วันที่ดอกไม้บานในจักรวาลของความรัก

by ร เรือในมหาสมุท, Kiriphantasy (Illustator)

- ชายผู้ติดอยู่ในเมื่อวาน -
สิ่งที่เหมือนกันระหว่างพวกเขาคือต่างก็มีบาดแผลและความทรงจำจากอดีตด้วยกันทั้งคู่

- Monitor Lizard Milkshake-
ไม่มีใครประหลาดมากไปกว่า ‘เหี้ยเชค’อีกแล้ว

- 2 Players Solitaire Game-
คุณเคยเห็นเกมไพ่โซลิแทร์ที่มีผู้เล่นสองคนไหม

- Scent of Love, Scent of Sadness-
รักหรือไม่รัก เป็นสุขหรือเศร้าหมอง ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นที่ ‘วิฬาร์วิลล่า’

- ละครหลังข่าว -
ชีวิตจริงของ ‘เอี่ยม’นั้นไม่ต่างจากชีวิตนางเอกละครโทรทัศน์เลยสักนิด

- เอกภพของจักรวาล -
การใช้ชีวิตคู่ก็เหมือนกับการเลี้ยงปลาทะเลในน้ำจืด

- ความรักของมหาสมุทร -
เหมือนว่าความรักของคนบางคนจะฝังอยู่ในจุดที่ดำมืดที่สุดใต้ท้องทะเล

- ปรารถนานี้ฉันจะทำให้เป็นจริง -
ไม่ว่าความปรารถนาของ‘จงรัก’จะเป็นอะไร เขาก็จะเป็นคนทำให้มันเป็นจริงโดยไม่มีข้อแม้

Genres: Yaoi

376 pages, Paperback

Published March 29, 2018

About the author

Associated Names:
* จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท
* ร เรือในมหาสมุท

จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท ชื่อเล่น ลี้ ใช้ชีวิตวัยเด็กที่ ต.ปากน้ำ จ.สมุทรปราการ เริ่มต้นเขียนหนังสือในขณะที่มีอายุได้ 12 ปี สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ สำเร็จการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย จากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในภาควิชาภาษารัสเซีย มีผลงานทั้งในด้านวรรณกรรมสร้างสรรค์ และนิยายชายรักชาย ที่ได้รับความนิยมในหมู่นักอ่านวัยรุ่น ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (S.E.A. Write) ประจำปี 2560 จากรวมเรื่องสั้น “สิงโตนอกคอก” ตีพิมพ์โดย “แพรวสำนักพิมพ์” โดยเป็นนักเขียนอายุน้อยที่สุดในบรรดานักเขียนไทยที่เคยได้รับรางวัลนี้ (ข้อมูลเดือนมีนาคม ปี 2561)

รางวัลที่ได้รับ :

ประเภทงานเขียน เรื่องสั้น, นวนิยาย

ผลงานเด่น รวมเรื่องสั้น : วันหนึ่งความทรงจำจะทำให้คุณแตกสลาย สำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม, สิงโตนอกคอก แพรวสำนักพิมพ์ (รางวัลซีไรต์)

ผลงานรวมเล่ม นิยาย : ตีแผ่ชีวิตสายซึน สำนักพิมพ์ EverY, Good Morning Mr. Bad Love อรุณสวัสดิ์รักร้าย สำนักพิมพ์ EverY, ชายใดเล่าจะแซ่บเท่าแฟนเก่าแม่ สำนักพิมพ์ EverY, รวมเรื่องสั้น : วันหนึ่งความทรงจำจะทำให้คุณแตกสลาย สำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม, สิงโตนอกคอก แพรวสำนักพิมพ์

Reviews

[Breezy Riz · Rating 5 out of 5]

วันที่ดอกไม้บานในจักวาลของความรัก...

เพราะเราทุกคนต่างมีเรื่องราวเป็นของตัวเอง ภายใต้จักวาลเดียวกัน เรื่องราวของแต่ละคนถึงได้แตกต่างกันออกไป

เอาที่ความรู้สึกของเราหลังจากอ่านจบก่อนเลยนะคะ
เรื่องนี้ตอนอ่านช่วงแรก ๆ เรารู้สึกเหมือนกับกำลังละเลียดจิบกาแฟในคาเฟ่เล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ขณะเดียวกันก็มองความเป็นไปของแต่ละตัวละครผ่านกระจกบาง ๆ ที่ปิดกั้นคาเฟ่นั้นจากโลกภายนอก
แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งเหมือนเราเริ่มก้าวเข้าไปมีส่วนร่วมกับเรื่องราวเหล่านั้นช้า ๆ และโดยไม่รู้ตัว จู่ ๆ เราก็พบว่าเราก้าวออกมาจากคาเฟ่นั้นเพื่อที่จะได้เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นแล้ว

หนังสือเล่มนี้ประกอบไปด้วยเรื่องสั้นหลาย ๆ เรื่องรวมกันค่ะ ทุก ๆ ตอน สามารถอ่านแยกได้โดยไม่จำเป็นต้องอ่านตอนก่อนหน้ามาก่อน แต่เพื่ออรรถรสในการอ่าน แนะนำให้อ่านจากหน้าแรกไปช้า ๆ
(การสปอยส์ตัวเองโดยการเปิดไปอ่านหน้าสุดท้ายก่อน อย่างที่หลาย ๆ คนชอบทำ ไม่สามารถช่วยอะไรคุณได้ในการอ่านหนังสือเล่มนี้ค่ะ 😉)

ถึงแม้เรื่องสั้นแต่ละเรื่องจะจบในตอน แต่ว่าความสนุกของหนังสือเรื่องนี้คือจักวาลของตัวละครในแต่ละตอนจะมีการทับซ้อนและพาดผ่านกันอยู่
ตัวละครที่เราเห็นเป็นตัวประกอบในตอนนี้ ในตอนหน้าก็อาจเป็นนายเอกได้โดยที่เราไม่รู้ตัว

เราเดาเอาเองว่าคอนเซปต์ของเรื่องคือทุกคนต่างก็เป็นตัวเอกในเรื่องราวของตัวเอง(ถึงแม้ว่าจริง ๆ คอนเซปต์ของหนังสือนี้อาจจะไม่ใช่แบบนี้ แต่ในความรู้สึกเรา เราคิดถึงเรื่องนี้เวลาอ่านค่ะ)
ตัวละครแต่ละตัวดูจะต้องมีการเรียนรู้ และการก้าวผ่านอุปสรรคและปัญหาของตัวเอง กว่าจะค้นพบความสุขที่ใฝ่หา
บางช่วงบางตอนเราอ่านแล้วก็ยิ้มไปกับความน่ารักและใสซื่อของวัยเยาว์
การค้นหบ ค้นพบและยอมรับในตัวเองดูจะไม่ยากเย็นมากนัก
ในขณะที่บางเรื่องราวกลับยากเย็นเหลือเกินกับการก้าวผ่านปัญหาและอุปสรรค

ในบางครั้งหนังสือเล่มนี้ก็ให้ความรู้สึกราวกับคนเขียนกำลังเล่นโรลเลอร์โคสเตอร์กับความรู้สึกของคนอ่าน
ความรู้สึกเราสามารถขึ้นสูงแล้วก็ลงต่ำได้เพียงชั่วพลิกหน้ากระดาษ
(ไม่ค่ะ หนังสือเรื่องนี้ไม่ได้มีอะไรให้ตกใจ และไม่ใช่นิยายสยองขวัญแน่นอน เรายืนยัน 😉)
แต่มันเป็นการขึ้นสูงและลงต่ำของอารมณ์
บางเรื่องเราอ่านแล้วยิ้มและหัวเราะให้กับความน่ารักและความหวานในบางช่วงบางตอนของความสัมพันธ์ของตัวละคร
และในบางเรื่อง เราก็ร้องไห้ให้กับความกดดัน ความบีบคั้น และความเจ็บปวดทางอารมณ์ที่ตัวละครได้รับ

บอกได้เลยว่าการอ่านหนังสือเล่มนี้ทำให้เราเป็นเหมือนคนบ้า ยิ้มหัวเราะและร้องไห้สลับกันเป็นว่าเล่น

จนสุดท้าย แม้จะอ่านมาจนถึงหน้าสุดท้ายของกระดาษ เราก็ยังรู้สึกได้ถึงตะกอนของความรู้สึกบาง ๆ ที่ติดอยู่ในใจ

บอกได้เลยค่ะ ว่าหนังสือเล่มนี้เป็นอะไรที่ยากมากในการเขียนรีวิวโดยไม่สปอยส์ และรีวิวนี้อาจจะดูสับสนและวกวนไปบ้าง แต่เราอยากให้ทุกคนได้ลองอ่านจริง ๆ
ถ้าทุกคนก้าวผ่านคำว่านิยายวายไป หนังสือเรื่องนี้ก็คือนิยายรัก ที่ตีแผ่แง่มุมต่าง ๆ ของความรู้สึกรัก ทั้งสุข เศร้า เหงา เจ็บปวด และความอิ่มเอม
ผ่านเหตุการณ์ต่าง ๆ ของตัวละคร ที่มีทั้งแอบรัก ไม่(กล้าที่จะ)รัก เจ็บปวดกับความรัก

ปล.ในเล่มนี้มี 2 ตอนที่เราชอบมาก คือ Scent of love, scent of sadness แล้วก็ ความรักของมหาสมุทร... และแน่นอนค่ะว่าเราจะไม่สปอยส์ ต้องไปอ่านเอาเองว่าทำไมเราถึงชอบ 😉

ปปล.นี่จะเป็นสปอยส์ส่วนเดียวในหนังสือเล่มนี้ ซึ่งก็คือมีอยู่ตอนหนึ่งที่พูดถึงการจากไปของเชสเตอร์เบนนิงตัน นักร้องนำของวง Linkin Park เป็นตอนหนึ่งที่เข้าถึงอารมณ์และความรู้สึกของแฟนเพลงที่ทราบข่าว ณ ตอนที่เชสเตอร์เสียชีวิต เราอ่านไปก็ร้องไห้ไปเป็นคนบ้า... ขอบคุณคุณ ร เรือฯ มาก ที่ให้เชสเตอร์ได้เป็นส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ ให้แฟนเพลงได้จดจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นขอบคุณมากจริง ๆ

7 Apr’18

[Or_O · Rating 3 out of 5]

คุยกันหลังอ่าน

เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นที่อยู่ในจักรวาลเดียวกันค่ะ ตัวละครที่มีชื่อหรือปรากฏในเรื่องปัจจุบันจะเป็นตัวเอกในเรื่องถัดไป

(อันที่จริง นิยายของผู้เขียนดูเหมือนจะอยู่ในจักรวาลเดียวกันทุกเรื่อง เพราะมีตัวละครที่เกี่ยวข้องกันหมด แต่จะเห็นไม่ชัดเท่าในเรื่องสั้นเล่มนี้)

เล่าเรื่องราวความรักหลากรูปแบบ หลายรสชาติ รักรสขมของผู้ใหญ่ รักหวานอมเปรี้ยวของวัยหนุ่ม

รักแรกประทับใจ รักหวังเพียงชิดใกล้ รักคือคำแสนไกล รักหัวใจนักสู้ รักศัตรูกลายเป็นมิตร รักสนิทสงสาร รักอดีตซ้ำทรมาน รักทุกเหตุการณ์อัศจรรย์

แต่ละเรื่องก็จะมีความแตกต่างกันทั้งวิธีการเล่า สำนวน ตัวละคร ส่งผลต่อความชอบแต่เรื่องได้เหมือนกัน

ยังมีความไม่ลื่นไหล ไม่เห็นเป็นภาพรวม แม้แต่ละเรื่องจะมีลักษณะต่อเนื่องกัน อย่างเล่าแต่ละเรื่องผ่านไปสักพัก มีตอนรวมขั้น เล่าเรื่องหนึ่งจบ แล้วเอาตอนพิเศษของเรื่องก่อนหน้าขั้น ต่อด้วยเรื่องอื่น แต่บางเรื่องยังไม่จบในตัว ทำให้มองเห็นความไม่เป็นระบบ ไม่มีแบบแผน

แยกแต่ละเรื่องเลยดีกว่า

- ชายผู้ติดอยู่ในเมื่อวาน -
เรื่องนี้สำนวนเล่าเรื่องมีความประดิษฐ์ ซึ่งไม่ได้หมายความไปในทางที่ไม่ดีนะคะ เพียงแต่ภาษาที่ใช้เล่าเรื่อง ดันไปขัดกับลักษณะตัวละครที่มีความเป็นตัวละครเหนือจริงค่อนข้างสูง ความรักค่อนข้างเร็วขัดกับบรรยากาศเอื่อยเฉื่อยของอดีต ภาพเลยออกมาตัดกันอย่างเห็นได้ชัด เหมือนวาดตัวการ์ตูนตาหวานสีสดใสลงพื้นหลังสีน้ำซีเปียมัวหม่น โอไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจของผู้เขียนหรือไม่ ถ้าใช่ โอว่าน่าจะมีวิธีทำให้แตกต่างโดยรักษาภาพรวมให้ไปในโทนเดียวกันได้มากกว่านี้

โอให้ 2.5 ดาว


- Monitor Lizard Milkshake -
เรื่องนี้ด้อยที่สุดตามความเห็นของโอ นอกจากคำพูดที่ไม่เข้าปากตัวละครเองแล้ว ภาษาเล่าเรื่องก็ยังมีความไม่มั่นใจแฝงอยู่ เหมือนไม่รู้จะทำยังไง จะไปทางไหน ถ้าเป็นละครก็ต้องบอกว่า นักแสดงไม่เชื่อในบทที่ตัวเองแสดง เลยทำให้ดูประดักประเดิด ในส่วนของเนื้อเรื่องก็ยังไม่ชวนให้เชื่อถือ อย่างที่พี่เชคทาสีรั้วโรงเรียน อานุภาพมันยังไม่มากพอ ใส่มาน้อยไป กิจกรรมเดียวอาจยังไม่พอ หรือชวนให้เชื่อพอที่จะเกิดผลลัพธ์ตามมาอย่างในเรื่อง หรือกิจกรรมเล่นคอนเสิร์ตตอนท้าย โอก็ยังไม่เข้าใจว่ามันมีผลต่อโรงเรียนอย่างไร มันแปลกขนาดนั้นเชียวหรือ คือเรายังไม่เชื่อตามเรื่องนั่นเอง

1.5 ดาว

- 2 Players Solitaire Game -
เรื่องนี้ดีขึ้น อารมณ์ในเรื่องมีหลากหลายมากขึ้น ทุกข์ สุข เศร้า สมหวัง ผิดหวัง แต่ด้วยความที่ตัวละครยังเป็นเด็กมัธยมมันก็เลยทำให้เกิดความอิหลักอิเหลื่อแปลก ๆ กับการแสดงออกอยู่ และสรุปประเด็นในเรื่องไม่ดีพอ ไม่ว่าเกมไพ่โซลิแทร์ หรือการที่น้องต้องโดนแม่บังคับต่าง ๆ นานา มันควรจะจบในเรื่องของตัวเองในตัว

2.5 ดาว


- Scent of Love, Scent of Sadness -
ในที่สุด ดราม่าของผู้ใหญ่ก็มา ความเจ็บปวดกับการรักคนที่เขาไม่รักตน ช่วงแรกโอค่อนข้างชอบความรู้สึกที่ส่งมา แต่มาตายตอนท้าย ๆ โอว่าขมวดปมยังไม่ค่อยดี สวิตช์ตัวละครโดยเราไม่รู้สึกถึงพลังของการเปลี่ยนแปลง ภาพรวมก็ยังไม่น่าเชื่อถือเท่าไร

2.5 ดาว


- ละครหลังข่าว -
เรื่องนี้ไม่มีดราม่า และเป็นเรื่องหนึ่งที่โอชอบ เพราะโอชอบน้องเอี่ยม ชอบที่น้องพยายามอย่างหนัก เรื่องก็กำลังน่ารัก และน่าจะเป็นเรื่องแรกในเล่มที่เริ่มมีประเด็นที่ต้องการเล่าแฝงอยู่ในตัว แต่โอขอบ่นหน่อย จบเรื่องได้น่าเคืองมาก จบแบบ นี่คือจบเหรอ งง ตอนแรกนึกว่าจะมีตอนพิเศษมาตอนท้ายเพิ่ม แต่อ่านจบเล่มก็ไม่มี โอถึงกับพลิกว่าหน้ากระดาษหายหรือเปล่า ถ้าจะจบปลายเปิดก็ควรมีวิธีที่ให้รู้ว่านี่คือจบนะ ไม่ใช่อยู่ ๆ ตัด เหมือนหน้ากระดาษหมด

เคืองอะ ทำไมทำกับน้องเอี่ยมแบบนี้ 2.5 ดาว


- เอกภพของจักรวาล -
อารมณ์เรื่องจะเหงา ๆ หน่อย ชอบประเด็นในเรื่องนี้ แต่ยังเล่าออกมาไม่ดีพอ แทนที่จะบีบหัวใจหน่อย ๆ ก็เลยกลายเป็นเฉย ๆ

2 ดาว


- ความรักของมหาสมุทร -
ชอบการแสดงอารมณ์และตัวละครในเรื่องนี้มาก ส่วนหนึ่งเพราะโอชอบตัวละครลักษณะแบบมหา มีความกวนนิด ๆ กล้าหน่อย ๆ ส่วนที่เหลือคือ เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวจากทั้งหมดในเล่มที่ตัวละครมีความสมจริง บทสนทนาลื่นไหลไม่ติดขัด อารมณ์ในเรื่องก็หลากหลาย เหงา เจ็บ เศร้า สมหวัง ดีใจ โอร้องไห้ตามมหาด้วยในฉากที่ชายหาด โอว่ามันก็ฉากธรรมดานะ แต่น้องร้องน่าสงสารจนโอร้องตาม ไม่รู้ทำไม

4.5 ดาว ตัดคะแนนใจพี่วิญญู กับพาร์ตตอนพิเศษ เอาจริงๆ มันคนละอารมณ์กับเรื่องหลักเลย โดยรวมชอบมหา อ่านจบเล่มก็วนกลับมาอ่านเรื่องของคู่นี้อีก

(อยากเมาท์หน่อย โอว่าชื่อวิญญูไม่แปลกเลย ธรรรมดามาก แต่ชื่อตัวเอกของผู้เขียนทุกตัวโอว่าแปลกแบบไม่ใกล้ธรรมดาเลยสักคน ใกล้ ๆ ง่าย ๆ ก็มหานี่แหละ)


- ปรารถนานี้ฉันจะทำให้เป็นจริง -
ถัดจากพีคเรื่องก่อนก็มาดร็อปที่เรื่องนี้ ส่วนหนึ่งเพราะโอไม่เชื่อตัวละครด้วยแหละ ส่วนเนื้อเรื่องก็ธรรมดา

2 ดาว


และเพราะทุกเรื่องอยู่ในจักรวาลเดียวกัน ตัวละครมีความใกล้ชิดเกี่ยวพันกัน ความคิดที่ห้ามไม่ได้ก็คือ จักรวาลนี้มีแต่เกย์เหรอ

โอขอพูดถึงภาษาสักหน่อย ไม่ได้ว่าผิดอะไรนะคะ เพียงแต่เผื่อเอาไปปรับใช้ในอนาคตได้

คำพูดติดปากตัวละคร จากเรื่อง 1 "แบบว่า" เรื่อง 2 "ประมาณ" เรื่อง 3 "อะไรทำนองนั้น" และคำพูดคล้าย ๆ กันเช่นนี้มีทุกเรื่องในเล่ม โอเลยขอตั้งข้อสังเกตว่าเป็นคำพูดติดปากผู้เขียน

ซึ่งคำพูดลักษณะนี้ส่งผลให้คำพูดและความรู้สึกในตอนที่พูดนั้น ขาดความจริงจัง ขาดความใส่ใจ ถ้าต้องการความเด็ดขาด ต้องการน้ำหนัก ต้องการให้ตัวละครโตขึ้นอีกระดับ หรือต้องการสื่อถือความจริงจัง ขอให้หลีกเลี่ยงคำพูดขึ้นต้นลักษณะนี้

เรื่องที่สองคือ คำอุทานติดปาก "เอ" "เอ๊ะ" "เอ๋" "อา"
สังเกตกันไหมว่านี่เป็นคำอุทานที่ได้รับอิทธิพลมาจากต่างชาติ คนไทยจริง ๆ ไม่อุทานแบบนี้ ยกเว้นตัวเขาได้รับอิทธิพลมาแต่เดิม

"เอ" คนไทยจะอุทานว่า "เอ่อ"
"เอ๊ะ" คนไทยจะอุทานว่า "ฮะ"
"เอ๋" คนไทยจะอุทานว่า "หา"
"อา" คนไทยจะอุทานว่า "เอ้อ" "อ้อ" "อืม"

พอเจอคำอุทานลักษณะนี้ในเรื่อง โอเลยไม่ค่อยรู้สึกสนิทใจนักว่าพวกเขาเป็นคนไทยที่มีตัวตนจริง ๆ เพราะภาพซ้อนที่เกิดขึ้นคือ นี่คือตัวการ์ตูนญี่ปุ่น บางครั้งก็เป็นฝรั่ง

ถ้าอยากให้งานมีลักษณะจริงจัง ปรับตรงนี้ได้ก็จะดี แต่ถ้าอยากรักษาโทนเรื่องให้ทันสมัย หรือมีความน่ารักสดใสแบบการ์ตูนแฝง จะใช้ก็ไม่ได้เป็นเรื่องผิดแปลกอะไร


ยกตัวอย่างเพิ่มเติมให้เห็นภาพนะคะ โอรู้สึกว่าตัวเองอธิบายไม่คลอบคลุมพอ

"เอ๊ะ" ที่คนไทยใช้ (และโอนึกออกตอนนี้) คือ ใช้เมื่อ 1. ดุ 2. อุทานกับตัวเอง แต่จะไม่ใช้ในความหมายที่หมายถึงการถูกทำให้ประหลาดใจ

เช่น

เอ๊ะ ทำไมฟังที่ครูสอน (ดุ)
เอ๊ะ ทำไมชอบเป็นอย่างนี้ทุกที (ดุ)
เอ๊ะ ปิดไฟหรือยังนะ (อุทานกับตัวเอง)
เอ๊ะ เมื่อกี้เราเดินมาที่นี่หรือยังนะ (อุทานกับตัวเอง)


ความหมายถึงสื่อถึงการที่ถูกทำให้ประหลาดใจ


A: รู้หรือเปล่า ญาญ่าเพิ่งเดินผ่านไปเมื่อกี้
B: เอ๊ะ

A: พี่บอยเพิ่งขอคุกเข่าแฟนแต่งงานเมื่อวาน
B: เอ๋


แล้วถ้าเปลี่ยนเป็น

A: รู้หรือเปล่า ญาญ่าเพิ่งเดินผ่านไปเมื่อกี้
B: ฮะ

A: พี่บอยเพิ่งขอคุกเข่าแฟนแต่งงานเมื่อวาน
B: หา

เริ่มเห็นภาพไหมคะ

หรือ

A: เธอว่าเขาจะชอบสีชมพูหรือเปล่า
B: เอ ไม่น่านะ

A: อย่าลืมเอากระดาษกับปากกาไวท์บอร์ดมาพรุ่งนี้ เราต้องเริ่มงานแต่เช้า
B: อา

A: มีแต่คนที่ไขว่คว้าเท่านั้น ถึงจะได้ในสิ่งที่ใฝ่ฝัน
B: อา

แล้วถ้าเปลี่ยนเป็น

A: เธอว่าเขาจะชอบสีชมพูหรือเปล่า
B: เอ่อ ไม่น่านะ

A: อย่าลืมเอากระดาษกับปากกาไวท์บอร์ดมาพรุ่งนี้ เราต้องเริ่มงานแต่เช้า
B: เอ้อ

A: มีแต่คนที่ไขว่คว้าเท่านั้น ถึงจะได้ในสิ่งที่ใฝ่ฝัน
B: อืม


เอ มาจาก เอโต ภาษาญี่ปุ่น
เอ๊ะ มาจาก อาเระ ภาษาญี่ปุ่น
เอ๋ ก็มาจาก เอ๋ ภาษาญี่ปุ่น
อา ก็มาจาก อา หลัก ๆ มาจากภาษาอังกฤษ แต่หลายชาติก็ใช้ เช่น เกาหลี

ถามว่าโอรู้ได้ไง อนิเมะ เลยค่ะ ซาวแทรก เสียงก้องอยู่ในหูมาก

แต่ถ้าถามว่าคำเหล่านี้มาใช้แพร่หลายในนิยายเมื่อไร โอคิดว่าหลัก ๆ มาจากเมื่อการ์ตูนญี่ปุ่นแพร่หลายค่ะ

นึกตัวอย่างได้เพิ่ม

"ไอ้หยา"
"โอ้มายก็อด"

ถ้าตัวละครมีความเป็นจีนหน่อย ๆ เชื้อสายจีน หรือต้องการจริตให้ออกคอมเมดี้ การใช้ "ไอ้หยา" อุทาน ก็ไม่ได้แปลกอะไร เช่นเดียวกับ "โอ้มายก็อด" สำหรับคนที่นับถือคริสต์หรือคนที่จริตใหญ่ ๆ ก็ใช้ได้ในทางคอมเมดี้เช่นเดียวกัน

"ว้าว"
"โอ้โห"

"ว้าว" นี่คนไทยไม่ค่อยพูด แต่มันเริ่มกลืนจนเราเข้าใจโดยอัตโนมัติว่าต้องการสื่อถึงความพิเศษ แปลกใจ แต่ถ้าให้อุทาน แทบไม่มีคนไทยอุทานจริง ๆ

"โอ้โห" คำนี้คนไทยใช้บ้าง แต่ก็ไม่มาก ในความหมายของความประหลาดใจ แต่เรามักใช้ในความหมายมีนัยประชดนิด ๆ มากกว่า

ถ้าต้องการประหลาดใจ มักจะใช้ว่า "โห" คำเดียวโดด ๆ

แต่ทั้งหมดทั้งมวล เมื่อไรที่ใช้เข้ากับสถานการณ์ เป็นธรรมชาติ ข้อยกเว้นเกิดขึ้นได้เสมอ ความหมายที่โอยกมาก็ไม่ได้ตายตัวว่าเราจะต้องใช้ในความหมายนี้เท่านั้น ทุกสิ่งเมื่อเราสิงตัวละครและรู้สึกว่านี่แหละ ธรรมชาติ เมื่อนั้นคือจบ

เข้าปาก ถูกที่ ธรรมชาติ
จบ

เรื่องที่อยากเสริมคือ โอมักรู้สึกว่างานผู้เขียนให้ภาพไม่สมบูรณ์ บางทีเขียนเสร็จอาจลองถอยมามองไกล ๆ ดูใกล้ไปอาจมองไม่ออก ลองดูซิ ขาดเหลืออะไรไหม ต้องเติมตรงไหนเพิ่มหรือเปล่า ความสม่ำเสมอ สมดุล และสมบูรณ์ มีเพียงพอแล้วหรือยัง

และเรื่องสุดท้ายคือ โอคิดว่าผู้เขียนเป็นคนเชื่อเรื่องรักแรกพบ แทบทุกเรื่องมักจะมีต้นเหตุ สาเหตุมาจากเรื่องนี้ และมีองค์ประกอบอย่างอื่นเสริมขึ้นมา

ส่วนตัวโอเป็นคนไม่เชื่อเรื่องรักแรกพบ โอไม่คิดว่าคนเราเห็นกันแวบเดียวแล้วจะรักต่อกันชั่วฟ้าดินสลาย คิดว่านี่คือคนที่พรหมลิขิตชักพา โอไม่เชื่อว่าหน้าตาจะเป็นหน้าต่างของหัวใจทุกบาน แต่โอเชื่อเรื่องความประทับใจแรกพบ แล้วความประทับใจนั้นทำให้เกิดอะไรหลายอย่างตามมา

โออยากท้าให้ผู้เขียน ไม่เขียนเรื่องรักแรกพบ ไม่เอาเรื่องความรักไม่มีเหตุผล อยากให้ใช้ประเด็นความรักแบบอื่นมาเล่า ยืดระยะเวลาความสัมพันธ์ต่อกัน ก่อนจะกลายเป็นความรักเมื่อผ่านไปสามในสี่ของเรื่องแล้ว ลองดูว่าจะออกมาเป็นแบบไหน

ไม่ทำตามก็ได้นะคะ โอไม่ได้บังคับ แต่ถ้าทำได้ และอยากทำ
อยากให้ลอง

[Panchaya · Rating 5 out of 5]

4.5 ดองไว้นานมากกกก อ่านตอนแรกๆ แล้วเนือยหน่อย เพราะเป็น streams of consciousness หลัง ๆ ไม่ถนัดแนวนี้ 55555

แต่ว่า ก็แค่สองตอนแรก หลังจากนั้นคือชอบมากๆ เป็นเรื่องสั้นหลายๆ ตอน แต่เป็นจักรวาลเดียวกัน

เป็นนิยาย บนแนวคิดที่ว่า --- เราล้วนเป็นตัวหลักในนิยายเรื่องนึง และเป็นแค่ตัวประกอบในอีกเรื่องนึง --- ชอบมากๆ

นอกไปจากกิมมิคพล็อต คาร์แต่ละตัวในเรื่องก็ดี ละมุน สุขุม ละเมียดละไม เป็นละครชีวิตน้ำเน่าที่เข้าใจได้และเอาใจช่วย

แล้วก็เพราะเอาใจช่วยมากไปหน่อย แต่ลืมว่ามันเป็นเรื่องสั้น ก็เลยไม่อิ่ม ต้องการอีกหน่อย แต่ก็นั่นแหละนะ ชีวิตไม่ได้มีจุดเริ่มจุดจบที่แน่นอน ต่างก็ต้องเสี่ยงกับอนาคตกันไป

[Beam Tennyson · Rating 5 out of 5]

เป็นการอ่านหนังสือที่มีความสุขมาก :)

ในเล่มประกอบด้วยเรื่องสั้นหลากหลายอารมณ์ที่ร้อยเรียงเข้าไว้ด้วยกันอย่างแนบเนียน ตัวละครทุกตัวให้ความรู้สึกสดใหม่ น่าติดตาม อ่านแล้วเหมือนจมอยู่ในมหาสมุทรแห่งเรื่องราวที่ถึงแม้จะมืดมิดแต่ก็มีแสงส่องลงมาสวยงาม ให้สัมผัสอ่อนโยน ลึกซึ้ง อยากอ่านงานของคุณ ร เรือ อีก

[Nichada · Rating 4 out of 5]

ดอกไม้จาก ร.เรือ จักรวาลของ ร.เรือ
ชอบวิธีตั้งชื่อคนพอๆ กับการเลือกอะไรมาเปรียบเทียบกับสถานการณ์ในเรื่อง
น่ารัก