หอดอกบัว ลายมงคล เล่ม 6

หอดอกบัว ลายมงคล #6

by Teng Ping, 藤萍, เถิงพิง

ฮวาหรูเสวี่ยถอนใจคราหนึ่ง
"ในโลกนี้ที่น่าเบื่อที่สุดไม่มีใดเกินสังหารมนุษย์"
ทว่ากลับได้ยินหมอเทวดาผู้นี้เอ่ย
"ในโลกนี้ที่ง่ายดายที่สุดไม่มีใดเกินสังหารมนุษย์..."
ฮวาหรูเสวี่ยถอนใจอีกครา
"สังหารมนุษย์ล้วนเพราะมนุษย์มีตัณหา"
หลี่เหลียนฮวายิ้มบางกล่าวว่า
"ไร้ซึ่งตัณหาจะเป็นมนุษย์ได้อย่างไร"

Genres: China

218 pages, Paperback

Published March 1, 2018

About the author

Associated Names:
* Teng Ping (English)
* 藤萍 (Chinese)
* เถิงผิง (Thai)

Reviews

[Pollarin · Rating 5 out of 5]

อ่านจบแล้วความเฮฮาตลอดทั้งเรื่องถูกสูบออกไปหมดเลย...ถึงจะคิดไว้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ แต่นี่นิยายนะ ไม่ต้องสมจริงขนาดนี้ก็ได้ไหมอะ! ฮือออออออออออ

ตอนท้ายๆ ..ตั้งแต่หลี่เหลียนฮวาถูกจับตัวไป ตั้งแต่ตอนนั้นก็เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ พ่อบัวกลายเป็นตัวละครแบบที่เราชอบ คือมีรังสีเทพแผ่ออกมา บลาๆ แต่ตอนที่อ่านก็เศร้าแล้ว..เศร้าทุกสิ่งอย่าง ทั้งที่ตอนนั้นก็ยังไม่รู้ตอนจบ ไม่รู้ทำไมตอนอ่านถึงได้หน่วงในใจแบบนั้น

จบดีไหม...ดีนะ คือจบแบบนี้แหละดีที่สุด ก็เขาปูเรื่องกันมาแบบนี้แล้ว แต่ถึงแบบนั้นเราก็เศร้าอยู่ดี ยิ่งตอนแรกๆ สนุกเท่าไหร่ ตอนจบยิ่งทำให้เราร้องไห้หนักไปอีก

ตอนแรกนึกว่าจะตายโดยที่ไม่มีใครรู้ ตายแบบโดดเดี่ยวแล้ว พอรู้ว่ารอดก็ดี ก็คิดเหมือนคุณชายฟาง ดีแล้วที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่จากคนที่อยู่จุดสูงสุดขนาดนั้น มากลายเป็นแบบนี้ ถึงตอนนี้เหลียนฮวาจะไม่คิดมาก ไม่อะไร มีความสุขดี แต่เราก็ยังร้องไห้อยู่ดี

ทั้งๆ ที่ตลอดมาคุณชายฟางทำให้เราหัวเราะมาเสมอ ทำไมตอนโวยวายใส่เหลียนฮวาตอนจบถึงทำให้เราเศร้ามากขนาดนี้กันนะ คิดถึงหลี่เหลียนฮวาคนที่ทำตัวขี้กลัว คนที่ท่าทางเลิ่กลั่ก ซ่อนความเฉลียวฉลาดของตัวเองไว้ ถ้าเปิดเผยความเทพแล้วต้องเป็นแบบนี้..ไม่ต้องเทพแล้วได้ไหมอะ ฮือออ

ครึ่งเรื่องแรก ความตลกต่างๆ นานาต่อหน้าฮ่องเต้ ความแถของทั้งคู่เรื่องของร่วงจากฟ้า เฮ้ออออออ นึกย้อนไปแล้วก็เศร้า ตอนนี้หน่วงมากเลย ไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องที่ทำให้เราเบื่อเล่มแรกๆ จะทำให้เราซึมขนาดนี้

แต่ว่านะ..คนในหมู่ตึกไม่คิดหาทางรักษากันหน่อยเหรอ ทั้งที่คนทั่วไปยังมองออกว่าเหลียนฮวาอ่อนแอ ทำไมถึงปล่อยไปง่ายดายขนาดนั้น


ปล. ตอนจบ...เราคิดว่าเป็นตี๋เฟยเซิง มันน่าขำทั้งน้ำตาจริงๆ ต่อให้กลายเป็นแบบนี้เหลียนฮวาก็ยังจะไม่ยอมให้รู้ว่านั่นเป็นใคร ประโยคสุดท้ายของหนังสือนี่จริงๆ เลย!!

[B.B. the Short Legs · Rating 5 out of 5]

นิยายหกเล่ม นับว่าเล่มจบนี่ยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว เล่มก่อนหน้านี้ใช้เวลาอ่านเป็นสัปดาห์กว่าจะจบ แต่เล่มนี้อ่านรวดเดียวเลย เพราะมันเป็นเล่มปิดฉาก เฉลยทุกปม และขมวดท้ายเรื่องได้อย่างยอดเยี่ยมที่สุด ในขณะที่นิยายจีนหลายเรื่องมักตกม้าตายตอนเล่มจบ แต่เรื่องนี้ตรงกันข้าม ถือว่าจบได้สมบูรณ์แบบเท่าที่จะพล็อตเรื่องแบบนี้จะจบละ //ดีใจที่กัดฟันอ่านมาจบจบ เพราะเรื่องนี้มันสุดยอดที่เล่มท้ายจริง ๆ

[Nattapan · Rating 5 out of 5]

"หลี่เหลียนฮวา" is one of the unique characters I will never forget. The twists and turns of the plot will make you feel surprised and impressed.

With bittersweet ending, I could not hold back my tears and could not suppress my smile after I read the last sentence of the book.

[Noo · Rating 5 out of 5]

ตอนที่ 15 กระดาษกำเนิดเจดีย์สุขาวดี (ต่อ)
เป็นตอนต่อจากเล่ม 5 เฉลยเงื่อนงำต่างๆ ทั้งเจดีย์ที่หายไป การฆาตกรรมขุนนางต่อเนื่อง ทั้งชาติกำเนิดของฮ่องเต้ สุดท้ายฟางตัวปิ้งก็ได้แต่งงานเป็นราชบุรุษเขย

ตอนที่ 16 โลหิตเปื้อนกระบี่มนตรี
เป็นการถูกจับ (เกือบ) ตาย เข้าไปในพรรคมาร ได้ช่วยเหลือแต่ตี๋เฟยเชิง (ตอนช่วยกันดูมุ้งมิ้งอ่ะ นึกว่าจะพลิกเป็นนิยายวายซะแล้ว 555) และถล่มพรรคมารเสียที (ตัวบอสใหญ่พรรคมารแอบตายง่ายๆ โง่ๆ ไงก็ไม่รู้ โดนเหวี่ยงทีเดียว เละ!) ทลายปมเรื่องอวิ๋นปี่ชิวทรยศ อันนี้เดาไม่ยาก

ตอนที่ 17 นัดหมายที่ตงไห่
บทสุดท้ายแล้ว อ่านถึงย่อหน้านี้น้ำตาไหลเลย จบแบบบีบหัวใจหนักมาก

"แม้ตอนที่เสาะหาตัวพบ มือขวาของคนผู้นี้พิการไปแล้ว สองตาพร่ามัว สูญสิ้นสติสัมปชัญญะ ทึ่มทื่อเซ่อซ่าเหมือนสุนัขป่วยตัวหนึ่ง แต่...ไม่ตายก็ดีแล้วเฉกเช่นตอนนี้ จดจำเรื่องผิดถูกขัดแย้งไม่ได้ ไม่ฉลาดเฉลียวเจ้าปัญญาอีกต่อไป ชอบตกปลาก็ตกปลา ชอบปลูกผักก็ปลูกผัก ชอบเลี้ยงไก่ก็เลี้ยงไก่ บางครั้งตากแดดรับลม สนทนาพาทีกับผู้เฒ่าคนชราข้างบ้าน"

ไม่ตาย...ก็เหมือนตาย...

เอาเถอะ แอบคิดในใจ ผู้เขียนจะมีภาคต่อก็ได้ และสิ่งที่เห็นตอนนี้ หลี่เหลียนฮวาอาจจะแกล้งทำ แล้วหัวเราะเยาะฟางตัวปิ้งทีหลังก็ได้ //me...ปาดน้ำตา

สุดท้ายยังแอบเสียใจ นึกว่าตอนหลี่เหลียนฮวาออกจากสำนักสื้อกู้แล้วจะกลับหอดอกบัวไปหาหมาเหลืองซะอีก #หมากูอยู่ไหน TT

ที่สุดของเรื่องนี้ก็คงเป็นความปล่อยวาง ไม่ยึดมั่นถือมั่น แต่ก็รู้สึกช๊อคเบาๆ ที่จบแบบนี้ และออกจะรวบรัดไปสักนิดนึง เหมือนโควต้าหน้ากระดาษหมดประมาณนั้น รักคาแรคเตอร์พระเอกมากๆ

[Nok Yung · Rating 5 out of 5]

เป็นนิยายสืบสวนที่มีมุกตลกสอดแทรก อ่านง่าย ไม่ซับซ้อน การคลี่คลายก็ไม่ได้เน้นการไขคดีเหมือนนิยายสืบสวนทั่วไป เหมือนเป็นการเล่าเรื่องที่มีความลับผ่านตัวเอกซะมากกว่า (เพราะหลี่เหลียนฮวาจะออกมาเฉลยตอนจบเสมอ) แต่ละคดีก็มีเนือยบ้าง สนุกบ้าง ลุ้นบ้าง แต่รวมๆยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ!

"หลี่เหลียนฮวา"เป็นตัวละครที่มีเสน่ห์ ดึงดูดให้เราชอบนิยายเรื่องนี้ บุคคลิกขี้กลัว ลนลานหนี พูดปดได้อย่างน้ำไหลไฟดับ แต่จริงๆตัวละครนี้กลับมีความสามารถอย่างที่สุด รู้แจ้งในชีวิตยิ่งกว่าใคร ที่สำคัญรักพวกพ้องของตัวเองมาก ไม่ว่าจะเป็นสหายในอดีต หรือสหายในปัจจุบัน เขาจะช่วยเหลือโดยไม่คำนึงชีวิตตัวเองเลย (เพราะการใช้กำลังภายในรักษาผู้อื่น เหมือนเป็นลดอายุของตัวเอง แต่เขาก็ช่วยรักษาให้)

ตัวละครอีกตัวที่เราชอบคือ "ฟางตัวปิ้ง" ออกมาทีไรทำเราหัวเราะทุกที 555 ฟางตัวปิ้งก็เหมือนคุณชายที่อ่อนประสบการณ์ในการท่องยุทธภพ นิสัยใจร้อน โผงผาง อวดรวย แต่มีความซื่อสัตย์จริงใจ คำพูดติดปาก'เหลียนฮวาเดนตาย' แต่ก็ห่วงใย คอยช่วยเหลือหลี่เหลียนฮวาตลอดเวลา (ไม่ต้องจิ้นนะ นี่เป็นมิตรภาพล้วนๆ) เหลียนฮวาเองก็เหมือนเอ็นดูเขา ชอบแกล้งให้ฟางตัวปิ้งโมโหบ่อยๆ ^^

ตอนจบ..ถามว่ารับได้ไหม? เราโอเคกับตอนจบแบบนี้นะ (แม้จะสงสารเหลียนฮวา) แต่ถือว่าก็สมเหตุ���มผลกับการปูเรื่องมาตั้งแต่แรก

[Evy · Rating 5 out of 5]

เป็นนิยายที่ไม่กล้าอ่านเร็วๆ เพราะยิ่งอ่านยิ่งกลัวทำใจกับชะตาชีวิตของหลี่เหลียนฮวาไม่ได้

แต่โอเคกับตอนจบนะ ที่สุดแล้วหลี่เหลียนฮวาก็ได้พบกับความสุขจริงๆ สักที มีเพื่อนที่สามารถพึ่งพาได้จากใจจริงอย่างฟางตัวปิ้ง มีชีวิตที่สงบเรียบง่าย ตากแห เดินหมากกับศัตรูคนเดียวตลอดกาลของเขา

[Ploy · Rating 5 out of 5]

I'm impressed.

[Nuna Imruetai · Rating 4 out of 5]

สนุกใช้ได้ แฝงด้วยอารมณ์ขัน เสียแต่จบเศร้า อดหลั่งน้ำตาไปกับชะตากรรมพระเอกไม่ได้

[Natt · Rating 4 out of 5]

ทุกปริศนาคลี่คลายในเล่มนี้
ยุทธภพยังคงกล่าวขวัญถึง มหากระบี่เซียงอี๋
และอาการบาดเจ็บสิบกว่าปีก่อนนั้น ก็ทำให้หลี่เหลียนฮวา กลายเป็นคนเลอะเลือนคนหนึ่ง
จบได้ดี...

[Suwannee Duangmanee · Rating 5 out of 5]

อ่านจบพร้อมน้ำตา เศร้าเสียจริง เมื่อเรื่องราวถูกเปิดเผย จากศัตรู​กลายลืมเลือน บุญ​คุณ​ความแค้นถูกปล่อยวาง กลับคืนสู่ตัวตนในอดีต แต่สุดท้ายก็ไม่มีความหมายใด

[Paradisemedicine Trivisavavet]

จบได้เศร้าเว่อมากกกกกก ทั้งๆที่เตรียมใจมาตลอดตั้งแต่เล่ม 1 เพราะว่าก็ย้ำหลายรอบแล้ว ว่าต้องเป็นแบบนี้ นางมารนี่ตายง่ายมาก 555555 นึกถึงฉากในการ์ตูนซักเล่มที่เคยอ่านเลย