στον εν λόγω όροφο, επιστρέφοντας ένα βράδυ από το Παρίσι, ο υποψήφιος διδάκτορας Άγγελος Κονδύλης βρίσκει ένα πτώμα, αυτό της καθηγήτριας του τομέα Λαμπρινής Σιώμου. Σύντομα, το πτώμα του κάνει παρέα στο δικό της, χωρίς να αφήσει άλλα στοιχεία για το τι μπορεί να συνέβη. Τα δύο πτώματα ανακαλύπτει το πρωί η καθαρίστρια του κτηρίου και σύντομα η αστυνομία καλείται να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από τη διπλή ανθρωποκτονία.
Ο αστυνόμος του τμήματος Ανθρωποκτονιών Αττικής Χριστόφορος Μάρκου γνωρίζει καλά τόσο το κτήριο, τον συγκεκριμένο όροφο, αλλά και τα δύο θύματα, καθώς πριν δυο χρόνια παρακολούθησε ένα από τα μεταπτυχιακά της σχολής. Γνωρίζει λοιπόν πόσο αντιπαθής ήταν η Σιώμου και πόσο συμπαθής ήταν ο Κονδύλης. Αυτό που δε γνωρίζει, αλλά σύντομα ανακαλύπτει είναι το πόσο σκοτεινός είναι ο διάδρομος του πέμπτου ορόφου όταν πέσει ο ήλιος, μιας και οι περισσότερες από τις λάμπες δεν ανάβουν ή δε φωτίζουν ικανοποιητικά. Θα έλεγε κανείς πως είναι το ιδανικό σκηνικό για το τέλειο έγκλημα, όμως ο αστυνόμος έχει βαλθεί να ανακαλύψει την αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή.
Πολύ ενδιαφέρον έχει ο τρόπος που στήνει το μυθιστόρημα ο συγγραφέας και πώς σιγά σιγά μας συστήνει τους ήρωές του. Οι περισσότεροι είναι καθηγητές της σχολής και όλοι ανεξαιρέτως σχετίζονται με τη σχολή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Είτε πρόκειται για προσωπικό, διοικητικό ή διδακτικό, είτε πρόκειται για φοιτητές, όλοι γνωρίζονται καλά μεταξύ τους και υπάρχει ένα κλίμα που συναντά κανείς σχεδόν παντού σε κλειστές, μικρές κοινωνίες, όπως είναι τα πανεπιστήμια. Υπάρχει η συναδελφική κόντρα ή συνεργασία, οι έχθρες και οι αντιζηλίες αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις η φιλία και η συνεργασία. Αυτό το στοιχείο είναι που επιτρέπει στον αστυνόμο να διεξάγει την έρευνά του μέσα από συζητήσεις στο κτήριο της σχολής και όχι μέσα από την επίσημη ανακριτική διαδικασία. Βοηθάει βέβαια και το γεγονός ότι πρόκειται για υπόθεση υψηλού προφίλ. Ο ίδιος ο υπουργός αναμένει νέα και πρόοδο όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Με μικρά κεφάλαια που επικεντρώνονται σε ένα στοιχείο κάθε φορά, με την ημερομηνία, την ώρα και τον τόπο όπου συμβαίνουν όλα στον τίτλο του κάθε κεφαλαίου, ο Μαρκογιαννάκης κάνει τον αναγνώστη συνένοχο στο έγκλημα και σύμμαχο στην έρευνα. Ο δολοφόνος δεν είναι δύσκολο να βρεθεί. Ο ηθικός αυτουργός όμως, το κίνητρο πίσω από τη διπλή δολοφονία, θα ανακαλυφθεί στο τέλος του βιβλίου.
Έξυπνο και γρήγορο, ένα ελληνικό whodunit που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι το τέλος.
July 7, 2022
Καταπληκτικό ελληνικό νουαρ,ωραία ανατροπή στο τέλος,κυλάει σαν γάργαρο νερό.
Read
December 15, 2024Ένα πολύ ωραίο σύγχρονο whodunit τοποθετημένο με επιτυχία στην Ελλάδα. Πιάνει το ακαδημαϊκό "κλίμα" και αναλύει σε αρκετό βάθος τα κίνητρα των κεντρικών χαρακτήρων χωρίς να κουράζει.
Δείτε περισσότερα στο Ex Libris.
Δείτε περισσότερα στο Ex Libris.
July 24, 2022
Νέο-νουάρ που διαβάζεται σε μια νύχτα !
August 27, 2018
Δεν θα εβαζα τιποτα λιγοτερο απο άριστα. Νομιζω πως αυτο το βιβλίο μπορει να ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Ξεφευγει τελειως απο το κλισέ των αστυνομικών μυθιστόρηματων και το τρίπτυχο αποτρόπαια εγκληματα, προβληματικος μπάτσος, ψυχακιας δολοφονος. Το έγκλημα γινεται στον τομεα Εγκληματολογίας στον 5ο όροφο της Νομικής. Μια καθηγητρια και ενας διδάκτορας. Ποιος βρέθηκε εκει τη λάθος στιγμή? Ποσοι ύποπτοι θα γινουν φύλλο και φτερό οσο τους ανακρινει ο αστυνομος Μαρκου? Ένας επιθεωρητής ήρεμος προσεκτικος χωρίς εκρήξεις αλλα πολυ ακριβής σχολαστικός οξυδερκής που δεν αφήνει τίποτα στην τυχη του και σκαλιζει τα πάντα. Το αποκορυφωμα στις τελευταίες σελίδες με βαζει σε σκέψεις. Ποσο βολεμένος μπορεί να είναι καποιος στην φαινομενικά ησυχη ζωη του? Ποσο επικίνδυνος μπορεί να γινει κάποιος αλλος για να μην χάσει τα κεκτημενα του? Το βιβλίο είναι ενα εκτενές ψυχογραφημα ηρωων. Είτε είναι αθωοι είτε ένοχοι. Και αυτο είναι που το κάνει ξεχωριστό. Ο συγγραφέας γνώριζει παρα πολύ καλα αυτό για το οποιο γραφει. Τα πάντα ειναι τεκμηριωμένα και χωρίς κενα. Ο τρόπος που χρησιμοποιει την Ελληνικη γλωσσα με εξέπληξε. Πλουσιο λεξιλόγιο, σωστό συντακτικό αλλα και κοφτερός λογος ταυτόχρονα. Ενα μεγάλο μπράβο για το αρτιο αποτέλεσμα. Δεν ξέρω αν θα προτιμούσα κάποιο άλλο τέλος. Ξέρω ομως πως εμεινα βαθια ικανοποιημενη απο τον τρόπο που αποκαλυφθηκε ο ενοχος. Ισως τελικα να μην υπάρχει το τελειο εγκλημα.
April 23, 2019
en réalité 4.5/5 - excellent polar que je vous conseille vivement, c’est très bien écrit, ce qui est toujours agréable à lire et de plus c’est aussi une excellente intrigue – bon, je vais faire ma prétentieuse et vous dire que j’avais très rapidement déduit qui était le principal suspect et le probable coupable, mais je n’avais pas deviné la personne ayant commandité le crime -
toute communauté, quelle qu’elle soit, est un microcosme de société, avec ses ambitions, ses jalousies, ses mesquineries et méchancetés, sans oublier la corruption. La faculté de droit, et le département criminologie, n’échappent pas à cette définition. -
A lire absolument lorsqu’on apprécie les bonnes enquêtes policières et que l’on désire se retrouver ailleurs que dans les brumes nordiques. Même s’il fait relativement froid aussi à Athènes au printemps.
toute communauté, quelle qu’elle soit, est un microcosme de société, avec ses ambitions, ses jalousies, ses mesquineries et méchancetés, sans oublier la corruption. La faculté de droit, et le département criminologie, n’échappent pas à cette définition. -
A lire absolument lorsqu’on apprécie les bonnes enquêtes policières et que l’on désire se retrouver ailleurs que dans les brumes nordiques. Même s’il fait relativement froid aussi à Athènes au printemps.
May 4, 2015
Γνήσιο αστυνομικό μυθιστόρημα, ακροβατεί ανάμεσα στις ιστορίες της Αγκάθα Κρίστι και την εξέλιξη της πλοκής του Νταν Μπράουν, το βιβλίο αποτελεί το εντυπωσιακό συγγραφικό πρελούδιο του φίλου μου Χρήστου. Δεν μπορώ να είμαι απόλυτα αντικειμενικός, μπορώ όμως και είμαι αυστηρός κριτής και για αυτό το συστήνω ανεπιφύλακτα.
July 8, 2022
Ωραία γραφή που ξεχωρίζει από πολλές. Οι ακόλουθοι της Agatha Christie θα ακολουθήσουν σίγουρα τον Χρήστο Μαρκογιαννάκη.
June 14, 2018
Υπάρχει, τελικά, το τέλειο έγκλημα;
Κάπως έτσι ξεκινάει ο Christos Markogiannakis το μυθιστόρημά του "Στον πέμπτο όροφο της Νομικής".
- - - - - - - - - - - - -
Η υπόθεση του βιβλίου με λίγα λόγια: Δυο νεκροί στον πέμπτο όροφο της Νομικής Αθηνών, στον Τομέα Εγκληματολογίας. Μια καθηγήτρια κι ένα�� υποψήφιος διδάκτορας. Ένα ραντεβού που είχε ακυρωθεί, πολλοί ύποπτοι, πολλά και διαφορετικά κίνητρα. Ποιός ήταν ο βασικός στόχος του εγκλήματος και τί ώθησε τον δολοφόνο να πράξει αυτή τη διπλή ανθρωποκτονία;
Τα βασικά όμως στοιχεία που με κέρδισαν σε αυτό το μυθιστόρημα είναι η βαθιά γνώση του συγγραφέα σε οτιδήποτε εχει να κάνει με τη Νομική Αθηνών (μιας και ο ίδιος είναι εγκληματολόγος), η πολύ ουσιαστική ενασχόλησή του με την σωστή μέθοδο εξιχνίασης ενός πολύ περίεργου εγκλήματος, η αναφορά του σε κοινωνικά προβλήματα και ζητήματα σαν κίνητρα όμως για έγκλημα και η ιδιαιτέρως σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας. Δεν κουράζουν οι περιγραφές, δεν μένει τίποτα απολύτως ξεκρέμαστο στο τέλος της ιστορίας, δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής.
Ακούστε όμως ποιό είναι το πραγματικά εξαιρετικό στοιχείο που διαφοροποιεί αυτό το μυθιστόρημα από οτιδήποτε εχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό: Δεν υπεραναλύεται ο χαρακτήρας του αστυνόμου!
Ο συγγραφέας παίρνει το ρίσκο της απόφασης να μη μας απασχολήσει με τον χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα, πέρα από τις σαφέστατες αναφορές για την κατάρτηση και για τον τρόπο που δουλεύει, ενώ μαθαίνουμε τα πάντα και με απόλυτη λεπτομέρεια σχετικά με τις ζωές και τους χαρακτήρες των υπόπτων και των θυμάτων. Δεν ξέρουμε την οικογενειακή του κατάσταση, αν έχει διαλυμένη οικογένεια, αν παίρνει ναρκωτικά, αν εχει πολλά άλυτα προβλήματα… Δεν μας νοιάζει τίποτα! Τον μαθαίνουμε μόνο από τον τρόπο που λειτουργεί, απο τη μέθοδό του και από την ταχύτητα των αποτελεσμάτων του. Γιατί, ας το παραδεχτούμε, μας εχουν κουράσει λίγο οι δύστροποι και προβληματικοί αστυνομικοί. Και ο Μαρκογιαννάκης μας αποδεικνύει πως μπορει να γραφτεί ένα αστυνομικό μυθιστόρημα αξιώσεων χωρίς καμία αναφορά σε προσωπικά ζητήματα του κεντρικού χαρακτήρα! Και μπράβο του! Και εύγε!
Κι αν σκεφτώ πως αυτό ήταν το συγγραφικό ντεμπούτο ενός Εγκληματολόγου, ένα μείγμα δηλαδή μεσογειακού νουάρ, whodunnit, με στοιχεία κλασικά και εξαιρετική γραφή, τότε μόνο λαμπρό θα είναι το μέλλον του και τα βιβλία που θα ακολουθήσουν. Ηδη ξεκίνησα την ανάγνωση του δεύτερου βιβλίου του και επιφυλάσσομαι για πιο ολοκληρωμένη άποψη.
In any case, αν το βρείτε διαβάστε το. Αξίζει!
Κάπως έτσι ξεκινάει ο Christos Markogiannakis το μυθιστόρημά του "Στον πέμπτο όροφο της Νομικής".
- - - - - - - - - - - - -
Η υπόθεση του βιβλίου με λίγα λόγια: Δυο νεκροί στον πέμπτο όροφο της Νομικής Αθηνών, στον Τομέα Εγκληματολογίας. Μια καθηγήτρια κι ένα�� υποψήφιος διδάκτορας. Ένα ραντεβού που είχε ακυρωθεί, πολλοί ύποπτοι, πολλά και διαφορετικά κίνητρα. Ποιός ήταν ο βασικός στόχος του εγκλήματος και τί ώθησε τον δολοφόνο να πράξει αυτή τη διπλή ανθρωποκτονία;
Τα βασικά όμως στοιχεία που με κέρδισαν σε αυτό το μυθιστόρημα είναι η βαθιά γνώση του συγγραφέα σε οτιδήποτε εχει να κάνει με τη Νομική Αθηνών (μιας και ο ίδιος είναι εγκληματολόγος), η πολύ ουσιαστική ενασχόλησή του με την σωστή μέθοδο εξιχνίασης ενός πολύ περίεργου εγκλήματος, η αναφορά του σε κοινωνικά προβλήματα και ζητήματα σαν κίνητρα όμως για έγκλημα και η ιδιαιτέρως σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας. Δεν κουράζουν οι περιγραφές, δεν μένει τίποτα απολύτως ξεκρέμαστο στο τέλος της ιστορίας, δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής.
Ακούστε όμως ποιό είναι το πραγματικά εξαιρετικό στοιχείο που διαφοροποιεί αυτό το μυθιστόρημα από οτιδήποτε εχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό: Δεν υπεραναλύεται ο χαρακτήρας του αστυνόμου!
Ο συγγραφέας παίρνει το ρίσκο της απόφασης να μη μας απασχολήσει με τον χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα, πέρα από τις σαφέστατες αναφορές για την κατάρτηση και για τον τρόπο που δουλεύει, ενώ μαθαίνουμε τα πάντα και με απόλυτη λεπτομέρεια σχετικά με τις ζωές και τους χαρακτήρες των υπόπτων και των θυμάτων. Δεν ξέρουμε την οικογενειακή του κατάσταση, αν έχει διαλυμένη οικογένεια, αν παίρνει ναρκωτικά, αν εχει πολλά άλυτα προβλήματα… Δεν μας νοιάζει τίποτα! Τον μαθαίνουμε μόνο από τον τρόπο που λειτουργεί, απο τη μέθοδό του και από την ταχύτητα των αποτελεσμάτων του. Γιατί, ας το παραδεχτούμε, μας εχουν κουράσει λίγο οι δύστροποι και προβληματικοί αστυνομικοί. Και ο Μαρκογιαννάκης μας αποδεικνύει πως μπορει να γραφτεί ένα αστυνομικό μυθιστόρημα αξιώσεων χωρίς καμία αναφορά σε προσωπικά ζητήματα του κεντρικού χαρακτήρα! Και μπράβο του! Και εύγε!
Κι αν σκεφτώ πως αυτό ήταν το συγγραφικό ντεμπούτο ενός Εγκληματολόγου, ένα μείγμα δηλαδή μεσογειακού νουάρ, whodunnit, με στοιχεία κλασικά και εξαιρετική γραφή, τότε μόνο λαμπρό θα είναι το μέλλον του και τα βιβλία που θα ακολουθήσουν. Ηδη ξεκίνησα την ανάγνωση του δεύτερου βιβλίου του και επιφυλάσσομαι για πιο ολοκληρωμένη άποψη.
In any case, αν το βρείτε διαβάστε το. Αξίζει!
August 26, 2016
Όταν έχεις μεγαλώσει με τα απαντα της Αγκάθα Κριστι χάρη στην συλλογή τσέπης της Bell, ειναι ευτυχία να ξανανιωθεις τον ίδιο ενθουσιασμό για την αστυνομική λογοτεχνία χάρη στα "Στον 5ο όροφο της Νομικής" και "Έγκλημα στην παραλία της Βουλιαγμενης" του Christos Markogiannakis. Ο συγγραφέας πατώντας σε έναν στερεα λιτό λόγο και την κλασσικη δομή του αστυνομικού μυθιστορήματος την ανανεώνει και την εμπλουτίζει κοιτάζοντας παράλληλα την Ελληνική καθημερινότητα. Διαβάζονται απνευστί μέχρι την τελευταία σελίδα. Συνιστώνται ανεπιφύλακτα και περιμένουμε τις επόμενες περιπέτειες του αστυνόμου Μάρκου.
July 4, 2024
Μετά την πρωτη μου επαφή,Μυθιστορημα με κλειδί , με τον συγγραφέα αποφάσισα να διαβάσω και προηγούμενα του βιβλία επειδή θέλω να γνωρισω τον αστυνόμο Μάρκου και σε άλλες υποθέσεις.
Η γραφή του συγγραφέα απλή ευκολοδιαβαστη και γρήγορη .
Όσο αναπτύσσεται η πλοκή του βιβλίου αλλάζω γνώμη και κάθε φορά υποψιάζομαι άλλο άτομο αλλά ποτέ δε βρίσκω τον δολοφόνο.Αυτο φυσικά θεωρείται επιτυχια για τον συγγραφέα . Ένα ωραίο αστυνομικό βιβλίο γεμάτο ανατροπες που αξιζει να διαβασεται
Η γραφή του συγγραφέα απλή ευκολοδιαβαστη και γρήγορη .
Όσο αναπτύσσεται η πλοκή του βιβλίου αλλάζω γνώμη και κάθε φορά υποψιάζομαι άλλο άτομο αλλά ποτέ δε βρίσκω τον δολοφόνο.Αυτο φυσικά θεωρείται επιτυχια για τον συγγραφέα . Ένα ωραίο αστυνομικό βιβλίο γεμάτο ανατροπες που αξιζει να διαβασεται
April 16, 2024
Πρώτη επαφή με τη γραφή του κ Μαρκογιαννακη. Η ροή του βιβλιου κυλαει γρήγορα και δεν γίνεται καθόλου βαρετό το βιβλίο. Μπορει γρήγορα βρίσκεται ο δολοφόνος όμως όχι, δεν τελείωσε στις τελευταίες σελίδες υπάρχει μια έκπληξη.... άλλος είναι... ποιος? Ο δολοφόνος ή ο ηθικός αυτουργός? Διαβάστε το... 4.5 από μενα!
July 15, 2019
Ένα βιβλίο που κινείται στα χνάρια της Αγκάθα Κρίστι γραμμένο στον 21ο αιώνα. Και τα έχει όλα. Υπέροχη λυρική γραφή, ενδείξεις και αποδείξεις, αγωνία και απονομή Δικαιοσύνης. Ανυπομονώ για τα επόμενα του.
February 26, 2026
Ακόμα ένα ωραίο αστυνομικό του συγγραφέα. Εντάξει το στιλ θυμίζει Αγκάθα Κρίστη αλλά δεν παύει να σε κρατάει μέχρι το τέλος.
November 3, 2022
3,5 αστέρια
Ο Μαρκογιαννάκης μας παρουσιάζει μια ακραιφνή αστυνομική ιστορία. Δύο δολοφονίες την ίδια νύχτα στον 5ο όροφο της Νομικής σχολής Αθηνών. Ένας αστυνόμος καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση και ανακρίνει όλο το προσωπικό και τους καθηγητές του εγκληματολογικού τμήματος της σχολής. Δεν αργεί να ανακαλύψει ότι όλοι έχουν κάτι να κρύψουν. Μυστικά, εμπάθειες, πάθη, υπέρμετρες φιλοδοξίες τους καθιστούν όλους ύποπτους. Μετά από ενδελεχή έρευνα τους καλεί στον ίδιο χώρο και τους παρουσιάζει στοιχεία που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ό καθένας τους, έχοντας διαφορετικό κίνητρο, θα μπορούσε να είναι ο ένοχος .
Ο τρόπος γραφής ακολουθεί το μοντέλο της Κρίστι όπου δεν έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο με δράση αλλά με μια εγκεφαλική αστυνομική ιστορία με αμείωτο ενδιαφέρον.
Ο Μαρκογιαννάκης μας παρουσιάζει μια ακραιφνή αστυνομική ιστορία. Δύο δολοφονίες την ίδια νύχτα στον 5ο όροφο της Νομικής σχολής Αθηνών. Ένας αστυνόμος καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση και ανακρίνει όλο το προσωπικό και τους καθηγητές του εγκληματολογικού τμήματος της σχολής. Δεν αργεί να ανακαλύψει ότι όλοι έχουν κάτι να κρύψουν. Μυστικά, εμπάθειες, πάθη, υπέρμετρες φιλοδοξίες τους καθιστούν όλους ύποπτους. Μετά από ενδελεχή έρευνα τους καλεί στον ίδιο χώρο και τους παρουσιάζει στοιχεία που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ό καθένας τους, έχοντας διαφορετικό κίνητρο, θα μπορούσε να είναι ο ένοχος .
Ο τρόπος γραφής ακολουθεί το μοντέλο της Κρίστι όπου δεν έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο με δράση αλλά με μια εγκεφαλική αστυνομική ιστορία με αμείωτο ενδιαφέρον.
April 22, 2018
Ce qui m’intéressait en lisant ce roman, c’est d’une part le sujet, puisque l’intrigue se situe dans un département de criminologie, et d’autre part, lire un polar « grec », ne connaissant pas la perception de ce genre dans ce pays. Mon impression est plutôt positive, même si je reste un peu stupéfiée par le côté Hercule Poirot extrêmement classique du roman (ainsi le final, véritable hommage à Agatha Christie !). Cela se lit très facilement, très rapidement, alors que Markou, jeune flic, issu lui-même de l’enseignement de ce même département de criminologie d’Athènes, enquête pas à pas en entendant chaque protagonistes, mais gardant certaines recherches pour lui-même, pour faire exploser ses coups de théâtre dans un emballement déclamatoire final.
L’ensemble n’est vraiment pas dénué d’intérêt. En effet, la galerie de personnages n’est pas franchement fouillée, mais cela n’est pas cela qui nous intéresse ici. En effet, ce sont les motivations, les jeux de pouvoirs, les tensions larvées, les mesquineries des uns, les secrets des autres qui se mélangent dans un savant microcosme de la société. Christos Markogiannakis, l’écrivain, mais criminologue également, sait visiblement de quoi il parle. Le monde universitaire tout brillant qu’il soit n’est qu’un laboratoire décevant dirigé par des médiocres. Aidé par une jeune femme plutôt décapante et irrévérencieuse (qu’on aurait bien aimé voir plus dans le roman), son héros tout jeune qu’il soit, n’avait pas beaucoup d’illusions… le tout sur fond de ruine grecque, qui, par petites touches se révèle à nos yeux.
Intéressant !
L’ensemble n’est vraiment pas dénué d’intérêt. En effet, la galerie de personnages n’est pas franchement fouillée, mais cela n’est pas cela qui nous intéresse ici. En effet, ce sont les motivations, les jeux de pouvoirs, les tensions larvées, les mesquineries des uns, les secrets des autres qui se mélangent dans un savant microcosme de la société. Christos Markogiannakis, l’écrivain, mais criminologue également, sait visiblement de quoi il parle. Le monde universitaire tout brillant qu’il soit n’est qu’un laboratoire décevant dirigé par des médiocres. Aidé par une jeune femme plutôt décapante et irrévérencieuse (qu’on aurait bien aimé voir plus dans le roman), son héros tout jeune qu’il soit, n’avait pas beaucoup d’illusions… le tout sur fond de ruine grecque, qui, par petites touches se révèle à nos yeux.
Intéressant !
October 11, 2022
3,5
Un bon petit polar qui rend hommage aux grands du genre. Écrit à la manière d'une Agatha Christie contemporaine. Tout y est, bonne intrigue, personnages ayant tous une zone d'ombres et détective brillant. Le tout est bien écrit et agréable à lire. Seul petit bémol pour moi est d'avoir deviné assez tôt les protagonistes. Mais ça n'enlève rien à la valeure de ce roman. Qui a aussi le grand avantage de nous faire entrevoir un peu l'université à la grecque aujourd'hui.
Un bon petit polar qui rend hommage aux grands du genre. Écrit à la manière d'une Agatha Christie contemporaine. Tout y est, bonne intrigue, personnages ayant tous une zone d'ombres et détective brillant. Le tout est bien écrit et agréable à lire. Seul petit bémol pour moi est d'avoir deviné assez tôt les protagonistes. Mais ça n'enlève rien à la valeure de ce roman. Qui a aussi le grand avantage de nous faire entrevoir un peu l'université à la grecque aujourd'hui.
January 12, 2026
Ενώ ξεκίνησε πολύ ωραία,με αρκετό ενδιαφέρον,εκεί προς το τέλος υπήρχε ένας μονόλογος με σκοπό να ανακαλύψουμε ποιος έχει κάνει το έγκλημα ο οποίος δεν έλεγε να τελειώσει. Έχασα το ενδιαφέρον μου και ένιωσα να κουράζομαι λόγω αυτού
November 21, 2024
Απολαυστικό! Έξυπνο και αρκετά ανατρεπτικό. Ο αστυνόμος Μάρκου σε νέες περιπέτειες που μας βάζει εν τέλει και σε ηθικά διλήμματα και ερωτήσεις, όπως υπάρχει τελικά το τέλειο έγκλημα;
August 8, 2022
Εξαιρετικό. Επιτέλους ένα παρά πολύ καλό νουάρ από έλληνα συγγραφέα. Πολλά συγχαρητήρια
August 15, 2025
Γενικά ήταν ένα ευχάριστο βιβλίο. Αρκετά σύντομο και εύπεπτο, αν και μερικα σημεία (κεφάλαια) περιττά, λόγω επανάληψης, καθώς κουράζαν τον αναγνώστη, αλλά και υπερβολικά θεατρινίστικα για τα γούστα μου.
Το φινάλε επίσης το βρήκα σχετικά απρόσμενο (και αυτό διότι δεν είχαν δοθεί αρκετά “breadcrumbs” στον αναγνώστη, κατά τη γνώμη μου, για βιβλίο μυστηρίου), και εν μέρει αντικλιμακτικό και απογοητευτικό, αν και καταλαβαίνω πως εκεί στόχευε ο συγγραφέας. Σίγουρα δεν ήταν το συνηθισμένο «αυτοί καλά και εμείς καλύτερα» , το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό & η αλήθεια είναι κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει λίγο από τη σούμα.
Σε γενικές γραμμές πάντως, η πορεία της έρευνας μου φάνηκε ενδιαφέρουσα και σίγουρα με ιντρίγκαρε η ατμόσφαιρα, καθώς τα γεγονότα διαδραματίζονταν σε ελληνικό πανεπιστήμιο και στο οποίο σίγουρα συνέβαλε και η εμπειρία που φαίνεται πως έχει ο συγγραφέας με το χώρο (αν και όχι τόσο, με το αστυνομικό κομμάτι της υπόθεσης).
Θα χαρώ να διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς.
Το φινάλε επίσης το βρήκα σχετικά απρόσμενο (και αυτό διότι δεν είχαν δοθεί αρκετά “breadcrumbs” στον αναγνώστη, κατά τη γνώμη μου, για βιβλίο μυστηρίου), και εν μέρει αντικλιμακτικό και απογοητευτικό, αν και καταλαβαίνω πως εκεί στόχευε ο συγγραφέας. Σίγουρα δεν ήταν το συνηθισμένο «αυτοί καλά και εμείς καλύτερα» , το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό & η αλήθεια είναι κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει λίγο από τη σούμα.
Σε γενικές γραμμές πάντως, η πορεία της έρευνας μου φάνηκε ενδιαφέρουσα και σίγουρα με ιντρίγκαρε η ατμόσφαιρα, καθώς τα γεγονότα διαδραματίζονταν σε ελληνικό πανεπιστήμιο και στο οποίο σίγουρα συνέβαλε και η εμπειρία που φαίνεται πως έχει ο συγγραφέας με το χώρο (αν και όχι τόσο, με το αστυνομικό κομμάτι της υπόθεσης).
Θα χαρώ να διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς.
May 7, 2024
[...] αν βρίσκονταν σε κάποιο αστυνομικό μυθιστόρημα, ίσως ο αναγνώστης να 'χε αρχίσει να κουράζεται απ' τις αυτοαναιρούμενες υπόνοιες του κεντρικού χαρακτήρα, να σκέφτεται πως η αφήγηση κάνει κοιλιά, πως ο συγγραφέας δεν ξέρει πού να καταλήξει, υπολογίζοντας πόσα αστεράκια θα αφαιρέσει στην κριτική του στις online βιβλιοπλατφόρμες.
Ξεκινάω την κριτική μου παραθέτοντας αυτολεξεί απόσπασμα από το συγκεκριμένο βιβλίο. Μήπως ο συγγραφέας κατάλαβε ποιο ήταν το μεγαλύτερο μειονέκτημα του έργου του και σκέφτηκε να το παραθέσει από μόνος του για να προλάβει τον αναγνώστη;
Όταν έφτανα στο τέλος, είχα ανάμικτα συναισθήματα. Σίγουρα πρόκειται για ευκολοδιάβαστο βιβλίο, με μικρά σύντομα κεφάλαια που προχωρούν την υπόθεση. Το θέμα είναι ότι ΔΕΝ χρειάζεται να αλλάζει ο συγγραφέας κεφάλαια τόσο συχνά, ειδικά όταν δεν έχει αλλάξει ο τόπος, ο χρόνος και οι πρωταγωνιστές. Πιστεύω ότι ένας λόγος που το έκανε αυτό ήταν οι ευφάνταστοι τίτλοι που έβαζε στο κάθε κεφάλαιο και, όταν κατάλαβε πως αυτό είναι ένα από τα δυνατά του σημεία, αποφάσισε να το εκμεταλλευτεί, φτάνοντας όμως, κατά τη γνώμη μου, στην υπερβολή.
Τώρα, σε κάποια σημεία της πλοκής διαφωνώ, όπως για παράδειγμα στο ότι κανένας αστυνομικός επιθεωρητής δεν δίνει πληροφορίες για την υπόθεση που προσπαθεί να διαλευκάνει, καθώς όλες οι λεπτομέρειες είναι απόρρητες, σε κάποιον τρίτο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, στη Βέρα Κώνστα, μια εν δυνάμει μάρτυρα που θα έπρεπε να καταθέσει κανονικότατα στην αστυνομία και όχι σε ένα καφέ δίπλα στη Νομική Αθηνών.
Επίσης, από τα αποσπάσματα για τον "πιθανό" δολοφόνο, που οι εσωτερικοί του μονόλογοι θύμιζαν τον καλό και τον κακό εαυτό του Γκόλουμ απ' τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, κατάλαβα ότι μπήκαν επίτηδες για να μας παραπλανήσουν για τον δολοφόνο. Δεν υπήρχε περίπτωση να είναι τόσο προφανές το πρόσωπο που διέπραξε την διπλή δολοφονία!
Τέλος, το να μπει ο επιθεωρητής στη διαδικασία να συγκεντρώσει τους υπόπτους σε μια ροτόντα και να παραθέτει φράσεις προσπαθώντας σκληρά να δημιουργήσει σασπένς (θα φτάσω κι εκεί, κάντε λίγη υπομονή, η αποκάλυψη του δολοφόνου δεν αργεί να φτάσει) δεν προσφέρει κάτι στην αφήγηση, αντιθέτως κουράζει και δεν σε κάνει να ανυπομονείς να μάθεις ποιος είναι τελικά ο δράστης, επιβεβαιώνοντας την άποψη που ακολούθησε το αυτολεξεί απόσπασμα που αντέγραψα παραπάνω.
Σε καμία περίπτωση δεν με τρέλανε σαν βιβλίο, αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω πως το λεξιλόγιο και το αφηγηματικό στιλ του συγγραφέα ήταν προσεγμένα και προχωρημένα και σίγουρα στο μέλλον θα μπορούσε να κάνει πολύ καλύτερη δουλειά.
Ξεκινάω την κριτική μου παραθέτοντας αυτολεξεί απόσπασμα από το συγκεκριμένο βιβλίο. Μήπως ο συγγραφέας κατάλαβε ποιο ήταν το μεγαλύτερο μειονέκτημα του έργου του και σκέφτηκε να το παραθέσει από μόνος του για να προλάβει τον αναγνώστη;
Όταν έφτανα στο τέλος, είχα ανάμικτα συναισθήματα. Σίγουρα πρόκειται για ευκολοδιάβαστο βιβλίο, με μικρά σύντομα κεφάλαια που προχωρούν την υπόθεση. Το θέμα είναι ότι ΔΕΝ χρειάζεται να αλλάζει ο συγγραφέας κεφάλαια τόσο συχνά, ειδικά όταν δεν έχει αλλάξει ο τόπος, ο χρόνος και οι πρωταγωνιστές. Πιστεύω ότι ένας λόγος που το έκανε αυτό ήταν οι ευφάνταστοι τίτλοι που έβαζε στο κάθε κεφάλαιο και, όταν κατάλαβε πως αυτό είναι ένα από τα δυνατά του σημεία, αποφάσισε να το εκμεταλλευτεί, φτάνοντας όμως, κατά τη γνώμη μου, στην υπερβολή.
Τώρα, σε κάποια σημεία της πλοκής διαφωνώ, όπως για παράδειγμα στο ότι κανένας αστυνομικός επιθεωρητής δεν δίνει πληροφορίες για την υπόθεση που προσπαθεί να διαλευκάνει, καθώς όλες οι λεπτομέρειες είναι απόρρητες, σε κάποιον τρίτο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, στη Βέρα Κώνστα, μια εν δυνάμει μάρτυρα που θα έπρεπε να καταθέσει κανονικότατα στην αστυνομία και όχι σε ένα καφέ δίπλα στη Νομική Αθηνών.
Επίσης, από τα αποσπάσματα για τον "πιθανό" δολοφόνο, που οι εσωτερικοί του μονόλογοι θύμιζαν τον καλό και τον κακό εαυτό του Γκόλουμ απ' τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, κατάλαβα ότι μπήκαν επίτηδες για να μας παραπλανήσουν για τον δολοφόνο. Δεν υπήρχε περίπτωση να είναι τόσο προφανές το πρόσωπο που διέπραξε την διπλή δολοφονία!
Τέλος, το να μπει ο επιθεωρητής στη διαδικασία να συγκεντρώσει τους υπόπτους σε μια ροτόντα και να παραθέτει φράσεις προσπαθώντας σκληρά να δημιουργήσει σασπένς (θα φτάσω κι εκεί, κάντε λίγη υπομονή, η αποκάλυψη του δολοφόνου δεν αργεί να φτάσει) δεν προσφέρει κάτι στην αφήγηση, αντιθέτως κουράζει και δεν σε κάνει να ανυπομονείς να μάθεις ποιος είναι τελικά ο δράστης, επιβεβαιώνοντας την άποψη που ακολούθησε το αυτολεξεί απόσπασμα που αντέγραψα παραπάνω.
Σε καμία περίπτωση δεν με τρέλανε σαν βιβλίο, αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω πως το λεξιλόγιο και το αφηγηματικό στιλ του συγγραφέα ήταν προσεγμένα και προχωρημένα και σίγουρα στο μέλλον θα μπορούσε να κάνει πολύ καλύτερη δουλειά.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Read
June 2, 2022Πώς γίνεται να μιλήσεις για ένα βιβλίο όταν στην ουσία δεν πρέπει να πεις τίποτα γι'αυτό, έτσι ωστε να μην χαλάσεις την απόλαυση της ανάγνωσης; Θα προσπαθήσω να το κάνω κι ελπίζω να σας μεταφέρω αυτά που ένιωσα διαβάζοντας το χωρίς όμως να προδώσω πράγματα της υπόθεσης που δεν κάνει.
Ο 5ος όροφος της Νομικής είναι ο τόπος που έγινε η διπλή δολοφονία το βράδυ της 16ης Φεβρουαρίου.Θύματα η καθηγήτρια εγκληματολογίας Λαμπρινή Σιώμου και ο μεταπτυχιακός φοιτητής Άγγελος Κονδύλης.
Ο ντετέκτιβ Χριστόφορος Μάρκου σαν άλλος Ηρακλής Πουαρό , μαζεύει τα στοιχεία μέχρι να καταλήξει στον ένοχο. Ύποπτοι, πολλοί, έχουν όλοι τους μυστικά.Όλοι κάτι κρύβουν και κάτι φοβούνται. Δεν είναι όλοι ένοχοι όμως δεν είναι και αθώοι.Είναι αυτά τα μυστικά αρκετα για να μετατρέψουν κάποιον άνθρωπο σε δολοφόνο;
" Για να κατανοήσουμε τις συνέπειες μιας εμπειρίας , δεν την εξετάζουμε σε αποστειρωμένο περιβάλλον,αλλά σε σχέση με αυτόν που αφορά. Το ίδιο ακριβώς γεγονός μπορεί να έχει τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα σε δύο άτομα με διαφορετικό χαρακτήρα."
Φυσικοί αλλά και ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος αναζητούνται και ο αναγνώστης καλείται να ενώσει τα κομμάτια του παζλ, βέβαιος σε κάθε κεφάλαιο πως γνωρίζει την απάντηση και αντιμέτωπος με τις εξελίξεις που ανατρέπουν τα σκηνικά.
Οχι , δεν θα φύγει η πλοκή από το κτίριο της Νομικής, δεν θα υπάρξει ανθρωποκυνηγητό και καταδίωξη. Με συχνά ομως flashbacks, ο συγγραφέας καταφέρνει να δώσει κινηματογραφική χροιά στο μυθιστόρημα και να δημιουργήσει την απαραίτητη σκοτεινή ατμόσφαιρα.
διαβάστε όλο το κείμενο στο blog
https://markomselidodiktis.blogspot.c...
Ο 5ος όροφος της Νομικής είναι ο τόπος που έγινε η διπλή δολοφονία το βράδυ της 16ης Φεβρουαρίου.Θύματα η καθηγήτρια εγκληματολογίας Λαμπρινή Σιώμου και ο μεταπτυχιακός φοιτητής Άγγελος Κονδύλης.
Ο ντετέκτιβ Χριστόφορος Μάρκου σαν άλλος Ηρακλής Πουαρό , μαζεύει τα στοιχεία μέχρι να καταλήξει στον ένοχο. Ύποπτοι, πολλοί, έχουν όλοι τους μυστικά.Όλοι κάτι κρύβουν και κάτι φοβούνται. Δεν είναι όλοι ένοχοι όμως δεν είναι και αθώοι.Είναι αυτά τα μυστικά αρκετα για να μετατρέψουν κάποιον άνθρωπο σε δολοφόνο;
" Για να κατανοήσουμε τις συνέπειες μιας εμπειρίας , δεν την εξετάζουμε σε αποστειρωμένο περιβάλλον,αλλά σε σχέση με αυτόν που αφορά. Το ίδιο ακριβώς γεγονός μπορεί να έχει τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα σε δύο άτομα με διαφορετικό χαρακτήρα."
Φυσικοί αλλά και ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος αναζητούνται και ο αναγνώστης καλείται να ενώσει τα κομμάτια του παζλ, βέβαιος σε κάθε κεφάλαιο πως γνωρίζει την απάντηση και αντιμέτωπος με τις εξελίξεις που ανατρέπουν τα σκηνικά.
Οχι , δεν θα φύγει η πλοκή από το κτίριο της Νομικής, δεν θα υπάρξει ανθρωποκυνηγητό και καταδίωξη. Με συχνά ομως flashbacks, ο συγγραφέας καταφέρνει να δώσει κινηματογραφική χροιά στο μυθιστόρημα και να δημιουργήσει την απαραίτητη σκοτεινή ατμόσφαιρα.
διαβάστε όλο το κείμενο στο blog
https://markomselidodiktis.blogspot.c...
December 9, 2022
Εκπληκτικό!!! Υπέροχη γραφή!!!
September 14, 2022
📚 «Στον 5ο όροφο της Νομικής» του @christos_markogiannakis απο τις @minoasbooks
Q - Τελικά υπάρχει τέλειο έγκλημα;
Μια διπλή ανθρωποκτονία λαμβάνει χώρα στον 5ο όροφο της Νομικής. Ο αστυνόμος Χριστόφορος Μάρκου αναλαμβάνει να ερευνήσει την υπόθεση.
• Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί. Μικρά κεφάλαια, αγωνία, ωραία γραφή και ένα αναπάντεχο τέλος. Στους λάτρεις της Αγκαθα Κρίστι, προτείνω να το διαβάσουν χθες, μιας και μου θύμισε πολύ τον τρόπο γραφής της. Οι υπόλοιποι μπορείτε να ξεκινήσετε και απο σήμερα! 😜
Q - Τελικά υπάρχει τέλειο έγκλημα;
Μια διπλή ανθρωποκτονία λαμβάνει χώρα στον 5ο όροφο της Νομικής. Ο αστυνόμος Χριστόφορος Μάρκου αναλαμβάνει να ερευνήσει την υπόθεση.
• Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί. Μικρά κεφάλαια, αγωνία, ωραία γραφή και ένα αναπάντεχο τέλος. Στους λάτρεις της Αγκαθα Κρίστι, προτείνω να το διαβάσουν χθες, μιας και μου θύμισε πολύ τον τρόπο γραφής της. Οι υπόλοιποι μπορείτε να ξεκινήσετε και απο σήμερα! 😜
June 10, 2023
Ναι το τελείωσα μέσα σε τρεις ώρες. Ναι το λάτρεψα από την πρώτη σελίδα. Ναι είχα να ενθουσιαστώ με αστυνομικό μυθιστόρημα εδώ και πολύ καιρό.
Το "Στον 5ο όροφο της νομικής" είναι πραγματικά ένα πάρα πολύ καλοδουλεμένο και καλογραμμένο βιβλίο. Παρόλο που βρήκα τον δολοφόνο από τα πρώτα κεφάλαια οι εξελίξεις με άφηναν κάθε φορά άναυδη.
Μπορώ να πω ότι ο τρόπος που όλα έκαναν κλικ στο τέλος ήταν απλά γαμάτος. Δεν έχω και πολλά να πω είναι ένα βιβλίο που σίγουρα θα πρότεινα σε όποιον θέλει να διαβάσει αστυνομικά.
Το "Στον 5ο όροφο της νομικής" είναι πραγματικά ένα πάρα πολύ καλοδουλεμένο και καλογραμμένο βιβλίο. Παρόλο που βρήκα τον δολοφόνο από τα πρώτα κεφάλαια οι εξελίξεις με άφηναν κάθε φορά άναυδη.
Μπορώ να πω ότι ο τρόπος που όλα έκαναν κλικ στο τέλος ήταν απλά γαμάτος. Δεν έχω και πολλά να πω είναι ένα βιβλίο που σίγουρα θα πρότεινα σε όποιον θέλει να διαβάσει αστυνομικά.
September 13, 2025
Το διάβασα μετά από το "Μυθιστόρημα με κλειδί" και το "Θάνατος επί σκηνής". Ομολογώ ότι ήταν το καλύτερο των τριών με εξαιρετική ανατροπή στο τέλος και αύξηση της αγωνίας μέχρι την αποκάλυψη.
Page-turner από τα λίγα.
Page-turner από τα λίγα.
September 6, 2023
Ο αγαπημένος μου σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας. Μοναδική και ιδιαίτερη γραφή. Πλοκή σε κρατάει καθηλωμένο, έως τη τελευταία σελίδα.
Read
February 9, 2023Ας ξεκινήσουμε λέγοντας πως ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης υπήρξε συμμαθητής μου. Στο -όχι τόσο μακρινό για μένα, πολύ μακρινό πια για τον ίδιο, που ζει μόνιμα στο Παρίσι- 2ο Λύκειο Ηρακλείου, στην Γ’ Δέσμη, εκείνος καθόταν με την Ελένη, εγώ με τη Δέσποινα. Και οι δύο περάσαμε στην πρώτη μας επιλογή -ο Χρήστος στη Νομική Αθηνών κι εγώ (με τη δεύτερη) Δημοσιογραφία στη Θεσσαλονίκη. Από τότε έχω να τον δω -δεν το λες και πρόσφατα!- μέχρι που συνάντησα το ονοματεπώνυμό του σε μία συνέντευξη και σκέφτηκα «μπα, συνωνυμία, ο παλιός μου συμμαθητής θα είναι τώρα δικηγόρος, όχι συγγραφέας». Επειδή όμως η περιέργεια και το χέρι μου με έτρωγαν, η αναζήτηση στο google με οδήγησε στο βιογραφικό του (εντάξει, και στη φωτογραφία του), οπότε, ναι, ήταν αυτός! Εγκληματολόγος και συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας με έδρα το Παρίσι. Not bad, Χρήστο!
Ομολογώ ότι ξεκίνησα το «Στον 5ο όροφο της Νομικής» διστακτικά. Νιώθω πως οι λάτρεις του αστυνομικού μυθιστορήματος, εμού συμπεριλαμβανομένης, θεωρούμε τους Έλληνες συγγραφείς που περπατούν σε αυτά τα τολμηρά μονοπάτια... ταμπού. Ωστόσο, ο Μαρκογιαννάκης, επίσης εραστής του είδους και δηλωμένος οπαδός της Αγκάθα Κρίστι, κατάφερε να χτίσει εξαιρετικά επιτυχημένα μια ιστορία που εξελίσσεται σχεδόν αποκλειστικά σε έναν τόπο: στον 5ο όροφο της Νομικής Σχολής Αθηνών, όπου εντοπίζονται δύο νεκροί, αμφότεροι συνδεδεμένοι με τον Τομέα Εγκληματολογίας.
Στο κυνήγι του δράστη και του ηθικού αυτουργού της διπλής ανθρωποκτονίας ένας παλιός γνώριμος της Σχολής, ο Χριστόφορος Μάρκου, ένας γήινος, καθημερινός, αλλά παράλληλα ευφυής και αφοσιωμένος αστυνόμος. Έχοντας γνώση αρκετών εμπλεκόμενων προσώπων και καταστάσεων λόγω του φοιτητικού παρελθόντος του στο ίδιο κτίριο, ο Μάρκου επικεντρώνει τις έρευνές του στο τμήμα της Νομικής, όπου αποκαλύπτονται επαγγελματικές κόντρες, ερωτικές αντιζηλίες, υπέρμετρες φιλοδοξίες, κρυμμένα πάθη και βαθιά θαμμένα μυστικά.
Η πλοκή θυμίζει παλιομοδίτικο αστυνομικό (είπαμε, επιρροές από Αγκάθα Κρίστι): είναι δομημένη με τρόπο που ναι μεν, δίνει το ψυχογράφημα των βασικών χαρακτήρων, δεν κουράζει δε και δεν υποχρεώνει τον αναγνώστη να... ξενιτεύεται σε διαφορετικούς χωροχρόνους. Ο συγγραφέας επιλέγει να στρέψει τον προβολέα στους υπόπτους και όχι στον αστυνόμο Μάρκου, ενώ φροντίζει στο τέλος να τους μαζέψει στον ίδιο χώρο για να τους... ξεψαχνίσει και να καταλήξει στην αποκάλυψη του δολοφόνου. Προσωπικά μάντεψα αρκετές φορές λάθος τον δράστη, αφού ο Μάρκου σου δίνει το κίνητρο στο πιάτο, αλλά το... παίρνει την τελευταία στιγμή, σερβίροντάς το σε διαφορετικό ύποπτο κάθε φορά, χωρίς να αφήνει κανέναν ανάμεσά τους -ούτε τον αναγνώστη, να εφησυχάσει ως τις τελευταίες γραμμές και τη λύση του εγκλήματος.
Ομολογώ ότι ξεκίνησα το «Στον 5ο όροφο της Νομικής» διστακτικά. Νιώθω πως οι λάτρεις του αστυνομικού μυθιστορήματος, εμού συμπεριλαμβανομένης, θεωρούμε τους Έλληνες συγγραφείς που περπατούν σε αυτά τα τολμηρά μονοπάτια... ταμπού. Ωστόσο, ο Μαρκογιαννάκης, επίσης εραστής του είδους και δηλωμένος οπαδός της Αγκάθα Κρίστι, κατάφερε να χτίσει εξαιρετικά επιτυχημένα μια ιστορία που εξελίσσεται σχεδόν αποκλειστικά σε έναν τόπο: στον 5ο όροφο της Νομικής Σχολής Αθηνών, όπου εντοπίζονται δύο νεκροί, αμφότεροι συνδεδεμένοι με τον Τομέα Εγκληματολογίας.
Στο κυνήγι του δράστη και του ηθικού αυτουργού της διπλής ανθρωποκτονίας ένας παλιός γνώριμος της Σχολής, ο Χριστόφορος Μάρκου, ένας γήινος, καθημερινός, αλλά παράλληλα ευφυής και αφοσιωμένος αστυνόμος. Έχοντας γνώση αρκετών εμπλεκόμενων προσώπων και καταστάσεων λόγω του φοιτητικού παρελθόντος του στο ίδιο κτίριο, ο Μάρκου επικεντρώνει τις έρευνές του στο τμήμα της Νομικής, όπου αποκαλύπτονται επαγγελματικές κόντρες, ερωτικές αντιζηλίες, υπέρμετρες φιλοδοξίες, κρυμμένα πάθη και βαθιά θαμμένα μυστικά.
Η πλοκή θυμίζει παλιομοδίτικο αστυνομικό (είπαμε, επιρροές από Αγκάθα Κρίστι): είναι δομημένη με τρόπο που ναι μεν, δίνει το ψυχογράφημα των βασικών χαρακτήρων, δεν κουράζει δε και δεν υποχρεώνει τον αναγνώστη να... ξενιτεύεται σε διαφορετικούς χωροχρόνους. Ο συγγραφέας επιλέγει να στρέψει τον προβολέα στους υπόπτους και όχι στον αστυνόμο Μάρκου, ενώ φροντίζει στο τέλος να τους μαζέψει στον ίδιο χώρο για να τους... ξεψαχνίσει και να καταλήξει στην αποκάλυψη του δολοφόνου. Προσωπικά μάντεψα αρκετές φορές λάθος τον δράστη, αφού ο Μάρκου σου δίνει το κίνητρο στο πιάτο, αλλά το... παίρνει την τελευταία στιγμή, σερβίροντάς το σε διαφορετικό ύποπτο κάθε φορά, χωρίς να αφήνει κανέναν ανάμεσά τους -ούτε τον αναγνώστη, να εφησυχάσει ως τις τελευταίες γραμμές και τη λύση του εγκλήματος.
Displaying 1 - 30 of 71 reviews