What do you think?
Rate this book
Человек в футляре
Антон Павлович Чехов - один из величайших писателей и драматургов не только отечественной, но и мировой литературы, тончайший психолог, ироничный юморист, непревзойденный певец загадочной русской души во всем ее эмоциональном диапазоне, в котором от смешного до драматического - всего один шаг. В сборник вошли наиболее известные повести и рассказы Чехова - произведения забавные и трагические, порой прозрачно-поэтичные, порой саркастично-едкие. Щемящие и тонкие истории "несбывшейся любви" - "Дама с собачкой", "Дом с мезонином", "Ионыч" безжалостные в своей психологической обнаженности "женские и мужские портреты" - "Душечка", "Анна на шее", "Попрыгунья", "Крыжовник"... С детства знакомые печально-добрые "Ванька" и "Каштанка", откровенно, ВЗАХЛЕБ СМЕШНЫЕ "Мальчики", "Лошадиная фамилия", "Хирургия" - и многое, многое другое!
256 pages, Hardcover
First published January 1, 1898
18 people are currently reading
221 people want to read
About the author
Anton Chekhov
5,901 books9,775 followers
Antón Chéjov
(Spanish)
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
November 15, 2018
Господи, как грустно
August 10, 2025
Yunan dili müəllimi Belikov “bir qənbərqulu çıxmasın” qorxusuyla özünü hər şeydən təcrid etməyə çalışır, yaşamır, mövcuddur, ama bu tərzi də axırına çıxır.
Kitabda Çexovun bir neçə faciəvi hekayəsi yer alır: Qüssə, Rotşildin skripkası, Buqələmun, Çaxnaşma.
Kitabda Çexovun bir neçə faciəvi hekayəsi yer alır: Qüssə, Rotşildin skripkası, Buqələmun, Çaxnaşma.
March 31, 2020
мне кажется сейчас "человек в футляре" ещё более актуален, чем в годы написания. со всеми современными технологиями быть закрытым от общества, мнений и мира, ещё проще чем раньше. создал себе удобный информационный пузырь, заказал еду у доставщиков, общаешься в тележеньке с привычными людьми, ставишь в игнор тех кто не нравится и "оп!" ты уже он. чеховский человек в футляре.
коротенький рассказ на 14 страниц, не скучный и с закономерным концом. будьте открыты миру, живите полной жизнью, не будьте как Беликов.
коротенький рассказ на 14 страниц, не скучный и с закономерным концом. будьте открыты миру, живите полной жизнью, не будьте как Беликов.
July 20, 2022
Боже, воздаю хвалу тебе за то, что мне пришлось по программе читать с дочерью Чехова. Нужен какой-то точек, a push, что бы взяться за классику.
Как же хорошо читается, как же хорошо идёт, просто струится, как поэма
Как же хорошо читается, как же хорошо идёт, просто струится, как поэма
July 18, 2021
Обожаю рассказы Чехова! Этот рассказ поднимает тему "маленького" человека, что не мало важно. Беликов был весь спрятан, "в футляре", как его карманный ножик, сам не суетится, да и других порицает за активность.
"А разве то, что мы живем в городе в духоте, в тесноте, пишем ненужные бумаги, играем в винт, – разве это не футляр? А то, что мы проводим всю жизнь среди бездельников, сутяг, глупых, праздных женщин, говорим и слушаем разный вздор – разве это не футляр?"
"А разве то, что мы живем в городе в духоте, в тесноте, пишем ненужные бумаги, играем в винт, – разве это не футляр? А то, что мы проводим всю жизнь среди бездельников, сутяг, глупых, праздных женщин, говорим и слушаем разный вздор – разве это не футляр?"
March 7, 2018
после перерыва со школы, каждый рассказ становится откровением, прекрасно, когда никто не стоит над душой и не спрашивает, что ты думаешь (отвечать строго в рамках учительской точки зрения), читается легко и приятно.
February 9, 2011
The Person in a Case by Anton Chekhov
Is a story about Belikov – teacher of a Greece language in school. His motto throughout the story is to “make sure that nothing happens.” He is so paranoid and scared by everything in his life, that he even can’t marry a girl who he loves because he is afraid that something bad is going to happened from it. Interesting short novel, with unusual description of the character: brief, straight to the point, and very realistic. Could be a little boring to read because the plot is very obvious; however, could be very educational as well.
Is a story about Belikov – teacher of a Greece language in school. His motto throughout the story is to “make sure that nothing happens.” He is so paranoid and scared by everything in his life, that he even can’t marry a girl who he loves because he is afraid that something bad is going to happened from it. Interesting short novel, with unusual description of the character: brief, straight to the point, and very realistic. Could be a little boring to read because the plot is very obvious; however, could be very educational as well.
June 17, 2022
«Людина в футлярі»
«- Воно, звісно, як-то так, все це чудово, та як би чого не вийшло.»
Класний твір, попри ці українофобні фрази у ньому, я вловила сенс, шо ми не маємо бути людинками у футлярах. Обмежувати себе та інших, марнуючи дорогоцінне життя - справжній футляр!
«Тепер, коли він лежав у труні, вираз у нього був кротким, приємним, навіть веселим, ніби він був рад, шо нарешті його поклали в футляр, з якого він вже ніколи не вийде. Так, він досягнув свого ідеалу!»
«- Воно, звісно, як-то так, все це чудово, та як би чого не вийшло.»
Класний твір, попри ці українофобні фрази у ньому, я вловила сенс, шо ми не маємо бути людинками у футлярах. Обмежувати себе та інших, марнуючи дорогоцінне життя - справжній футляр!
«Тепер, коли він лежав у труні, вираз у нього був кротким, приємним, навіть веселим, ніби він був рад, шо нарешті його поклали в футляр, з якого він вже ніколи не вийде. Так, він досягнув свого ідеалу!»
June 4, 2025
Anton Çexov – Hekayələr
Çexovun “Parlaq İmzalar” nəşriyyatında “Qılaflı adam” adı altında çapdan çıxan hekayələr toplusuna eyniadlı hekayəsi ilə yanaşı “Qüssə”, “Rotşildin skripkası”, “Buqələmun”, “Çaxnaşma” hekayələri də daxildir.
"Qılaflı adam", "Человек в футляре"
Müəllifin “Qılaflı adam” hekayəsini digərlərindən fərqləndirən cəhətlərdən biri və birincisi yaradılan obraza verilən adın ümumişlək ada çevrilməsidir. Psixologiyanın “p”si olmayan bir dövrdə “qılaflı adam” - Belikova bu cür toplayıcı xarakteristika çıxarılması təkər kəşfindən öncə daxili yanma mühərikkinin ixtirasına oxşayır.
Kompozisiyası “hekayə içində hekayə” tərzində qurulan “Qılaflı adam” rus ədəbiyyatının simvolik əsərlərindən biridir. Eynilə Qoqolun “Şinel”i kimi “Qılaflı adam” da əsər bitdikdən sonra kağızların arasında qalmır, böyük bir kəsimi və ya vəziyyəti özündə əks etdirir, ardınca oxşar hallar və ya şəxslər onların adları ilə adlanmağa başlayır.
Müəllifin “Kiçik trilogiya”sının ilk hissəsi olan bu hekayə bütöv bir düşüncə tərzinin tənqididir: “Bir qəmbərqulu çıxmasa yaxşıdır” deyə-deyə, qəlbində daim qorxu ilə gəzən, dəyişikliklərdən, yeniliklərdən ehtiyat edən düşüncə tərzinin. Bu baxımdan “Qılaflı adam” sözün əsl mənasında da, məcazi mənasında da “qılaf” içində yaşayır: fikirlərində, geyimində, həyat tərzində, münasibətlərində hər zaman bir “qılaf” axtarır, Hər şeyin qaydaya uymasını, müəyyənləşdirilmiş çərçivədən çıxmamasını istəyir.
Bu baxımdan Belikovun yunan dili müəllimi olması da çox rəmzi xarakter daşıyır: 1860-cı illərdə klassik dillərin (qədim yunan və latın) öyrənilməsinə əsaslanan klassik təhsil sistemi gimnaziyalarda aristokratizmin, dolayısıyla mövcud hakimiyyətin qorunması vasitəsi kimi dəyərləndirilir, digər məktəblərdəki kimi sosializm və nihilizmin yayılmasına mane olurdu. Belikov da mühafizakar və bürokratik gimnaziya sisteminin əksidir. Məhz bu baxımdan Çexovun Taqanroqda təhsil aldığı gimnaziyanın qarşısında “Qılaflı adam” heykəlinin ucaldılması da qəşəng göndərmədir.
Ən pisi də odur ki, Belikovun “qılaflılığı” yoluxucudur, ətrafındakı insanlar da bu cür düşüncənin təsiri altındadır. Onlar da “Qılaflı adam”dan ehtiyat etdikləri üçün qəliblərə uyğun yaşayırlar. Sonda görürük ki, bir “qılaflı adam” bərabərdir bir “qılaflı cəmiyyət”ə. Bürokratik həyat tərzinin simvolu olan Belikov passiv, qorxaq və mənəvi durğun cəmiyyətə, dəyişmək istəməyən, özünə qapanmış kütlələrə işıq tutur.
Əsərdəki münaqişəni də bəyəndim: bir tərəfdən göstərilir ki, azadlıq olmadan yaşamaq mümkün deyil, digər tərəfdən isə insanın əslində azadlıqdan it kimi qorxduğu göstərilir. Bu səbəbdən ən absurd qaydalara belə asanlıqla tabe olurlar.
"Qüssə", "Тоска"
“Qüssə” hekayəsində oğlunu itirən arabaçı atanın post-travmatik vəziyyəti təsvir edilir. Arabaçı işinin başındadır, sərnişinləri şəhərin A nöqtəsindən B nöqtəsinə daşıyır, ancaq elə hey arabaya əyləşən şəxslərlə oğlu və itkisi barədə danışmaq istəyir. Onu isə heç kim dinləmək istəmir. Kişinin kədəri, xiffəti sərhədsizdir, ağırdır, ancaq bu kədərdən daha qorxulu bir şey varsa, o da kədərini bölüşəcək adamının olmamasıdır.
Anturaj da həmişəki kimi öz işini görür: hadisələrin cərəyan etdiyi şəhərə qar yağır, mənzərə ilə insanların soyuqluq və laqeydliyi ahəngdar görünür. Gecənin qaranlığı arabaçanın tənhalığını daha da qabardır.
"Rotşildin skripkası", "Скрипка Ротшильда"
“Rotşildin skripkası” arvadını itirdikdən sonra həyata baxışını qismən olsa da dəyişən Yakov İvanovdan bəhs edilir. Tabut düzəltməklə çörək pulu qazanan, xeyir-şər işlərində skripka ifa edən Yakovu maddi qazanc və zərərdən başqa heç nə düşündürmür. Arvadı öləndən sonra etinasız münasibətinə görə vicdan əzabı çəkir. Hekayənin sonunda yəhudilərə nə qədər nifrət etsə də, öz skripkasını həmkarı yəhudi Rotşildə verir.
Hekayənin əvvəlində Yakov üçün sadəcə qazanc vasitəsi olan skripka sonlara doğru anlamını dəyişir: o, artıq peşmanlıq, bağışlanma və miras anlayışlarını ifadə edir.
Rotşildin özü isə yəhudi mənşəyinə görə həmişə cəmiyyətin kənarlaşdırdığı fiqurdur. O, etnik kimliyi, həm də həssaslığı ilə Yakovun tam əksidir. Hekayənin sonunda Rotşild skripkanı qəbul edir. Məncə, bu, insanlıq körpüsünün qurulmasına bir işarədir.
"Buqələmun", "Хамелеон"
“Buqələmun” hekayəsi topludakı yeganə satirik hekayədir. Burada cəmiyyətin ikili standartları, riyakarlığı tənqid edilir.
Hadisələr bazar meydanında baş verir. Polis rəisi və köməkçisi meydanda bir itin bir adamın barmağını dişlədiyini görürlər. Əvvəlcə iti günahkar bilən polis rəisi itin yiyəsinin general olduğunu öyrəndikdən sonra buqələmun kimi mühitə uyğunlaşır və “rəngini”, mövqeyini qarşısındakı adamın statusuna uyğun dəyişir.
Bununla da səlahiyyət sahiblərinin sosial ədalətsizlik mənbəyi olduğu görünür: qanun-qayda yalnız zəiflər üçün keçərlidir, nüfuzlu şəxslər hər cür məsuliyyətdən yayına bilirlər.
"Çaxnaşma", "Переполох"
Topludakı sonuncu hekayə “Çaxnaşma”dır. Çexov yenə burada da müəyyən bir əxlaqi-didaktik mövzuya rutin müstəvidə aydınlıq gətirməyə çalışır.
Mürəbbiyə etmədiyi oğurluq əməlinə görə günahlandırılır. Ev sahibəsi onun otağında axtarış aparır, bu cür münasibətə dözməyən gənc qadın çalışdığı evi tərk etmək qərarına gəlir. Müəllif qərəzin formalaşdırdığı streoriplərin çox vaxt insanların gözündən pərdə asdığını və həqiqəti görməyə mane olduğunu göstərir. Və bu cür xaosda hər zaman elə düzgün insanlar tapılır ki, şübhə eyhamına belə dözmürlər.
Çexovun “Parlaq İmzalar” nəşriyyatında “Qılaflı adam” adı altında çapdan çıxan hekayələr toplusuna eyniadlı hekayəsi ilə yanaşı “Qüssə”, “Rotşildin skripkası”, “Buqələmun”, “Çaxnaşma” hekayələri də daxildir.
"Qılaflı adam", "Человек в футляре"
Müəllifin “Qılaflı adam” hekayəsini digərlərindən fərqləndirən cəhətlərdən biri və birincisi yaradılan obraza verilən adın ümumişlək ada çevrilməsidir. Psixologiyanın “p”si olmayan bir dövrdə “qılaflı adam” - Belikova bu cür toplayıcı xarakteristika çıxarılması təkər kəşfindən öncə daxili yanma mühərikkinin ixtirasına oxşayır.
Kompozisiyası “hekayə içində hekayə” tərzində qurulan “Qılaflı adam” rus ədəbiyyatının simvolik əsərlərindən biridir. Eynilə Qoqolun “Şinel”i kimi “Qılaflı adam” da əsər bitdikdən sonra kağızların arasında qalmır, böyük bir kəsimi və ya vəziyyəti özündə əks etdirir, ardınca oxşar hallar və ya şəxslər onların adları ilə adlanmağa başlayır.
Müəllifin “Kiçik trilogiya”sının ilk hissəsi olan bu hekayə bütöv bir düşüncə tərzinin tənqididir: “Bir qəmbərqulu çıxmasa yaxşıdır” deyə-deyə, qəlbində daim qorxu ilə gəzən, dəyişikliklərdən, yeniliklərdən ehtiyat edən düşüncə tərzinin. Bu baxımdan “Qılaflı adam” sözün əsl mənasında da, məcazi mənasında da “qılaf” içində yaşayır: fikirlərində, geyimində, həyat tərzində, münasibətlərində hər zaman bir “qılaf” axtarır, Hər şeyin qaydaya uymasını, müəyyənləşdirilmiş çərçivədən çıxmamasını istəyir.
Bu baxımdan Belikovun yunan dili müəllimi olması da çox rəmzi xarakter daşıyır: 1860-cı illərdə klassik dillərin (qədim yunan və latın) öyrənilməsinə əsaslanan klassik təhsil sistemi gimnaziyalarda aristokratizmin, dolayısıyla mövcud hakimiyyətin qorunması vasitəsi kimi dəyərləndirilir, digər məktəblərdəki kimi sosializm və nihilizmin yayılmasına mane olurdu. Belikov da mühafizakar və bürokratik gimnaziya sisteminin əksidir. Məhz bu baxımdan Çexovun Taqanroqda təhsil aldığı gimnaziyanın qarşısında “Qılaflı adam” heykəlinin ucaldılması da qəşəng göndərmədir.
Ən pisi də odur ki, Belikovun “qılaflılığı” yoluxucudur, ətrafındakı insanlar da bu cür düşüncənin təsiri altındadır. Onlar da “Qılaflı adam”dan ehtiyat etdikləri üçün qəliblərə uyğun yaşayırlar. Sonda görürük ki, bir “qılaflı adam” bərabərdir bir “qılaflı cəmiyyət”ə. Bürokratik həyat tərzinin simvolu olan Belikov passiv, qorxaq və mənəvi durğun cəmiyyətə, dəyişmək istəməyən, özünə qapanmış kütlələrə işıq tutur.
Əsərdəki münaqişəni də bəyəndim: bir tərəfdən göstərilir ki, azadlıq olmadan yaşamaq mümkün deyil, digər tərəfdən isə insanın əslində azadlıqdan it kimi qorxduğu göstərilir. Bu səbəbdən ən absurd qaydalara belə asanlıqla tabe olurlar.
"Qüssə", "Тоска"
“Qüssə” hekayəsində oğlunu itirən arabaçı atanın post-travmatik vəziyyəti təsvir edilir. Arabaçı işinin başındadır, sərnişinləri şəhərin A nöqtəsindən B nöqtəsinə daşıyır, ancaq elə hey arabaya əyləşən şəxslərlə oğlu və itkisi barədə danışmaq istəyir. Onu isə heç kim dinləmək istəmir. Kişinin kədəri, xiffəti sərhədsizdir, ağırdır, ancaq bu kədərdən daha qorxulu bir şey varsa, o da kədərini bölüşəcək adamının olmamasıdır.
Anturaj da həmişəki kimi öz işini görür: hadisələrin cərəyan etdiyi şəhərə qar yağır, mənzərə ilə insanların soyuqluq və laqeydliyi ahəngdar görünür. Gecənin qaranlığı arabaçanın tənhalığını daha da qabardır.
"Rotşildin skripkası", "Скрипка Ротшильда"
“Rotşildin skripkası” arvadını itirdikdən sonra həyata baxışını qismən olsa da dəyişən Yakov İvanovdan bəhs edilir. Tabut düzəltməklə çörək pulu qazanan, xeyir-şər işlərində skripka ifa edən Yakovu maddi qazanc və zərərdən başqa heç nə düşündürmür. Arvadı öləndən sonra etinasız münasibətinə görə vicdan əzabı çəkir. Hekayənin sonunda yəhudilərə nə qədər nifrət etsə də, öz skripkasını həmkarı yəhudi Rotşildə verir.
Hekayənin əvvəlində Yakov üçün sadəcə qazanc vasitəsi olan skripka sonlara doğru anlamını dəyişir: o, artıq peşmanlıq, bağışlanma və miras anlayışlarını ifadə edir.
Rotşildin özü isə yəhudi mənşəyinə görə həmişə cəmiyyətin kənarlaşdırdığı fiqurdur. O, etnik kimliyi, həm də həssaslığı ilə Yakovun tam əksidir. Hekayənin sonunda Rotşild skripkanı qəbul edir. Məncə, bu, insanlıq körpüsünün qurulmasına bir işarədir.
"Buqələmun", "Хамелеон"
“Buqələmun” hekayəsi topludakı yeganə satirik hekayədir. Burada cəmiyyətin ikili standartları, riyakarlığı tənqid edilir.
Hadisələr bazar meydanında baş verir. Polis rəisi və köməkçisi meydanda bir itin bir adamın barmağını dişlədiyini görürlər. Əvvəlcə iti günahkar bilən polis rəisi itin yiyəsinin general olduğunu öyrəndikdən sonra buqələmun kimi mühitə uyğunlaşır və “rəngini”, mövqeyini qarşısındakı adamın statusuna uyğun dəyişir.
Bununla da səlahiyyət sahiblərinin sosial ədalətsizlik mənbəyi olduğu görünür: qanun-qayda yalnız zəiflər üçün keçərlidir, nüfuzlu şəxslər hər cür məsuliyyətdən yayına bilirlər.
"Çaxnaşma", "Переполох"
Topludakı sonuncu hekayə “Çaxnaşma”dır. Çexov yenə burada da müəyyən bir əxlaqi-didaktik mövzuya rutin müstəvidə aydınlıq gətirməyə çalışır.
Mürəbbiyə etmədiyi oğurluq əməlinə görə günahlandırılır. Ev sahibəsi onun otağında axtarış aparır, bu cür münasibətə dözməyən gənc qadın çalışdığı evi tərk etmək qərarına gəlir. Müəllif qərəzin formalaşdırdığı streoriplərin çox vaxt insanların gözündən pərdə asdığını və həqiqəti görməyə mane olduğunu göstərir. Və bu cür xaosda hər zaman elə düzgün insanlar tapılır ki, şübhə eyhamına belə dözmürlər.
February 27, 2023
Моя любимая серия – кто скучал по хрусту французской булки? Тут можно почитать, как именно эта булка добывалась. Встречала в интернете мнение, что революция произошла не на фоне лишений и голода, а на фоне процветания империи, когда и так было уже хорошо, но захотелось, чтобы было ещё лучше. Чехов, конечно, умер за полтора десятка лет до 17 года, но не стоит питать иллюзий о радикальных изменениях под властью Николая II. Люди рассуждают о революции, находясь совершенно вне контекста жизни народа в ту пору; думают, что от нас подданные империи отличались только тем, что носили сарафаны и косоворотки, и сплетничали не в телеграме, а лёжа на печи. Крестьянки после восьмичасового рабочего дня забегали в трактир на чашечку кофе, чтобы обсудить с подружкой последний писк кокошниковой моды, а потом отправлялись в поликлинику сдать анализы на железо, – всё-таки пост, надо следить. Прямо как у Павических хазар, время течёт как вперёд, так и назад, и вот уже жизнь конца 19 и начала 20 века прекращается в простую стилизацию современной, а красные несут не коммунизм, а русский мир. Но вернёмся от зумерских фантазий к исторической реальности. Конец 19 века, ещё только предчувствие, предощущение больших перемен, только мысль о том, что так жить больше нельзя. У Чехова проблема уже показалась, налилась гноем, вот-вот лопнет, но герои остаются ещё старые – страдающие, мечущие, думающие и ничего не делающие. Они застыли на краю бурного потока, которым станет 20 век. Некоторые как собаки – всё понимают, но сказать не могут. Несправедливость видят, но в политической жизни не участвуют. Говорят, что у Чехова рассказы лишены смысла, какого-то поучения, которое так характерно для русской литературы, но для меня это не так. Напротив, он через эмоции подводит читателя к выводу: этот страдает, этот мучается в заточении, этот застрял в оковах мещанства. Мир жесток и безразличен к твоим бедам. Система прогнила. Остаётся сделать только последний шаг – понять, что с этим со всем делать. Наверное, меняться и менять что-то вокруг, но Чехов нам этого не говорит. Думайте сами, решайте сами. Четыре, потому что всё-таки мне не хватает какой-то стилевой насыщенности, и потому что в конечном итоге становится несколько однообразно – выбирай либо юмор, либо короткую зарисовку о страдании без начала и конца.
November 10, 2025
Со школьных времен не перечитывала Чехова, разве что пыталась осилить "Остров Сахалин" лет 5 назад, не получилось.
И вот, черт дернул: перечитала самые известные рассказы. И что я могу сказать? Стоило прочитать 1.5к книг (большая часть из которых - всякая контркультурщина), чтобы в итоге оказалось, что в школе были правы, и ничего лучше Чехова, Толстого, Лескова, Достоевского нет.
Я сейчас в каком-то читательском онемении, не знаю, как после "Тоски", "Дома с мезонином", "Крыжовника", "Скучной истории" вообще что-то читать. Как мне читать кирпичи современных романов, когда Чехов о самом главном смог сказать на паре страниц?
Ну и мне очень повезло - в руки попался именно этот сборник, и он просто отличный! Начинается с легких смешных рассказов, потом тебе разбивают сердце в пыль, под конец - ты себя чувствуешь чуть-чуть другим человеком. Это очень болезненный прекрасный читательский опыт.
И вот, черт дернул: перечитала самые известные рассказы. И что я могу сказать? Стоило прочитать 1.5к книг (большая часть из которых - всякая контркультурщина), чтобы в итоге оказалось, что в школе были правы, и ничего лучше Чехова, Толстого, Лескова, Достоевского нет.
Я сейчас в каком-то читательском онемении, не знаю, как после "Тоски", "Дома с мезонином", "Крыжовника", "Скучной истории" вообще что-то читать. Как мне читать кирпичи современных романов, когда Чехов о самом главном смог сказать на паре страниц?
Ну и мне очень повезло - в руки попался именно этот сборник, и он просто отличный! Начинается с легких смешных рассказов, потом тебе разбивают сердце в пыль, под конец - ты себя чувствуешь чуть-чуть другим человеком. Это очень болезненный прекрасный читательский опыт.
August 30, 2020
Brilliant, beautiful and bitter. The first three quarters of the book i was revelling in the deconstruction of vulgarity, banality and all types of filthy attitudes of people. I even noticed some of the behaviors in myself and felt shame. Wonderful. But then i started thinking - what does he propose in place of vulgarity? Enlightenment? Kindness for people's suffering? Education? Hard work? Perhaps honesty. It was hard to say because most of the times he was vague. I wonder if what he had in mind was just another form of vulgarity and self deception that he tried to protect from destruction by not stating it clearly. Nevertheless the stories were wonderful and very emotional.
December 7, 2018
"Была уже полночь. Направо видно было всё село, длинная улица тянулась далеко, верст на пять. Всё было погружено в тихий, глубокий сон; ни движения, ни звука, даже не верится, что в природе может быть так тихо. Когда в лунную ночь видишь широкую сельскую улицу с ее избами, стогами, уснувшими ивами, то на душе становится тихо; в этом своем покое, укрывшись в ночных тенях от трудов, забот и горя, она кротка, печальна, прекрасна, и кажется, что и звезды смотрят на нее ласково и с умилением и что зла уже нет на земле и всё благополучно. "
February 21, 2023
Nu beidzot, par spīti dažādiem personiskiem iemesliem, esmu šo pabeigusi! Pavisam lakonisks lasīšanas laikā dots zīmju vērtējums gandrīz katram iekļautajam stāstam -
Письмо к ученому соседу ***
Торжество победителя ***
Смерть чиновника **
Толстый и тонкий ?
Хирургия ***
Маска **
Егерь *
Тоска :(
Нахлебники :(
Панихида *
Враги **
Отец **
Неприятность ***
Попрыгунья **(*)
Палата Но. 6 *** :(
Володя большой и Володя маленький *
В усадьбе *
Анна на шее **
Дом с мезонином **~
Ионыч **+
Человек в футляре ***
Крыжовник **
О любви **
Душечка **
Дама с собачкой **
Письмо к ученому соседу ***
Торжество победителя ***
Смерть чиновника **
Толстый и тонкий ?
Хирургия ***
Маска **
Егерь *
Тоска :(
Нахлебники :(
Панихида *
Враги **
Отец **
Неприятность ***
Попрыгунья **(*)
Палата Но. 6 *** :(
Володя большой и Володя маленький *
В усадьбе *
Анна на шее **
Дом с мезонином **~
Ионыч **+
Человек в футляре ***
Крыжовник **
О любви **
Душечка **
Дама с собачкой **
January 21, 2019
Такой короткий рассказ, а сколько мыслей! Главный герой, придавая огромное значение ненужным мыслям и часто надуманным проблемам, не замечал, как мимо него проходит жизнь. Он спрятал себя и свою жизнь в "футляр" и хотел остальных людей засунуть в такой же. Тема актуальна и по сей день!
October 18, 2017
ура, наконец-то просвет: серия «Маленькая трилогия»; в остальном тоже восхитительно, но см. мои предыдущие замечания.
February 12, 2022
interesting book, recommend
July 9, 2022
Из-за того что это очень короткая повесть, много не могу сказать об этом. Достаточно интересно:)
September 25, 2022
Чехов классный. Читать, чтобы учиться быть краткой и емкой, вместо всех этих мыслью по древу. Невероятные описания. Малая форма. Хорошие сюжеты. Классика :)
July 11, 2012
Belikov the "Man in Shell" is teacher who always wears warm coat, galoshes, dark glasses and puts cotton in his ears and has an umbrella with him. He constantly is afraid and worries "if something happens". But he is not just eccentric character he influences his colleagues to make decisions he wants them to make, he has "suffocated" not only his colleagues but entire town. He is frightening, passive aggressive and miserable. He hates freedom, all new, remarkable and different.
It is unexpected when he starts to think about marriage with new history and geography teacher's Michael sister. Varenka is outgoing, fun loving woman from Ukraine. When Belikov sees Varenka and her brother on bicycles he is deeply disturbed after this incident he visits brother and sister's flat where he ties to give advice to Michael that riding bicycle is unacceptable and it can end with grave consequences for Michael and his sister.
Belikov personalizes fear of life and it is not surprising that Kovalenko's are these who plays great roles in Belikov's end.
It is unexpected when he starts to think about marriage with new history and geography teacher's Michael sister. Varenka is outgoing, fun loving woman from Ukraine. When Belikov sees Varenka and her brother on bicycles he is deeply disturbed after this incident he visits brother and sister's flat where he ties to give advice to Michael that riding bicycle is unacceptable and it can end with grave consequences for Michael and his sister.
Belikov personalizes fear of life and it is not surprising that Kovalenko's are these who plays great roles in Belikov's end.
December 31, 2018
Одна из моих любимых историй Чехова. Грустно, но очень жизненно. Хорошее напоминание о том, что надо жить полной жизнью, не усложнять и так нелегкое бытие и проще относиться к происходящему.
Мы надеваем футляр, чтобы спрятаться от насущных проблем, в надежде, что они пройдут стороной. В действительности, футляр нас не оберегает, а превращает в посредственность и лишает нашей индивидуальности и радужных красок жизни. Может казаться, что так жить легче, но это не жизнь, а бесцельное существование.
Мы надеваем футляр, чтобы спрятаться от насущных проблем, в надежде, что они пройдут стороной. В действительности, футляр нас не оберегает, а превращает в посредственность и лишает нашей индивидуальности и радужных красок жизни. Может казаться, что так жить легче, но это не жизнь, а бесцельное существование.
October 2, 2014
Это замечательное произведение, особенно, когда в жизни вы знаете "человека в футляре".
March 16, 2016
good comedy
Displaying 1 - 25 of 25 reviews