ตราบแผ่นดิน… สิ้นกาลเวลา เล่ม 2

ตราบแผ่นดิน… สิ้นกาลเวลา #2

by พลับพลาตะวัน

อยุธยายศล่มแล้ว ลอยสวรรค์ ลงฤๅ
สิงหาสน์ปรางค์รัตน์บรร เจิดหล้า
บุญเพรงพระหากสรรค์ ศาสน์รุ่ง เรืองแฮ
บังอบายเบิกฟ้า ฝึกฟื้นใจเมือง

ถ้านี่เป็นฝัน ก็คงเป็นฝันที่ยาวนานลืมตื่น หากอนุสติของ ‘ณิรชา’ รับรู้ว่าตนได้ล่วงผ่านเข้ามาในอดีตกาลเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน ยามเมื่อกรุงศรีอยุธยายังไม่สิ้น
และที่แห่งนี้เอง ที่ทำให้เธอได้พบกับ ‘หลวงอรรถเดชาราช’ ผู้ซึ่งบรรจงผูกด้ายแดงไว้ในหัวใจของณิรชาอย่างยากที่จะถอดถอน ความรักของเขาและเธอก่อเกิดขึ้นท่ามกลางไฟสงครามที่นับวันยิ่งเริ่มร้อนระอุขึ้นทุกที บ้านเมืองกำลังระส่ำระสาย และถึงแม้จะรู้จุดจบดี หากณิรชาจะไม่มีวันทอดอาลัยกับชะตาของกรุงศรีอยุธยาเธอจะต้องต้านทานอย่างสุดกำลัง แม้จะต้องเสียเลือดเนื้อหรือชีวิตก็จะต้องสู้จนถึงที่สุด เพราะเอกราชและผืนแผ่นดินจะต้องอยู่ยืนยงเพื่อให้ไทยเป็นไท!
หัวใจขอฝากไว้กับ ‘พี่อรรถ’ ส่วนกายขอฝังไว้กับผืนดิน... เพราะถึงอย่างไรชีวิตของณิรชาก็จะต้องสิ้นสุดลง ณ เวลาเดียวกับชะตาของกรุงศรีอยุธยา!

448 pages, Paperback

Published March 29, 2018

Reviews

[Linii · Rating 3 out of 5]

เบื่อนิสัยนางเอกมาก น่ารำคาญสุดๆ ยิ่งประเภท แกล้งทำร้ายจิตใจเพราะจะตัดใจ ให้เขาไปดี โอยยย เบื่อนางเอกแบบนี้มากๆ

แต่ชอบตอนที่แม่นางเอกพูดกับนางเอกก่อนตาย ดูมีเหตุมีผลที่ทำให้นางเอกต้องข้ามเวลามาหา เพราะแม่ขอพรว่าอยากเจอลูกสาวอีกคน ทำให้ณิข้ามเวลามาหาตามที่แม่ขอ ทำให้รู้สึกว่านอกจากที่ข้ามเวลามาเพื่อช่วยอยุธยา ก็มาเพราะแม่ขอพรให้มาหา สำหรับเรา เป็นเหตุผลที่ฟังขึ้นนะ ชอบตรงนี้

ตอนที่นางเอกออกไปรบไปช่วยพระเอก ชอบนะ มีเรื่องราว เพราะผ่านอะไรมาด้วยกัน ทำให้ความรักพัฒนาและสุกงอมดี เชื่อว่ารักกันจริง

แต่เบื่อตอนนางเอกแกล้งว่าไม่รัก รักคนอื่น เพื่อให้พระเอกไปรักคนอื่น ยอมเจ็บเพื่อให้พระเอกไป เราเบื่อมากๆ ไม่ชอบเลย

มีคนย้อนเวลามาอีก พี่ยอด แม้ว่าย้อนกันมาคนละช่วงเวลา (พี่ยอดข้ามเวลามาในปีที่นางเอกเกิด แสดงว่าย้อนมานานกว่า) ไม่รู้ว่าย้อนมาทำไม ใจนึงก็คิดว่าแปลกดี เรื่องอื่นๆจะข้ามเวลามาคนเดียว เรื่องนี้ต่างคนต่างมา มาจัดการปัญหาของแต่ละคน แต่มันทำให้รู้ว่าไม่ขลัง ใครๆก็ข้ามเวลามาได้ อีกนิดนึงจะกลายเป็นจักรวาลมาเวลอยู่แล้ว อ่านแล้วงงไปเลย งงได้อีก 555

[Hammu · Rating 3 out of 5]

ตอนต้นๆ เล่มรู้สึกเนื้อเรื่องน่าสนใจ น่าติดตาม แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับนิสัยของนางเอกจริงๆ บ่อยครั้งที่อ่านๆ ไปจะรู้สึกเลยว่านางเอก 'น่ารำคาญ' มาก รวมถึงนิสัยที่ออกแนวเป็นพวก 'เก่งแต่ปาก' แต่พอถึงเวลาเข้าจริงก็ใจฝ่อ

ด้วยความที่นางเอกรู้ว่าในอนาคตข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น เลยมุ่งแต่จะหาทางแก้ไขอย่างเดียว โดยที่ไม่ยอมเดินทางสายกลางตามที่หลวงตาน้อยได้สอน มันเลยทำให้เห็นว่านางเอกเหมือนจะเป็นลักษณะยอมหักแต่ไม่ยอมงอซะงั้น ซึ่งพออ่านๆ ไปก็จะยิ่งไม่เข้าใจนางเอกมากขึ้น แล้วเรื่องราวเล่าผ่านมุมมองของนางเอก เลยยิ่งทำให้เหนื่อยเวลาอ่านมาก

ส่วนเรื่องของสำนวนการแต่ง เล่มนี้ก็ยังรู้สึกว่าขาดๆ เกินๆ ตกหล่นอยู่บ้าง สำนวนยังไม่คงที่ตลอดทั้งเล่ม รวมถึงน่าจะมีจุดผิดพลาดเรื่องชื่อตัวละคร

[Pairash Pleanmalai · Rating 3 out of 5]

เล่มแรกให้ห้าดาว แต่เล่มนี้วนมาก ทำไมสร้างบุคลิกแม่หญิงนางเอก ได้วนไปวนมาเช่นนี้
ร้องไห้ เศร้าใจ==>หนีหายไปไม่บอกใคร==>ไปหาหลวงตา==>งอนหลวงอรรถ==>นึกในใจเปรียบเทียบอนาคต
ทำพฤติกรรมได้ขัดแย้งและขัดใจ

ทำให้รู้สึกว่า ตัวละคร ไม่พัฒนาทางด้านอารมณ์และจิตใจ ทั้งๆที่ผ่านอะไรๆมาเยอะ

ปล. นางเอกนึกเปรียบเทียบอยุธยาในอดีตกับปัจจุบันบ่อยมาก บางจังหวะก็ไม่เหมาะ
เข้าใจว่าพยายามสื่อให้เห็นว่าอยุธยาคือเมืองทองในอดีตช่างน่าเสียดายนัก

ก่อนอ่านเล่มถัดไป (เล่ม3) ห้ามอ่านหน้าแรกเด็ดขาด สปอยล์ตอนจบทันที

[Muchi Muchima · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้ สนุกกว่าเล่มแรกขึ้นเยอะเลย

ดูมีสาระ

[DestLove · Rating 5 out of 5]

ถ้าเราย้อนอดีตไปอยู่ในช่วงนั้น เราเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอย่างไร ตั้งแต่บทที่ 15 จนถึงเล่มสอง เริ่มมีเรื่องราวที่แยกออกไป เนื้อเรื่องเข้มข้นมากขึ้น มียิ้ม มีรบ มีรัก แต่ยังคงให้เราเกาะขอบรั้วประวัติศาสตร์เช่นเคย เล่มนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นหลายอย่าง ความรักของตัวละครถึงจะเข้มขมขึ้นแต่ไม่ได้เซ็นเตอร์ที่ความรักหนุ่มสาวอย่างเดียว บางเรื่องทำให้ฉุกใจคิด มีคำสอนของหลวงตา มีวิทยาศาสตร์ มีพวกไทม์ไลน์โผล่เข้ามาเกี่ยวข้อง เราชอบดร. ภากรเป็นการส่วนตัว แต่เสียดายที่เล่มนี้ให้ออกมาเป็นตัวประกอบ บทบรรยายงานรบก็จริงจังใช้ได้ โดยเฉพาะตอนที่ต้องตัดสินใจฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ภาษาเข้าที่เข้าทางมากกว่าเล่มหนึ่ง สื่ออารมณ์ดราม่าได้ลึกดี ถึงจะหมั่นไส้นางเอกบ้างแต่ก็เข้าใจหล่อนนะและอยากเอาใจช่วยให้มีชีวิตรอดแล้วสมรักกับพี่อรรถ ถ้าเทียบกับส่วนไม่ชอบ นับว่าเล่มสองนี่มีส่วนที่ไม่ชอบน้อยกว่าเล่มแรก ไม่ถึงกับสมบูรณ์ไร้ที่ติแต่ก็ไม่มีอะไรเป็นประเด็นใหญ่

[Miki · Rating 1 out of 5]

แอบมีส่วนคล้ายดับนิยายเรื่องนึงอย่างมาก
ไม่ว่าจะเป็นพ่อกับพี่ชาย ได้ไปรบ
สุดท้ายพ่อเสียในการรบ
คนมาบอกว่าตายแล้ว แต่จริงๆไม่ตาย
ทัพแตกไปอยุ่กับกองลาดตระเวณ
พี่สะใภ้ท้อง คลอดตอนช่วงสงคราม
พายเรือไปหยอดตรงบีงบัว

[Anida · Rating 4 out of 5]

เล่มสองสนุกกว่าเล่มแรกเยอะ เสียน้ำตาไปหลายตอน เล่มนี้เฉลยปมว่าทำไมนางเอกถึงมาที่ภพนี้

[Patrawan Dear]

# ตราบแผ่นดิน... สิ้นกาลเวลา ๒ / พลับพลาตะวัน

เล่มสองนี่สนุกขึ้นมาผิดหูผิดตาจากเล่มแรกเลยค่ะ อาจจะเพราะเราชินกับสำนวนของผู้เขียนมากขึ้น และปรับตัวได้ว่าควรอ่านไปเรื่อย ๆ แบบไม่ต้องคาดเดา คาดหวังอะไร

สิ่งที่เราคิดไว้ว่าการย้อนยุคของนางเอกน่าจะไม่ธรรมดา ประเด็นนี้มาเป็นจริงในเล่มสองนี้ค่ะ ห้าสิบหน้าแรกก็มาเลย มันน่าสนใจและน่าทึ่งจริง ๆ เสียดายที่ผู้เขียนเปิดปมมาแล้วก็วางทิ้งไปเสียเฉย ๆ จากที่คิดว่าจะตื่นเต้นเป็นแนวจริงจัง เราก็เลยแป้กไปแบบงง ๆ อุตส่าห์คิดตามหลักการ อุตส่าห์ตั้งคำถามเสียมากมาย ยังดีที่ผู้เขียนเล่าเรื่องราวตอนสงครามมาถึงได้ดี สื่อได้ถึงอารมณ์ที่ควรจะเป็นภายใต้สถานการณ์นั้น เลยได้ซึ้งและบีบคั้นกันแทนตื่นเต้น ความโมโนโทนแบบในเล่มแรกจึงหายไป บางช่วงรักระหว่างรบของพระนางก็ขมได้ที่เลยทีเดียว

การจะเขียนเรื่องยาว ๆ แบบนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เราค่อนข้างชื่นชมผู้เขียน และเอาใจช่วย หากปรับวิธีการเล่าเรื่องสักนิด ข้อมูลขอแน่น ๆ กว่านี้อีกสักหน่อย และปรับโฟกัสของเรื่องให้พอดี ๆ เรื่องราวจะอ่านได้ไหลลื่นขึ้น อย่างปมที่เปิดมาต้นเล่มแล้วหายไปนี่ อันที่จริงอาจจะไปเฉลยในเล่มจบ ซึ่งมันน่าจะมีวิธีบอกกล่าวคนอ่านให้อุ่นใจไว้บ้าง สักนิดก็ยังดี

แต่โดยรวมแล้ว เล่มนี้คะแนนตีตื้นขึ้นมามาก ไม่เสียใจเลยที่ยอมตรากตรำมาในช่วงอ่านเล่มแรกค่ะ :)