What do you think?
Rate this book
Eland
Daniel Meskes klimt uit zijn wieg en kruipt naar de donkere kamer van zijn vader, waar hij een emmer giftige foto-inkt aan zijn mond zet. Een geniale dokter opereert en reanimeert hem tegelijk. Daniel is een medisch wonder.
Jaren later klimt Daniel op het dak van de lokale bibliotheek. Hij bekijkt de mensen en luistert naar alles wat ze zeggen: de leugens, het geroddel. Hij besluit alleen nog maar de waarheid te spreken, want iedereen wordt maar verdrietig van geheimen. Met de waarheid kun je tenminste niets kapotmaken. Maar hoe houd je dat vol, een leven zonder liegen? En wat moet je doen als je niet weet wat de waarheid is?
In filmische scènes, bevolkt door kleurrijke personages die aan die van John Irving doen denken, schept Lykele Muus de verrassende en overtuigende wereld van Daniel Meskes; een wereld die verdacht veel op de onze lijkt.
Eland is een ontroerende bildungsroman over liefde, waarheid en identiteit.
Jaren later klimt Daniel op het dak van de lokale bibliotheek. Hij bekijkt de mensen en luistert naar alles wat ze zeggen: de leugens, het geroddel. Hij besluit alleen nog maar de waarheid te spreken, want iedereen wordt maar verdrietig van geheimen. Met de waarheid kun je tenminste niets kapotmaken. Maar hoe houd je dat vol, een leven zonder liegen? En wat moet je doen als je niet weet wat de waarheid is?
In filmische scènes, bevolkt door kleurrijke personages die aan die van John Irving doen denken, schept Lykele Muus de verrassende en overtuigende wereld van Daniel Meskes; een wereld die verdacht veel op de onze lijkt.
Eland is een ontroerende bildungsroman over liefde, waarheid en identiteit.
517 pages, Kindle Edition
Published November 16, 2015
6 people are currently reading
137 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 32 reviews
December 9, 2016
Er is iets vreemd aan de hand met dit boek. Alle ingrediënten zijn voorradig: een schrijver in wording, gniffelen bij de start, een cover en titel die me aanspreken, een incident waarbij mensen menselijke fouten maken, vijsterrenrecensie 'stop waar je mee bezig bent en lees dit boek': allemaal erg beloftevol... en toch wringt er iets.
Laat ik het zo stellen: hoe meer woorden je gebruikt (en op 484 bladzijden passen er wel wat) hoe nauwer het voor mij luistert dewelke dat zijn. Als je - zoals Daniel Meskes het in het boek stelt - lezers gedurende 500 pagina's kaapt en hen dan verwijt het niet uit te lezen uit luiheid, kan je maar beter wat zinvol geschreven hebben. Schrijven is schrappen meneer Muus, dat heb ik als leek toch alvast onthouden. Het leven zit vol opties en kiezen is verliezen, maar je woorden wikken en wegen mag toch wel als schrijver. Wanneer je zoveel schrijft verwacht ik dat het ergens heen leidt. Maar het boek 'leidt' alleen het leven, met alle tussenstations erin vervat: van baby tot 48jarige gehandicapte die dan toch eindelijk zijn verloren gewaande vader opzoekt. Met nog wat futuristische foefjes om het geheel af te maken. Wat mij betreft zaten hier een vijftal boeken in en geen boodschap. Was hij bij het begin gebleven (wat een geweldig geknoei van de prille ouders en gewillige baby's!) of in dezelfde lijn (inktcident-bib-schrijver) of hetzelfde thema (wat ís nu het gevolg van zijn eerlijkheid?welke wraak die beloofd wordt op de cover?) of eenzelfde clue (moet je nu eigenlijk wel of niet en wel of niet altijd de waarheid volgen?) dan had het boek voor mij meer bevat. Nu bevat het vooral meer woorden. Sorry Sofie, tingelingtuut-tuut, laatste station.
Laat ik het zo stellen: hoe meer woorden je gebruikt (en op 484 bladzijden passen er wel wat) hoe nauwer het voor mij luistert dewelke dat zijn. Als je - zoals Daniel Meskes het in het boek stelt - lezers gedurende 500 pagina's kaapt en hen dan verwijt het niet uit te lezen uit luiheid, kan je maar beter wat zinvol geschreven hebben. Schrijven is schrappen meneer Muus, dat heb ik als leek toch alvast onthouden. Het leven zit vol opties en kiezen is verliezen, maar je woorden wikken en wegen mag toch wel als schrijver. Wanneer je zoveel schrijft verwacht ik dat het ergens heen leidt. Maar het boek 'leidt' alleen het leven, met alle tussenstations erin vervat: van baby tot 48jarige gehandicapte die dan toch eindelijk zijn verloren gewaande vader opzoekt. Met nog wat futuristische foefjes om het geheel af te maken. Wat mij betreft zaten hier een vijftal boeken in en geen boodschap. Was hij bij het begin gebleven (wat een geweldig geknoei van de prille ouders en gewillige baby's!) of in dezelfde lijn (inktcident-bib-schrijver) of hetzelfde thema (wat ís nu het gevolg van zijn eerlijkheid?welke wraak die beloofd wordt op de cover?) of eenzelfde clue (moet je nu eigenlijk wel of niet en wel of niet altijd de waarheid volgen?) dan had het boek voor mij meer bevat. Nu bevat het vooral meer woorden. Sorry Sofie, tingelingtuut-tuut, laatste station.
September 7, 2020
Even bijkomen van dit boek, want het voelt alsof ik een heel leven achter de rug heb joh. Wát een boek. Intens.
September 2, 2016
Ik kan hier bondig over zijn: stop waar je mee bezig bent en lees dit boek. Wat een debuut. Een geweldig verhaal voor 'book lovers' over mensen, hun keuzes en de effecten daarvan op het leven. Verdorie, die Lykele Muus is twee jaar jonger dan ik en heeft dit al achter de hand. I'm impressed.
Read
February 23, 2021Door dit boek ging ik eerder naar huis om verder te lezen en vergat ik dat er nog een stukje Tony's Chocolonely was.
February 6, 2017
Overtuigend debuut over een jongen die in zijn eigen wereld leeft. Alledaagse thema's zijn goed verwerkt, verrassend plot en het einde blaast de lezer weg. Mooi!
May 16, 2016
Ik had helemaal niet door hoe dik dit boek was (ik las het op mijn e-reader). Ik vloog erdoorheen, van Daniël als tien maanden oude baby tot aan zijn eigen terugblik op het leven. Naarmate het boek vorderde vond ik het wel een tikje deprimerend, al had ook dat een zekere schoonheid omdat het het geheel realistischer maakte. Dat je leven een wonder is, wil nog niet zeggen dat het wonderlijk uitpakt. Al is ook dat maar hoe je het bekijkt.
March 30, 2016
"Ik zal altijd de waarheid zeggen", en Daniel zegt dus altijd de waarheid, want geheimen doen pijn en kwetsen en dat wil hij niet. Maar wat is dat de waarheid en hoe kom je die te weten?
Het boek is een roman van een opgroeiende jongeman met aparte ideeën over het leven, verzot op boeken en op schrijven. Je leest vlot mee mee en het verhaal is meeslepend zonder te zwaar of te bij de haren getrokken te zijn en gaat toch de wat diepere levensvragen niet uit de weg.
Het blijkt een debuut te zijn maar het is er een van formaat.
http://mijnboekenkast.blogspot.be/201...
Het boek is een roman van een opgroeiende jongeman met aparte ideeën over het leven, verzot op boeken en op schrijven. Je leest vlot mee mee en het verhaal is meeslepend zonder te zwaar of te bij de haren getrokken te zijn en gaat toch de wat diepere levensvragen niet uit de weg.
Het blijkt een debuut te zijn maar het is er een van formaat.
http://mijnboekenkast.blogspot.be/201...
September 26, 2016
De Nederlandse John Irving is opgestaan. The world according to Daniel Meskes.
April 9, 2025
Voor een debuutroman van, schrijver Lykele Muus, vind ik dit een zeer goede prestatie, zulke debuutromans heb ik nog zelden gelezen.
Het boek begint eerlijk gezegd vrij traag en naar mijn mening enigzins saai, toch, omdat er steeds zoveel jaar wordt overgeslagen, zit er een stevig tempo in de hoofdstukken, die over het algemeen vrij kort zijn. De schrijfstijl is, afgezien van het laatste deel, vrij luchtig en soepel en leest vlot weg. Het laatste deel is wat meer beladen, echter vormt dit een goed contrast met de rest.
Het boek beschrijft erg mooi de menselijkheid van de mensen. Soms is dit erg confronterend, hier en daar wat zwart-wit, maar wel zeer herkenbaar. De hoofdpersoon is goed doordacht, al vinden er enkele absurditeiten plaats.
Het hele idee van het voorval dat Daniel foto-inkt drinkt vond ik echter wel maar vaag gekoppeld aan het verhaal zelf. Uiteraard, dat is hoe de dokter in het verhaal terecht komt, maar de gevolgen van het incident zelf zijn veelal afwezig naar mijn mening, al dan niet helemaal niet aanwezig.
Het laatste deel vond ik echt met passie, precisie en veel talent geschreven, hoewel de rest van het boek daar een beetje aan onder deed, wat men eerder van een debuutroman zou verwachten. Toch laat Lykele zijn talent zeker zien en is dit weg indrukwekkend voor een eerste boek.
Het boek begint eerlijk gezegd vrij traag en naar mijn mening enigzins saai, toch, omdat er steeds zoveel jaar wordt overgeslagen, zit er een stevig tempo in de hoofdstukken, die over het algemeen vrij kort zijn. De schrijfstijl is, afgezien van het laatste deel, vrij luchtig en soepel en leest vlot weg. Het laatste deel is wat meer beladen, echter vormt dit een goed contrast met de rest.
Het boek beschrijft erg mooi de menselijkheid van de mensen. Soms is dit erg confronterend, hier en daar wat zwart-wit, maar wel zeer herkenbaar. De hoofdpersoon is goed doordacht, al vinden er enkele absurditeiten plaats.
Het hele idee van het voorval dat Daniel foto-inkt drinkt vond ik echter wel maar vaag gekoppeld aan het verhaal zelf. Uiteraard, dat is hoe de dokter in het verhaal terecht komt, maar de gevolgen van het incident zelf zijn veelal afwezig naar mijn mening, al dan niet helemaal niet aanwezig.
Het laatste deel vond ik echt met passie, precisie en veel talent geschreven, hoewel de rest van het boek daar een beetje aan onder deed, wat men eerder van een debuutroman zou verwachten. Toch laat Lykele zijn talent zeker zien en is dit weg indrukwekkend voor een eerste boek.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 18, 2017
Heel graag gelezen. Bildungsroman, ontwikkelingsroman of coming-of-ageroman, hoe je het ook noemt, het is en blijft mijn favoriete genre. Bijna 500 pagina's - dankzij enkele extra vakantiedagen in geen tijd uitgelezen - was ik geboeid door Daniel Meskes, die als baby inkt gedronken heeft en van de weeromstuit later schrijver wordt.
Goed geschreven, aantrekkelijke cover, mooi vormgegeven, maar... was het echt niet mogelijk om iemand als Leon, de vader van Daniel, nog eens door het boek te laten gaan vóór het gedrukt werd? Dan hadden die ergerlijke spelfouten (haan i.p.v. gaan, winnen i.p.v. willen, smsen, koste, belande) er niet in gestaan.
Goed geschreven, aantrekkelijke cover, mooi vormgegeven, maar... was het echt niet mogelijk om iemand als Leon, de vader van Daniel, nog eens door het boek te laten gaan vóór het gedrukt werd? Dan hadden die ergerlijke spelfouten (haan i.p.v. gaan, winnen i.p.v. willen, smsen, koste, belande) er niet in gestaan.
January 29, 2026
Ik heb dit boek al tien jaar bij me in de kast staan, nu eindelijk gelezen. Qua timing perfect want wat ben ik blij dat ik hier geen mondeling Nederlands over hoef te doen.
Ben er nog niet over uit of ik hem terug zet in de boekenkast of niet
"Jij bent een eland,’
‘Een eland?’
...
‘Koning van de dieren in een gebied waar het te koud is voor de leeuwen,’"
homie nam zich als kind voor om nooit te liegen en is sTroEgliNg als jongvolwassene
Ben er nog niet over uit of ik hem terug zet in de boekenkast of niet
"Jij bent een eland,’
‘Een eland?’
...
‘Koning van de dieren in een gebied waar het te koud is voor de leeuwen,’"
homie nam zich als kind voor om nooit te liegen en is sTroEgliNg als jongvolwassene
January 15, 2017
Nee. Dit boek is niet voor mij geschreven en ik was dan ook blij dat ik het naast me neer kon leggen.
Het uitgangspunt van het verhaal trok me aan: het leven van Daniel Meskes, beschreven door de beste man zelf. Een bildungsroman. Het begint allemaal met een ongeluk wat Daniel ternauwernood overleeft. Vanaf dat moment volg je zijn ouders Leon en Frances die op hun eigen manier omgaan met de situatie.
Als Daniel uit het ziekenhuis wordt ontslagen begint het verhaal naar mijn idee pas echt. Vanaf dan volgen we het verhaal ook vanuit Daniels perspectief. Bijzonder dat zo'n 3jarig ventje een reflectief vermogen heeft waar de gemiddelde volwassene nog wat van kan leren. Het wekte bij mij wat irritatie op omdat het zo ongeloofwaardig over komt. Daarnaast volg je de worsteling van zijn ouders die Daniels broertje Pepijn de opvoeding proberen te geven die Daniel verdiend had. Een vreemd gezin. Gaandeweg merk je als lezer dat Daniel geen standaard kind is. Naast zijn uitzonderlijke reflecties schrijft en leest hij meer dan zijn leeftijdsgenoten. Zijn naaste omgeving wordt gekenmerkt door oppas Winnie, een beste vriend en later in zijn puberteit vriendinnetje Jasmijn.
Het verhaal kabbelt een beetje voort. Halverwege verruilde ik het lezen voor scannen omdat het me begon tegen te staan. Het duurt te lang. De zinnen zijn kort en staccato. Het verhaal blijft naar mijn idee plat en is af en toe zelfs platvloers. Het is allemaal een beetje raar. Ik snakte naar het einde. Met het dichtslaan van dit boek ben ik Daniel ook vergeten. Het is geen blijvertje.
(Overigens vond ik de vormgeving prachtig en denk ik dat het boek veel andere lezers wel kan aanspreken).
Het uitgangspunt van het verhaal trok me aan: het leven van Daniel Meskes, beschreven door de beste man zelf. Een bildungsroman. Het begint allemaal met een ongeluk wat Daniel ternauwernood overleeft. Vanaf dat moment volg je zijn ouders Leon en Frances die op hun eigen manier omgaan met de situatie.
Als Daniel uit het ziekenhuis wordt ontslagen begint het verhaal naar mijn idee pas echt. Vanaf dan volgen we het verhaal ook vanuit Daniels perspectief. Bijzonder dat zo'n 3jarig ventje een reflectief vermogen heeft waar de gemiddelde volwassene nog wat van kan leren. Het wekte bij mij wat irritatie op omdat het zo ongeloofwaardig over komt. Daarnaast volg je de worsteling van zijn ouders die Daniels broertje Pepijn de opvoeding proberen te geven die Daniel verdiend had. Een vreemd gezin. Gaandeweg merk je als lezer dat Daniel geen standaard kind is. Naast zijn uitzonderlijke reflecties schrijft en leest hij meer dan zijn leeftijdsgenoten. Zijn naaste omgeving wordt gekenmerkt door oppas Winnie, een beste vriend en later in zijn puberteit vriendinnetje Jasmijn.
Het verhaal kabbelt een beetje voort. Halverwege verruilde ik het lezen voor scannen omdat het me begon tegen te staan. Het duurt te lang. De zinnen zijn kort en staccato. Het verhaal blijft naar mijn idee plat en is af en toe zelfs platvloers. Het is allemaal een beetje raar. Ik snakte naar het einde. Met het dichtslaan van dit boek ben ik Daniel ook vergeten. Het is geen blijvertje.
(Overigens vond ik de vormgeving prachtig en denk ik dat het boek veel andere lezers wel kan aanspreken).
March 9, 2018
Op basis van titel en auteur vermoedde ik een survivalepos vol superElanden in het hoge noorden.
Niet dus.
Lykele Muus is het Nederlands bastaardkind van John Irving (De wereld volgens Daniël Meskes wordt hier gegrapt en dat is nog niet zo gek gevonden) en Willem Elsschot (korte bondige zinnen; op en top Nieuwe Zakelijkheid) in een moderne variant.
Daniël Meskes roept de rampspoed over zich af, groeit op, verandert van overpeinzende aspirant schrijver in een zich sufrukkende blowende puber; roept weer rampspoed over zich af in een enigszins bij de haren getrokken finale (wie gaat er nu naar een familiefeestje met een tot gort gemepte strot?) en verzoent zich met zijn vreemde vader. En ontmoet eindelijk zijn Eland. In Engeland...
Ondanks enkele "Dit zou nooit van ze leven gebeuren" momenten heb ik me geen moment verveeld met 'Eland' en de reis van Daniël is boeiend genoeg om de 500 bladzijden je aandacht erbij te houden.
Benieuwd wat Muus nog uit zijn pen wringt. Een veelbelovend debuut.
Niet dus.
Lykele Muus is het Nederlands bastaardkind van John Irving (De wereld volgens Daniël Meskes wordt hier gegrapt en dat is nog niet zo gek gevonden) en Willem Elsschot (korte bondige zinnen; op en top Nieuwe Zakelijkheid) in een moderne variant.
Daniël Meskes roept de rampspoed over zich af, groeit op, verandert van overpeinzende aspirant schrijver in een zich sufrukkende blowende puber; roept weer rampspoed over zich af in een enigszins bij de haren getrokken finale (wie gaat er nu naar een familiefeestje met een tot gort gemepte strot?) en verzoent zich met zijn vreemde vader. En ontmoet eindelijk zijn Eland. In Engeland...
Ondanks enkele "Dit zou nooit van ze leven gebeuren" momenten heb ik me geen moment verveeld met 'Eland' en de reis van Daniël is boeiend genoeg om de 500 bladzijden je aandacht erbij te houden.
Benieuwd wat Muus nog uit zijn pen wringt. Een veelbelovend debuut.
June 11, 2016
1 van de vreemdste boeken die ik recent gelezen heb. Maar vreemd is in dit geval positief bedoeld....
October 11, 2016
Leuk boek, met heel veel plezier gelezen. Fijne personages, mooie gedachtes. Niets mis mee.
June 14, 2019
Heerlijk boek waar je vanaf de eerste bladzijde ingetrokken wordt.
Daniel heeft als peuter chemicalieën om foto's te ontwikkelen gedronken en is daarvan uiteraard heel ziek geweest, zo goed als dood, maar een dokter heeft hem erdoor gehaald. Sinds dat vooral is vooral zijn moeder overbezorgd en krijgt hij heel lang moedermelk. Een obsessie voor borsten is zeker aanwezig.
Daniel is een eigenzinnige jongen die veel op het dak van de bibliotheek zit. Hij leert zichzelf lezen en verslindt zowat alle boeken van de bibliotheek. Dat hij zelf schrijver gaat worden staat dan al wel vast.
Er komt een kleurrijke huishoudster voor in het boek, Winnie, die heel veel invloed op de kinderen van het gezin heeft, het is een vertrouwenspersoon en ze is ook gewoon heel grappig.
De dokter die hem geopereerd heeft als peuter, heeft een eigen verhaallijn, vooral zijn vrouw dan en uiteraard zijn er af en toe raakvlakken in deze verhaallijnen.
Het boek bevat heel veel korte hoofdstukken die niet altijd aan elkaar hangen, maar dat is niet erg, het verstoort het leesritme zeker niet. Het gaat over relaties, over leugens en waarheid, heel veel over schuldgevoelens, maar ook over vastzitten in een liefdeloze relatie. Dit is het debuut van Lykele Muus en het is indrukwekkend.
Het is tragisch, komisch en alles ertussenin.
Daniel heeft als peuter chemicalieën om foto's te ontwikkelen gedronken en is daarvan uiteraard heel ziek geweest, zo goed als dood, maar een dokter heeft hem erdoor gehaald. Sinds dat vooral is vooral zijn moeder overbezorgd en krijgt hij heel lang moedermelk. Een obsessie voor borsten is zeker aanwezig.
Daniel is een eigenzinnige jongen die veel op het dak van de bibliotheek zit. Hij leert zichzelf lezen en verslindt zowat alle boeken van de bibliotheek. Dat hij zelf schrijver gaat worden staat dan al wel vast.
Er komt een kleurrijke huishoudster voor in het boek, Winnie, die heel veel invloed op de kinderen van het gezin heeft, het is een vertrouwenspersoon en ze is ook gewoon heel grappig.
De dokter die hem geopereerd heeft als peuter, heeft een eigen verhaallijn, vooral zijn vrouw dan en uiteraard zijn er af en toe raakvlakken in deze verhaallijnen.
De eland is de koning van de dieren in een gebied waar het te koud is voor de leeuwen.
Het boek bevat heel veel korte hoofdstukken die niet altijd aan elkaar hangen, maar dat is niet erg, het verstoort het leesritme zeker niet. Het gaat over relaties, over leugens en waarheid, heel veel over schuldgevoelens, maar ook over vastzitten in een liefdeloze relatie. Dit is het debuut van Lykele Muus en het is indrukwekkend.
Het is tragisch, komisch en alles ertussenin.
December 1, 2016
Een prachtige cover, enigszins mysterieuze titel als je de flaptekst leest en geen verbinding ziet en zelfs de naam van de schrijver heeft wel wat; het benadrukt alleen maar meer en meer hoeveel enthousiasme ik kreeg om daadwerkelijk te beginnen met het verhaal.
En wat heb ik genoten van dit boek! In het verhaal maak je kennis met baby Daniel tot volwassen man in de veertig. Wat klinkt als een simpele: "Oh oké, een verhaal over een jongen die een man wordt, grappig" , heeft Muus het voor elkaar gekregen er een geheel nieuwe dimensie aan te geven.
Het begint al met het feit dat niet alleen de pov van Daniel erin voor komt, maar er ook hoofdstukken zijn vanuit de ogen van dokter Goetmakers. Naast dat hij met een bizarre operatie Daniels leven heeft gered, is er geen enkel verband tussen de twee levens te vinden. Voor lange tijd wordt ook niet duidelijker waarom de schrijver precies dit personage eigen hoofdstukken heeft gegeven. Maar in plaats van dat dat irritant of moeilijk te volgen is, geeft het juist een extra spanning aan het verhaal en wil je maar doorlezen om het beter te begrijpen. En als uiteindelijk de puzzelstukjes bij elkaar komen, krijgt de schrijver het voor elkaar het resultaat op z’n manier te brengen dat het totaal niet voor de hand ligt.
Daarnaast komen ook enkele bijpersonages aan het woord, zoals Leon en Frances. Niet veel en ook zeker niet vaak, maar precies voldoende om het verhaal een extra draai te geven. Om ze beter te begrijpen, maar zonder dat het mysterieuze verdwijnt. En uiteindelijk gaf het zelfs net dat extra duwtje in de rug om nóg meer om ze te geven dan je al deed.
Nu we het toch hebben over de bijpersonen, kan ik maar beter vermelden hoe steengoed die zijn neergezet. Ten eerste zijn het er wel een aantal, maar niet te veel om telkens te vergeten wie wie ook alweer was. En in tegenstelling tot veel andere boeken, zijn deze allemaal fundamenteel voor het verhaal zelf. Allemaal hebben ze wel iets, waardoor het verhaal naar een nog hoger level wordt getild.
Daarnaast hebben ze allemaal een compleet eigen stem. De schrijver veranderd niet compleet van schrijfstijl of zoiets dergelijks, maar toch weet je precies wie wat doet en zegt, zelfs al zouden de namen er niet bij staan. Ze lijken op elkaar en zijn tegelijkertijd allemaal hun grootste tegenpolen. Iedereen krijgt genoeg aandacht in het verhaal om precies te weten wat je van ze moet weten. Was het minder, dan konden ze nooit zoveel emotie meegeven aan de lezer als dat ze nu deden en als het meer was, werd het verhaal simpel gezegd saai. Het is ongelofelijk knap hoe Muus het voor elkaar heeft gekregen precies die balans te vinden, waardoor jij als lezer met ze allemaal meeleeft, tegen ze wil schreeuwen, ze door elkaar zou kunnen schudden en helemaal gek van ze wordt, terwijl ze tegelijkertijd een klein plekje in je hart inpikken.
En als laatste de goed uitgekozen namen. Ze lijken zo onschuldig, maar als je ze opzoekt, betekenen ze precies waar hem of haar voor staat. En dat is net zo’n details dat een verhaal zoals dit iets extra’s geeft- een extraatje dat het verhaal ook unieker maakt.
Uiteraard is ook Daniel, de hoofdpersoon, prachtig neergezet. Van een klein jochie die dol is om met zijn neus in de boeken te zitten, een kleine verslaving voor “Molla-Molla” heeft, zijn leeftijdsgenoten en tevens zijn eigen broertje totaal niet begrijpt, naar een tiener dat van alles leert te ontdekken op veel gebieden, tot een volwassen man, waarbij hij dan pas eindelijk echt weet wie hij is. Bij iedere fase zit er humor, keiharde realiteit en is het precies zo opgebouwd dat jij je altijd wel kan verplaatsen in hem. Het is op zo’n manier gebracht dat jong en oud het begrijpen kan, ook al zijn zijzelf misschien niet altijd in zulke situaties terecht gekomen.
Het enige wat mij tegenviel was hoe Daniel soms werd gepresenteerd tijdens zijn tienerjaren. Ineens ging het daar verrassend veel over seks, waar ik, als meisje van ongeveer dezelfde leeftijd, mij totaal niet bij kon inleven. Ik begreep het simpelweg niet en bracht voor mijn gevoel heel het beeld van Daniel op een negatieve manier door de war. Van een slim ventje veranderd hij tijdelijk naar bijna een soort seksmaniak. Maar dat ik hoe ik het beleefde. Overigens, dit duurt gelukkig niet ongelofelijk lang en het verhaal blijft sterk genoeg om door te willen lezen. Het stoorde, maar bracht het verhaal niet naar een erg laag niveau.
Als laatste wil ik ook even het oog voor presentatie in dit verhaal benadrukken. Ieder volgende fase van Daniels leven werd ingeluid door een foto. Hoofdstukken werden goed afgewisseld in lengte en de titel van ieder hoofdstuk paste er perfect bij. Leuk detail is trouwens nog de verwijzingen naar echt bestaande boeken!
Het boek heeft mij zeer zeker geraakt in positieve zin. Het is geen tranentrekker, maar door het feit dat de schrijver zeer realistische situaties van het leven heeft samengebracht tot een boek over één jongen met krachtige bijpersonages, wordt het niet simpel gezegd "een boek" meer, maar iets dat je voor je kan zien. Het leeft als het ware- en dat is wat een boek nodig heeft om lezers te trekken.
Een extra alinea speciaal voor de beeldspraken kan ik zeker niet vergeten. Want die waren grappig, soms juist weer keihard en vol emotie. Ze lieten je nadenken, maar niet zonder eerst verder te lezen, omdat het precies genoeg spanning bevatte om het niet weg te kunnen leggen.
En als allerlaatste: het verhaal bevat veel thema’s, die niet allemaal even makkelijk te zien zijn. Hierdoor krijgt het precies de allerlaatste laag die het nodig had om te blijven hangen. In plaats van een simpele boodschap te geven, zorgt Muus ervoor dat je niet alleen de zinnen, maar ook tussen de regels door moet lezen om het volledig te begrijpen. En dan zorgt ervoor dat je het verhaal toch niet helemaal weg kan leggen, ondanks dat het wel weer alleen prachtig staat te wezen in je boekenkast.
En wat heb ik genoten van dit boek! In het verhaal maak je kennis met baby Daniel tot volwassen man in de veertig. Wat klinkt als een simpele: "Oh oké, een verhaal over een jongen die een man wordt, grappig" , heeft Muus het voor elkaar gekregen er een geheel nieuwe dimensie aan te geven.
Het begint al met het feit dat niet alleen de pov van Daniel erin voor komt, maar er ook hoofdstukken zijn vanuit de ogen van dokter Goetmakers. Naast dat hij met een bizarre operatie Daniels leven heeft gered, is er geen enkel verband tussen de twee levens te vinden. Voor lange tijd wordt ook niet duidelijker waarom de schrijver precies dit personage eigen hoofdstukken heeft gegeven. Maar in plaats van dat dat irritant of moeilijk te volgen is, geeft het juist een extra spanning aan het verhaal en wil je maar doorlezen om het beter te begrijpen. En als uiteindelijk de puzzelstukjes bij elkaar komen, krijgt de schrijver het voor elkaar het resultaat op z’n manier te brengen dat het totaal niet voor de hand ligt.
Daarnaast komen ook enkele bijpersonages aan het woord, zoals Leon en Frances. Niet veel en ook zeker niet vaak, maar precies voldoende om het verhaal een extra draai te geven. Om ze beter te begrijpen, maar zonder dat het mysterieuze verdwijnt. En uiteindelijk gaf het zelfs net dat extra duwtje in de rug om nóg meer om ze te geven dan je al deed.
Nu we het toch hebben over de bijpersonen, kan ik maar beter vermelden hoe steengoed die zijn neergezet. Ten eerste zijn het er wel een aantal, maar niet te veel om telkens te vergeten wie wie ook alweer was. En in tegenstelling tot veel andere boeken, zijn deze allemaal fundamenteel voor het verhaal zelf. Allemaal hebben ze wel iets, waardoor het verhaal naar een nog hoger level wordt getild.
Daarnaast hebben ze allemaal een compleet eigen stem. De schrijver veranderd niet compleet van schrijfstijl of zoiets dergelijks, maar toch weet je precies wie wat doet en zegt, zelfs al zouden de namen er niet bij staan. Ze lijken op elkaar en zijn tegelijkertijd allemaal hun grootste tegenpolen. Iedereen krijgt genoeg aandacht in het verhaal om precies te weten wat je van ze moet weten. Was het minder, dan konden ze nooit zoveel emotie meegeven aan de lezer als dat ze nu deden en als het meer was, werd het verhaal simpel gezegd saai. Het is ongelofelijk knap hoe Muus het voor elkaar heeft gekregen precies die balans te vinden, waardoor jij als lezer met ze allemaal meeleeft, tegen ze wil schreeuwen, ze door elkaar zou kunnen schudden en helemaal gek van ze wordt, terwijl ze tegelijkertijd een klein plekje in je hart inpikken.
En als laatste de goed uitgekozen namen. Ze lijken zo onschuldig, maar als je ze opzoekt, betekenen ze precies waar hem of haar voor staat. En dat is net zo’n details dat een verhaal zoals dit iets extra’s geeft- een extraatje dat het verhaal ook unieker maakt.
Uiteraard is ook Daniel, de hoofdpersoon, prachtig neergezet. Van een klein jochie die dol is om met zijn neus in de boeken te zitten, een kleine verslaving voor “Molla-Molla” heeft, zijn leeftijdsgenoten en tevens zijn eigen broertje totaal niet begrijpt, naar een tiener dat van alles leert te ontdekken op veel gebieden, tot een volwassen man, waarbij hij dan pas eindelijk echt weet wie hij is. Bij iedere fase zit er humor, keiharde realiteit en is het precies zo opgebouwd dat jij je altijd wel kan verplaatsen in hem. Het is op zo’n manier gebracht dat jong en oud het begrijpen kan, ook al zijn zijzelf misschien niet altijd in zulke situaties terecht gekomen.
Het enige wat mij tegenviel was hoe Daniel soms werd gepresenteerd tijdens zijn tienerjaren. Ineens ging het daar verrassend veel over seks, waar ik, als meisje van ongeveer dezelfde leeftijd, mij totaal niet bij kon inleven. Ik begreep het simpelweg niet en bracht voor mijn gevoel heel het beeld van Daniel op een negatieve manier door de war. Van een slim ventje veranderd hij tijdelijk naar bijna een soort seksmaniak. Maar dat ik hoe ik het beleefde. Overigens, dit duurt gelukkig niet ongelofelijk lang en het verhaal blijft sterk genoeg om door te willen lezen. Het stoorde, maar bracht het verhaal niet naar een erg laag niveau.
Als laatste wil ik ook even het oog voor presentatie in dit verhaal benadrukken. Ieder volgende fase van Daniels leven werd ingeluid door een foto. Hoofdstukken werden goed afgewisseld in lengte en de titel van ieder hoofdstuk paste er perfect bij. Leuk detail is trouwens nog de verwijzingen naar echt bestaande boeken!
Het boek heeft mij zeer zeker geraakt in positieve zin. Het is geen tranentrekker, maar door het feit dat de schrijver zeer realistische situaties van het leven heeft samengebracht tot een boek over één jongen met krachtige bijpersonages, wordt het niet simpel gezegd "een boek" meer, maar iets dat je voor je kan zien. Het leeft als het ware- en dat is wat een boek nodig heeft om lezers te trekken.
Een extra alinea speciaal voor de beeldspraken kan ik zeker niet vergeten. Want die waren grappig, soms juist weer keihard en vol emotie. Ze lieten je nadenken, maar niet zonder eerst verder te lezen, omdat het precies genoeg spanning bevatte om het niet weg te kunnen leggen.
En als allerlaatste: het verhaal bevat veel thema’s, die niet allemaal even makkelijk te zien zijn. Hierdoor krijgt het precies de allerlaatste laag die het nodig had om te blijven hangen. In plaats van een simpele boodschap te geven, zorgt Muus ervoor dat je niet alleen de zinnen, maar ook tussen de regels door moet lezen om het volledig te begrijpen. En dan zorgt ervoor dat je het verhaal toch niet helemaal weg kan leggen, ondanks dat het wel weer alleen prachtig staat te wezen in je boekenkast.
November 7, 2018
In het kort: dit boek is te lang voor het verhaal dat het vertelt. Tegelijkertijd slaat het grote stappen over, en zitten er verhaallijnen in die zomaar afgelopen blijken te zijn zonder dat ze een einde hadden. Het is voor mij als 'n haakwerk waarvan het patroon niet bij de garens past, en waar de losse draadjes nog aan hangen.
Een boek dat mij lokte door de prikkelende titel en flaptekst, en de bijzondere naam van de auteur. Don't judge a book by its cover ;)
Het zou ook best kunnen dat ik (uit '80) niet genoeg 'n millennial ben om dit boek te waarderen. De personages zijn onwaarschijnlijk, wat op zichzelf juist interessant zou kunnen zijn. Het boek wordt omschreven als Bildungsroman, maar na 488 pagina's weet ik nog steeds niet zo goed wie Daniel is en of ik nou echt vind dat hij het zo moeilijk had met "altijd de waarheid spreken".
Een boek dat mij lokte door de prikkelende titel en flaptekst, en de bijzondere naam van de auteur. Don't judge a book by its cover ;)
Het zou ook best kunnen dat ik (uit '80) niet genoeg 'n millennial ben om dit boek te waarderen. De personages zijn onwaarschijnlijk, wat op zichzelf juist interessant zou kunnen zijn. Het boek wordt omschreven als Bildungsroman, maar na 488 pagina's weet ik nog steeds niet zo goed wie Daniel is en of ik nou echt vind dat hij het zo moeilijk had met "altijd de waarheid spreken".
January 3, 2024
Echt een aanrader! Ik vond het een heel mooi boek. Het boek leest lekker weg en wordt goed verteld, voornamelijk vanuit het oogpunt van Daniël, een wat autistisch aandoend karakter, maar hierdoor lekker puur. Wel vond ik het toch wat apart dat hij het altijd over Leon en Frances heeft, in plaats van papa en mama of zijn vader en moeder of iets dergelijks. Maar het hoort er ook wel bij. Het geeft de afstand tussen Daniël en zijn ouders ook wel weer. Ergens aan het eind kwam het ook terug. Alsof het hemzelf ook was opgevallen. Mooi en goed gedaan.
Bij andere commentaren zag ik dat ze het boek te lang vonden en dat de schrijver het had moeten inkorten. Daar ben ik het totaal niet mee eens. Het was in mijn ogen helemaal goed zo.
Bij andere commentaren zag ik dat ze het boek te lang vonden en dat de schrijver het had moeten inkorten. Daar ben ik het totaal niet mee eens. Het was in mijn ogen helemaal goed zo.
September 25, 2019
Ik denk dat Lykele Muus best wel een grote Stem kan creëren (zijn personages hebben de ambitie om bigger than life te worden), fan is van andere grote Stemmen in de literatuur (zijn bewondering voor John Irving druipt van de pagina’s), maar helaas zelf geen grote stem is. De ideeën zijn er, de originele karakters, de definiërende gebeurtenissen in een mensenleven, maar toch boeit het verhaal niet en voor mij komt dit door het onvermogen van de schrijver om je mee te nemen, mee te slepen, door er niet in te slagen die verteller met een Stem te zijn.
January 13, 2019
It took me a while to warm up to this book. Daniel is a peculiar main character - in a way it was difficult to relate to him, but in a way I wanted to like him. I only really started enjoying the book at the very end - so it left a good impression, but if I had written this, I would definitely have condensed it quite a bit. I found the style quite interesting, so I would be ready to give Lykele Muus another try.
August 15, 2018
Dit boek leest als een trein maar ontroerde mij maar tot op zekere hoogte. De personages zijn inderdaad kleurrijk, hun dialogen vaak grappig en levensecht (op zijn hollands dan) maar ook wat stereotiep. Ik hou van de beknopte schrijfstijl maar vond het ook een beetje een keurslijf waardoor ik niet helemaal kon verdwalen in de pagina's.
August 5, 2018
Gestopt na 230 blz. Zonde van de tijd. Ik snap de hoofdpersoon en andere personages totaal niet. Ze zijn allemaal vreemd en reageren ook bijzonder op elkaar. En alles gaat mis en is naar.
January 19, 2022
Na zowat 70 bladzijden leg ik dit opzij. Ik voel me als lezer teveel bij de hand genomen, struikel over de hints en gniffeltjes (je gaat zien dat dit later belangrijk wordt).
Read
November 9, 2025DNF
January 2, 2026
Ik las dit boek in heer eerste Corona jaar, en het staat nog steeds in mijn top 10 beste boeken allertijden!
September 18, 2016
"Om niet verdrietig te zijn, moest je dus geen geheimen hebben."
Daniel leert al op jonge leeftijd dat het niet verstandig is om geheimen te hebben, omdat het alle betrokkenen verdrietig maakt. Tegelijkertijd weet Daniel, door de tijd die hij in de bibliotheek van zijn moeder doorbrengt met het lezen van de daar beschikbare boeken, dat mensen "die boeken maakten, konden tenminste verzinnen, liegen en opschrijven wat ze maar wilden. Als Daniel dat nou ook eens zou kunnen, dan werd het een stuk makkelijker om in het echt géén geheimen te hebben."
Zorgen dat je geen geheimen hebt, is niet hetzelfde als altijd en overal de waarheid vertellen, maar het komt er dichtbij en het is beslist niet makkelijk om altijd maar een open boek te zijn. Toch slaagt Daniel er heel behoorlijk in om zich aan zijn voornemen te houden. Anderen, zoals zijn vader en moeder die denken dat geheimen aangevuld met stilzwijgen uit schaamte voor of piëteit met anderen uiteindelijk het beste is voor iedereen, merken op den duur dat dat niet zo is.
Toch lijkt niemand daarvan te leren en heeft vrijwel iedereen rond Daniel iets te verbergen. Dat dat voor soms tragische misverstanden en ruzies zorgt, is onvermijdelijk. Zo is Daniel ervan overtuigd dat zijn vriend Rens boos op hem is omdat Jasmijn, het meisje waar Rens verliefd op is, contact met Daniel heeft gezocht omdat ze Daniel leuk(er) vindt. Daniel biecht dat direct op aan Rens en meldt daarbij dat hij ook verliefd op haar is. Maar Rens is niet boos. Niet op Daniel en niet op Jasmijn. Er is een andere reden dat Rens zich heeft teruggetrokken. Een reden die hij verborgen heeft gehouden voor Daniel. Uit schaamte.
Daniels observaties worden gepresenteerd in de vorm van korte hoofdstukken, die worden afgewisseld door de belevenissen van het echtpaar Goetmakers en een enkele keer door de observaties van anderen, zoals zijn vader. De heer Goetmakers heeft baby Daniel geopereerd, nadat deze van de ontwikkelvloeistof had gedronken in het fotoschuurtje van zijn vader. Dat is de eerste keer dat zij elkaar ontmoeten, maar er volgen meer ontmoetingen, waarvan de laatste ontmoeting als gevolg van - natuurlijk - een geheim nogal heftig verloopt. De al behoorlijk op leeftijd zijnde Goetmakers en zijn jongere vrouw Leonoor zijn dol op elkaar en zijn in staat om alles wat er in hun hoofd opkomt te realiseren:
"Dokter Goetmakers had plannen. Er was al een tijdje niets meer aan het huis veranderd. Hij zou de schuur verbreden. Er kon eigenlijk ook nog wel een carport bij, vond hij.
'Mij best, maar dan wil ik een facelift.'
De - vaak korte - hoofdstukken waarin de Goetmakers gevolgd worden, zijn heerlijke, spitsvondige, bijna maar net niet karikaturale inkijkjes in een zorgeloos lijkend leventje dat op den duur toch ook zo zijn problemen en probleempjes oplevert.
Lykele Muus heeft een geweldig fijn, leesbaar en onderhoudend debuut geschreven, waar - als ik de deelnemers van de leesclub mag geloven en waarom zou ik dat niet mogen? - iedereen van kan genieten. Of je nu van thrillers of fantasy of feel good of literaire romans houdt, Eland zorgt ervoor dat je van Daniel gaat houden. En van broertje Pepijn, oppas Winnie, vader Leon, vriend Rens en om enorm de pest te krijgen aan een enkele naarling(e). Wat is het toch heerlijk als je zo kunt liegen en bedriegen!
Daniel leert al op jonge leeftijd dat het niet verstandig is om geheimen te hebben, omdat het alle betrokkenen verdrietig maakt. Tegelijkertijd weet Daniel, door de tijd die hij in de bibliotheek van zijn moeder doorbrengt met het lezen van de daar beschikbare boeken, dat mensen "die boeken maakten, konden tenminste verzinnen, liegen en opschrijven wat ze maar wilden. Als Daniel dat nou ook eens zou kunnen, dan werd het een stuk makkelijker om in het echt géén geheimen te hebben."
Zorgen dat je geen geheimen hebt, is niet hetzelfde als altijd en overal de waarheid vertellen, maar het komt er dichtbij en het is beslist niet makkelijk om altijd maar een open boek te zijn. Toch slaagt Daniel er heel behoorlijk in om zich aan zijn voornemen te houden. Anderen, zoals zijn vader en moeder die denken dat geheimen aangevuld met stilzwijgen uit schaamte voor of piëteit met anderen uiteindelijk het beste is voor iedereen, merken op den duur dat dat niet zo is.
Toch lijkt niemand daarvan te leren en heeft vrijwel iedereen rond Daniel iets te verbergen. Dat dat voor soms tragische misverstanden en ruzies zorgt, is onvermijdelijk. Zo is Daniel ervan overtuigd dat zijn vriend Rens boos op hem is omdat Jasmijn, het meisje waar Rens verliefd op is, contact met Daniel heeft gezocht omdat ze Daniel leuk(er) vindt. Daniel biecht dat direct op aan Rens en meldt daarbij dat hij ook verliefd op haar is. Maar Rens is niet boos. Niet op Daniel en niet op Jasmijn. Er is een andere reden dat Rens zich heeft teruggetrokken. Een reden die hij verborgen heeft gehouden voor Daniel. Uit schaamte.
Daniels observaties worden gepresenteerd in de vorm van korte hoofdstukken, die worden afgewisseld door de belevenissen van het echtpaar Goetmakers en een enkele keer door de observaties van anderen, zoals zijn vader. De heer Goetmakers heeft baby Daniel geopereerd, nadat deze van de ontwikkelvloeistof had gedronken in het fotoschuurtje van zijn vader. Dat is de eerste keer dat zij elkaar ontmoeten, maar er volgen meer ontmoetingen, waarvan de laatste ontmoeting als gevolg van - natuurlijk - een geheim nogal heftig verloopt. De al behoorlijk op leeftijd zijnde Goetmakers en zijn jongere vrouw Leonoor zijn dol op elkaar en zijn in staat om alles wat er in hun hoofd opkomt te realiseren:
"Dokter Goetmakers had plannen. Er was al een tijdje niets meer aan het huis veranderd. Hij zou de schuur verbreden. Er kon eigenlijk ook nog wel een carport bij, vond hij.
'Mij best, maar dan wil ik een facelift.'
De - vaak korte - hoofdstukken waarin de Goetmakers gevolgd worden, zijn heerlijke, spitsvondige, bijna maar net niet karikaturale inkijkjes in een zorgeloos lijkend leventje dat op den duur toch ook zo zijn problemen en probleempjes oplevert.
Lykele Muus heeft een geweldig fijn, leesbaar en onderhoudend debuut geschreven, waar - als ik de deelnemers van de leesclub mag geloven en waarom zou ik dat niet mogen? - iedereen van kan genieten. Of je nu van thrillers of fantasy of feel good of literaire romans houdt, Eland zorgt ervoor dat je van Daniel gaat houden. En van broertje Pepijn, oppas Winnie, vader Leon, vriend Rens en om enorm de pest te krijgen aan een enkele naarling(e). Wat is het toch heerlijk als je zo kunt liegen en bedriegen!
August 30, 2016
"Wie de waarheid spreekt, moet op de wraak van de leugenaars rekenen". is het motto van dit boek. En dat wordt wel duidelijk als je het boek gelezen hebt.
Net als Het smelt van Lize Spit is Eland ook een bildungsroman, waarin we Daniel volgen van baby tot een volwassen man van in de 40 en waarin de verschillende personages indrukwekkend zijn uitgediept en mij zeker fascineren.
Daniel Meskes valt als baby uit zijn wieg en komt in de schuur terecht waar zijn vader al zijn fotomateriaal heeft gestockeerd, waar hij een 'borrel' inktvloeistof achterover slaat. In het ziekenhuis wordt hij geopereerd door dokter Goetmakers die in zijn levensverhaal nog een belangrijke rol zal spelen.
We volgen hem in zijn relaties met zijn familie, zijn beste vriend Rens en zijn latere vriendin Jasmijn. De ouders van Daniel hebben geen gelukkig huwelijk en hebben geheimen voor elkaar. Als Daniel ziet tot welke problemen dit kan leiden, neemt hij de beslissing om nog enkel de waarheid en niets dan de waarheid te spreken, en geen leugens meer te vertellen. Als klein kind zit hij dagelijks in de bibliotheek waar zijn moeder werkt, en hij groeit op als een boekenveelvraat. Al snel spreekt hij ervan schrijver te worden wat hij later met wisselend succes ook in de praktijk zal brengen. Hij is een observator en brengt zijn tijd al lezend of met zijn vrienden op het dak door. Heeft slechts oog voor mensen en hun relaties, en gaat gemakkelijk op in zijn eigen wereld. Dan verdwijnt zijn vader, Leon, en zowel hij als zijn broer Pepijn lijden hieronder. Winnie, zijn kindermeisje, is een andere constante in zijn leven.
Daarnaast loopt er een tweede verhaallijn chronologisch samen met die van Daniel, over Dokter Goetmakers die hem vroeger opereerde, en zijn vrouw Leonoor. In tegenstelling tot Daniel's ouders loopt hun huwelijk wel vrij vlot zonder al te veel strubbelingen en zie je hen nog steeds bezig in een passionele relatie, een spiegeling als het ware van het andere koppel.
Heel wat personages lopen vol met een al dan niet terecht schuldgevoel en angst; angst om hun omgeving en hun leven te verliezen. Het boek is ontroerend verteld en deze thematiek raakt bij mezelf ook een gevoelige snaar. Ook al telt het boek meer dan 400 pagina's leest het enorm vlot dankzij de beeldende scènes, de humoristische titels en de vele referenties naar andere literatuur. Het is zo'n boek dat me aanzet om nog naar enkele klassiekers te grijpen met andere woorden. Enorm geslaagde prachtige debuutroman!
Net als Het smelt van Lize Spit is Eland ook een bildungsroman, waarin we Daniel volgen van baby tot een volwassen man van in de 40 en waarin de verschillende personages indrukwekkend zijn uitgediept en mij zeker fascineren.
Daniel Meskes valt als baby uit zijn wieg en komt in de schuur terecht waar zijn vader al zijn fotomateriaal heeft gestockeerd, waar hij een 'borrel' inktvloeistof achterover slaat. In het ziekenhuis wordt hij geopereerd door dokter Goetmakers die in zijn levensverhaal nog een belangrijke rol zal spelen.
We volgen hem in zijn relaties met zijn familie, zijn beste vriend Rens en zijn latere vriendin Jasmijn. De ouders van Daniel hebben geen gelukkig huwelijk en hebben geheimen voor elkaar. Als Daniel ziet tot welke problemen dit kan leiden, neemt hij de beslissing om nog enkel de waarheid en niets dan de waarheid te spreken, en geen leugens meer te vertellen. Als klein kind zit hij dagelijks in de bibliotheek waar zijn moeder werkt, en hij groeit op als een boekenveelvraat. Al snel spreekt hij ervan schrijver te worden wat hij later met wisselend succes ook in de praktijk zal brengen. Hij is een observator en brengt zijn tijd al lezend of met zijn vrienden op het dak door. Heeft slechts oog voor mensen en hun relaties, en gaat gemakkelijk op in zijn eigen wereld. Dan verdwijnt zijn vader, Leon, en zowel hij als zijn broer Pepijn lijden hieronder. Winnie, zijn kindermeisje, is een andere constante in zijn leven.
Daarnaast loopt er een tweede verhaallijn chronologisch samen met die van Daniel, over Dokter Goetmakers die hem vroeger opereerde, en zijn vrouw Leonoor. In tegenstelling tot Daniel's ouders loopt hun huwelijk wel vrij vlot zonder al te veel strubbelingen en zie je hen nog steeds bezig in een passionele relatie, een spiegeling als het ware van het andere koppel.
Heel wat personages lopen vol met een al dan niet terecht schuldgevoel en angst; angst om hun omgeving en hun leven te verliezen. Het boek is ontroerend verteld en deze thematiek raakt bij mezelf ook een gevoelige snaar. Ook al telt het boek meer dan 400 pagina's leest het enorm vlot dankzij de beeldende scènes, de humoristische titels en de vele referenties naar andere literatuur. Het is zo'n boek dat me aanzet om nog naar enkele klassiekers te grijpen met andere woorden. Enorm geslaagde prachtige debuutroman!
October 28, 2024
"Verdriet is veel herkenbaarder dan geluk."
April 10, 2016
Vijf sterren voor de grafische vormgeving van deze roman. Het zou heerlijk zijn om meer van dergelijk smaakvol moois te mogen aantreffen in de boekhandel.
Vijf sterren voor de wervelende start van het verhaal. Daarna bleef ik wat op mijn honger zitten en vond ik het bij momenten eerder een young -adultboek, bv. door de weergave van de e-mails.
Het einde van de roman kon me dan weer wel bekoren. Alleen de scene met de eland deed me denken aan een ander boek, waarvan de titel me nu niet te binnen schiet. (In het andere boek ging het om een reusachtig hert. Iemand?)
Al met al een vlot leesbaar boek dat nog zijn weg moet vinden naar een groter publiek.
Vijf sterren voor de wervelende start van het verhaal. Daarna bleef ik wat op mijn honger zitten en vond ik het bij momenten eerder een young -adultboek, bv. door de weergave van de e-mails.
Het einde van de roman kon me dan weer wel bekoren. Alleen de scene met de eland deed me denken aan een ander boek, waarvan de titel me nu niet te binnen schiet. (In het andere boek ging het om een reusachtig hert. Iemand?)
Al met al een vlot leesbaar boek dat nog zijn weg moet vinden naar een groter publiek.
Displaying 1 - 30 of 32 reviews