«Θα σου πουλήσω τον σπλήνα μου», λέει η Έμμα στον Σαν κι έτσι ξεκινά μια αλυσίδα από παράξενες συναλλαγές ανάμεσα στη νεαρή άνεργη και στον ιδιαίτερο παλιατζή που ενδιαφέρεται όχι για πλυντήρια αλλά για τους φρονιμίτες και την ερωτική αλληλογραφία της γυναίκας που τον καλεί στο σπίτι της. Ενώ εκείνος αγοράζει κι άλλα κομμάτια του κορμιού της εκείνη του αποκαλύπτει την ιδιόμορφη σχέση που είχε αναπτύξει με τον Λ.Ρ. και το πώς ο τελευταίος ήθελε να ξανακτίσει το σώμα της.
Πώς αποδομείς τον άλλον για να φτάσεις στον πυρήνα του; Μπορείς να αγοράζεις τους φρονιμίτες του και σε ποια τιμή; Ένα γλειφιτζούρι μπορεί να αποτελεί οικονομικό αντίτιμο; Υπάρχουν ιπτάμενα φυτά; Πώς πουλιέται μια καρδιά; Έχεις διαβάσει σελίδες από το ημερολόγιο του κυρίου Π.; Σου έχει σταθεί ποτέ ένα μήλο στο λαιμό;
"Ένα κορίτσι ζει κάτω απο το δέρμα μου Είναι ήσυχο, διακριτικό. Ουρλιάζει χαμηλόφωνα, δεν προκαλεί. Το ξέρω πάντως ότι με αγαπά παρότι μερικές φορές - από λάθος είμαι σίγουρη - δαγκώνει την ψυχή μου. Φαντάζομαι θα φταίει που μέσα μου επικρατεί σκοτάδι. Μα έτσι είναι τα σώματα τουλάχιστον μέχρι να σκιστουν στα δυο κάνεις δεν τα φωτίζει. " Υπερρεαλισμος, συμβολισμος στο έπακρο συνδυασμένα με απλή, ρυθμική (στα δικά μου αυτα και ματιά) γραφή. Σε δυο μέρες διαβάστηκε, μένει στο μυαλό πολύ περισσότερο.
Για πάρα πολλά (μα πάρα πολλά όμως) χρόνια για κάποιο λόγο, σνόμπαρα τους Έλληνες συγγραφείς. Πλην Καζαντζάκη, δεν είχα όρεξη να διαβάσω κανέναν. Χωρίς λόγο. Έτσι δηλαδή, γινάτι, απλά και μόνο επειδή μπορούσα. Τον τελευταίο καιρό όμως έχω ανοίξει τα μάτια μου (κατά κόσμον, έχω ξεσταβωθεί) και ως αποτέλεσμα είχα ορισμένες αξέχαστες αναγνωστικές εμπειρίες. Μία από αυτές είναι αναμφίβολα και το έργο της Λίνας Ρόκκου. Το Τέλος της Πείνας, είναι ένα βιβλίο Όνειρο. Μεταφορικά αλλά και στην κυριολεξία. Για να γίνω κάπως πιο σαφής, η πρωταγωνίστρια ερωτεύεται έναν παλιατζή στον οποίον και πουλάει τη σπλήνα της. Ή τον σπλήνα της. Είναι μία από τις ανούσιες διαφωνίες που έχει με τον εαυτό της. Μία από τις πολλές προφανώς που παρόμοιες τους, καθημερινά, έχουμε όλοι μας με τους εαυτούς μας. Σιγά σιγά λοιπόν, με το πέρασμα του χρόνου, το κορίτσι τον γνωρίζει καλύτερα και του πουλάει όλο και περισσότερα πράγματα μέχρι που στο τέλος... Δεν έχει σημασία τι γίνεται στο τέλος. Και γιατί να έχει άλλωστε. Κάθε μέρα είναι μία καινούρια πρόκληση, είναι μία καινούρια μέρα. Και ότι και αν γίνεται σε αυτή τη μέρα, η επόμενη μπορεί να είναι μία εντελώς διαφορετική αλλά και μία σκανδαλωδώς παρομοια εμπειρία. Σημασία στην περίπτωσή μας έχει πως η αφήγησή της είναι παιχνιδιάρικη, διασκεδαστική, της βγαίνει αγόγγυστα με αποτέλεσμα ο αναγνώστης το βιβλίο να το καταβροχθίζει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα, δεν το κρύβω, επένδυσα το χρόνο μου πάνω του, το διάβασα με τρομερή όρεξη και δεν με απογοήτευσε.
ενα σουρεαλιστικο βιβλιο με ωμές αλήθειες. μια πολύ καλή προσπάθεια πρωτοεμφανιζόμενης. αν είσαι νέος με όνειρα στην Ελλάδα του 2018, στην Εμμα θα βρεις πολλά κοινά στοιχεία. Θα ταυτιστείς μαζί της και θα δεις τον εαυτό σου ανάμεσα στις γραμμές. απηλαυσα πολύ την κ. Ρόκου. στα επόμενα...
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ένα απο τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτε. Τι είναι αυτο το βιβλίο; Ειναι όλες εκείνες οι αλλαγές που βιώνει το σώμα μας και το μυαλό μας κατα την διάρκεια ή μετα απο έναν μεγάλο έρωτα ανεξάρτητα αν είχε την επιθυμητή για μας εξέλιξη!
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ένα βιβλίο που αν ανοίξεις την πρώτη σελίδα θα το κλείσεις μόνο όταν φτάσεις στο τέλος. Διασκεδαστική αφήγηση που σε παρασέρνει μέσα στις σελίδες. Μια σουρεαλιστική ιστορία που νομίζω ότι θα βγάλει στον καθένα τα δικά του συναισθήματα και συμπεράσματα. Δεν υπάρχει πρέπει, δεν υπάρχει θέλω και σίγουρα δεν ξέρω αν θέλω να σου προτείνω να το διαβάσεις αλλά ξέρω ότι αν το διαβάσεις θα σου αρέσει. Έτσι, παράμ παπάμ επειδή μου άρεσε αλλά το θεωρώ αρκετά ιδιαίτερο για να το κατατάξω κάπου και να το προτείνω, έχουμε 4 αστεράκια.
Σάρκες έτοιμες για φάγωμα, μυρωδιές απο φυτά και ζώα, αίμα ζεστό που αναστατώνει τις αισθήσεις. Ρεαλιστικό και παράταιρο, γεμάτο έντονες εικόνες και αισθησιασμό, το πρώτο εγχείρημα της Λίνας Ρόκου, μας προετοιμάζει για τα -ελπίζω- επόμενά της δημιουργήματα.
Μια γυναίκα, ένας άντρας. Μια ιστορία, που ξετυλίγεται σαν κουβάρι. Ένα μυθιστόρημα διαφορετικό από τα υπόλοιπα: Το σώμα που δίδεται σιγά σιγά για να παραδοθεί ο νους. Η πολυπλοκότητα των σχέσεων μέσα από τη γραφή μιας, σχεδόν κινηματογραφικής, ιστορίας. Γεμάτο συμβολισμούς και με υπερρεαλιστική χροιά, η γραφίδα της Λ. Ρόκου σε ταξιδεύει παράλληλα σε σαρκικά και νοητικά επίπεδα. Εντός της πόλης χτίζει το λογοτεχνικό της επίπεδο. Στέρεο, με οσμές κυνικές –όχι καταχρηστικές– οδηγεί τους αναγνώστες της βασανιστικά στην ηδονή της εξέλιξης, της έκπληξης. Από τις περίεργες συναλλαγές των πρωταγωνιστών θ’ αναδυθεί το ερώτημα: «Τι κάνω;» για να έρθει η συγγραφέας να το επιμηκύνει σε «…τι κάνουμε;». Στη λογοτεχνία , όπου σχεδόν όλα έχουν ειπωθεί, το αιτούμενο και το ουσιαστικό είναι ο τρόπος με τον οποίο γράφεται κάτι και το εύρημά του. Η Λίνα Ρόκου με «Το τέλος της πείνας», με την ωραία λογοτεχνική της γραφή, είναι ευρηματική κι επιτυγχάνει το στόχο της. Δηλαδή, να κερδίσει τους αναγνώστες της. Την ευχαριστούμε.
Πραγματικά πρωτότυπο μυθιστόρημα. Αν ήταν ταινία σίγουρα θα την είχε σκηνοθετήσει η Κλερ Ντενί. Εξαιρετικός τρόπος αφήγησης και κάποια κεφάλαια πραγματικά ήταν έκπληξη. Την αγάπησα την ηρωίδα την Έμμα. Μπράβο στη Λίνα Ρόκου, έγραψε ένα θαυμάσιο τρυφερό, σκληρό, αισθησιακό, ερωτικό βιβλίο χωρίς ίχνος σάχλας. Ακόμα και οι δόσεις σουρεαλισμού της ιστορίας είναι τοποθετημένες μέσα στο σώμα του βιβλίου με τέτοιο τρόπο που εξυπηρετούν το όλο εγχείρημα. Επίσης το βιβλίο μιλάει και για τη γενιά της κρίσης, τις δυσκολίες, τη φτώχεια και τον αντίκτυπο που έχουν όλα αυτά στην ερωτική επικοινωνία. Ο τρόπος που διαλέγει κάποιες φορές η συγγραφέας να επικοινωνήσει τα συναισθήματα της ηρωίδας (περιλαμβάνοντας ας πούμε κάποια κεφάλαια που αντί η ηρωίδα να μας εξηγεί πώς νιώθει, το δείχνει μέσα από μικρά διηγήματα) είναι εξαιρετικά πρωτότυπος και αξιοθαύμαστος. Πολύ όμορφο βιβλίο.