DAVAM

by Necmettin Erbakan

Turkiye'nin ilk yerli motor fabrikasini kurarken hangi esrarengiz olaylar yasandi! Almanya'daki unlu Kurhaus Oteli'nde yapilan cok gizli toplantiya nasil katildi? Bu esrarengiz toplantida konusulanlari duyunca hangi karari aldi! Sovyetler yikildiktan hemen sonra, donemin Rus Buyukelcisi Albert Cernisev Erbakan'dan ne istedi! Erbakan, Ankara'daki elcilikte uc gun boyunca Ruslara ne anlatti? Bir bayram sabahi asilan Saddam Huseyin ile, Bagdat'taki Baskanlik Sarayi'nin avizeli salonunda ne konustular? Saddam'a hangi tavsiyede bulundu? 1974 Baris Harekati sirasinda, Erbakan'a, "Kibris'a gerekirse kayikla cikarim" diyen komutan kimdi? Amerikan Savas Gemisine davet edilen Refah Partili milletvekillerine hangi gosteri yapildi! Kirgizistan Cumhurbaskani ile 4 saat boyunca ne konustu? 96 Yasindaki yasli Kirgiz'i aglatan olay neydi? Hepsi ve cok daha fazlasi, Davam'da… (Tanitim Bulteninden)

Genres: Politics

208 pages, Paperback

First published November 1, 2013

About the author

Necmettin Erbakan 29 Ekim 1926 tarihinde Sinop Kadı Vekili Mehmet Sabri ile Kamer Hanım’ın oğlu olarak Sinop’ta dünyaya geldi. Babası Mehmet Sabri Bey, Adana’nın Kozan ve Saimbeyli bölgesinde uzun süre hüküm sürmüş olan Selçuklu Türklerinin Kozanoğulları soyundan; Annesi ise Sinop’ un ileri gelen ailelerindendi. İlkokula Kayseri’de başlayan Erbakan, babasının tayininden sonra ilkokul öğrenimini Trabzon’da tamamladı. 1943 Yılında İstanbul Erkek Lisesi’ni birincilikle bitirdi. Üniversiteye sınavsız giriş hakkı kazanmasına rağmen kendisi sınava girmeyi tercih etti ve bu sınavı üstün başarıyla vererek üniversite öğrenimine ikinci sınıftan başladı. 1948 yılı yaz döneminde, İTÜ Makine Fakültesinden üstün başarı ile mezun olan Erbakan, aynı yılın 1 Temmuzunda Makine Fakültesi Motorlar Kürsüsünde asistan olarak göreve başladı. 1948 ile 1951 yılları arasında yeterlilik tezini hazırladı. Bu süreçte ders verme yetkisi sadece doçent ve profesörlere ait olmasına karşın, kendisine özel bir izin çıkarılması üzerine daha asistan iken Makine Fakültesinde ders vermeye başladı. İTÜ Erbakan’ı 1951 yılında Aachen Teknik Üniversitesinde ilmi araştırmalar yapmak, bilgi ve tecrübesini artırmak üzere Almanya'ya gönderdi. Almanya’da bulunduğu süre içerisinde Alman ordusu için araştırma yapan DVL araştırma merkezinde Profesör Schimit ile birlikte çalışmalar gerçekleştirdi ve hazırlamış olduğu doktora tezi ile Alman üniversitelerinde Doktor unvanını kullanmaya hak kazandı.

Alman Ekonomi Bakanlığı için motorların daha az yakıt kullanımı konusunda araştırmalar yapan ve bu konuda ilgili bakanlığa bir rapor sunan Erbakan’ın bu dönemde yazdığı dizel motorlarda püskürtülen yakıtın nasıl tutuştuğunu matematiksel olarak izah eden doçentlik tezi Alman ilim çevrelerinde büyük ilgi gördü. Tezin akademik dergilerde yayınlanmasının ardından, o tarihlerde Almanya’nın en büyük motor fabrikası olan DEUTZ motor fabrikalarının genel müdürü Prof. Dr. Flats tarafından Leopar tanklarının motorları ile ilgili araştırmalar yapmak üzere bu fabrikaya davet edildi. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Alman üniversitelerinde ilk Türk ilim adamı olan Erbakan, 1953’te doçentlik sınavını vermek üzere Türkiye’ye döndü ve bu sınavı başarıyla vererek henüz 27 yaşındayken Türkiye’nin en genç doçenti oldu. Araştırmalar yapmak üzere tekrar Almanya’ya giden Erbakan, burada yaklaşık 6 ay motor araştırmaları başmühendisi olarak görev yaptı. 1954-1955 yılları arasında askerlik görevini yerine getirdi.

1956 yılında Gümüş Motor A.Ş’ yi kurarak burada Türkiye’nin ilk yerli motorunu üretti. 1960 yılında Ankara’da yapılan Sanayi Kongresinde Gümüş Motorun yaptığı imalatları sunan Erbakan, Türkiye’de otomobil yapımı fikrini ortaya attı ve bu fikrin o zamanın yönetimince revaç görmesi üzerine Eskişehir Demiryolları CER atölyesinde “Devrim Otomobili” adıyla ilk yerli otomobili imal etti. 1965 yılında profesör oldu. 1967 yılında Nermin Erbakan ile evlendi ve aynı yıl Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği (TOBB) Genel Sekreterliğine seçildi.

1969 yılında TOBB başkanlığına seçilen Erbakan, hükümetin seçimleri iptal etmesi nedeniyle başkanlıktan ayrılmak zorunda kaldı. Aynı yıl içinde Konya’dan bağımsız milletvekili olarak seçilerek siyasete girdi. 17 Ocak 1970’te Milli Nizam Partisini (MNP) kurdu. MNP 1971 darbesi döneminde Anayasa Mahkemesi tarafından kapatılınca Erbakan 1972 yılında aynı kadroyla Milli Selamet Partisini (MSP) kurdu ve 1973 seçimlerinden %12 oy alarak 48 milletvekili ve 3 senatörle meclise girdi. 1973 seçimlerinden sonra Bülent Ecevit’in liderliğindeki CHP ile MSP hükümet ortağı oldu ve Erbakan bu hükümette devlet bakanı ve başbakan yardımcısı olarak görev yaptı. Bu dönemde Kıbrıs Harekâtı’nın yapılmasını savunan Erbakan’ın harekât sonrası adanın tamamının alınması konusunda ısrarcı olması sonucu Erbakan ile Bülent Ecevit arasında görüş ayrılığı yaşandı ve 17 Kasım 1974’te CHP-MSP koalisyon hükümeti dağıldı. CHP-MSP koalisyonunun bozulmasından sonra kurulan dörtlü koalisyonda yine Başb

Reviews

[Kevser · Rating 4 out of 5]

Zamanın büyük adamı, Erbakan adeta altın harflerle kendi ismini tarihe kazmış. Beni en çok etkileyen ise, tevazüsü, ve niyeti. Erbakan’ın hayatından anlayabiliriz ki başarının sırrı niyetten başlar. Bu kitapta çok iyi bir şekilde açıklanmakta. İlk önce milletimizin ve dünyanın sorunlarını, ve aynı zamanda bunların çarelerini kitapta bulabilirsiniz. Her gencin kesinlikle okuması gereken bir kitap. Dava şuuruyla dolup, Islahımız için Erbakan bu kitapla geleceğe ve gelecekteki nesillerede özen gösterip, onlara aktarmıştır.

[Cem Unlu · Rating 3 out of 5]

Dönemin ve Türk siyasi tarihinin çok önemli karakterlerinden Erbakan'ın hayat felsefesi. Sadece siyaset felsefesi ya da düşünceleri denemez çünkü yazdıklarının tamamı aynı zamanda bir yaşam biçimi anlatıyor. Düşüncelerine çok yerde katılmasam da Milli Görüşü fikir babasından okumak bana ve Türk siyaseti okumalarıma çok şey katacak. Eser, Erbakan'ın siyasi yaşamını değil olmasını arzu ettiği dünyayı ve Türkiye'yi anlatan bir yapıda. Yani siyasette yaşadıklarına değinmesine rağmen bunlar kitabın çok cüzi bir bölümünü teşkil ediyor. Düşüncelerini çok ama çok sade bir dille anlatmış o yüzden anlaşılma ile ilgili bir sıkıntı yok. Ancak bazen Erbakan'ın sosyal bilimler eğitimi almamasından ya da belki başka sebeplerden kaynaklı kimi düşünce dağınıklıkları var, bazı yerlerde konudan konuya atlamalar veya kendini tekrar eden paragraflar kafa karışıklıklarına sebebiyet veriyor. Başkalarının Erbakan hakkında düşüncelerini okumaktansa kendi ağzından neler düşündüğünü ve hayal ettiğini öğrenmeyi tercih edenler(ki bu bence olması gerekendir) için şiddetle tavsiye edilir.

[Seyfettin Tuncel · Rating 5 out of 5]

Necmettin Erbakan Okuma Notlarım
Necmettin Erbakan’ın Davam Kitabı Üzerine değerlendirmelerim, Necmettin Erbakan, 29 Ekim 1926’da Sinop’ta doğan Erbakan’ın babası, Kozanoğlu ailesinden ağır ceza hâkimi Mehmet Sabri Bey; annesi ise Sinop’un tanınmış ailelerinden Kamer Hanım’dır. Lise öğreniminin ardından İstanbul Teknik Üniversitesi’ne giriyor. Kendi anlatımına göre, lise birincilerinin sınavsız kabul edilme hakkı bulunmasına rağmen sınava girmeyi tercih ediyor. Başarısı sayesinde öğrenimine doğrudan ikinci sınıftan başlıyor. Üniversiteden 1948 yılında mezun olduktan sonra Makine Fakültesi Motorlar Kürsüsü’nde asistan olarak çalışmaya başlıyor.
1951 yılında araştırma yapmak üzere Almanya’ya gidiyor. Buradaki çalışmalarının önemli bir bölümünü dizel motorlarda püskürtülen yakıtın tutuşmasının matematiksel olarak açıklanması oluşturuyor. Özellikle soğuk hava şartlarında motorların çalışmasını güçleştiren sorunlarla ilgileniyor. Savaş sırasında Almanların yaşadığı motor problemleri de bu çalışmaların arka planında yer alıyor.
Almanya yıllarında dikkatini çeken yalnızca motor teknolojileri değildir. Karşısında, İkinci Dünya Savaşı’nın yıkımını henüz üzerinden atamamış, şehirleri harabeye dönmüş bir ülke vardır. Buna rağmen fabrikalar çalışmakta, sanayi yeniden kurulmaktadır. Yıkım büyüktür; fakat üretme iradesi ayaktadır. Türkiye Zirai Donatım Kurumunun Alman fabrikalarına verdiği motor siparişlerini görmesi de bu ortamda zihninde önemli bir soruyu doğuruyor: Bu motorlar neden Türkiye’de üretilmesin?
Gümüş Motor’un kuruluşuna uzanan düşünce böyle şekilleniyor. Yaklaşık iki yüz ortak bir araya geliyor; insanlar kendi imkânlarından ayırdıkları paralarla bir motor fabrikası kurmaya çalışıyor. Ancak girişim, daha kuruluş aşamasında ciddi bir maliyet artışıyla karşılaşıyor. Erbakan’ın verdiği rakamlara göre, doların 2,80 liradan 9 liraya yükselmesi, yaklaşık 6 milyon liraya kurulması planlanan fabrikanın maliyetini 25 milyon lira civarına çıkarıyor. Henüz üretime başlamadan teşebbüsün sırtına ağır bir mali yük biniyor.
İlk motorların geliştirilmesi sırasında standartlara uygunluk konusunda da çeşitli engellerle karşılaşılıyor. Erbakan, Avrupa’daki benzer motorlar için esas alınan 5,6’lık teknik değere karşılık kendi motorlarında bu değerin 5,7 olması nedeniyle itirazlarla karşılaştıklarını anlatıyor. Çalışmalar sürdürülüyor ve söz konusu değer 5,5’e indiriliyor. Kendilerine yöneltilen teknik itirazı, motoru daha da geliştirerek karşılıyorlar.
Mart 1960’ta seri üretime geçiliyor. Bu defa da ithal motorların fiyatlarındaki sert düşüş Gümüş Motor’u zor durumda bırakıyor. Kitapta aktarıldığına göre, daha önce yaklaşık 10 bin liraya satılan ithal motorların fiyatları önce 5 bin liraya, ardından 2 bin liraya kadar düşürülüyor. Erbakan, bu süreci yerli üretimi baskılayan bir fiyat rekabeti ve damping uygulaması olarak değerlendiriyor. Türkiye’de motor üretilmediğinde yüksek fiyatlarla satılan ürünlerin, yerli üretici ortaya çıkınca birdenbire ucuzlamasını sıradan bir piyasa hareketi olarak görmüyor.
Aynı dönemde katıldığı bir otomobil kongresinde ürettikleri motoru tanıtıyor. Türkiye’nin ancak tarımsal ürünler yetiştirebileceği yönündeki anlayışa, ortaya konmuş bir eserle karşılık veriyor. Motor üretilmiştir; “yapılamaz” hükmünün karşısında artık elle tutulur bir cevap vardır. Burada mesele, ülkenin kendi mühendislerine, emeğine ve üretim kabiliyetine güvenmesidir.
Adnan Menderes’in de Gümüş Motor’a ilgi gösterdiğini ve girişimi desteklemek amacıyla 1 milyon 300 bin dolarlık döviz tahsisi sağladığını aktarıyor. Bununla birlikte dönemin genel ekonomik ortamını, ithalatın ağırlık kazandığı bir yapı olarak tasvir ediyor. Marshall yardımları çerçevesinde Türkiye’ye gelen traktörler, otobüsler, kamyonlar ve diğer araçlar üzerinden yerli sanayiyle dışarıdan alıma dayalı ekonomik düzen arasındaki gerilimi anlatıyor. Türkiye’nin satın alan bir ülke olarak kalmasıyla üreten bir ülkeye dönüşmesi arasındaki tercih, bu hatıraların temel meselesidir.
Odalar Birliğindeki görev dönemine ilişkin hatıralarında aynı eleştiri, kaynakların paylaşılması meselesine dönüşüyor. Verdiği örnekte, 20 milyon dolarlık bir kaynağın 19 milyonunun İstanbul’daki ithalatçılara ayrılmasını, Anadolu’daki üreticilerin imkânlara erişememesinin göstergesi olarak sunuyor. 1966’daki görev döneminde bu kaynakları Anadolu’ya yönlendirdiğini, bunun da çıkarları etkilenen çevrelerin tepkisini üzerine çektiğini söylüyor. Böylece sanayileşmenin önündeki engelleri yalnızca teknik yetersizliklerde veya sermaye eksikliğinde aramıyor. Kaynağın kime verildiğini, kimin önünün açıldığını ve kimin bekletildiğini sorguluyor. Üretim, aynı zamanda bir tercih ve iktidar meselesi hâline geliyor.
Sanayi ve kalkınma hatıralarından insanın yaratılışına geçişi de bu düşünce dünyasının devamıdır. Onun anlatısında düşünmek, üretmek ve sorumluluk üstlenmek birbirine bağlıdır. İnsanın eserden müessire, yani ortaya konmuş eserden onu meydana getirene ulaşabilmesi üzerinde duruyor. İnsanın kendisini ve kâinatı tanımasını, Rabbini tanımasına açılan bir yol olarak değerlendiriyor.
Doğruyu yanlıştan ayırt etme, varlıklar üzerinde düşünme ve aralarındaki ilişkileri kavrama kabiliyetini ilimlerin doğuşuyla ilişkilendiriyor. Bir parkta dolaşan insanla bir kedinin aynı çevreyle kurduğu ilişkinin farklılığını örnek veriyor. İnsanın güzellik, sanat ve anlam üzerine düşünme yönünü vurguluyor. İnsan, gördüklerinin sebeplerini ve anlamını araştırabilen bir varlık olarak ele alınıyor. Böylece üretim meselesi, insanın aklına ve varlığı anlamlandırma sorumluluğuna bağlanıyor.
Bu sorumluluğun hangi ölçülerle yerine getirileceği sorusu, Erbakan’ı hak ile batıl ve doğru ile yanlış arasındaki ayrıma getiriyor. Ona göre doğru ve yanlış, zamana, mekâna ve şartlara göre değişebilir. Yağmurlu havada şemsiye kullanmak yerinde bir davranışken yağmurun olmadığı bir durumda aynı davranış gereksiz olabilir. Ancak hak ile batıl arasındaki ayrımı böyle değerlendirmiyor; bunların değişmeyen esaslara dayandığını söylüyor.
Bu yaklaşımın merkezine cihat kavramını yerleştiriyor. Cihadı yalnızca savaşla sınırlamıyor; insanın kendisini ıslah etmesini, olgunlaştırmasını ve başkalarına yararlı olmak için çalışmasını da bu kavramın içinde görüyor. Oruç ve zekât gibi ibadetlerin belirli zamanları veya ölçüleri bulunmasına karşılık cihadı, insanın ömrü boyunca gücü yettiğince sürdürmesi gereken bir sorumluluk olarak değerlendiriyor.
Cihadın önemini anlatırken namazın dinin direği, cihadın ise zirvesi olduğunu bildiren rivayetlere başvuruyor. Sahabenin cihada denk bir ibadet bulunup bulunmadığını sorması üzerine verilen, sürekli ibadet etmeye güç yetirmenin zorluğunu vurgulayan cevabı aktarıyor. Böylece cihadı, insanın bütün hayatına yön veren bir gayret olarak ele alıyor.
Siyaset anlayışı da bu çerçevede şekilleniyor. Siyaseti, insanlara faydalı olma ve hakkı hâkim kılma gayretinin bir parçası olarak değerlendiriyor. “Biz siyaset yapmıyoruz, cihat ediyoruz” sözünü bu anlamda kullanıyor. Ona göre siyasetle ilgilenmediğini söylemek, dinin toplumsal hayatı ve yönetimi ilgilendiren hükümlerinden uzak durmak anlamına geliyor. “Siyaset beni ilgilendirmiyor demek, Kur’an’ın yarısı beni ilgilendirmiyor demektir” ifadesiyle düşüncesini keskin biçimde ortaya koyuyor. Siyaset, kişinin ilgisine göre hayatına alıp çıkarabileceği tali bir uğraş olmaktan çıkıp toplumsal sorumluluğun parçasına dönüşüyor.
Bu nedenle Müslümanların yalnızca bireysel ibadetlerle yetinmesini eleştiriyor. Yaklaşık iki yüz yıldır sürdürüldüğünü söylediği irtica kampanyalarının, Müslümanları toplumsal ve siyasi sorumluluklarından uzaklaştırdığını savunuyor. “Namaz kılan köleler” ifadesiyle, ibadetlerini yerine getirse de içinde yaşadığı düzen üzerinde söz sahibi olamayan insanları kastediyor. Eleştirisinin hedefi açıktır: İnsanın ibadet etmesine izin verilirken hayatını belirleyen düzen hakkında söz söylemesinin dışlanması. Dinin kişisel ibadet alanına sıkıştırılmasına, yönetim ve toplumsal düzen hakkındaki taleplerinin kapının dışında bırakılmasına itiraz ediyor.
“En kuvvetli delil, düşmanın şehadetidir” sözüne de bu bağlamda başvuruyor. Karşıtlarının en fazla cihattan rahatsız olduğunu ileri sürerek Müslümanların en çok bu sorumluluğa sarılması gerektiğini söylüyor. Onun anlatımında mücadeleden uzak kalmak, hem dünyada ezilmeyi kabullenmek hem de ahirete ilişkin sorumluluğu ihmal etmek anlamına geliyor.
Bununla birlikte, arzu edilen düzenin onu taşıyacak insanlardan bağımsız kurulamayacağını da belirtiyor. Abdülhakim Arvasi’ye atfedilen bir hatırayı aktarıyor: Kendisine bu ümmete şeriatın gelip gelmeyeceği sorulduğunda, önce o ümmetin gösterilmesini, ardından meselenin konuşulmasını istiyor. Bir yönetim biçimini istemek, onun gerektirdiği şuura ve ahlaka sahip olmakla aynı şey değildir. Hatıra, dışarıda kurulması beklenen düzenin insanın kendi hayatında ne ölçüde karşılık bulduğu sorusunu da beraberinde getiriyor.
Erbakan, mücadelenin esaslarını anlatırken akıldan çıkarılmaması gereken “üç çivi”den söz ediyor. Birincisi, “İslamsız saadet olmaz” ilkesidir. Mâide suresinin üçüncü ayetinde dinin kemale erdirildiğinin, nimetin tamamlandığının ve din olarak İslam’ın seçildiğinin bildirilmesini bu düşüncesine dayanak gösteriyor. İslam’ı hem bireysel hem de toplumsal hayata yön veren bütünlüklü bir rehber olarak ele alıyor. Din, onun yaklaşımında hayatın bir köşesinde tutulan bir aidiyet değildir; hayatın tamamına ilişkin ölçüler getirmektedir.
İkinci ilke, “Şuursuz Müslüman olmaz” ifadesidir. Müslümanın hayır ile şerri, hak ile batılı ayırabilmesi gerektiğini vurguluyor. Fâtiha suresinde gazaba uğrayanların ve sapmışların yolundan uzak kalma duasını, Müslümanın kimliğini ve istikametini korumasıyla ilişkilendiriyor. Bu ifadeleri Yahudiler ve Hristiyanlarla ilişkilendiren yorumu esas alarak Avrupa Birliği’ne katılma ve Avrupa’yla bütünleşme arzusunu eleştiriyor. Onun değerlendirmesinde ibadet sırasında dile getirilen yönelişle siyasi tercihler arasında bir tutarlılık meselesi vardır. Duada istenen istikametle siyasette benimsenen yönün birbirinden kopmasını kabul etmiyor.
Üçüncü ilke, “Cihatsız Müslüman olmaz” sözüdür. İnancın davranışlara ve sorumluluklara yansıması gerektiğini savunuyor. Müslümanlığı yalnızca kişisel bir aidiyet olarak görmüyor; çalışmayı, mücadeleyi ve başkalarının iyiliği için gayret göstermeyi de bu aidiyetin gereği sayıyor. İnandığını söylemekle o inancın yüklediği sorumluluğu taşımak arasındaki mesafeyi sorguluyor.
Bu sorumluluğun toplumsal hayatta etkili olması için teşkilatlanmayı gerekli görüyor. İnsan bedenindeki sinirlerin, bedenin bütününe nispetle az yer kaplamasına rağmen hareket ve koordinasyonu sağlamasını örnek veriyor. Teşkilatı da topluluğa yön ve hareket kazandıran böyle bir yapıya benzetiyor. Organların bir arada bulunması nasıl tek başına yeterli değilse insanların bir araya gelmesi de etkili bir topluluk meydana getirmeye yetmiyor. Ortak şuur, düzen ve koordinasyon gerekiyor.
Erbakan’ın bu ifadeleri, İslam’ı hakikatin temel kaynağı olarak gören yaklaşımını da ortaya koyuyor. İslam’ın dışında bir hak ve hakikat kaynağı bulunmadığını, ilhamını Kur’an’dan almayan ilim ve tekniğin hayra vesile olamayacağını ileri sürüyor. İlim ve teknik faaliyetlerini, hangi amaçla ve hangi değerler doğrultusunda yürütüldüklerinden bağımsız değerlendirmiyor. Teknik kudretin kimin hizmetinde ve neyin uğruna kullanıldığını sorguluyor. Kitabın başındaki motor ve sanayi meselesi, burada ahlaki sorumlulukla yeniden birleşiyor.
Aynı bütünlük anlayışıyla İslam’ın yanına ırkçılığa dayalı sıfatlar veya sentezler eklenmesine karşı çıkıyor. “Türk-İslam ülküsü” gibi adlandırmaları bu çerçevede eleştiriyor. Düşüncesini, rampadan çıkarken açısı çok az değişen bir füzenin hedefinden giderek uzaklaşması örneğiyle açıklıyor. Başlangıçta küçük görünen bir fikrî sapmanın zamanla büyük bir istikamet değişikliğine yol açabileceğini söylüyor. Başlangıçta önemsiz sayılan yön değişikliği, yol uzadıkça hedefle aradaki mesafeyi büyütüyor.
Davranışların değerlendirilmesinde niyetin önemini ise pınar başındaki kazık örneğiyle anlatıyor. Bir kişi, gelenlerin hayvanlarını bağlayabilmesi için yere kazık çakıyor. Bir başkası, insanların ayağı takılıp düşmesin diye o kazığı söküyor. Görünüşte birbirine zıt iki davranışın da iyi niyetle yapılması hâlinde sevaba vesile olabileceğini belirtiyor. Yapılan işle birlikte o işin hangi maksatla yapıldığına da bakılması gerektiğini vurguluyor.
Ancak niyete verdiği önem, hak ile batıl arasında tarafsız kalmayı kabul ettiği anlamına gelmiyor. Müslümanların içinde bulunduğu duruma seyirci kalanları, Bedir Savaşı’nı yukarıdan izleyip Peygamberimiz ile Ebu Cehil arasında tarafsız olduğunu söyleyen birine benzetiyor. Bu örnekle tarafsızlık iddiasını sert biçimde sorguluyor. Ona göre kenarda durmak da sonuç doğuran bir tercihtir. Hak ile batıl arasındaki mücadelede tarafsızlığın fiilen batılın lehine işleyebileceğini savunuyor.
Bu mücadele anlayışına tarihî bir özgüven eşlik ediyor. İslam medeniyetinin ilim tarihindeki yerine değinirken cebirin gelişmesinde Müslüman âlimlerin katkılarından, Eski Yunan birikiminin Müslümanlar aracılığıyla Avrupa’ya aktarılmasından ve Endülüs’ün rolünden söz ediyor. Müslümanların Amerika kıtasının varlığından da haberdar olduklarını ileri sürüyor. Geçmişte ilim ve medeniyet üretmiş bir topluluk olunduğunu hatırlatarak aynı özgüvenin yeniden kazanılması gerektiğini savunuyor. Gümüş Motor’da karşı çıktığı “biz yapamayız” anlayışının karşısına, burada tarih boyunca yapılmış olanları çıkarıyor.
Geçmişe bakışı, ilim tarihinden siyasi mücadelelere geçtiğinde de aynı vurguyu koruyor. Kıbrıs meselesini tarihî geçmişi ve 1974’teki müdahale süreci üzerinden ele alırken adayı güncel diplomatik tartışmalarla sınırlandırmıyor. Hz. Muaviye dönemindeki seferlerden söz ettikten sonra adanın yeniden el değiştirdiğini, ilerleyen dönemlerde Venediklilerin hâkimiyetinde bulunduğunu anlatıyor. Akdeniz’deki ticaret yollarının güvenliğini ve hacca gidenlerin karşılaştığı saldırıları, Osmanlı’nın adaya yönelik seferinin gerekçeleri arasında gösteriyor.
1570’te başlayan fetih sürecini Lala Mustafa Paşa’nın faaliyetleri üzerinden anlatırken Osmanlı’nın Kıbrıs için büyük fedakârlıklarda bulunduğunu vurguluyor. Bu mücadelede kırk bin şehit verildiğini belirtiyor. Kıbrıs’ı, ağır bedeller ödenerek kazanılmış ve korunması gereken bir emanet olarak değerlendiriyor. Geçmişte verilen mücadele, bugünkü sorumluluğun da ölçülerinden biri hâline geliyor.
Ardından 93 Harbi’ne ve savaşın sonrasında Kıbrıs’ın idaresinin İngilizlere bırakılmasına geçiyor. Sorumluluğu Mithat Paşa ve dönemin siyasi kadrolarına yükleyen bir değerlendirme yapıyor. II. Abdülhamid’in henüz yönetim üzerinde belirleyici hâkimiyet kurmadığını savunarak yenilginin doğrudan ona mal edilmesine karşı çıkıyor. Kıbrıs’ın İngilizlere bırakılmasını, başlangıçta geçici düşünülen fakat sonuçları kalıcı hâle gelen bir gelişme olarak ele alıyor.
İngiliz idaresi döneminde adanın nüfus yapısındaki değişimler de anlatımında önemli yer tutuyor. Rum nüfusun yerleştirilmesiyle ilgili değerlendirmesini, Filistin’e Yahudi yerleşimine benzeterek açıklıyor. Bu benzetmeyle nüfus hareketlerinin bir bölgenin siyasi geleceği üzerindeki etkisine dikkat çekiyor. Nüfus meselesini, zaman içinde hâkimiyet iddialarını, siyasi dengeleri ve bir toprağın geleceğini etkileyen bir unsur olarak ele alıyor.
Kıbrıs Türklerine yönelik saldırılardan söz ederken özellikle 1963 ve 1967’deki olayları öne çıkarıyor. Önceki hükûmetlerin tutumlarını yetersiz buluyor. İnönü dönemindeki tepkiyi ada üzerinde uçak uçurmakla sınırlı kalan bir girişim olarak tasvir ederken Demirel’in tutumunu da eleştiriyor. Bu karşılaştırmayla 1974’teki CHP–MSP koalisyonunda Millî Görüş’ün üstlendiğini söylediği rolü vurguluyor.
Kıbrıs Harekâtı’na giden süreçte müdahale yönünde kararlılık gösterdiğini ve koalisyon ortağını ikna etmeye çalıştığını anlatıyor. Kendi aktarımında Ecevit’in tereddütlerine karşılık daha kesin bir tutum benimsediğini öne sürüyor. Şartların elvermesi hâlinde adanın tamamının kontrol altına alınmasını da mümkün gördüğünü ifade ediyor. Kendi konumunu, beklemeyi ve tereddüdü aşarak harekete geçilmesini isteyen taraf olarak ortaya koyuyor.
Adanın Yunanistan’a bağlanmasını amaçlayan hareketi ve Nikos Sampson’u da bu çerçevede değerlendiriyor. Sampson’un, kendi ifadesiyle, “hakkın, adaletin ve Millî Görüş’ün pençesini ensesinde bulduğunu” söylüyor. Kıbrıs Türklerinin korunmasını ve uğradıkları haksızlıkların karşısında durulmasını, hakkın savunulmasıyla ilişkilendiriyor. Millî Görüş’ün koalisyonda bulunmasının müdahale kararındaki önemini vurguluyor; siyasi hareketinin bu süreçteki payının göz ardı edilmesine karşı çıkıyor.
Kıbrıs üzerinden yürüyen anlatı, geçmişteki mücadelelerin kimin iradesiyle verildiği ve ortaya çıkan neticenin kime mal edildiği sorusuna bağlanıyor. Osmanlı’nın teknik ve idari kapasitesine ilişkin örneğe geçişi de bu bağı koruyor. Muhtar Paşa’nın adını anarak 1893–1898 yılları arasındaki beş yıllık dönemde yedi bin kilometre demiryolu yapıldığını ileri sürüyor. Osmanlı’nın son dönemlerinde de kabiliyetli devlet adamları ve büyük imar faaliyetleri bulunduğunu savunuyor. Bu dönemi yalnızca çöküş, acizlik ve yetersizlik üzerinden okuyan yaklaşıma itiraz ediyor.
Buradan Cumhuriyet döneminin demiryolu söylemine yönelik sert bir eleştiri geliştiriyor. “Demir ağlarla ördük” ifadesiyle öne çıkarılan anlatının karşısına, Osmanlı döneminde gerçekleştirildiğini söylediği çalışmaları koyuyor. Muhtar Paşa gibi isimlerin yeterince tanınmamasını eleştirirken Cumhuriyet kadrolarına atfedilen başarıların sorgulanması gerektiğini düşünüyor. Cumhuriyet döneminde demiryolu yapılmadığı yönündeki iddiasını da bu polemik içinde dile getiriyor. İtirazının hedefinde, hizmetin belirli dönemlere mal edilmesi ve önceki birikimin hafızanın dışına itilmesi bulunuyor.
Gümüş Motor’dan demiryollarına uzanan anlatıda üretim kabiliyetiyle tarihî hafıza arasında sürekli bağ kuruluyor. Türkiye’nin motor yapamayacağını söyleyen anlayışa karşı üretilmiş motoru gösteriyor; Osmanlı’nın teknik ve idari birikiminin yok sayıldığını savunarak geçmişte gerçekleştirildiğini söylediği işleri hatırlatıyor. Odalar Birliğinde kaynağın kimlere tahsis edildiğini sorgularken Kıbrıs’ta karar iradesinin kim tarafından ortaya konduğunu tartışıyor. Her durumda görünen sonucun arkasındaki tercihleri, çıkarları ve mücadeleyi öne çıkarıyor.
Davam’da sanayileşme, inanç, teşkilatlanma, siyaset ve tarih aynı sorumluluk anlayışı etrafında birleşiyor. Erbakan, üretmek için bilgi kadar irade, mücadele etmek için inanç kadar şuur, toplumsal hayatta etkili olmak için kalabalık kadar teşkilat gerektiğini savunuyor. Geçmişi hatırlamayı da bugünkü sorumluluğu üstlenmenin dayanağı olarak görüyor. Anlatısının sertliği burada beliriyor: Yapamayacağını kabullenen, kaynaklarının nasıl dağıtıldığını sorgulamayan, inancını hayatından ayıran ve geleceği üzerinde söz söylemekten çekilen bir toplumun durumunu değiştiremeyeceğini düşünüyor. Kitap boyunca karşısına aldığı teslimiyet budur; kırmaya çalıştığı kanaat ise insanın ve toplumun kendi gücüne duyduğu güvensizliktir

[Mustafa Enes Özçelik · Rating 5 out of 5]

Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin gerçek sanayi devrimini kansız bir biçimde, İslam'ın samimi ve güçlü sosyal sistemi ile gerçekleştirmek için çalışan fakat ülke içindeki hain unsurları göz ardı ettiği için kaybeden, Hoca, Mühendis, Lider Necmettin Erbakan. Allah rahmet eylesin, yolunda yürüyenlere güç, kuvvet ve sabır versin.

[Baris Ozyurt · Rating 1 out of 5]

Bu dünyayı emperyalistler kurdu.

[Muhammed Ali · Rating 5 out of 5]

Çok güzel bir kitap

[Ahmet Oktay]

hjkjhkjh

[Halil Nevzat · Rating 5 out of 5]

Ne yapmışsa, Allah rızası için yapmış. Kıbrıs davası ayrıca ilgimi çekti.

[Arda · Rating 5 out of 5]

Her gencin okuması gereken bir sanat eseri..

[Enes · Rating 5 out of 5]

Great

[Hamza · Rating 5 out of 5]

Tek kelimeyle özetleyecek olursam şaheser demem yeterli olurdu rahmetli Necmettin Erbakanın siyasi hayatını bizzat onun kaleminden okumaya nail olabildik.

[Ezginur · Rating 5 out of 5]

İnanılmaz bir kitap. Erbakan'nı meğerse ne kadar az tanıyormuşum. Büyük bir zeka, inanılmaz donanımlı, çok okumuş çok şeyler yaşamış bir bilim ve ilim insanı. Siyonistlerin nasıl dünyayı parmaklarının ucunda oynattığını gözler önüne sermiş. Bugün Türkiye üzerinde oynanan oyunları anlamakta bu kitap inanılmaz bir yardımcı. Allah rahmet eylesin.

[Ilyas · Rating 4 out of 5]

Necmettin Erbakan Hocanın kıymetini bilmediğimizin bir ispatı kitap severek okunacak cinsten