What do you think?
Rate this book
Magnus
Wanneer zijn jeugdliefde Caro het uitmaakt en een relatie begint met een singer-songwriter van luisterliedjes, rest Merlijn niets anders dan zijn ellende te compenseren met liederlijke uitspattingen. Dat lucht even op, tot er een bericht van zijn creditcardmaatschappij binnenkomt met de verontrustende mededeling dat er in zijn naam allerlei vreemde uitgaven zijn gedaan in een pretpark in Zweden. Het verlies van Caro, de drang naar avontuur en de steeds slechtere band met zijn vrienden doen Merlijn besluiten naar Stockholm af te reizen om de geheimzinnige dief te ontmaskeren. Een probleem: zijn epileptische aanvallen, waardoor hij stukken uit het meest recente verleden kwijt is.
Op zijn zoektocht in Zweden blijkt de waarheid verregaander gevolgen te hebben dan hij als amateurdetective kon vermoeden. Nieuwe ontmoetingen en bizarre onthullingen zorgen ervoor dat Merlijn zijn herinneringen aan zijn oude bestaan in Nederland grondig moet bijstellen.
Magnus is het spannende en ontroerende verhaal over het vreemdste jaar uit het leven van een twintiger. Ingehouden en haarscherp vertelt Arjen Lubach in zijn tragikomische roman over identiteit, spontaniteit en de noodzaak de gebaande paden links te laten liggen.
Op zijn zoektocht in Zweden blijkt de waarheid verregaander gevolgen te hebben dan hij als amateurdetective kon vermoeden. Nieuwe ontmoetingen en bizarre onthullingen zorgen ervoor dat Merlijn zijn herinneringen aan zijn oude bestaan in Nederland grondig moet bijstellen.
Magnus is het spannende en ontroerende verhaal over het vreemdste jaar uit het leven van een twintiger. Ingehouden en haarscherp vertelt Arjen Lubach in zijn tragikomische roman over identiteit, spontaniteit en de noodzaak de gebaande paden links te laten liggen.
495 pages, Dwarsligger
First published February 1, 2011
97 people are currently reading
1075 people want to read
About the author
Arjen Lubach
14 books237 followersArjen Lubach (1979) debuteerde in 2006 met de roman Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend, in 2008 gevolgd door het eveneens geprezen Bastaardsuiker. Zijn derde roman, Magnus, werd bekroond met de publieksprijs van de Dioraphte Jongerenliteratuurprijs.
In 2013 verscheen IV, dat genomineerd werd voor De Gouden Strop 2013 en de Crimezone Debuutprijs won. In 2014 verscheen de midprice-editie, waar Lubach een nieuw einde voor schreef. Hij zei hierover: 'Ik heb geen spijt van het oude einde. Maar het nieuwe einde heeft meer te maken met de huidige situatie in de wereld en de wereld van het boek.'
Sinds 2014 presenteert hij de razend populaire en alom geprezen satirische show Zondag met Lubach.
In 2013 verscheen IV, dat genomineerd werd voor De Gouden Strop 2013 en de Crimezone Debuutprijs won. In 2014 verscheen de midprice-editie, waar Lubach een nieuw einde voor schreef. Hij zei hierover: 'Ik heb geen spijt van het oude einde. Maar het nieuwe einde heeft meer te maken met de huidige situatie in de wereld en de wereld van het boek.'
Sinds 2014 presenteert hij de razend populaire en alom geprezen satirische show Zondag met Lubach.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 270 reviews
December 11, 2016
Voor Zondag Met Lubach blijf ik thuis en de Recensiekoning was één van de weinige websites die ik met passie bezocht: tijd om een roman van Lubach te lezen dus.
Magnus las ik in een weekend uit. Fijne schrijfstijl (met hier en daar opmerkelijke beschrijvingen met betrekking tot het gedrag van groepen mensen, waarin je jezelf helaas soms ook herkent), en het verhaal vond ik origineel en meeslepend. Een toneelschrijver die de regie over zijn eigen leven totaal niet in handen heeft maar toch probeert weer op de voorgrond te komen. Merlijn zou in zijn eigen stukken waarschijnlijk een figurant zijn. Fijn boek en ik ga zeker meer van Lubach lezen!
Magnus las ik in een weekend uit. Fijne schrijfstijl (met hier en daar opmerkelijke beschrijvingen met betrekking tot het gedrag van groepen mensen, waarin je jezelf helaas soms ook herkent), en het verhaal vond ik origineel en meeslepend. Een toneelschrijver die de regie over zijn eigen leven totaal niet in handen heeft maar toch probeert weer op de voorgrond te komen. Merlijn zou in zijn eigen stukken waarschijnlijk een figurant zijn. Fijn boek en ik ga zeker meer van Lubach lezen!
December 16, 2016
Recensie voor school, bevat spoilers
Merlijn Kaiser gaat als hij, nadat zijn vriendin hem heeft verlaten, te horen krijgt dat zijn creditcard bestolen wordt in Zweden op onderzoek uit. Hij vertrekt naar Zweden en komt er achter dat de verklaring in een verleden ligt waar hij niks vanaf wist.
Ik heb dit boek opgepakt omdat ik al eerder video’s van Arjen Lubach had gezien en benieuwd was hoe zijn schrijfkunsten waren. Ook heeft het een ongewone voorkant voor Nederlandse literatuur wat mijn aandacht heel erg trok. Felgeel met alleen zwart en rood. Het was een degelijk boek met een boeiend mysterie.
De opening van het boek is representatief van het leven van de hoofdpersoon. Merlijn zit al een half jaar te mokken over het vertrek van zijn vriendin Caro. Dit is niet het interessantste leven om te leiden, dus is het niet meteen pakkend, maar er wordt wel meteen een duidelijke sfeer geschept. Zijn leven is eentonig, en zijn vrienden ziet hij ook nooit.
Controle over het leven is zeker een intrigerend onderwerp om over te schrijven. Het is in zekere zin een ‘coming-of-age’ verhaal van iemand eind twintig. Door zijn ziekte heeft hij zich nog niet volledig ontwikkelt op jongere leeftijd en heeft zich op de achtergrond geplaatst.
Het einde is heel erg open. Je weet niet of Merlijn’s relatie met Cecilia afgelopen is, of hij weer terug gaat naar Caro, of hij zelf ook verhuist naar Zweden. Het einde lijkt er alleen op te wijzen dat hij de controle over zijn leven nog steeds niet echt heeft gevonden. Hij krijgt weer een hele ernstige epileptische aanval en Cecilia en Caro hebben meer aandacht voor elkaar dan voor hem. Dit is realistischer dan een happy end en dat is altijd bewonderenswaardig in een boek.
Het boek is ingedeeld in aktes I, II en III. Dit is omdat Merlijn een toneelstukschrijver is en dus zijn eigen leven ook zodanig in zou willen richten. Hij heeft nooit eerder dingen meegemaakt die het waard waren op te schrijven, maar dit avontuur verandert hem ook in een toneelstuk. Dit is een indeling die ik nog niet eerder had gezien en wekte dus meteen interesse.
Wanneer Merlijn Cecilia voor de tweede keer ontmoet, is er een halve pagina in het ‘jij-perspectief geschreven’. Dit is een manier om de lezer alvast te laten zien wat er gaat gebeuren. Het is net genoeg om je interesse te wekken over hoe het zich hiertoe zal ontwikkelen en niet genoeg om het boek weg te leggen met het idee het verhaal al te kennen.
Het boek zit vol flashbacks naar Merlijn’s tijd met Caro. In plaats van dat het eerste deel van het boek dit in een keer vertelt, is het verspreid. Niet omdat het niet interessant zou zijn om over Merlijn’s verleden te lezen, maar omdat op deze manier goed de parallellen tussen zijn relatie met Caro en die met Cecilia naar voren komen.
Lubach maakt regelmatig mooi gebruik van beeldspraak. Hij legt moeilijk beschrijfbare gevoelens op een bijzondere manier uit. Ook heeft hij grappige omschrijvingen van acties, zoals: “Ik verplaatste wat lucht,” als omschrijving van ademen.
Het gevoel geen controle over eigen leven te hebben is mij bekend, maar niet op de manier van Merlijn. Zijn epilepsie is de grootste beperkende factor. Hij mag niet autorijden, nooit alleen fietsen en moet vrijwel alles met iemand erbij doen. Het feit dat ik persoonlijk niet bekend ben met Merlijn’s beperkingen belette me er niet van met hem mee te voelen.
Hij gaat er niet altijd even slim mee om. Op weg naar Genève moet hij ook een stuk autorijden en dit doet hij zonder zijn situatie uit te leggen en dat gaat mis. Dit vond ik vreselijk dom, maar toen zijn reden bekend werd kreeg ik medelijden met hem.
Zijn uitleg vat eigenlijk de hele thematiek van het boek samen. Het geeft voor alle dingen die Merlijn doet een verklaring. Hij gaat naar Zweden om eindelijk eens iets speciaals te doen.
In het hele boek zitten opmerkingen die willen aangeven dat je huis niet per se je thuis is. Thuis hoeft überhaupt geen huis of zelfs een plek te zijn. Dit boek heeft dus het moraal: ‘Home is where the heart is.’ Met deze moraal ben ik het zeker eens. Mensen met een nare thuissituatie zullen zich waarschijnlijk niet prettig voelen in hun eigen huis. Of genoeg mensen die hun huis geen prettige omgeving vinden hebben geen geld om hun thuis te vinden.
Magnus is een goed geschreven boek met een redelijk interessant verhaal. De achterliggende gedachtes en thema’s waren zeer de moeite waard, maar het werkelijke verhaal interesseerde me niet heel wezenlijk. Akte III was het interessantst omdat de lezer hier eindelijk antwoorden kreeg op alle vragen. Het is zeker het lezen waard, maar een favoriet is het niet.
Merlijn Kaiser gaat als hij, nadat zijn vriendin hem heeft verlaten, te horen krijgt dat zijn creditcard bestolen wordt in Zweden op onderzoek uit. Hij vertrekt naar Zweden en komt er achter dat de verklaring in een verleden ligt waar hij niks vanaf wist.
Ik heb dit boek opgepakt omdat ik al eerder video’s van Arjen Lubach had gezien en benieuwd was hoe zijn schrijfkunsten waren. Ook heeft het een ongewone voorkant voor Nederlandse literatuur wat mijn aandacht heel erg trok. Felgeel met alleen zwart en rood. Het was een degelijk boek met een boeiend mysterie.
De opening van het boek is representatief van het leven van de hoofdpersoon. Merlijn zit al een half jaar te mokken over het vertrek van zijn vriendin Caro. Dit is niet het interessantste leven om te leiden, dus is het niet meteen pakkend, maar er wordt wel meteen een duidelijke sfeer geschept. Zijn leven is eentonig, en zijn vrienden ziet hij ook nooit.
Controle over het leven is zeker een intrigerend onderwerp om over te schrijven. Het is in zekere zin een ‘coming-of-age’ verhaal van iemand eind twintig. Door zijn ziekte heeft hij zich nog niet volledig ontwikkelt op jongere leeftijd en heeft zich op de achtergrond geplaatst.
Het einde is heel erg open. Je weet niet of Merlijn’s relatie met Cecilia afgelopen is, of hij weer terug gaat naar Caro, of hij zelf ook verhuist naar Zweden. Het einde lijkt er alleen op te wijzen dat hij de controle over zijn leven nog steeds niet echt heeft gevonden. Hij krijgt weer een hele ernstige epileptische aanval en Cecilia en Caro hebben meer aandacht voor elkaar dan voor hem. Dit is realistischer dan een happy end en dat is altijd bewonderenswaardig in een boek.
Het boek is ingedeeld in aktes I, II en III. Dit is omdat Merlijn een toneelstukschrijver is en dus zijn eigen leven ook zodanig in zou willen richten. Hij heeft nooit eerder dingen meegemaakt die het waard waren op te schrijven, maar dit avontuur verandert hem ook in een toneelstuk. Dit is een indeling die ik nog niet eerder had gezien en wekte dus meteen interesse.
Wanneer Merlijn Cecilia voor de tweede keer ontmoet, is er een halve pagina in het ‘jij-perspectief geschreven’. Dit is een manier om de lezer alvast te laten zien wat er gaat gebeuren. Het is net genoeg om je interesse te wekken over hoe het zich hiertoe zal ontwikkelen en niet genoeg om het boek weg te leggen met het idee het verhaal al te kennen.
Het boek zit vol flashbacks naar Merlijn’s tijd met Caro. In plaats van dat het eerste deel van het boek dit in een keer vertelt, is het verspreid. Niet omdat het niet interessant zou zijn om over Merlijn’s verleden te lezen, maar omdat op deze manier goed de parallellen tussen zijn relatie met Caro en die met Cecilia naar voren komen.
Lubach maakt regelmatig mooi gebruik van beeldspraak. Hij legt moeilijk beschrijfbare gevoelens op een bijzondere manier uit. Ook heeft hij grappige omschrijvingen van acties, zoals: “Ik verplaatste wat lucht,” als omschrijving van ademen.
Het gevoel geen controle over eigen leven te hebben is mij bekend, maar niet op de manier van Merlijn. Zijn epilepsie is de grootste beperkende factor. Hij mag niet autorijden, nooit alleen fietsen en moet vrijwel alles met iemand erbij doen. Het feit dat ik persoonlijk niet bekend ben met Merlijn’s beperkingen belette me er niet van met hem mee te voelen.
Hij gaat er niet altijd even slim mee om. Op weg naar Genève moet hij ook een stuk autorijden en dit doet hij zonder zijn situatie uit te leggen en dat gaat mis. Dit vond ik vreselijk dom, maar toen zijn reden bekend werd kreeg ik medelijden met hem.
“’Ik wilde graag rijden,’ zei ik. ‘Al mijn hele leven. Niets liever dan dat. De afgelopen uren waren geweldig. Een uitnodiging voor een feest waar ik nooit naartoe mocht.’ (p.274)
Zijn uitleg vat eigenlijk de hele thematiek van het boek samen. Het geeft voor alle dingen die Merlijn doet een verklaring. Hij gaat naar Zweden om eindelijk eens iets speciaals te doen.
In het hele boek zitten opmerkingen die willen aangeven dat je huis niet per se je thuis is. Thuis hoeft überhaupt geen huis of zelfs een plek te zijn. Dit boek heeft dus het moraal: ‘Home is where the heart is.’ Met deze moraal ben ik het zeker eens. Mensen met een nare thuissituatie zullen zich waarschijnlijk niet prettig voelen in hun eigen huis. Of genoeg mensen die hun huis geen prettige omgeving vinden hebben geen geld om hun thuis te vinden.
Magnus is een goed geschreven boek met een redelijk interessant verhaal. De achterliggende gedachtes en thema’s waren zeer de moeite waard, maar het werkelijke verhaal interesseerde me niet heel wezenlijk. Akte III was het interessantst omdat de lezer hier eindelijk antwoorden kreeg op alle vragen. Het is zeker het lezen waard, maar een favoriet is het niet.
October 30, 2014
absolutely horrible. it was a real struggle to get to the end of this book. I had to read this book for school. But let me tell you,
I WISH I CHOSE THAT OTHER BOOK.
what a waste of a time.
I WISH I CHOSE THAT OTHER BOOK.
what a waste of a time.
April 19, 2023
Remind me to never read a book written by a Dutch talk show host ever again.
June 2, 2014
Gewéldig boek. Het leven zit de Nederlandse Merlijn niet zo mee: hij heeft last van writer's block wat met een naderende deadlne niet zo handig is; hij wordt af en toe geplaagd door epilepsie-aanvallen; zijn vriendin heeft hem ingeruild voor een in haar ogen veel boeiendere persoonlijkheid en tot overmaat van ramp blijkt een duistere onbekende zich met zijn kredietkaart aan het amuseren te zijn in Zweden. Daat laatste geeft de doorslag en zorgt ervoor dat Merlijn hebben en houden in Amsterdam achterlaat en naar Zweden trekt, op zoek naar de man die zijn centen opdoet. Wat volgt is een geweldig verhaal waarbij heden en verleden nauwer met elkaar verwant blijken te zijn dan gedacht. Een road trip, niet alleen letterlijk door Nederland, Zweden en Zwitserland, maar ook door alle menselijke emoties die er zijn.
Lubach charmeert. Schitterende dialogen. Herkenbare situaties. Suggesties waar je al dan niet zelf op kan ingaan. En dat het geheel zich grotendeels in Zweden afspeelt en je zo ook een deel Zweedse cultuur en gebruiken meekrijgt (een bijzonder levendige omschrijving van het midsommernattgebeuren bijvoorbeeld, of Merlijn zijn verwondering over de manier waarop Zweden je begroeten, met een "hej" alsof ze je al jaren kennen) maakt het voor mij nog interessanter. Na de citytrip in Stockholm vorig jaar kon ik nu in het boek, dankzij de bijzonder accurate omschrijvingen van Lubach, als het ware mee door de stad lopen. Super!
***
Over zijn aanvallen en een bezoek aan de dokter:
"Waarom moet dit eigenlijk?" vroeg ik 's ochtends
""Je hebt last van aanvallen," zei mijn vader "dat weet je"
"Nee, ik heb aanvallen", zei ik "Maar ik heb er geen last van"
"Wij wel"….
Ik kon de gedachte dat ze dan maar een gat in zijn hoofd moesten boren niet onderdrukken
***
Op het moment dat ze met een beschadigde wagen de douane moeten passeren:
Ik dacht: nu gaat het mis. Nu stort het kaartenhuis in. Een kaartenhuis dat ik niet eens bewust had gebouwd, maar dat was ontstaan doordat iedereen die ik tegenkwam er zijn kaart tegenaan zette
***
Het enige wat je onderscheidt van diegene die je zou willen zijn, is dat wat je niet gedaan hebt.
Lubach charmeert. Schitterende dialogen. Herkenbare situaties. Suggesties waar je al dan niet zelf op kan ingaan. En dat het geheel zich grotendeels in Zweden afspeelt en je zo ook een deel Zweedse cultuur en gebruiken meekrijgt (een bijzonder levendige omschrijving van het midsommernattgebeuren bijvoorbeeld, of Merlijn zijn verwondering over de manier waarop Zweden je begroeten, met een "hej" alsof ze je al jaren kennen) maakt het voor mij nog interessanter. Na de citytrip in Stockholm vorig jaar kon ik nu in het boek, dankzij de bijzonder accurate omschrijvingen van Lubach, als het ware mee door de stad lopen. Super!
***
Over zijn aanvallen en een bezoek aan de dokter:
"Waarom moet dit eigenlijk?" vroeg ik 's ochtends
""Je hebt last van aanvallen," zei mijn vader "dat weet je"
"Nee, ik heb aanvallen", zei ik "Maar ik heb er geen last van"
"Wij wel"….
Ik kon de gedachte dat ze dan maar een gat in zijn hoofd moesten boren niet onderdrukken
***
Op het moment dat ze met een beschadigde wagen de douane moeten passeren:
Ik dacht: nu gaat het mis. Nu stort het kaartenhuis in. Een kaartenhuis dat ik niet eens bewust had gebouwd, maar dat was ontstaan doordat iedereen die ik tegenkwam er zijn kaart tegenaan zette
***
Het enige wat je onderscheidt van diegene die je zou willen zijn, is dat wat je niet gedaan hebt.
May 5, 2018
Tja. Zo'n beetje de reden dat ik weinig Nederlandse literatuur lees: veel introspectie en de schuld eerst buiten jezelf zoeken en uiteindelijk natuurlijk weer in jezelf vinden. Wat er mist is gewoon een goed verhaal.
Bovendien: de hoofdpersoon verwisselt 'manic pixie dream girl' nr. 1 gewoon voor een mpdg nr. 2 maar dan een jongere versie. En dat is gewoon saai.
Bovendien: de hoofdpersoon verwisselt 'manic pixie dream girl' nr. 1 gewoon voor een mpdg nr. 2 maar dan een jongere versie. En dat is gewoon saai.
May 5, 2017
Perfect example of modern Dutch literature: you think it must be profoundly intelligent, well written and stirring - but guess what: it's not.
I couldn't care less for the main character, Merlijn, let alone for his first love Caro (boring boring woman) and his new love Cecilia (an indifferent and plain girl). The few sex scenes are miserably written and the main plot is so implausible I really struggled to finish this book. So... On with something unputdownable, funny and lovable!
I couldn't care less for the main character, Merlijn, let alone for his first love Caro (boring boring woman) and his new love Cecilia (an indifferent and plain girl). The few sex scenes are miserably written and the main plot is so implausible I really struggled to finish this book. So... On with something unputdownable, funny and lovable!
September 11, 2021
Het is geweldig geschreven, hoewel ik de plot-twists al heel lang zag aankomen. Nog steeds was het een leuk verhaal. Ik raad het zeker aan.
August 3, 2025
Drie sterren, dat is een compromis tussen de twee helften van het boek. In het begin wilde ik bijna het boek wegleggen, ik vond het verhaal niet interessant, de schrijfstijl boeide niet en de personages vond ik verschrikkelijk. Vanaf ongeveer de helft begonnen er plotwendingen te komen waardoor ik wilde doorlezen. Ik leerde de hoofdpersoon beter kennen en er kwam spanning in het verhaal. De laatste paar hoofdstukken heb ik redelijk geboeid gelezen. Het einde was weer wat minder en er zijn iets te veel losse eindjes naar mijn smaak
November 22, 2012
Oorspronkelijk had ik nog nooit gehoord van het boek noch de auteur. Maar 318 pagina's later is dat (vanzelfsprekend) veranderd.
Het is alweer even geleden dat ik een boek, dat vanaf de beginne in het Nederlands is geschreven, moeilijk kon neerleggen. Nu gingen mijn ogen woord voor woord de bladzijden af terwijl mijn hart lichtjes sneller begon te kloppen. De intriges staan op de juiste plekken, je wil als lezer méér weten en blijft koortsig doorbladeren. Ik had niet veel moeite om me in te leven in Merlijn. In mijn online boekenclub werd er door iemand betwist dat hij het hoofdpersonage niet is, maar daar ben ik het niet mee eens. Merlijn Kaiser draagt het boek. Het gaat over zijn leegheid, gedachten en stille opleving.
Het heeft me allemaal in ieder geval heel erg benieuwd gemaakt naar ander werk van Arjen Lubach.
Het is alweer even geleden dat ik een boek, dat vanaf de beginne in het Nederlands is geschreven, moeilijk kon neerleggen. Nu gingen mijn ogen woord voor woord de bladzijden af terwijl mijn hart lichtjes sneller begon te kloppen. De intriges staan op de juiste plekken, je wil als lezer méér weten en blijft koortsig doorbladeren. Ik had niet veel moeite om me in te leven in Merlijn. In mijn online boekenclub werd er door iemand betwist dat hij het hoofdpersonage niet is, maar daar ben ik het niet mee eens. Merlijn Kaiser draagt het boek. Het gaat over zijn leegheid, gedachten en stille opleving.
Het heeft me allemaal in ieder geval heel erg benieuwd gemaakt naar ander werk van Arjen Lubach.
May 8, 2012
Magnus is een boek wat prettig leest en wat je steeds
weer oppakt omdat je wilt weten hoe het verder gaat.
Ik vind het knap dat Arjen Lubach mij bij de ontknoping
weet te raken met slechts 1 woord; veiligheid.
Ik vind het hoofdthema van dit boek toch liefde en als
je deze kwijt raakt, raak je je gevoel van veiligheid kwijt.
Goed boek.
weer oppakt omdat je wilt weten hoe het verder gaat.
Ik vind het knap dat Arjen Lubach mij bij de ontknoping
weet te raken met slechts 1 woord; veiligheid.
Ik vind het hoofdthema van dit boek toch liefde en als
je deze kwijt raakt, raak je je gevoel van veiligheid kwijt.
Goed boek.
Read
December 23, 2017Met moeite tot pagina 124 gekomen. Het verhaal en de personages wisten me niet te pakken. Alles lijkt te geforceerd, te gemaakt, te bedacht.
August 11, 2024
Bro was 5 pagina's verwijderd van een happy ending en die laatste paar pagina's maken er toch net geen happy ending van. Damn.
January 10, 2021
Tja kijk, het begon goed, maar al vanaf de eerste bladzijde zijn er veel omschrijvingen. Sommige doen er toe, maar er zijn er ook genoeg waar ik niks mee kan.
Na de flashback over de trein gaat het verhaal langzaam veder. Te langzaam, als je het mij vraagt.
Veder vind ik de personages wat saai, allemaal zo alledaags, op Magnus na, maar hoe en waarom hij deed wat hij deed werd niet duidelijk gemaakt.
Na de flashback over de trein gaat het verhaal langzaam veder. Te langzaam, als je het mij vraagt.
Veder vind ik de personages wat saai, allemaal zo alledaags, op Magnus na, maar hoe en waarom hij deed wat hij deed werd niet duidelijk gemaakt.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 8, 2022
Ik wilde niet stoppen met lezen. Over het leven van een man dat compleet overhoop raakt als de liefde van zijn leven een punt zet achter de relatie. Hij raakt in een bizar verhaal verwikkeld in Zweden, maar uiteindelijk vallen alle rare ontwikkelingen op hun plek. Mega goed bedacht. Maar echt. Aanradertje.
Read
January 25, 2021Een boek dat is geschreven door iemand die in hetzelfde jaar in hetzelfde land als jijzelf is geboren, is algauw een feest van herkenning. Zeker als er jeugdherinneringen worden opgehaald. Verder is het een fijn boek voor wie Stockholm en omgeving kent. Ik zag mezelf er weer lopen. Maar vooral is het toch een vrij ongeloofwaardig geheel, dat lekker wegleest.
October 17, 2025
Ja, ten eerste hoofdstukken bestaan uit aktes van 150 ebookpagina’s per hoofdstuk, je maakt me moe en verveeld 😂. Wel een leuke verhaallijn maar vond dat er niet zoveel actie in zat. Dat einde was echt 😩😬, eindigt met een vage zin. Ja echt leuk 🫤
November 12, 2023
Wat moet ik van dat einde maken???? 😭😭😭
February 13, 2024
Lubach's tv- en theatershows zijn altijd goed geschreven, dus ik was benieuwd naar deze roman van zijn hand. Het is een lekker geschreven, boeiend verhaal geworden, voor mij persoonlijk versterkt door de herkenbare setting van een Nederlander die een tijdje in een Zweedse studentenstad woont. Als al zijn boeken zo'n schrijfstijl en zulke interessante personages hebben, dan heb ik nog wat mooi werk te gaan.
February 19, 2024
Ik, euh... idk
August 7, 2024
Opzich leuk vermaak maar niet super verrassend ofzo en raar hoofdpersoon
September 25, 2024
Mooi geschreven en makkelijk leesbaar maar heel realistisch vond ik het niet.
November 2, 2017
Wel een oké boek.
January 23, 2022
Poëtisch, spannend, geweldig.
June 4, 2021
Verrassend veel plezier beleefd aan deze roman. Het duurde even voor ik het verhaal en de vertelstem uit de droogkomische Zondag met Lubach-sferen kon halen. Toen dat lukte werd het een stralend boek met creatieve plotwendingen, in een stijl die laveerde tussen aux serieux en ironisch.
Soms werden de dialogen wat clichématig, de verteller benoemt dat ook expliciet, maar als het vaker gebeurt neigt dat toch naar een wat geforceerde kunstgreep.
Wat ook leuk was is dat verschillende delen afspelen in plaatsen waar mijn jeugd ligt, fietsroutes die ik talloze malen op en neer ben gegaan en scholen waar ik rond heb gehangen. Al met al positief verrast door Magnus.
Soms werden de dialogen wat clichématig, de verteller benoemt dat ook expliciet, maar als het vaker gebeurt neigt dat toch naar een wat geforceerde kunstgreep.
Wat ook leuk was is dat verschillende delen afspelen in plaatsen waar mijn jeugd ligt, fietsroutes die ik talloze malen op en neer ben gegaan en scholen waar ik rond heb gehangen. Al met al positief verrast door Magnus.
September 8, 2016
Veel gebalanceerder dan dat andere boek dat ik onlangs van hem las. Het heeft een kop en een staart, een plot, onverwachte wendingen in dat plot, verwarring, zelfkritiek... Man, eigenlijk alles wat je graag in een roman zou willen aantreffen.
November 24, 2016
Sorry Arjen. Niet voor niets heb ik dit boek al twee keer onuitgelezen terug naar de bieb moeten brengen. Het boeit me gewoon niet.
January 2, 2020
Leuk boek.
January 10, 2022
Na Stoorzender gelezen te hebben van Arjen Lubach ben ik benieuwd geworden naar de overige boeken die hij heeft geschreven. Net als dat eerste boek was Magnus sfeervol van opzet. Het verhaal gaat goed van start, maar al snel komt het creditcardvoorval aan bod en de reactie van Merlijn, de hoofdpersoon, komt nogal onlogisch over. Je leest dan toch door, maar licht verstoord door dit voorval, wat eigenlijk de eerste stap is naar de rest van het verhaal. En dat vond ik persoonlijk jammer. Al met al is het namelijk best wel aardig bedacht. Niet super sterk, maar gewoon vermakelijk en dat kabbelde het hele boek zo door.
Uiteindelijk was het voor mij ook niet echt heel duidelijk waar het verhaal nou eigenlijk heen wilde, en zelfs na het uitlezen van het boek, komt het op mij over alsof het gewoon een vertelling is van een reeks voorvallen, zonder dat daar echt betekenis aan zit. Dat het boek Magnus heet snap ik wat dat betreft ook niet helemaal. Magnus is een hoofdpersoon die grotendeels bepalend is, maar het had ook Merlijn kunnen heten, of de naam van andere personages.
Het was geen slecht boek, ik heb me er ook wel mee vermaakt, maar in alles was het gewoon.... beige. middelmaat. dus daarom 2,5 ster, voor de moeite afgerond naar 3. Ik ben nog steeds wel benieuwd naar zijn andere boeken, maar hoop dat daar iets meer pit in zit dan in deze.
Uiteindelijk was het voor mij ook niet echt heel duidelijk waar het verhaal nou eigenlijk heen wilde, en zelfs na het uitlezen van het boek, komt het op mij over alsof het gewoon een vertelling is van een reeks voorvallen, zonder dat daar echt betekenis aan zit. Dat het boek Magnus heet snap ik wat dat betreft ook niet helemaal. Magnus is een hoofdpersoon die grotendeels bepalend is, maar het had ook Merlijn kunnen heten, of de naam van andere personages.
Het was geen slecht boek, ik heb me er ook wel mee vermaakt, maar in alles was het gewoon.... beige. middelmaat. dus daarom 2,5 ster, voor de moeite afgerond naar 3. Ik ben nog steeds wel benieuwd naar zijn andere boeken, maar hoop dat daar iets meer pit in zit dan in deze.
July 21, 2025
Toen ik zeventien was las ik Magnus voor het eerst. De pandemie was net begonnen en ik bracht mijn ochtenden lezend door met mijn kat op schoot. Het was ook de tijd van mijn eerste echte liefdesverdriet. Misschien juist daarom liet het boek zo’n indruk achter. Sommige gebeurtenissen bleven hangen als echo’s van iets wat ik zelf ook zo voelde al kon ik dat toen denk ik nog niet zo benoemen.
Wat me vooral bijbleef is de manier waarop plaatsen worden beschren. Elke stad, elk hotel, elk appartement waarin Merlijn zich bevindt, lijkt doordrenkt met een eigen sfeer, een temperatuur bijna. Melancholisch, loom, opgejaagd, koud, levend.
Nu ik iets ouder ben, kijk ik met een ander soort aandacht naar wat mij destijds ontging. Zo valt nu pas op dat Merlijn met bijna iedere vrouw in het boek een seksuele relatie aangaat, onder wie een meisje dat nét achttien is geworden. Toen ik zelf die leeftijd had, gleed dat detail geruisloos langs me heen. Nu schuurt het. Misschien omdat het pas later in je leven doordringt dat relaties tussen jonge vrouwen en oudere mannen niet zomaar neutrale feiten zijn, maar dat daar structuren achter schuilgaan waar je als lezer vragen bij gaat stellen.
Toch blijft de roman indruk maken. Het laat goed zien hoe een leven volledig in kan storten na een relatiebreuk maar ook hoe er weer iets moois opbloeit. De pijn is er (en mag er ook zijn) maar de liefde blijft. En er ontstaat ook nieuwe liefde en een misschien wel mooier leven. En ja, het plot is hier en daar ongeloofwaardig, de seksuele begeertes voorspelbaar mannelijk, en het perspectief vaak onvermijdelijk egocentrisch. Maar dit maakt het ook gewoon menselijk.
Vier sterren en over vijf jaar herlees ik de roman zeker weer.
Wat me vooral bijbleef is de manier waarop plaatsen worden beschren. Elke stad, elk hotel, elk appartement waarin Merlijn zich bevindt, lijkt doordrenkt met een eigen sfeer, een temperatuur bijna. Melancholisch, loom, opgejaagd, koud, levend.
Nu ik iets ouder ben, kijk ik met een ander soort aandacht naar wat mij destijds ontging. Zo valt nu pas op dat Merlijn met bijna iedere vrouw in het boek een seksuele relatie aangaat, onder wie een meisje dat nét achttien is geworden. Toen ik zelf die leeftijd had, gleed dat detail geruisloos langs me heen. Nu schuurt het. Misschien omdat het pas later in je leven doordringt dat relaties tussen jonge vrouwen en oudere mannen niet zomaar neutrale feiten zijn, maar dat daar structuren achter schuilgaan waar je als lezer vragen bij gaat stellen.
Toch blijft de roman indruk maken. Het laat goed zien hoe een leven volledig in kan storten na een relatiebreuk maar ook hoe er weer iets moois opbloeit. De pijn is er (en mag er ook zijn) maar de liefde blijft. En er ontstaat ook nieuwe liefde en een misschien wel mooier leven. En ja, het plot is hier en daar ongeloofwaardig, de seksuele begeertes voorspelbaar mannelijk, en het perspectief vaak onvermijdelijk egocentrisch. Maar dit maakt het ook gewoon menselijk.
Vier sterren en over vijf jaar herlees ik de roman zeker weer.
Displaying 1 - 30 of 270 reviews