What do you think?
Rate this book
Μπλε Κομήτης #3
Μπλε κομήτης #3
Τριμηνιαίο περιοδικό κόμικ για ενηλίκους / Τεύχος #03 / Μάρτιος - Μάιος 2018
Αντώνης Βαβαγιάννης - Ο θάνατος
Editorial
Σπύρος Γιαννακόπουλος - Στην τροχιά των κόμικ
Angouleme - Κατερίνα Αβραάμ/Σπύρος Γιαννακόπουλος
Δημήτρης Παγώνας - Ασκήσεις Ηλεκτρομαγνητισμού
Σεπαρέ - Παναγιώτης Πανταζής/Γιάννης Βεσλεμές
Θοδωρής Δημητρόπουλος - Συνέντευξη Rutu Modan
Μπαμ! - Βασίλης Δημόπουλος
Νίκος Καμπασελέ/Σπύρος Δερβενιώτης - Το σύνδρομο Μαλτέζε
Το κρεβάτι - Έλενα Γώγου/Βασίλης Χειλάς
Aldo Shabani/Βαγγέλης Μπέκας - Κάτω από τη γέφυρα
Το νυχτοκάματο του τρόμου - Μαγδαληνή Βεντούρη
Κάλλια Παπαδάκη - Διήγημα: Μια ζωντανή καρδιά
Γυμνά οστά - Δημήτρης Κ. Πανταζής/Δημοσθένης Παπαμάρκος
Θανάσης Πέτρου/Δημήτρης Βανέλλης - Τόπος ψυχών
Ραλλού - Ίριδα Μούζου
Malk/Γιάννης Ράγκος - Μυρίζει αίμα
Sam3 Urban Canvas - Αλέξανδρος Σιμόπουλος
Έφη Θεοδωροπούλου - Ποπ κορν
Τελευταία Σελίδα - Κλήμης
Αντώνης Βαβαγιάννης - Ο θάνατος
Editorial
Σπύρος Γιαννακόπουλος - Στην τροχιά των κόμικ
Angouleme - Κατερίνα Αβραάμ/Σπύρος Γιαννακόπουλος
Δημήτρης Παγώνας - Ασκήσεις Ηλεκτρομαγνητισμού
Σεπαρέ - Παναγιώτης Πανταζής/Γιάννης Βεσλεμές
Θοδωρής Δημητρόπουλος - Συνέντευξη Rutu Modan
Μπαμ! - Βασίλης Δημόπουλος
Νίκος Καμπασελέ/Σπύρος Δερβενιώτης - Το σύνδρομο Μαλτέζε
Το κρεβάτι - Έλενα Γώγου/Βασίλης Χειλάς
Aldo Shabani/Βαγγέλης Μπέκας - Κάτω από τη γέφυρα
Το νυχτοκάματο του τρόμου - Μαγδαληνή Βεντούρη
Κάλλια Παπαδάκη - Διήγημα: Μια ζωντανή καρδιά
Γυμνά οστά - Δημήτρης Κ. Πανταζής/Δημοσθένης Παπαμάρκος
Θανάσης Πέτρου/Δημήτρης Βανέλλης - Τόπος ψυχών
Ραλλού - Ίριδα Μούζου
Malk/Γιάννης Ράγκος - Μυρίζει αίμα
Sam3 Urban Canvas - Αλέξανδρος Σιμόπουλος
Έφη Θεοδωροπούλου - Ποπ κορν
Τελευταία Σελίδα - Κλήμης
82 pages, Paperback
First published March 9, 2018
17 people want to read
About the author
Αντώνης Βαβαγιάννης
27 books63 followersΟ Αντώνης Βαβαγιάννης (ή Κουραφέλκυθρος) γεννήθηκε στην Αθήνα, χωρίς την άδειά του, το 1981. Αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΕΚΠΑ, ενώ παράλληλα σπούδαζε πιάνο και θεωρία της μουσικής στο Ωδείο Αθηνών. Εργάστηκε ως δάσκαλος, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Empty Frame και συμμετείχε στις πέντε πρώτες επίσημες κυκλοφορίες τους, και την ίδια περίοδο ξεκίνησε την καριέρα του ως δημιουργός του κόμιξ Κουραφέλκυθρα.
Τα Κουραφέλκυθρα μετράνε δεκαεπτά χρόνια αδιάκοπης παρουσίας, με περισσότερες από δέκα εκδόσεις και δεκάδες χιλιάδες followers στα social media.
Σήμερα ο Αντώνης δουλεύει παράλληλα ως γελοιογράφος του News24/7, ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο Nostos 100.6, ως οικοδεσπότης του podcast Δεν Είναι Καν Κουίζ, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του του αρέσει να γράφει βιογραφικά του εαυτού του στο τρίτο πρόσωπο.
Τα Κουραφέλκυθρα μετράνε δεκαεπτά χρόνια αδιάκοπης παρουσίας, με περισσότερες από δέκα εκδόσεις και δεκάδες χιλιάδες followers στα social media.
Σήμερα ο Αντώνης δουλεύει παράλληλα ως γελοιογράφος του News24/7, ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο Nostos 100.6, ως οικοδεσπότης του podcast Δεν Είναι Καν Κουίζ, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του του αρέσει να γράφει βιογραφικά του εαυτού του στο τρίτο πρόσωπο.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
September 30, 2018
Μου αρέσει που έχει βρει τους ρυθμούς του ο μπλε κομήτης πια. Ξεχώρισα από το τεύχος αυτό το "σεπαρε" κυρίως για το σχέδιο του, τη συνέντευξη με την Rutu Modan, που βρήκα απολαυστική, τον "τόπο ψυχών" και την ιστορία εμπνευσμένη από αληθινό έγκλημα στην Ελλάδα. Γενικά σαν σειρά νομίζω πως αυτή μου έχει φανεί η πιο ενδιαφέρουσα μέχρι στιγμής.
April 20, 2018
Βαθμολογία: ★★★★
Ο «Μπλε Κομήτης» έχει γίνει πλέον απολαυστική συνήθεια. Από το τρίτο τεύχος ξεχώρισα τις ιστορίες: Μπαμ!, Το κρεβάτι, Τόπος ψυχών και Ραλλού, ενώ αυτή τη φορά απογοητεύτηκα από το διήγημα.
Ο «Μπλε Κομήτης» έχει γίνει πλέον απολαυστική συνήθεια. Από το τρίτο τεύχος ξεχώρισα τις ιστορίες: Μπαμ!, Το κρεβάτι, Τόπος ψυχών και Ραλλού, ενώ αυτή τη φορά απογοητεύτηκα από το διήγημα.
June 10, 2018
Ακόμα ένα άνισο τεύχος, για μένα τουλάχιστον. Έχω έντονα την αίσθηση πως σε ορισμένα ζητήματα ψάχνει ακόμα τα πατήματά του, που αναμενόμενο είναι, θα πει κανείς, δεδομένου πως είμαστε μόλις στο τεύχος #3. Ωστόσο αρχίζω να διακρίνω μια παθογένεια στο προβλεπόμενο τσοντάκι του τέλους κάθε τεύχους, καθότι μοιάζει όλο και πιο βεβιασμένο.
Από highlights θα ξεχωρίσω καταρχήν το εξαιρετικό εξώφυλλο, το νεό installment του "Μυρίζει Αίμα" του Γιάννη Ραγκου, εικονογραφημένο από έναν άπαιχτο Malk και το "Σύνδρομο Μαλτέζε" από τους Καμπασελέ / Δερβενιώτη (και με ηχηρό κλείσιμο του ματιού σ' ένα βαθιά κομιξικό ζήτημα). Πολύ αξιοπρεπές βρήκα επίσης το noir "Κάτω από τη Γέφυρα" των Μπέκα / Shabani.
Για τα υπόλοιπα, κάποια ζητήματα υπόκεινται στο προσωπικό γούστο κι ένα-δυο είναι οριακά ενοχλητικά, αλλά πάντα προς αποφυγήν σύρραξης, τα κρατάω για τον εαυτό μου.
Από highlights θα ξεχωρίσω καταρχήν το εξαιρετικό εξώφυλλο, το νεό installment του "Μυρίζει Αίμα" του Γιάννη Ραγκου, εικονογραφημένο από έναν άπαιχτο Malk και το "Σύνδρομο Μαλτέζε" από τους Καμπασελέ / Δερβενιώτη (και με ηχηρό κλείσιμο του ματιού σ' ένα βαθιά κομιξικό ζήτημα). Πολύ αξιοπρεπές βρήκα επίσης το noir "Κάτω από τη Γέφυρα" των Μπέκα / Shabani.
Για τα υπόλοιπα, κάποια ζητήματα υπόκεινται στο προσωπικό γούστο κι ένα-δυο είναι οριακά ενοχλητικά, αλλά πάντα προς αποφυγήν σύρραξης, τα κρατάω για τον εαυτό μου.
May 31, 2018
[3.5 *]
Τρίτο τεύχος ο Κομήτης και βρίσκεται πλέον σε σταθερή τροχιά με ένα ακόμα υπέροχο εξώφυλλο. Ξεχωρίζω το δεύτερο μέρος από τα "Γυμνά οστά" σε σενάριο Δημοσθένη Παπαμάρκου και σχέδιο Δημήτρη Πανταζή, τον "Τόπο ψυχών" σε σενάριο Θανάση Πέτρου και σχέδιο Δημήτρη Βανέλλη (που βασίζεται στο ομότιτλο διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά), το "Μυρίζει αίμα" των Ράγκου-Malk. Αυτή τη φορά δε μου έκανε εντύπωση το διήγημα, δηλ. το "Μια ζωντανή καρδιά" σε σενάριο της Κάλλιας Παπαδάκη, πράγμα που ενισχύει την άποψή μου, έχοντας διαβάσει και το βιβλίο της "Δενδρίτες", ότι-προς το παρόν,τουλάχιστον-δεν μου ταιριάζει ιδιαίτερα.
Επειδή το διήγημα το θεωρούσα ένα από τα ατού του κόμιξ, αυτή τη φορά έμεινα λιιίγο ανικανοποίητη.
Τρίτο τεύχος ο Κομήτης και βρίσκεται πλέον σε σταθερή τροχιά με ένα ακόμα υπέροχο εξώφυλλο. Ξεχωρίζω το δεύτερο μέρος από τα "Γυμνά οστά" σε σενάριο Δημοσθένη Παπαμάρκου και σχέδιο Δημήτρη Πανταζή, τον "Τόπο ψυχών" σε σενάριο Θανάση Πέτρου και σχέδιο Δημήτρη Βανέλλη (που βασίζεται στο ομότιτλο διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά), το "Μυρίζει αίμα" των Ράγκου-Malk. Αυτή τη φορά δε μου έκανε εντύπωση το διήγημα, δηλ. το "Μια ζωντανή καρδιά" σε σενάριο της Κάλλιας Παπαδάκη, πράγμα που ενισχύει την άποψή μου, έχοντας διαβάσει και το βιβλίο της "Δενδρίτες", ότι-προς το παρόν,τουλάχιστον-δεν μου ταιριάζει ιδιαίτερα.
Επειδή το διήγημα το θεωρούσα ένα από τα ατού του κόμιξ, αυτή τη φορά έμεινα λιιίγο ανικανοποίητη.
March 27, 2018
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
Μπλε Κομήτης #3- Οι αλλαγές, οι ανταποκρίσεις και η μεγάλη επιστροφή
Ο Μπλε Κομήτης έφθασε αισίως το τρίτο τεύχος του και πλέον μπορούμε να πούμε πως δεν ήταν τελικά ένας διάτοντας αστέρας. Η αυξημένη ανάγκη για την παρουσία ενός περιοδικού που να συνδέει μεταξύ της την κόμικ κοινότητας της Ελλάδας και να την διαπλέκει με ένα τρόπο δημιουργικό αλλά και αξιολογικό φαίνεται πως βρήκε έναν άξιο ανάδοχο, κάτι που έλειπε μετά την απώλεια της Βαβέλ.
Επιπλέον, με μεγάλη χαρά διαπιστώνουμε πως ο χώρος των σελίδων του Κομήτη μπορεί να μην είναι άπειρος, όπως ο ιντερνετικός, έχει όμως και αυτός μια υπερβατική ικανότητα, η οποία κάνει το σύγχρονο κοινό, συνηθισμένο στην ευκολία του Διαδικτύου, να ανυπομονεί για την συνέχεια ιστοριών που αγάπησε μέσα από το χαρτί. Πολλές από αυτές, όπως λόγου χάρη τα Γυμνά Οστά, η δυστοπική ιστορία επιστημονικής φαντασίας σε σενάριο του Δημοσθένη Παπαμάρκου, αγαπήθηκαν πολύ και η συνέχεια τους ήταν σταθερό αίτημα, το οποίο φαίνεται πως θα ικανοποιείται. Μάλιστα, τα Γυμνά Οστά σύρθηκαν μέχρι το εξώφυλλο του 3ου τεύχους! Τι άλλο όμως είχε ο Κομήτης που μας απογείωσε αυτό το μήνα;
1.Η ανταπόκριση από το Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικ της Ανγκουλεμέ
Ο Κομήτης έχει δείξει πως δεν θέλει να είναι μόνο ένα περιοδικό ιστοριών και εργογραφίας, αλλά και ανάλυσης. Μπορεί τα νέα και οι πληροφορίες να ταξιδεύουν ταχύτατα, αλλά η καταγραφή τους (και μάλιστα με τόσο ενθουσιασμό όπως γράφει η σχεδιάστρια Κατερίνα Αβράαμ) και η μετέπειτα ενατένιση τους έχει την δική της αξίας. Ειδικά όταν η εμπειρία αυτή είναι το ταξίδι στην πρωτεύσουσα του ευρωπαϊκό κόμικ και μάλιστα στην τεράστια γιορτή του, που είναι το φεστιβάλ της Ανγκουλεμέ, το οποίο φέτος άνοιξε τις πόρτες του στο έργο 3 σημαντικών Ιαπώνων καλλιτεχνών, του Osamu Tezuka, του Naoki Urasawa και του Ηiro Mashima, αλλά και σε καλλιτέχνες από χώρες όπως η Συρία, η Αίγυπτος, το Ιράκ, το Μαρόκο, η Τυνησία το Λίβανο, η Παλαιστίνη και η Ιορδανία.
2.Σεπαρέ
Λατρεύουμε την Νορβηγία, την υπέροχα σουρεαλιστική και ατμοσφαιρική ταινία βρυκολάκων του Γιάννη Βεσλεμέ. Έτσι λοιπόν, όταν ο ίδιος ο δημιουργός της αναλαμβάνει να μας ξαναβυθίσει στα καταγώγια που συχνάζει ο Ζανό ο βρυκόλακας, δεν μπορούσαμε παρά να ενθουσιαστούμε. Η εικονογράφηση του Παναγιώτη Πανταζή μένει πιστή στο πολύχρωμο και cult χαρακτήρα του έργου, όπου αστροναύτες πίνουν για να ξεχάσουν τις εξωγήινες ερωμένες του, βαμπίρ προσφέρουν φρουτοσαλάτες και τα τριπαρίσματα δεν γίνονται μόνο από ναρκωτικά. Ιστορία γεμάτη ενέργεια, φαντασία αλλά και περισυλλογή κυρίως λόγω της τραγικότητας των χαρακτήρων. Ανυπομονούμε για περισσότερες τέτοιες ιστορίες ή έστω για νέες προβολές της Νορβηγίας!
3. Η συνέντευξη της Rutu Modan
Λίγο πριν την επίσκεψη της στο φετινό Comicdom Con, η Ισραηλινή Rutu Modan συζητά με τον Θοδωρή Δημητρόπουλο και εικονογραφείται από τον Παναγιώτη Μητσομπόνο. Η συνέντευξη περιλαμβάνει μια επαρκή ανάλυση του έργου της δημιουργού, τα θέματα της οποίας ενώ πηγάζουν από την εβραϊκή κληρονομιά της προσφυγιάς και της περιπλάνησης, δεν περιορίζονται εκεί. Πράγματι, η Μοdan, σε έργα όπως το The Property ή το Εxit Wounds, όπως αναφέρει και η ίδια, δεν αρκείται στο να γράψει μια απλή ιστορία, αλλά περισσότερο μια κατάσταση μεταβλητής τραγικότητας, όπου τα άτομα επηρεάζονται και την ίδια στιγμή δεν μπορούν να αντιδράσουν και να την αλλάξουν. Το μόνο που μπορούν να αλλάξουν είναι τελικά ο εαυτός τους. Tαυτόχρονα, η Modan δεν αφήνει έξω από την συζήτηση ούτε την δραματική κατάσταση των Παλαιστινίων, που βρίσκονται, όπως οι Εβραίοι στον Β Παγκόσμιο πόλεμο, εκδιωγμένοι από τα σπίτια τους…
4. Γυμνά Οστά
Η μεγάλη επιστροφή! Έχουμε ήδη αναφερθεί στο πόσο θετική ήταν η εντύπωση που μας έκαναν τα Γυμνά Οστά όταν τα είχαμε δει στο πρώτο τεύχος. Τώρα, αλλάζοντας σχεδιαστή και ύφος, αλλά καθόλου περιεχόμενο ή ατμόσφαιρα, τα Οστά επιστρέφουν και μας βάζουν ακόμα πιο βαθιά στην παράξενη συμβιωτική σχέση του ανθρώπου και της ανθρωποφάγας μηχανής που προσπαθούν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο οριακά κατεστραμένο. Δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στην κίνηση και χωρίς παράλληλη αφήγηση, το δεύτερο κομμάτι πατά πάνω στα θεμέλια του πρώτου. Έχοντας ήδη δώσει μια ιδέα του post-apocalyptic κόσμου τους, ο Δημήτρης Πανταζής και ο Δημοσθένης Παπαμάρκος μεταπηδούν από το χτίσιμο στην δράση και δίνουν το έναυσμα για μια πολύ πιο πολύπλοκη ιστορία…
5.Τόπος Ψυχών
Επιστρέφουμε μια άλλη μια φορά στο έργο του τρομερού Θανάση Πέτρου, ο οποίος αυτή τη φορά μας μεταφέρει σε ένα ταξίδι μέσα στην ιστορία, προσωπική και κοινωνική. Εικονογραφώντας το σενάριο του Δημέτρη Βανέλη (το οποίο με τη σειρά του βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά), ο σκιτσογράφος σκιαγραφεί μια ατμοσφαιρική ιστορία παράδοσης και πάρηχων του παρελθόντος, που ζωντανεύει μέσα από τις φασματικές σκιές του ασπρόμαυρου σχεδίου του. Το κατοικημένο μόνο από μνήμες χωριό της ελληνικής υπαίθρου, με την καμπάνα που ηχεί μόνη της και τις μελαγχολίες του καλεί τόσο τον πρωταγωνιστή όσο και μας, σαν μαγνήτης ενδοσκόπησης. Όμως τελικά το παρελθόν είναι φορτίο δυσβάστακτο, ακόμα και αν η αποδοχή του είναι το μόνο που ζητάς…
Μπλε Κομήτης #3- Οι αλλαγές, οι ανταποκρίσεις και η μεγάλη επιστροφή
Ο Μπλε Κομήτης έφθασε αισίως το τρίτο τεύχος του και πλέον μπορούμε να πούμε πως δεν ήταν τελικά ένας διάτοντας αστέρας. Η αυξημένη ανάγκη για την παρουσία ενός περιοδικού που να συνδέει μεταξύ της την κόμικ κοινότητας της Ελλάδας και να την διαπλέκει με ένα τρόπο δημιουργικό αλλά και αξιολογικό φαίνεται πως βρήκε έναν άξιο ανάδοχο, κάτι που έλειπε μετά την απώλεια της Βαβέλ.
Επιπλέον, με μεγάλη χαρά διαπιστώνουμε πως ο χώρος των σελίδων του Κομήτη μπορεί να μην είναι άπειρος, όπως ο ιντερνετικός, έχει όμως και αυτός μια υπερβατική ικανότητα, η οποία κάνει το σύγχρονο κοινό, συνηθισμένο στην ευκολία του Διαδικτύου, να ανυπομονεί για την συνέχεια ιστοριών που αγάπησε μέσα από το χαρτί. Πολλές από αυτές, όπως λόγου χάρη τα Γυμνά Οστά, η δυστοπική ιστορία επιστημονικής φαντασίας σε σενάριο του Δημοσθένη Παπαμάρκου, αγαπήθηκαν πολύ και η συνέχεια τους ήταν σταθερό αίτημα, το οποίο φαίνεται πως θα ικανοποιείται. Μάλιστα, τα Γυμνά Οστά σύρθηκαν μέχρι το εξώφυλλο του 3ου τεύχους! Τι άλλο όμως είχε ο Κομήτης που μας απογείωσε αυτό το μήνα;
1.Η ανταπόκριση από το Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικ της Ανγκουλεμέ
Ο Κομήτης έχει δείξει πως δεν θέλει να είναι μόνο ένα περιοδικό ιστοριών και εργογραφίας, αλλά και ανάλυσης. Μπορεί τα νέα και οι πληροφορίες να ταξιδεύουν ταχύτατα, αλλά η καταγραφή τους (και μάλιστα με τόσο ενθουσιασμό όπως γράφει η σχεδιάστρια Κατερίνα Αβράαμ) και η μετέπειτα ενατένιση τους έχει την δική της αξίας. Ειδικά όταν η εμπειρία αυτή είναι το ταξίδι στην πρωτεύσουσα του ευρωπαϊκό κόμικ και μάλιστα στην τεράστια γιορτή του, που είναι το φεστιβάλ της Ανγκουλεμέ, το οποίο φέτος άνοιξε τις πόρτες του στο έργο 3 σημαντικών Ιαπώνων καλλιτεχνών, του Osamu Tezuka, του Naoki Urasawa και του Ηiro Mashima, αλλά και σε καλλιτέχνες από χώρες όπως η Συρία, η Αίγυπτος, το Ιράκ, το Μαρόκο, η Τυνησία το Λίβανο, η Παλαιστίνη και η Ιορδανία.
2.Σεπαρέ
Λατρεύουμε την Νορβηγία, την υπέροχα σουρεαλιστική και ατμοσφαιρική ταινία βρυκολάκων του Γιάννη Βεσλεμέ. Έτσι λοιπόν, όταν ο ίδιος ο δημιουργός της αναλαμβάνει να μας ξαναβυθίσει στα καταγώγια που συχνάζει ο Ζανό ο βρυκόλακας, δεν μπορούσαμε παρά να ενθουσιαστούμε. Η εικονογράφηση του Παναγιώτη Πανταζή μένει πιστή στο πολύχρωμο και cult χαρακτήρα του έργου, όπου αστροναύτες πίνουν για να ξεχάσουν τις εξωγήινες ερωμένες του, βαμπίρ προσφέρουν φρουτοσαλάτες και τα τριπαρίσματα δεν γίνονται μόνο από ναρκωτικά. Ιστορία γεμάτη ενέργεια, φαντασία αλλά και περισυλλογή κυρίως λόγω της τραγικότητας των χαρακτήρων. Ανυπομονούμε για περισσότερες τέτοιες ιστορίες ή έστω για νέες προβολές της Νορβηγίας!
3. Η συνέντευξη της Rutu Modan
Λίγο πριν την επίσκεψη της στο φετινό Comicdom Con, η Ισραηλινή Rutu Modan συζητά με τον Θοδωρή Δημητρόπουλο και εικονογραφείται από τον Παναγιώτη Μητσομπόνο. Η συνέντευξη περιλαμβάνει μια επαρκή ανάλυση του έργου της δημιουργού, τα θέματα της οποίας ενώ πηγάζουν από την εβραϊκή κληρονομιά της προσφυγιάς και της περιπλάνησης, δεν περιορίζονται εκεί. Πράγματι, η Μοdan, σε έργα όπως το The Property ή το Εxit Wounds, όπως αναφέρει και η ίδια, δεν αρκείται στο να γράψει μια απλή ιστορία, αλλά περισσότερο μια κατάσταση μεταβλητής τραγικότητας, όπου τα άτομα επηρεάζονται και την ίδια στιγμή δεν μπορούν να αντιδράσουν και να την αλλάξουν. Το μόνο που μπορούν να αλλάξουν είναι τελικά ο εαυτός τους. Tαυτόχρονα, η Modan δεν αφήνει έξω από την συζήτηση ούτε την δραματική κατάσταση των Παλαιστινίων, που βρίσκονται, όπως οι Εβραίοι στον Β Παγκόσμιο πόλεμο, εκδιωγμένοι από τα σπίτια τους…
4. Γυμνά Οστά
Η μεγάλη επιστροφή! Έχουμε ήδη αναφερθεί στο πόσο θετική ήταν η εντύπωση που μας έκαναν τα Γυμνά Οστά όταν τα είχαμε δει στο πρώτο τεύχος. Τώρα, αλλάζοντας σχεδιαστή και ύφος, αλλά καθόλου περιεχόμενο ή ατμόσφαιρα, τα Οστά επιστρέφουν και μας βάζουν ακόμα πιο βαθιά στην παράξενη συμβιωτική σχέση του ανθρώπου και της ανθρωποφάγας μηχανής που προσπαθούν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο οριακά κατεστραμένο. Δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στην κίνηση και χωρίς παράλληλη αφήγηση, το δεύτερο κομμάτι πατά πάνω στα θεμέλια του πρώτου. Έχοντας ήδη δώσει μια ιδέα του post-apocalyptic κόσμου τους, ο Δημήτρης Πανταζής και ο Δημοσθένης Παπαμάρκος μεταπηδούν από το χτίσιμο στην δράση και δίνουν το έναυσμα για μια πολύ πιο πολύπλοκη ιστορία…
5.Τόπος Ψυχών
Επιστρέφουμε μια άλλη μια φορά στο έργο του τρομερού Θανάση Πέτρου, ο οποίος αυτή τη φορά μας μεταφέρει σε ένα ταξίδι μέσα στην ιστορία, προσωπική και κοινωνική. Εικονογραφώντας το σενάριο του Δημέτρη Βανέλη (το οποίο με τη σειρά του βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά), ο σκιτσογράφος σκιαγραφεί μια ατμοσφαιρική ιστορία παράδοσης και πάρηχων του παρελθόντος, που ζωντανεύει μέσα από τις φασματικές σκιές του ασπρόμαυρου σχεδίου του. Το κατοικημένο μόνο από μνήμες χωριό της ελληνικής υπαίθρου, με την καμπάνα που ηχεί μόνη της και τις μελαγχολίες του καλεί τόσο τον πρωταγωνιστή όσο και μας, σαν μαγνήτης ενδοσκόπησης. Όμως τελικά το παρελθόν είναι φορτίο δυσβάστακτο, ακόμα και αν η αποδοχή του είναι το μόνο που ζητάς…
January 27, 2022
Απολαυστικό τεύχος
Αγαπημένη ιστορία, και από θέμα πλοκής και από θεμα σχεδίου το "Κάτω από τη γέφυρα".
Αγαπημένη ιστορία, και από θέμα πλοκής και από θεμα σχεδίου το "Κάτω από τη γέφυρα".
Displaying 1 - 7 of 7 reviews