Reunion

by Γιώργος Αράπογλου

Ιστορίες. Άλλοι τις ονειρεύονται, άλλοι τις δημιουργούν κι άλλοι τις ζουν. Εγώ έμεινα ακόμα στα όνειρα...
Ο Νίκος Χρήστου είναι ο πιο διάσημος ροκ σταρ της εποχής. Ο αστυνόμος Γιώργος Φάκας προσπαθεί να αναρρώσει από έναν σοβαρό τραυματισμό που του άφησε βαθιές ψυχολογικές πληγές. Όταν ο πρώτος βρίσκεται δολοφονημένος μετά από μια σειρά θριαμβευτικών συναυλιών, ο δεύτερος αναλαμβάνει την υπόθεση. Αυτό που δεν γνωρίζει κανείς είναι ότι οι δυο τους μοιράζονται ένα ιδιαίτερο κοινό παρελθόν. Το ταξίδι της αστυνομικής έρευνας ανάμεσα στη μουσική και τις εφηβικές αναμνήσεις θα οδηγήσει σε ξεχασμένους προορισμούς.
Το Reunion δεν είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι μια περιπλάνηση σε βαθιά κρυμμένες επιθυμίες και καταπιεσμένους πόθους. Μέσα από μια σειρά αναζητήσεων στο κοινό τους παρελθόν, συναντήσεις με μοιραίες γυναίκες και περιπλάνηση μέσα στη μουσική, την ερωτική διαστροφή και το αλκοόλ, η λύση του μυστηρίου βρίσκει όλους τους ήρωες να ανακαλύπτουν σκοτεινές πτυχές της προσωπικότητάς τους. Στο τέλος, όπως συμβαίνει και στη ζωή, κανένας πλέον δεν ακολουθεί τον δρόμο που είχε βαδίσει μέχρι τώρα.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

357 pages, Paperback

Published January 1, 2016

Reviews

[Άγγελος Χαριάτης]

Ο γνωστός δημοσιογράφος Γιώργος Αράπογλου μάς συστήθηκε ως συγγραφέας με το αστυνομικό μυθιστόρημα Reunion το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ownbook. Κι ασφαλώς περιμένω με αγωνία το επόμενο εκδοτικό του βήμα.
Έχοντας στο μυαλό μου τη λέξη Reunion δεν μπορούσα πάρα να ανατρέξω στην έννοια, στην ταύτιση με την ελληνική περιφραστική συνάντηση-επανένωση, η οποία χρησιμοποιείται κατά κόρον για να δηλώσει συγκεντρώσεις, συνεστιάσεις, νοσταλγικές βραδιές παλιών συμμαθητών. Πριν από καιρό ―πολύ καιρό για την ακρίβεια―, είχα και ο ίδιος γράψει ένα διήγημα ―από αυτά που δύνανται να λάβουν τον χαρακτηρισμό πρωτόλεια― με αυτόν τον τίτλο. Αντιλαμβάνομαι δηλαδή τι ακριβώς θέλει να δηλώσει ο συγγραφέας με τον τίτλο που δίνει στο βιβλίο του.
Επιστρέφω στα του Γιώργου Αράπογλου. Το Reunion είναι ένα αστικό ―θα τολμούσα να το ονομάσω― αστυνομικό μυθιστόρημα, με ελαφριές πινελιές επιρροής από νουάρ λογοτεχνία.
Όλα ξεκινάνε από τη δολοφονία του μεγαλύτερου ροκ σταρ της εποχής, του Νίκου Χρήστου ή αλλιώς Crist, παραπέμποντας εμμέσως στον Μεσσία. Εκείνος όμως δεν είναι ο Υιός του Θεού, πάρα μόνο ένας απόλυτος κυρίαρχος ―σχεδόν με τη μεσσιανική ερμηνεία― της εγχώριας μουσικής σκηνής.
Ο αστυνόμος Φάκας ―πρώην μουσικός, πρώην φίλος, πρώην ερωτευμένος― αναλαμβάνει την υπόθεση, θέλοντας από τη μια να εντοπίσει, συλλάβει, οδηγήσει στη δικαιοσύνη τον δολοφόνο του παιδικού του φίλου και από την άλλη να σώσει την καριέρα του που έχει αναντίρρητα, με μια αναπόδραστη οικειότητα, πάρει την κάτω βόλτα. Μόνο η Μαρία ― η ειδική ψυχολόγος του Σώματος― κι ασφαλώς ο ίδιος του ο εαυτός είναι τα ικανά στοιχεία να τον σταματήσουν από το να κυλήσει στην κατηφόρα με τελικό προορισμό τη βουτιά στην αιώνια λίμνη της λήθης. Ο προϊστάμενός του τού έχει απόλυτη εμπιστοσύνη, είναι εκείνος που τον είχε στηρίξει στις πιο δύσκολες και απαιτητικές στιγμές του επαγγέλματος.
Ξεκινώντας την αναζήτηση, θα έρθει αναγκαστικά, σχεδόν μοιρολατρικά και με μια δόση σαδισμού, αντιμέτωπος με το παρελθόν του. Θα το παρομοίαζα ως μετωπική σύγκρουση. Το reunion που τόσο ήθελε να αποφύγει ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του με προσκεκλημένους όλους τους παλιούς φίλους, κι έχοντας ως λαμπρό οικοδεσπότη ―απόντα ασφαλώς ως σώμα, αλλά ζώντα ως θύμηση― τον ροκ σταρ Νίκο Χρήστου.
Ο ήρωας του Γιώργου Αράπογλου, ο αστυνόμος Φάκας, μέσα από την έρευνα, ξορκίζοντας τα δικά του δαιμόνια και καλοπιάνοντας τους δαίμονες του παρελθόντος, είναι το ίδιο έτοιμος και ταυτόχρονα ανέτοιμος για όλα. Μέσα από την έρευνα ξεπηδά ο φιλεύσπλαχνος πατήρ Αναστάσιος, το ίδρυμα «Παιδιά τού Σολ», η καυλοπυρέσσουσα Ελένη Δαμίγου, η Ειρήνη, η αισθαντική Φιλιώ, ο μπερδεμένος Βασίλης, ο δικηγόρος Μηνούδης με το επαγγελματικό αγέλαστο πρόσωπο, ο δαιμόνιος, δαιμονικός και δαιμονισμένος καλλιτεχνικός μάνατζερ Τζόνι Μακρής.
Η γραφή είναι άμεση, στακάτη, χωρίς να σου αφήνει περιθώρια για να σκεφτείς, είναι ο ρυθμός, η ροή που σε βοηθάει να γυρίσεις τη σελίδα, μέχρι να φτάσεις στο τέλος της διαδρομής, να αποκαλυφθεί ο ένοχος, ενδεχομένως κι ο συνένοχος, μέχρι όλα να γυρίσουν σε μια κάποια κανονικότητα, μέχρι να σπάσει και πάλι ο κύκλος και φτου πάλι από την αρχή.