What do you think?
Rate this book
Γινάτι: Ο σοφός της λίμνης
Ο Ζώτος και η Χαβαή, με την πολυκύμαντη ερωτική τους σχέση, ένας αινιγματικός βαρκάρης, μια γυναίκα-αράχνη που γυρεύει δωμάτιο για μια νύχτα κι έναν άντρα για μια ζωή, ο σατανικός κομπογιαννίτης γιατρός Μαργαζής και ο τυχοδιώκτης παπα-Λέρας, ο οποίος παινεύεται ότι εκδύει τις γυναίκες από τα αμαρτήματα κι από τα εσώρουχα, μπλέκονται στο γαϊτανάκι που υψώνει ως μιαρή ή ευλογημένη έκρηξη το γινάτι με αφορμή έναν φόνο, μια αυτοκτονία, τον φόβο της αντεκδίκησης, την καταφρόνια της κοινωνίας, τον πλούτο, τη φτώχια, τη ζήλια, τον πόθο, κάποια ανομολόγητα εγκλήματα, την εθνική ταυτότητα και τον διάβολο ή τον άγγελο που κρύβει καθένας μέσα του. Και κυλά η ζωή τους πότε σαν αγριεμένο ποτάμι και πότε σαν γλυκασμός της άνοιξης.
Πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές πορεύονται στα χρόνια της ιταλικής κατοχής των Ιωαννίνων του 1917∙ της πρώτης απόπειρας δημιουργίας Βλάχικου πριγκιπάτου στην Πίνδο∙ της εξόρυξης πετρελαίου στη Δραγοψά∙ της εκστρατείας στη Μικρά Ασία∙ της προσφυγιάς Μικρασιατών και Ποντίων, αλλά κι εκείνης των Τουρκογιαννιωτών∙ του διχασμού σε βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς και της μάστιγας της ληστοκρατίας στην Ήπειρο. Συνάμα ακολουθούν τα βήματα Εβραίων, Βλάχων, Αλβανών και Σαρακατσάνων, και γενικότερα την ταραγμένη εποχή πριν από το 1922 και κατά την πρώτη δεκαετία του Μεσοπολέμου.
Στην ίδια πατρίδα συνυπάρχουν ή συγκρούονται διαφορετικοί κόσμοι, ομάδες και άτομα∙ σμίγουν ή αποχωρίζονται τα όνειρα κι ανακατώνονται τα αίματα, οι θρησκείες και οι γλώσσες∙ κι όλα συμβαίνουν στα Γιάννενα, στην πόλη των θρύλων και της μυστηριακής γοητείας.
Πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές πορεύονται στα χρόνια της ιταλικής κατοχής των Ιωαννίνων του 1917∙ της πρώτης απόπειρας δημιουργίας Βλάχικου πριγκιπάτου στην Πίνδο∙ της εξόρυξης πετρελαίου στη Δραγοψά∙ της εκστρατείας στη Μικρά Ασία∙ της προσφυγιάς Μικρασιατών και Ποντίων, αλλά κι εκείνης των Τουρκογιαννιωτών∙ του διχασμού σε βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς και της μάστιγας της ληστοκρατίας στην Ήπειρο. Συνάμα ακολουθούν τα βήματα Εβραίων, Βλάχων, Αλβανών και Σαρακατσάνων, και γενικότερα την ταραγμένη εποχή πριν από το 1922 και κατά την πρώτη δεκαετία του Μεσοπολέμου.
Στην ίδια πατρίδα συνυπάρχουν ή συγκρούονται διαφορετικοί κόσμοι, ομάδες και άτομα∙ σμίγουν ή αποχωρίζονται τα όνειρα κι ανακατώνονται τα αίματα, οι θρησκείες και οι γλώσσες∙ κι όλα συμβαίνουν στα Γιάννενα, στην πόλη των θρύλων και της μυστηριακής γοητείας.
576 pages, Paperback
First published March 22, 2018
12 people are currently reading
183 people want to read
About the author
Γιάννης Καλπούζος
22 books195 followersΟ Γιάννης Καλπούζος είναι σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας, ποιητής και στιχουργός.
Γεννήθηκε στο χωριό Μελάτες της Άρτας το 1960. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Το μυθιστόρημά του «Ιμαρέτ, στη σκιά του ρολογιού» κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και των Λεσχών Ανάγνωσης το 2009.
Γεννήθηκε στο χωριό Μελάτες της Άρτας το 1960. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Το μυθιστόρημά του «Ιμαρέτ, στη σκιά του ρολογιού» κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και των Λεσχών Ανάγνωσης το 2009.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 49 reviews
February 23, 2021
Με πλούτο γνώσης κατόπιν μεγάλης έρευνας, δημιουργεί το κατάλληλο υπόστρωμα για την κάθε του ιστορία. Ενδιαφέρουσες αν και μερικές ασφυκτιούν από το άγχος να δοθούν οι ιστορικές πληροφορίες.
January 12, 2019
Το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω μετά το Ιμαρέτ, με τις εντυπώσεις μου να είναι σχεδόν οι ίδιες, τόσο ίδιες που θα μπορούσα να γράψω ακριβώς την ίδια κριτική αλλάζοντας μόνο μερικές λέξεις. Και σε αυτό το βιβλίο αυτό που ξεχωρίζει είναι η ικανότητα του συγγραφέα να μας μεταφέρει σε αλλοτινές εποχές, δίνοντας μας πλήθος πληροφοριών για την πόλη των Ιωαννίνων και την ευρύτερη περιοχή των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα. Παρούσα είναι φυσικά και αυτή η χαρακτηριστική γραφή που με την ποιητικότητα της αναδύει έναν αισθησιακό ρομαντισμό. Η ομοιότητα φτάνει σε τέτοιο σημείο και η ίδια η πλοκή είναι σε γενικές γραμμές αρκετά κοντά καθώς ο συγγραφέας ακολουθεί το ίδιο μοτίβο, παρουσιάζοντας την ιστορία από μία ελληνική και από μία τουρκική οπτική γωνία, με έναν σοφό γερό να είναι κάπου στη μέση που δίνει την απαραίτητη δόση φιλοσοφίας. Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα φανταστείτε, έρωτες, αγώνας για την επιβίωση, παλιές αμαρτίες, εμπλοκή των ηρώων μας στα ιστορικά γεγονότα της εποχής και διάφορα άλλα σχετικά.
Η ένστασή μου για τον συγγραφέα, όμως, παραμένει επίσης η ίδια. Αναγνωρίζω το ταλέντο του στην περιγραφή παλαιότερων εποχών - αν και δεν λείπουν μερικά ιστορικά λάθη -, εκτιμώ την δουλειά που κάνει σε κάθε βιβλίο, κάνοντας μία έρευνα τόσο ενδελεχή, αυτό, όμως, δεν καταφέρνει να το εντάξει σε μία πραγματικά ενδιαφέρουσα και ξεχωριστή ιστορία. Οι κοινοτυπίες, οι απιθανότητες και οι υπερβολές δίνουν και παίρνουν, την ώρα που οτιδήποτε ξεχωριστό ο συγγραφέας το ξεπετάει μέσα σε λίγες σελίδες, χωρίς να μπαίνει στον κόπο να κάνει μία σωστή περιγραφή, με αποκορύφωμα το τρομερά βιαστικό φινάλε, κάτι που στο τέλος έχει και επίπτωση στους χαρακτήρες που εμφανίζονται μονοδιάστατοι. Ακόμα χειρότερα κάνει τα πράγματα το γεγονός ότι μέχρι τη μέση του βιβλίου ο συγγραφέας έχει αναφερθεί στις ταχύτατες ιστορικές εξελίξεις και έτσι μέχρι το τέλος έχει ελάχιστα να πει. Πέρα από αυτό, όμως, ακόμα και το θετικό στοιχείο που αναγνωρίζω δίνεται με τη μέγιστη υπερβολή με το συγγραφέα να μας μεταφέρει γεγονότα και καταστάσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορία μας και δεν την επηρεάζουν σε κανένα βαθμό, με αποτέλεσμα να επικρατεί μία αχρείαστη φλυαρία. Η φλυαρία συνεχίζεται και στις στιγμές "σοφίας" που δυστυχώς έχουν σε πολλά σημεία διδακτικό τόνο. Οπότε στο τέλος η άποψή μου είναι ότι διάβασα μία επανάληψη της ίδιας συνταγής με λιγότερο γευστικό αποτέλεσμα, ένα βιβλίο που σίγουρα έχει τις αρετές του και διαβάζεται ευχάριστα αλλά έχει αρκετές αδυναμίες που το τραβάνε προς την μετριότητα.
Η ένστασή μου για τον συγγραφέα, όμως, παραμένει επίσης η ίδια. Αναγνωρίζω το ταλέντο του στην περιγραφή παλαιότερων εποχών - αν και δεν λείπουν μερικά ιστορικά λάθη -, εκτιμώ την δουλειά που κάνει σε κάθε βιβλίο, κάνοντας μία έρευνα τόσο ενδελεχή, αυτό, όμως, δεν καταφέρνει να το εντάξει σε μία πραγματικά ενδιαφέρουσα και ξεχωριστή ιστορία. Οι κοινοτυπίες, οι απιθανότητες και οι υπερβολές δίνουν και παίρνουν, την ώρα που οτιδήποτε ξεχωριστό ο συγγραφέας το ξεπετάει μέσα σε λίγες σελίδες, χωρίς να μπαίνει στον κόπο να κάνει μία σωστή περιγραφή, με αποκορύφωμα το τρομερά βιαστικό φινάλε, κάτι που στο τέλος έχει και επίπτωση στους χαρακτήρες που εμφανίζονται μονοδιάστατοι. Ακόμα χειρότερα κάνει τα πράγματα το γεγονός ότι μέχρι τη μέση του βιβλίου ο συγγραφέας έχει αναφερθεί στις ταχύτατες ιστορικές εξελίξεις και έτσι μέχρι το τέλος έχει ελάχιστα να πει. Πέρα από αυτό, όμως, ακόμα και το θετικό στοιχείο που αναγνωρίζω δίνεται με τη μέγιστη υπερβολή με το συγγραφέα να μας μεταφέρει γεγονότα και καταστάσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορία μας και δεν την επηρεάζουν σε κανένα βαθμό, με αποτέλεσμα να επικρατεί μία αχρείαστη φλυαρία. Η φλυαρία συνεχίζεται και στις στιγμές "σοφίας" που δυστυχώς έχουν σε πολλά σημεία διδακτικό τόνο. Οπότε στο τέλος η άποψή μου είναι ότι διάβασα μία επανάληψη της ίδιας συνταγής με λιγότερο γευστικό αποτέλεσμα, ένα βιβλίο που σίγουρα έχει τις αρετές του και διαβάζεται ευχάριστα αλλά έχει αρκετές αδυναμίες που το τραβάνε προς την μετριότητα.
April 9, 2018
Τρισιμισι αστερακια. Ιστορικά άρτιο, με εκπληκτική γλώσσα γραφής. Είναι τα ελληνικά που χάνονται και αξίζουν συγχαρητήρια σε όποιους γράφουν με σεβασμό στη γλωσσα ,το συντακτικό και τη χρήση των " καλολογικων στοιχείων". Στην ιστορία τώρα. Πολύ δυνατό ξεκίνημα και ωραία κατανομή χαρακτήρων και ρόλων. Εξαιρετική η διηγηση της πορείας των ηρώων στο ιστορικό πλαισιο. Όμως λίγο μετά τη μέση, πλατειαζει και φλερτάρει με το κουραστικό. Το βρήκα πιο αδύναμο από τα προηγούμενα βιβλία του Καλπουζου. Πιστεύω ότι το συγκεκριμένο βιβλίο, έπρεπε να είναι μικροτερο. Αλλά παίρνει δικαιωματικά υψηλότερη βαθμολογία από αυτήν που σκέφτηκα αρχικα, λόγω της θαυμάσιας χρήσης των Ελληνικών!
June 4, 2018
Αγαπώ τον Γιάννη Καλπούζο! Το έχω πει πάρα πολλές φορές και σκοπεύω να το πω κι άλλες τόσες αν χρειαστεί, ακόμα και με τον κίνδυνο να γίνω κουραστική. Ο λόγος της αγάπης μου αυτής, απέναντι στο πρόσωπό του, δεν έχει να κάνει μόνο με την εξαιρετική συγγραφική του ικανότητα, αλλά και με την ποιότητα και το ήθος που τον διακρίνει ως άνθρωπο και προσωπικότητα, στοιχεία που θεωρώ πως είναι εμφανή ακόμα και στα γραπτά του. Γιατί, ένας άνθρωπος που διαθέτει τα παραπάνω στοιχεία, μπορεί όλα αυτά να τα μετουσιώσει σε ευαισθησία και συναίσθημα και να πετύχει, τελικά, να μας προσφέρει ιστορίες που όχι μόνο θα είναι καλογραμμένες, αλλά θα έχουν να πουν κάτι περισσότερο, κάτι βαθύτερο από μια ιστορική αλήθεια.
Πιστός, λοιπόν, στη λογοτεχνική του ταυτότητα, που παντρεύει με μοναδικό τρόπο τη μυθοπλασία με την Ιστορία, ο Γιάννης Καλπούζος επέστρεψε δύο χρόνια μετά το "σέρρα" του με το "γινάτι", ένα βιβλίο που απεικονίζει τις ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που έζησαν οι κάτοικοι των Ιωαννίνων από το 1917 μέχρι και το 1929, που καθόρισαν όχι μόνο το τότε παρόν τους, αλλά και το μέλλον που ακολούθησε. Και έτσι συμβαίνει πάντοτε, όταν τα πράγματα γύρω μας αλλάζουν και εξελίσσονται, όταν η Ιστορία βάφεται με αίμα, δάκρυα, απώλειες που όμοιες μ' αυτές του πολέμου δεν μπορεί να βιώσει ποτέ στη ζωή του κανένας, όταν λαοί αναμειγνύονται και κουλτούρες σε πλήρη αντίθεση έρχονται σε σύγκρουση, όταν όνειρα διαλύονται μα, την ίδια στιγμή, νέες ελπίδες ανθίζουν βαθιά στην ψυχή μας, αρκεί να έχουμε τη δύναμη να σηκωθούμε όταν πέσουμε.
Το κομμάτι της ιστορικής έρευνας είναι κάτι το αδιαμφισβήτητο, εμφανές σ' ολόκληρο το βιβλίο, που μέσα από τις αφηγήσεις των εκάστοτε ιστοριών του καταφέρνει να σε μεταφέρει στο τότε, να ζήσεις και ν' αναβιώσεις όλα αυτά που γράφτηκαν με μελάνι στα κιτάπια της Ιστορίας του τόπου μας, γνωρίζοντας λίγο καλύτερα πτυχές της για τις οποίες, πιθανότατα, είχες μόνο ακουστά. Άνθρωποι και πολιτισμοί, θρησκείες και κουλτούρες, όλα τους γαλουχημένα με τρόπους εντελώς ξένους και αντίθετους απέναντι στους άλλους, μα που πρέπει να βρουν τρόπο να συνυπάρξουν... ή να επιβληθούν το ένα στο άλλο, σ' ένα αέναο παιχνίδι συμφερόντων που, αναπόφευκτα, συγκρούονται με την ανθρώπινη ηθική, όπως αυτή ορίζεται από τον καθένα μας σύμφωνα με τα βιώματα και τις εμπειρίες του.
Κείμενο που ρέει και σε παρασύρει. Όχι αβίαστα, αφού οι αναφορές σε ονόματα, μερών και ανθρώπων είναι πάρα πολλές, όπως, άλλωστε, στα περισσότερα έργα του συγγραφέα, άρα απαιτούν την προσοχή μας, αλλά με τον μοναδικό, χαρακτηριστικό τρόπο που κάνει τον κύριο Καλπούζο να να ξεχωρίζει στην καρδιά και στη συνείδησή μας. Η χρήση της ελληνικής γλώσσας είναι σε άλλο επίπεδο, σε σύγκριση πάντα με τον μέσο όρο των σύγχρονων πεζογράφων, με τα καλολογικά στοιχεία να δίνουν μια νότα λυρισμού στο όλο κείμενο. Ένα κείμενο που η Ιστορία και η μυθοπλασία μπλέκονται με τρόπο άμεσο και ρεαλιστικό, τόσο που ξεχνάς πως αυτό που διαβάζεις είναι προϊόν φαντασίας, αφού δεν είσαι σε θέση να ξεχωρίσεις που αυτή ξεκινάει, μα και που τελειώνει η πραγματικότητα.
Αν θα έπρεπε να βρω μια κάποια αδυναμία στο βιβλίο, ίσως να την εντόπιζα στους χαρακτήρες, όχι επειδή είναι ακριβώς μονοδιάστατοι, αλλά γιατί θα τους ήθελα λίγο πιο δυναμικούς ως προς την εμπλοκή τους στις εκάστοτε καταστάσεις -με την αντίδραση να είναι μεγαλύτερη έναντι της δράσης. Όσο για τον όγκο του βιβλίου, ναι, θα μπορούσε πράγματι να είναι λίγο μικρότερο, αλλά σε αντίθεση με άλλους, οι παραπάνω αυτές σελίδες με δίδαξαν πράγματα που δεν γνώριζα, και που βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέροντα, οπότε, όχι, σε καμία περίπτωση δεν θα τις χαρακτήριζα περιττές ή το κείμενο φλύαρο, έστω και στα σημεία του. Άλλωστε, πένες σαν κι αυτές του Γιάννη Καλπούζου δεν έχουμε τη χαρά και την ευτυχία να συναντάμε πολύ συχνά γι' αυτό, όταν μας συμβαίνει, οφείλουμε να τις απολαμβάνουμε.
Πιστός, λοιπόν, στη λογοτεχνική του ταυτότητα, που παντρεύει με μοναδικό τρόπο τη μυθοπλασία με την Ιστορία, ο Γιάννης Καλπούζος επέστρεψε δύο χρόνια μετά το "σέρρα" του με το "γινάτι", ένα βιβλίο που απεικονίζει τις ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που έζησαν οι κάτοικοι των Ιωαννίνων από το 1917 μέχρι και το 1929, που καθόρισαν όχι μόνο το τότε παρόν τους, αλλά και το μέλλον που ακολούθησε. Και έτσι συμβαίνει πάντοτε, όταν τα πράγματα γύρω μας αλλάζουν και εξελίσσονται, όταν η Ιστορία βάφεται με αίμα, δάκρυα, απώλειες που όμοιες μ' αυτές του πολέμου δεν μπορεί να βιώσει ποτέ στη ζωή του κανένας, όταν λαοί αναμειγνύονται και κουλτούρες σε πλήρη αντίθεση έρχονται σε σύγκρουση, όταν όνειρα διαλύονται μα, την ίδια στιγμή, νέες ελπίδες ανθίζουν βαθιά στην ψυχή μας, αρκεί να έχουμε τη δύναμη να σηκωθούμε όταν πέσουμε.
Το κομμάτι της ιστορικής έρευνας είναι κάτι το αδιαμφισβήτητο, εμφανές σ' ολόκληρο το βιβλίο, που μέσα από τις αφηγήσεις των εκάστοτε ιστοριών του καταφέρνει να σε μεταφέρει στο τότε, να ζήσεις και ν' αναβιώσεις όλα αυτά που γράφτηκαν με μελάνι στα κιτάπια της Ιστορίας του τόπου μας, γνωρίζοντας λίγο καλύτερα πτυχές της για τις οποίες, πιθανότατα, είχες μόνο ακουστά. Άνθρωποι και πολιτισμοί, θρησκείες και κουλτούρες, όλα τους γαλουχημένα με τρόπους εντελώς ξένους και αντίθετους απέναντι στους άλλους, μα που πρέπει να βρουν τρόπο να συνυπάρξουν... ή να επιβληθούν το ένα στο άλλο, σ' ένα αέναο παιχνίδι συμφερόντων που, αναπόφευκτα, συγκρούονται με την ανθρώπινη ηθική, όπως αυτή ορίζεται από τον καθένα μας σύμφωνα με τα βιώματα και τις εμπειρίες του.
Κείμενο που ρέει και σε παρασύρει. Όχι αβίαστα, αφού οι αναφορές σε ονόματα, μερών και ανθρώπων είναι πάρα πολλές, όπως, άλλωστε, στα περισσότερα έργα του συγγραφέα, άρα απαιτούν την προσοχή μας, αλλά με τον μοναδικό, χαρακτηριστικό τρόπο που κάνει τον κύριο Καλπούζο να να ξεχωρίζει στην καρδιά και στη συνείδησή μας. Η χρήση της ελληνικής γλώσσας είναι σε άλλο επίπεδο, σε σύγκριση πάντα με τον μέσο όρο των σύγχρονων πεζογράφων, με τα καλολογικά στοιχεία να δίνουν μια νότα λυρισμού στο όλο κείμενο. Ένα κείμενο που η Ιστορία και η μυθοπλασία μπλέκονται με τρόπο άμεσο και ρεαλιστικό, τόσο που ξεχνάς πως αυτό που διαβάζεις είναι προϊόν φαντασίας, αφού δεν είσαι σε θέση να ξεχωρίσεις που αυτή ξεκινάει, μα και που τελειώνει η πραγματικότητα.
Αν θα έπρεπε να βρω μια κάποια αδυναμία στο βιβλίο, ίσως να την εντόπιζα στους χαρακτήρες, όχι επειδή είναι ακριβώς μονοδιάστατοι, αλλά γιατί θα τους ήθελα λίγο πιο δυναμικούς ως προς την εμπλοκή τους στις εκάστοτε καταστάσεις -με την αντίδραση να είναι μεγαλύτερη έναντι της δράσης. Όσο για τον όγκο του βιβλίου, ναι, θα μπορούσε πράγματι να είναι λίγο μικρότερο, αλλά σε αντίθεση με άλλους, οι παραπάνω αυτές σελίδες με δίδαξαν πράγματα που δεν γνώριζα, και που βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέροντα, οπότε, όχι, σε καμία περίπτωση δεν θα τις χαρακτήριζα περιττές ή το κείμενο φλύαρο, έστω και στα σημεία του. Άλλωστε, πένες σαν κι αυτές του Γιάννη Καλπούζου δεν έχουμε τη χαρά και την ευτυχία να συναντάμε πολύ συχνά γι' αυτό, όταν μας συμβαίνει, οφείλουμε να τις απολαμβάνουμε.
April 7, 2018
Τα πλεονεκτήματα: Οι ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις των ετών 1917-1929 ιδωμένες υπό το πρίσμα των κατοίκων της πόλης των Ιωαννίνων.
Τα μειονεκτήματα: Οι μονοδιάστατοι χαρακτήρες που ουσιαστικά δε δρουν απλώς αντιδρούν στις εξελίξεις,
η κοινοτοπία της πλοκής και της ανάπτυξής της (κεραυνοβόλος έρωτας, ἔρως ἀνίκατε μάχαν, ερωτικά τρίγωνα, άνθρωποι που θέλουν να βλάψουν το ζευγάρι, αντιπαράθεση, ευτυχές τέλος),
ο συναισθηματικός αφηγηματικός λόγος σε συνάρτηση με τους, ως επί το πλείστον, γλυκερούς διαλόγους.
Θα έπρεπε να είμαι υποψιασμένη; Πιθανότατα. Αλλά το αίσθημα της νοσταλγίας κάθε φορά που κάποιος αναφέρεται στα Ιωάννινα δε μπορεί να ξεπεραστεί εύκολα.
Τα μειονεκτήματα: Οι μονοδιάστατοι χαρακτήρες που ουσιαστικά δε δρουν απλώς αντιδρούν στις εξελίξεις,
η κοινοτοπία της πλοκής και της ανάπτυξής της (κεραυνοβόλος έρωτας, ἔρως ἀνίκατε μάχαν, ερωτικά τρίγωνα, άνθρωποι που θέλουν να βλάψουν το ζευγάρι, αντιπαράθεση, ευτυχές τέλος),
ο συναισθηματικός αφηγηματικός λόγος σε συνάρτηση με τους, ως επί το πλείστον, γλυκερούς διαλόγους.
Θα έπρεπε να είμαι υποψιασμένη; Πιθανότατα. Αλλά το αίσθημα της νοσταλγίας κάθε φορά που κάποιος αναφέρεται στα Ιωάννινα δε μπορεί να ξεπεραστεί εύκολα.
June 12, 2018
Ο Καλπούζος για μένα αποτελεί εγγύηση. Ξέρω ότι θα διαβάσω κάτι καλό. Κάποιες φορές είναι απλώς καλό και κάποιες αριστούργημα. Το «Γινάτι» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία μαζί με το «Ιμαρέτ» και τους «Αγίους και Δαίμονες».
Όπως σε κάθε βιβλίο του ο Καλπούζος παραδίδει τα πιο ενδιαφέροντα μαθήματα Ιστορίας σε περιόδους με έντονες πολιτικές εξελίξεις και κοινωνικές αναταραχές.
Αυτό όμως που πάντα με γοητεύει είναι η εξαιρετική χρήση της γλώσσας. Ο συγγραφέας δεν την αντιμετωπίζει χρηστικά , αλλά έχει το χάρισμα να ενσωματώνει έντεχνα τις ντοπιολαλιές δίνοντας στη γλώσσα δική της ταυτότητα και δημιουργώντας ένα μαγικό αποτέλεσμα που θυμίζει παλιά καλή λογοτεχνία.
Όπως σε κάθε βιβλίο του ο Καλπούζος παραδίδει τα πιο ενδιαφέροντα μαθήματα Ιστορίας σε περιόδους με έντονες πολιτικές εξελίξεις και κοινωνικές αναταραχές.
Αυτό όμως που πάντα με γοητεύει είναι η εξαιρετική χρήση της γλώσσας. Ο συγγραφέας δεν την αντιμετωπίζει χρηστικά , αλλά έχει το χάρισμα να ενσωματώνει έντεχνα τις ντοπιολαλιές δίνοντας στη γλώσσα δική της ταυτότητα και δημιουργώντας ένα μαγικό αποτέλεσμα που θυμίζει παλιά καλή λογοτεχνία.
November 28, 2018
Κυνηγημένος από τα κουτσομπολιά για την πατρότητά του αλλά και από φόβο μην ξεκινήσει βεντέτα εξαιτίας ενός ματωμένου καβγά, ο Ζώτος Φραξινός κατεβαίνει από το χωριό του στη λαγκαδιά της Βάλτας στα Γιάννενα για να κρυφτεί και να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Στον αγώνα του για επιβίωση και μεροκάματο αρχίζει να γνωρίζει κάποια πρόσωπα που θα γίνουν φίλοι, εχθροί ή απλοί συνοδοιπόροι στη ζωή. Τελικά φτάνει κι ο έρωτας στα μάτια της μουσουλμάνας Γιαννιώτισσας Χαβαής και η φωτιά αρχίζει να καίει με ανυπολόγιστες συνέπειες.
Ο κύριος Γιάννης Καλπούζος με το γνωστό του αξεπέραστο στυλ και ύφος χτίζει άλλη μια συναρπαστική ιστορία με ολοζώντανους χαρακτήρες και με ρεαλιστική απεικόνιση περιοχών, εποχών, τόπων, ανθρώπων, κουλτούρας και γλώσσας. Ολοκληρωμένοι πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές ματώνονται, παλεύουν, καταδίδουν, ερωτεύονται, προδίδουν, εξαπατούν, απάγουν, βιάζουν, στρατεύονται, απογοητεύονται, ζουν από κοντά τα γεγονότα της δεκαετίας 1917-1927, με τα πάμπολλα εθνικά και τοπικά κοινωνικά περιστατικά.
Ο συγγραφέας για άλλη μια φορά παραθέτει άφθονες λεπτομέρειες για την ετυμολογία λέξεων, ιστορικές εξελίξεις πασίγνωστες όπως οι συνέπειες του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου επί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το βορειοηπειρωτικό ζήτημα, η ζωή και το έργο του Γιοσέφ Ελιγιά, η εκστρατεία της Καλλίπολης και της Μικράς Ασίας αλλά και άγνωστες όπως η Δημοκρατία της Πίνδου, οι περιοδείες των θιάσων στην Ήπειρο, η ληστοκρατία με τις απαγωγές για λύτρα και χιλιάδες άλλα μικρά και μεγάλα που ξεπηδούν κυρίως μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας «Ήπειρος» αλλά και από στόμα σε στόμα. Είναι ο οικείος και σε μένα αγαπημένος τρόπος γραφής του κυρίου Καλπούζου που δίνει την απαραίτητη αληθοφάνεια και στήνει λες πάνω σε χάρτη τα όσα διαδραματίζονται στην ιστορία του. Στο «Γινάτι» οι λεπτομέρειες και οι παραθέσεις είναι ακριβώς όσες χρειάζονται για να αποδώσουν τον ρεαλισμό που απαιτείται ώστε να ζωντανέψουν στα μάτια του αναγνώστη οι πόλεις της Ηπείρου την εποχή που διαδραματίζεται το μυθιστόρημα.
Ο απαγορευμένος έρωτας που αποτελεί την κεντρική ιδέα του βιβλίου δεν είναι χάρτινος ούτε πατάει σε κλισέ λογοτεχνικά μονοπάτια. Σχηματίζεται, δημιουργείται, ανάβει, καίει, καταστρέφει και ακολουθεί το δικό του δρόμο με τις απαραίτητες παράπλευρες απώλειες. Αγνοούνται τα στερεότυπα που εύκολα κάποιος θα ακολουθούσε αναμασώντας έτσι μια τετριμμένη ιστορία και προτιμώνται οι ρεαλιστικές εξελίξεις που δίνουν δύναμη και ένταση αλλά και διαρκείς εκπλήξεις. Μακάρι να μπορούσα να εκφράσω ακριβώς τις σκέψεις μου επί του εκπληκτικού χειρισμού του θέματος αυτού όμως θα αποκάλυπτα πράγματα και δεν πρέπει, θέλω ο αναγνώστης να νιώσει βαθιά μέσα του την ιστορία του Ζώτου και της Θωμαής με τον δικό του τρόπο και ρυθμό ανάγνωσης. Μιλώντας ευρύτερα παρ’ όλ’ αυτά, θα σημειώσω πως αυτοί οι δύο άνθρωποι θα έρθουν απρόσμενα κοντά χάρη στην αντρειοσύνη της Χαβαής, το πείσμα της και το ανοιχτό μυαλό της. Ο έρωτας θ’ ανθίσει και θα βλαστήσει, υπάρχουν όμως γεγονότα όπως αυτά της Σμύρνης του 1922 και συνεπακόλουθα της ανταλλαγής των πληθυσμών αλλά και μυστικά του Ζώτου που θα βάλουν σε πολύ μεγάλη δοκιμασία τον δεσμό των δύο πρωταγωνιστών. Οι ανατροπές είναι συνεχείς και καταγράφουν με άφθαστη αληθοφάνεια τις απαντοχές ενός έρωτα που γεννήθηκε για να ζήσει, επειδή όμως συμβαίνει μεταξύ ανθρώπων τα πάντα μπορούν να συμβούν. Έξυπνοι χειρισμοί, λογική και συνάφεια σε δράσεις κι αντιδράσεις και φυσικά μυστήριο και αγωνία, μιας και ο συγγραφέας αφήνει κενά στην εξιστόρηση ώστε να τα συμπληρώσει αργότερα, όταν πρέπει, στο σημείο που πρέπει. Δολοφονίες, απαγωγές, προδοσίες και εξαπατήσεις είναι κάποια επιπλέον εμπόδια που θα δημιουργήσουν νέες απρόσμενες καταστάσεις.
Εκτός από τον Ζώτο και τη Χαβαή έχουμε τον παπα-Λέρα, μια προσωπικότητα που ακροβατεί ανάμεσα στη φυσιογνωμία του Αρτέμη Μάτσα και του Δήμου Σταρένιου, έναν χαρακτήρα που εκμεταλλεύεται τη θέση του και την ιδιότητά του για να κατασκοπεύει, να ρουφιανεύει, να εκμεταλλεύεται σεξουαλικά τις γυναίκες και να παίζει επικίνδυνο διπλό ή και τριπλό παιχνίδι σε περιπτώσεις εγκλημάτων. Έχουμε τον Βιργίλη, έναν άνθρωπο που μια δουλεύει και μια σκορπάει απλόχερα το χαρτζιλίκι του. Πάει κυριολεκτικά όπου φυσάει ο άνεμος, αρκεί να βρει παράδες, ανακατεύεται μέχρι και με τους ρουμανόβλαχους, είναι ένα καλό φιλικό αποκούμπι για τον Ζώτο και μέσα από αυτόν ζούμε πολλές ιστορικές εξελίξεις της περιοχής. Υπάρχει και η παντρεμένη Σαραλίν, μια αγαπημένη μου προσωπικότητα, που καίγεται για τον Ζώτο και θα κάνει στην κυριολεξία τα πάντα για να τον κερδίσει ολοκληρωτικά. Είναι μια γυναίκα-αράχνη που εξελίσσεται σε μια προοδευτική για την εποχή φυσιογνωμία, μη ορρωδούσα προ ουδενός. Επίσης οφείλω να αναφέρω τον σιόρ Δονάτο, τον λεμβούχο, τον σοφό της λίμνης, που έχει το δικό του μυστηριώδες παρελθόν και πρέπει να περάσουν πολλές σελίδες και πολλά γεγονότα με τον Ζώτο για να ανοίξει την καρδιά του και ο αναγνώστης να διαπιστώσει με έκπληξη πως αποτελεί νευραλγικό σημείο στον καμβά του μυθιστορήματος κι όχι έναν δορυφόρο γύρω από τα δρώμενα.
Όλα αυτά τα πρόσωπα συναναστρέφονται, δρουν, περπατάνε, ζουν στα στενά και στους δρόμους των Ιωαννίνων. Εκατομμύρια πληροφορίες γι’ αυτήν την πόλη παρατίθενται, σε βαθμό εμμονής: περιγραφές σκηνών με πάμπολλες πληροφορίες για τα γύρω οδόσημα, τοπωνύμια, χαρακτηριστικά γνωρίσματα του τόπου, εξέλιξη του βιοτικού επιπέδου της πόλης από τις λάμπες πετρελαίου στον ηλεκτρισμό, από τους καρόδρομους στους αμαξιτούς, ποια καφενεία άνοιξαν και έκλεισαν, ποιες προτομές στήθηκαν πού, ποιες μουσικές εκδηλώσεις γίνονταν, ποια μπουλούκια έρχονταν να παίξουν, πώς προέκυψαν κάποια κύρια ονόματα, το παρελθόν και το παρόν των Ιωαννίνων και άλλα είναι κυριολεκτικά όλα εδώ, μέσα από τις κλιματικές αλλαγές και τη σειρά των εποχών, με τη συγγραφική επιλογή να παρατίθενται τα γεγονότα ακόμη και ημερομηνιακά.
Δε βρήκα πουθενά την έκφραση «την άλλη μέρα» ή «μια βδομάδα μετά» κ. τ. ό., μόνο ακριβείς ημερομηνίες, ακόμη και κοντινές μεταξύ τους, κάτι που δημιούργησε ένα ιδιότυπο και για μένα γοητευτικά ρεαλιστικό ημερολόγιο, γιατί είμαι σίγουρος πως αν δεν έχει κάποιος τη στόφα, την πείρα και την τέχνη του συγκεκριμένου συγγραφέα θα παραθέσει ένα ξερό, στεγνό σωρό από ημερομηνίες και γεγονότα, με αποτέλεσμα την πλήξη και την ανία. Εδώ όμως έχουμε μια δυνατή πένα κι έναν άνθρωπο που συμβιώνει με τις λέξεις, γνωρίζοντάς τες σε βάθος και τοποθετώντας τες έτσι όπου δει. Όλα τα πραγματολογικά στοιχεία δίνονται ντυμένα με καλλιέπεια και αγκαλιασμένα με ποικίλα καλολογικά στοιχεία, που δίνουν μια πρωτόγνωρη δύναμη στον γραπτό λόγο και μου έκανε εντύπωση που μπορέσαμε να ταξιδέψουμε δέκα ολόκληρα χρόνια με τις αντίστοιχες εναλλαγές του τοπίου και του καιρού χωρίς να επαναληφθεί ούτε μια μεταφορά ή παρομοίωση ή να δοθεί έμφαση στις ίδιες αλλαγές (δέντρα, βροχή, χιόνι κλπ.) με τις ίδιες λέξεις. Οι παρομοιώσεις και οι μεταφορές, τα καλολογικά στοιχεία, το ζωντάνεμα τοπίων άψυχων με πρωτοφανείς εκφράσεις είναι θετικότατα στοιχεία που δίνουν αξεπέραστη ζωντάνια στο κείμενο και νέο νόημα στον ρομαντισμό: «Τούτη τη λεκάνη, εξόν απ’ τις εκατόν εξήντα πηγές, τη γιόμισαν και τα δάκρυα των ανθρώπων. Άμα τη θωρείς με τέτοια μάτια, αλλιώς μπήγεις τα κουπιά. Γιατί δεν τα βυθίζεις στο νερό αλλά στις ψυχές που έκλαψαν στις όχθες της και τη στοίχειωσαν με τις χαμένες τους ελπίδες. Ορφανά όνειρα έχει για νερά» (σελ. 46). Και τέλος: «Αλλά και οι παλιές έγνοιες του καθενός δε χάνονται. Μόνο σβήνονται απ’ το τεφτέρι όποιου πεθαίνει. Καθότι υπάρχουν λογαριασμοί που μεταπηδούν σε αλλωνών κατάστιχα με χίλιους τρόπους» (σελ. 532).
Φυσικά ο συγγραφέας δε γίνεται να μην αναστενάξει κι εδώ για τα δεινά του ελληνισμού και να μην τονίσει τα κακά χαρακτηριστικ�� της γενιάς μας. Μέσα από ένα άκρως συγκινητικό κομμάτι κατάφερε να δώσει σε πέντε αράδες όλα τα χαρακτηριστικά του ελληνισμού: «Είμαστε σαν τους αρχαίους ή τους Βυζαντινούς ή εκείνους του 1821; Όχι. Όλα εξελίσσονται και διαφοροποιούνται στο διάβα των εποχών, ο πολιτισμός, οι θρησκείες, τα ήθη, οι συμπεριφορές, ακόμα κι οι απλές συνήθειες… Θα μου πεις τίποτε δε στέκεται σταθερό ή αναλλοίωτο; Μένει η μαγιά, ό,τι συνθέτει τη διαχρονικότητα του Ελληνισμού και το δέσιμο μαζί του. Έλληνας είναι όποιος λαχταρά να ανήκει στο ράμμα του Ελληνισμού. Να νιώθει κομμάτι της Ιστορίας και της συνέχειάς του. Να αγαπά την ελληνική γλώσσα και να προσπαθεί να μπει στην ψυχή της… η Ελλάδα υπάρχει άμα πασχίζουμε να υπάρχει. Έλληνας είναι αυτός που θέλει να είναι Έλληνας» (σελ. 512-513).
Ακόμη κι αυτό το ιστορικό γεγονός της άτακτης υποχώρησης του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία το 1922, κατά τη διάρκεια του οποίου πραγματοποιήθηκαν βιαιότητες και ασχημονίες, που έχει δώσει αφορμή για εκατομμύρια αιματοβαμμένες λογοτεχνικές σελίδες, εδώ παίζει τον δικό του ιδιαίτερο ρόλο, μιας και ο στρατευμένος ήρωας (δεν θα τον κατονομάσω για τους γνωστούς λόγους άστοχης αποκάλυψης καίριων σημείων της πλοκής) γίνεται μάρτυρας σε ένα περιστατικό, του οποίου τις συνέπειες κάποιοι θα εκμεταλλευτούν για να προκαλέσουν έριδες και αντιδικίες. Παραδέχομαι με μεγάλη μου λύπη πως αυτές τις σελίδες, που βρίθουν ιστορικών αναφορών, τις προσπέρασα χωρίς δεύτερη σκέψη, ακριβώς γιατί κατέγραφαν κάτι για το οποίο έχω διαβάσει πάρα πολλές φορές. Ε λοιπόν αυτή η αλαζονία μου τιμωρήθηκε, μιας και το ανωτέρω συμβάν εμφανίστηκε να παίζει όπως προέγραψα σημαντικό ρόλο στην εξιστόρηση κι έτσι αναγκάστηκα με την ουρά στα σκέλια να επιστρέψω σε αυτές τις σελίδες. Άλλο ένα λοιπόν χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας καλής πένας: κομβικές εξελίξεις σε σημεία αφήγησης-κλειδιά!
Εκτός λοιπόν από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες, που ζουν κάτι πρωτόγνωρα δυνατό κι εξελίσσονται αληθοφανέστατα, εκτός από τα πάμπολλα πραγματολογικά στοιχεία που στήνουν ένα τρισδιάστατο σκηνικό, υπάρχουν κι αυτές οι δεύτερες αναγνώσεις που πάνε το περιεχόμενο του κειμένου ακόμη πιο βαθιά για όσους θέλουν να ψάξουν περισσότερο κι έχουν την τύχη να εμπιστευτούν τη γραφή του κυρίου Καλπούζου. Ωραίες οι ανατροπές λοιπόν, άψογο το κλείσιμο κάθε ιστορίας, των οποίων οι ήρωες όσο κι αν φαίνεται πως αποσύρονται κάποια στιγμή, επιστρέφουν δριμύτεροι για να παίξουν το γκραν φινάλε τους, αφήνοντάς με άφωνο να παρακολουθώ τα γεγονότα, όμως ένα σωστό κείμενο οφείλει να δώσει και τροφή για σκέψη, να γεννήσει ερωτήματα ή νέες ιδέες, να προκαλέσει διέγερση νου και αντιλήψεων.
Έτσι κι εδώ, μέσα στον αρμονικό κυκεώνα που μας χάρισε ο συγγραφέας, υπάρχουν πάμπολλες σοφίες και διαχρονικές αλήθειες που εκφράζονται με λέξεις και δημιουργούν πρωτόφαντη δύναμη και τονίζουν αήθειες που ίσως να μην είχαν ποτέ σχηματιστεί κατ’ αυτόν τον τρόπο στο μυαλό μου. Κεντρικό ρόλο σε αυτές τις ιδέες παίζει φυσικά το γινάτι του τίτλου, που επεξηγείται όχι μόνο ως πείσμα αλλά και ως έρωτας και φιλότιμο! Υπάρχει λοιπόν η τρισυπόστατη ύπαρξη μιας έννοιας που κυριολεκτικά διαφεντεύει τα πάντα μέσα στο μυθιστόρημα και ο τρόπος που παρουσιάζεται και αναλύεται, στηριγμένος σε παραδείγματα δραματικά και τραγικά, είναι τόσο εύληπτος και συναρπαστικός που κατά καιρούς με ωθούσε να κλείσω το βιβλίο και να σκεφτώ. Πείσμα λοιπόν, έρωτας και φιλότιμο, κυρίαρχες έννοιες της ανθρωπότητας που κινούν στην κυριολεξία βουνά κι ανάλογα την ποσότητά τους επηρεάζουν τη λήψη αποφάσεων και φυσικά τις δράσεις και τις αντιδράσεις. Δεν υπάρχει δηλαδή μόνο ως κακό γινάτι, το πείσμα, που πραγματικά κάνει το μεγαλύτερο κακό, αλλά και ως έρωτας, με εξίσου μεγάλη ορμή, όμως αυτή είναι παραγωγική (πρωτίστως, γιατί ο έρωτας τυφλώνει κιόλας) και ως φιλότιμο, άκρως δημιουργικό συναίσθημα, χωρίς κακοσήμαντη χροιά (από φιλότιμο θα καλυτερέψω τη ζωή μου, από φιλότιμο θα θελήσω να πάω μπροστά γνωρίζοντας καλά τις συνέπειες της απραξίας ή της εγκληματικής συμπεριφοράς). Κι όλα αυτά όχι μέσα από φιλοσοφικές παραθέσεις ρητών ή προτάσεων που σχηματίζουν τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου αλλά στέρεα τεκμηριωμένα μέσα από γεγονότα!
«Κακό γινάτι είναι να επιδιώκεις να υποτάξεις τον άλλον με οποιονδήποτε τρόπο. Να έχεις το πάνω χέρι στον έρωτα, στη δουλειά, στην οικογένεια, στη συντροφιά, στη συζήτηση… Στο κακό γινάτι συγκαταλέγεται η αχαλίνωτος και κατ’ επανάληψη οργή, η υπερβολική ζήλια, η ξεροκεφαλιά, ο φανατισμός, η εκδίκηση, να βάνεις μπροστά το εγώ, να περηφανεύεσαι πως είσαι όμορφος κι οι άλλοι άσχημοι, να κοκορεύεσαι για τα πλούτη σου δίχως να στοχάζεσαι ότι πολλοί δεν έχουν τίποτε. Κακό γινάτι κι ο πόλεμος, πιότερο σε όσους τους μεταλαμπαδεύεται το μίσος και καλούνται να σκοτώσουν... Λοιπόν, υπάρχει και καλό γινάτι, το γόνιμο πείσμα. Όταν λες θα σταθώ στα πόδια μου, θα σηκώσω ξανά το κεφάλι… Καλό πείσμα και να παλεύεις να μη σε νικήσει η αρρώστια, να μη σε σέρνουν οι άλλοι, να μην υποχωρείς σε ό,τι σε καταδυναστεύει, να μην επιτρέπεις να φυτρώνει εντός το κακό γινάτι. Καλό γινάτι λογίζεται και το πείσμα ν’ ανακαλύψεις την αιτία της ύπαρξής σου, να πλουταίνεις τον νου σου, να αναρωτιέσαι και να παρατηρείς για κάθε τι έξω σου και έσω σου, να μη δέχεσαι να σου τσαλαπατούν το φιλότιμο και την αξιοπρέπεια. Υφίστανται χίλιων λογιών γινάτια. Ξεύρεις ποιο είναι το μυστικό; Να χωρίσεις το γινάτι στα δύο. Να πετάξεις το κακό κομμάτι, να το νικήσεις και να μη σε νικά, και να κρατήσεις το καλό. Να γενεί γη και άτι. Να καλπάζει λεύτερα ο λογισμός σου απά στη γης» (σελ. 461-463).
Διαβάζοντας κανείς τον τίτλο συμπεραίνει πως το μυθιστόρημα θα περιστρέφεται γύρω από έναν άνθρωπο που η ζωή τον έκανε σοφό, που ωρίμασε μέσα από τα λάθη του και τώρα προσπαθεί να σώσει όσους διακρίνει εκείνος πως αξίζουν χρησιμοποιώντας αμπελοφιλοσοφίες ή παρεμβαίνοτνας συχνά, εις βάρος της πλοκής και της εξιστόρησης. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με τον κύριο Καλπούζο κι έτσι κάθε τέτοιος (ευσεβής; ) πόθος σβήνεται ήδη από τις πρώτες σελίδες. Ο σιόρ Δονάτος δεν είναι πρωταγωνιστής, αντίθετα λείπει για αρκετό χρονικό διάστημα στην Αθήνα κι έτσι δίνεται άφθονος χώρος στους άλλους χαρακτήρες και κυρίως στον Ζώτο να προχωρήσουν την υπόθεση του βιβλίου, με τα ανθρώπινα λάθη τους, τις αδυναμίες τους κλπ. Ο σιόρ Δονάτος έχει κι αυτός τα δικά του μυστικά που συνδέονται άμεσα με τις ζωές όλων μέσα από μια εξαιρετικά ευρηματική ιδέα ενώ τα όσα εκστομίζει είναι τόσο μα τόσο αληθινά και αποδεδειγμένα!
Το «Γινάτι» είναι ένα εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα, με πρωτότυπους και αληθινούς χαρακτήρες, γεμάτο από καινοφανείς δραματουργικές εξελίξεις, γραφή άκρως προσωπική και ίσως δύσκολη ή κουραστική για κάποιους, με ιδιολέκτους και εναρμονισμένη παράθεση πολλών πραγματιστικών λεπτομερειών κατά την αφήγηση και με πάμπολλα νοήματα και δεύτερες σκέψεις για όσους θέλουν να εντρυφήσουν λίγο περισσότερο σ’ ένα μυθιστόρημα. Πρόκειται για ένα ταξίδι στη λίμνη των Ιωαννίνων και ταυτόχρονα στα βάθη της ανθρώπινα ατελούς ψυχής όλων μας.
Ο κύριος Γιάννης Καλπούζος με το γνωστό του αξεπέραστο στυλ και ύφος χτίζει άλλη μια συναρπαστική ιστορία με ολοζώντανους χαρακτήρες και με ρεαλιστική απεικόνιση περιοχών, εποχών, τόπων, ανθρώπων, κουλτούρας και γλώσσας. Ολοκληρωμένοι πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές ματώνονται, παλεύουν, καταδίδουν, ερωτεύονται, προδίδουν, εξαπατούν, απάγουν, βιάζουν, στρατεύονται, απογοητεύονται, ζουν από κοντά τα γεγονότα της δεκαετίας 1917-1927, με τα πάμπολλα εθνικά και τοπικά κοινωνικά περιστατικά.
Ο συγγραφέας για άλλη μια φορά παραθέτει άφθονες λεπτομέρειες για την ετυμολογία λέξεων, ιστορικές εξελίξεις πασίγνωστες όπως οι συνέπειες του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου επί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το βορειοηπειρωτικό ζήτημα, η ζωή και το έργο του Γιοσέφ Ελιγιά, η εκστρατεία της Καλλίπολης και της Μικράς Ασίας αλλά και άγνωστες όπως η Δημοκρατία της Πίνδου, οι περιοδείες των θιάσων στην Ήπειρο, η ληστοκρατία με τις απαγωγές για λύτρα και χιλιάδες άλλα μικρά και μεγάλα που ξεπηδούν κυρίως μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας «Ήπειρος» αλλά και από στόμα σε στόμα. Είναι ο οικείος και σε μένα αγαπημένος τρόπος γραφής του κυρίου Καλπούζου που δίνει την απαραίτητη αληθοφάνεια και στήνει λες πάνω σε χάρτη τα όσα διαδραματίζονται στην ιστορία του. Στο «Γινάτι» οι λεπτομέρειες και οι παραθέσεις είναι ακριβώς όσες χρειάζονται για να αποδώσουν τον ρεαλισμό που απαιτείται ώστε να ζωντανέψουν στα μάτια του αναγνώστη οι πόλεις της Ηπείρου την εποχή που διαδραματίζεται το μυθιστόρημα.
Ο απαγορευμένος έρωτας που αποτελεί την κεντρική ιδέα του βιβλίου δεν είναι χάρτινος ούτε πατάει σε κλισέ λογοτεχνικά μονοπάτια. Σχηματίζεται, δημιουργείται, ανάβει, καίει, καταστρέφει και ακολουθεί το δικό του δρόμο με τις απαραίτητες παράπλευρες απώλειες. Αγνοούνται τα στερεότυπα που εύκολα κάποιος θα ακολουθούσε αναμασώντας έτσι μια τετριμμένη ιστορία και προτιμώνται οι ρεαλιστικές εξελίξεις που δίνουν δύναμη και ένταση αλλά και διαρκείς εκπλήξεις. Μακάρι να μπορούσα να εκφράσω ακριβώς τις σκέψεις μου επί του εκπληκτικού χειρισμού του θέματος αυτού όμως θα αποκάλυπτα πράγματα και δεν πρέπει, θέλω ο αναγνώστης να νιώσει βαθιά μέσα του την ιστορία του Ζώτου και της Θωμαής με τον δικό του τρόπο και ρυθμό ανάγνωσης. Μιλώντας ευρύτερα παρ’ όλ’ αυτά, θα σημειώσω πως αυτοί οι δύο άνθρωποι θα έρθουν απρόσμενα κοντά χάρη στην αντρειοσύνη της Χαβαής, το πείσμα της και το ανοιχτό μυαλό της. Ο έρωτας θ’ ανθίσει και θα βλαστήσει, υπάρχουν όμως γεγονότα όπως αυτά της Σμύρνης του 1922 και συνεπακόλουθα της ανταλλαγής των πληθυσμών αλλά και μυστικά του Ζώτου που θα βάλουν σε πολύ μεγάλη δοκιμασία τον δεσμό των δύο πρωταγωνιστών. Οι ανατροπές είναι συνεχείς και καταγράφουν με άφθαστη αληθοφάνεια τις απαντοχές ενός έρωτα που γεννήθηκε για να ζήσει, επειδή όμως συμβαίνει μεταξύ ανθρώπων τα πάντα μπορούν να συμβούν. Έξυπνοι χειρισμοί, λογική και συνάφεια σε δράσεις κι αντιδράσεις και φυσικά μυστήριο και αγωνία, μιας και ο συγγραφέας αφήνει κενά στην εξιστόρηση ώστε να τα συμπληρώσει αργότερα, όταν πρέπει, στο σημείο που πρέπει. Δολοφονίες, απαγωγές, προδοσίες και εξαπατήσεις είναι κάποια επιπλέον εμπόδια που θα δημιουργήσουν νέες απρόσμενες καταστάσεις.
Εκτός από τον Ζώτο και τη Χαβαή έχουμε τον παπα-Λέρα, μια προσωπικότητα που ακροβατεί ανάμεσα στη φυσιογνωμία του Αρτέμη Μάτσα και του Δήμου Σταρένιου, έναν χαρακτήρα που εκμεταλλεύεται τη θέση του και την ιδιότητά του για να κατασκοπεύει, να ρουφιανεύει, να εκμεταλλεύεται σεξουαλικά τις γυναίκες και να παίζει επικίνδυνο διπλό ή και τριπλό παιχνίδι σε περιπτώσεις εγκλημάτων. Έχουμε τον Βιργίλη, έναν άνθρωπο που μια δουλεύει και μια σκορπάει απλόχερα το χαρτζιλίκι του. Πάει κυριολεκτικά όπου φυσάει ο άνεμος, αρκεί να βρει παράδες, ανακατεύεται μέχρι και με τους ρουμανόβλαχους, είναι ένα καλό φιλικό αποκούμπι για τον Ζώτο και μέσα από αυτόν ζούμε πολλές ιστορικές εξελίξεις της περιοχής. Υπάρχει και η παντρεμένη Σαραλίν, μια αγαπημένη μου προσωπικότητα, που καίγεται για τον Ζώτο και θα κάνει στην κυριολεξία τα πάντα για να τον κερδίσει ολοκληρωτικά. Είναι μια γυναίκα-αράχνη που εξελίσσεται σε μια προοδευτική για την εποχή φυσιογνωμία, μη ορρωδούσα προ ουδενός. Επίσης οφείλω να αναφέρω τον σιόρ Δονάτο, τον λεμβούχο, τον σοφό της λίμνης, που έχει το δικό του μυστηριώδες παρελθόν και πρέπει να περάσουν πολλές σελίδες και πολλά γεγονότα με τον Ζώτο για να ανοίξει την καρδιά του και ο αναγνώστης να διαπιστώσει με έκπληξη πως αποτελεί νευραλγικό σημείο στον καμβά του μυθιστορήματος κι όχι έναν δορυφόρο γύρω από τα δρώμενα.
Όλα αυτά τα πρόσωπα συναναστρέφονται, δρουν, περπατάνε, ζουν στα στενά και στους δρόμους των Ιωαννίνων. Εκατομμύρια πληροφορίες γι’ αυτήν την πόλη παρατίθενται, σε βαθμό εμμονής: περιγραφές σκηνών με πάμπολλες πληροφορίες για τα γύρω οδόσημα, τοπωνύμια, χαρακτηριστικά γνωρίσματα του τόπου, εξέλιξη του βιοτικού επιπέδου της πόλης από τις λάμπες πετρελαίου στον ηλεκτρισμό, από τους καρόδρομους στους αμαξιτούς, ποια καφενεία άνοιξαν και έκλεισαν, ποιες προτομές στήθηκαν πού, ποιες μουσικές εκδηλώσεις γίνονταν, ποια μπουλούκια έρχονταν να παίξουν, πώς προέκυψαν κάποια κύρια ονόματα, το παρελθόν και το παρόν των Ιωαννίνων και άλλα είναι κυριολεκτικά όλα εδώ, μέσα από τις κλιματικές αλλαγές και τη σειρά των εποχών, με τη συγγραφική επιλογή να παρατίθενται τα γεγονότα ακόμη και ημερομηνιακά.
Δε βρήκα πουθενά την έκφραση «την άλλη μέρα» ή «μια βδομάδα μετά» κ. τ. ό., μόνο ακριβείς ημερομηνίες, ακόμη και κοντινές μεταξύ τους, κάτι που δημιούργησε ένα ιδιότυπο και για μένα γοητευτικά ρεαλιστικό ημερολόγιο, γιατί είμαι σίγουρος πως αν δεν έχει κάποιος τη στόφα, την πείρα και την τέχνη του συγκεκριμένου συγγραφέα θα παραθέσει ένα ξερό, στεγνό σωρό από ημερομηνίες και γεγονότα, με αποτέλεσμα την πλήξη και την ανία. Εδώ όμως έχουμε μια δυνατή πένα κι έναν άνθρωπο που συμβιώνει με τις λέξεις, γνωρίζοντάς τες σε βάθος και τοποθετώντας τες έτσι όπου δει. Όλα τα πραγματολογικά στοιχεία δίνονται ντυμένα με καλλιέπεια και αγκαλιασμένα με ποικίλα καλολογικά στοιχεία, που δίνουν μια πρωτόγνωρη δύναμη στον γραπτό λόγο και μου έκανε εντύπωση που μπορέσαμε να ταξιδέψουμε δέκα ολόκληρα χρόνια με τις αντίστοιχες εναλλαγές του τοπίου και του καιρού χωρίς να επαναληφθεί ούτε μια μεταφορά ή παρομοίωση ή να δοθεί έμφαση στις ίδιες αλλαγές (δέντρα, βροχή, χιόνι κλπ.) με τις ίδιες λέξεις. Οι παρομοιώσεις και οι μεταφορές, τα καλολογικά στοιχεία, το ζωντάνεμα τοπίων άψυχων με πρωτοφανείς εκφράσεις είναι θετικότατα στοιχεία που δίνουν αξεπέραστη ζωντάνια στο κείμενο και νέο νόημα στον ρομαντισμό: «Τούτη τη λεκάνη, εξόν απ’ τις εκατόν εξήντα πηγές, τη γιόμισαν και τα δάκρυα των ανθρώπων. Άμα τη θωρείς με τέτοια μάτια, αλλιώς μπήγεις τα κουπιά. Γιατί δεν τα βυθίζεις στο νερό αλλά στις ψυχές που έκλαψαν στις όχθες της και τη στοίχειωσαν με τις χαμένες τους ελπίδες. Ορφανά όνειρα έχει για νερά» (σελ. 46). Και τέλος: «Αλλά και οι παλιές έγνοιες του καθενός δε χάνονται. Μόνο σβήνονται απ’ το τεφτέρι όποιου πεθαίνει. Καθότι υπάρχουν λογαριασμοί που μεταπηδούν σε αλλωνών κατάστιχα με χίλιους τρόπους» (σελ. 532).
Φυσικά ο συγγραφέας δε γίνεται να μην αναστενάξει κι εδώ για τα δεινά του ελληνισμού και να μην τονίσει τα κακά χαρακτηριστικ�� της γενιάς μας. Μέσα από ένα άκρως συγκινητικό κομμάτι κατάφερε να δώσει σε πέντε αράδες όλα τα χαρακτηριστικά του ελληνισμού: «Είμαστε σαν τους αρχαίους ή τους Βυζαντινούς ή εκείνους του 1821; Όχι. Όλα εξελίσσονται και διαφοροποιούνται στο διάβα των εποχών, ο πολιτισμός, οι θρησκείες, τα ήθη, οι συμπεριφορές, ακόμα κι οι απλές συνήθειες… Θα μου πεις τίποτε δε στέκεται σταθερό ή αναλλοίωτο; Μένει η μαγιά, ό,τι συνθέτει τη διαχρονικότητα του Ελληνισμού και το δέσιμο μαζί του. Έλληνας είναι όποιος λαχταρά να ανήκει στο ράμμα του Ελληνισμού. Να νιώθει κομμάτι της Ιστορίας και της συνέχειάς του. Να αγαπά την ελληνική γλώσσα και να προσπαθεί να μπει στην ψυχή της… η Ελλάδα υπάρχει άμα πασχίζουμε να υπάρχει. Έλληνας είναι αυτός που θέλει να είναι Έλληνας» (σελ. 512-513).
Ακόμη κι αυτό το ιστορικό γεγονός της άτακτης υποχώρησης του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία το 1922, κατά τη διάρκεια του οποίου πραγματοποιήθηκαν βιαιότητες και ασχημονίες, που έχει δώσει αφορμή για εκατομμύρια αιματοβαμμένες λογοτεχνικές σελίδες, εδώ παίζει τον δικό του ιδιαίτερο ρόλο, μιας και ο στρατευμένος ήρωας (δεν θα τον κατονομάσω για τους γνωστούς λόγους άστοχης αποκάλυψης καίριων σημείων της πλοκής) γίνεται μάρτυρας σε ένα περιστατικό, του οποίου τις συνέπειες κάποιοι θα εκμεταλλευτούν για να προκαλέσουν έριδες και αντιδικίες. Παραδέχομαι με μεγάλη μου λύπη πως αυτές τις σελίδες, που βρίθουν ιστορικών αναφορών, τις προσπέρασα χωρίς δεύτερη σκέψη, ακριβώς γιατί κατέγραφαν κάτι για το οποίο έχω διαβάσει πάρα πολλές φορές. Ε λοιπόν αυτή η αλαζονία μου τιμωρήθηκε, μιας και το ανωτέρω συμβάν εμφανίστηκε να παίζει όπως προέγραψα σημαντικό ρόλο στην εξιστόρηση κι έτσι αναγκάστηκα με την ουρά στα σκέλια να επιστρέψω σε αυτές τις σελίδες. Άλλο ένα λοιπόν χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας καλής πένας: κομβικές εξελίξεις σε σημεία αφήγησης-κλειδιά!
Εκτός λοιπόν από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες, που ζουν κάτι πρωτόγνωρα δυνατό κι εξελίσσονται αληθοφανέστατα, εκτός από τα πάμπολλα πραγματολογικά στοιχεία που στήνουν ένα τρισδιάστατο σκηνικό, υπάρχουν κι αυτές οι δεύτερες αναγνώσεις που πάνε το περιεχόμενο του κειμένου ακόμη πιο βαθιά για όσους θέλουν να ψάξουν περισσότερο κι έχουν την τύχη να εμπιστευτούν τη γραφή του κυρίου Καλπούζου. Ωραίες οι ανατροπές λοιπόν, άψογο το κλείσιμο κάθε ιστορίας, των οποίων οι ήρωες όσο κι αν φαίνεται πως αποσύρονται κάποια στιγμή, επιστρέφουν δριμύτεροι για να παίξουν το γκραν φινάλε τους, αφήνοντάς με άφωνο να παρακολουθώ τα γεγονότα, όμως ένα σωστό κείμενο οφείλει να δώσει και τροφή για σκέψη, να γεννήσει ερωτήματα ή νέες ιδέες, να προκαλέσει διέγερση νου και αντιλήψεων.
Έτσι κι εδώ, μέσα στον αρμονικό κυκεώνα που μας χάρισε ο συγγραφέας, υπάρχουν πάμπολλες σοφίες και διαχρονικές αλήθειες που εκφράζονται με λέξεις και δημιουργούν πρωτόφαντη δύναμη και τονίζουν αήθειες που ίσως να μην είχαν ποτέ σχηματιστεί κατ’ αυτόν τον τρόπο στο μυαλό μου. Κεντρικό ρόλο σε αυτές τις ιδέες παίζει φυσικά το γινάτι του τίτλου, που επεξηγείται όχι μόνο ως πείσμα αλλά και ως έρωτας και φιλότιμο! Υπάρχει λοιπόν η τρισυπόστατη ύπαρξη μιας έννοιας που κυριολεκτικά διαφεντεύει τα πάντα μέσα στο μυθιστόρημα και ο τρόπος που παρουσιάζεται και αναλύεται, στηριγμένος σε παραδείγματα δραματικά και τραγικά, είναι τόσο εύληπτος και συναρπαστικός που κατά καιρούς με ωθούσε να κλείσω το βιβλίο και να σκεφτώ. Πείσμα λοιπόν, έρωτας και φιλότιμο, κυρίαρχες έννοιες της ανθρωπότητας που κινούν στην κυριολεξία βουνά κι ανάλογα την ποσότητά τους επηρεάζουν τη λήψη αποφάσεων και φυσικά τις δράσεις και τις αντιδράσεις. Δεν υπάρχει δηλαδή μόνο ως κακό γινάτι, το πείσμα, που πραγματικά κάνει το μεγαλύτερο κακό, αλλά και ως έρωτας, με εξίσου μεγάλη ορμή, όμως αυτή είναι παραγωγική (πρωτίστως, γιατί ο έρωτας τυφλώνει κιόλας) και ως φιλότιμο, άκρως δημιουργικό συναίσθημα, χωρίς κακοσήμαντη χροιά (από φιλότιμο θα καλυτερέψω τη ζωή μου, από φιλότιμο θα θελήσω να πάω μπροστά γνωρίζοντας καλά τις συνέπειες της απραξίας ή της εγκληματικής συμπεριφοράς). Κι όλα αυτά όχι μέσα από φιλοσοφικές παραθέσεις ρητών ή προτάσεων που σχηματίζουν τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου αλλά στέρεα τεκμηριωμένα μέσα από γεγονότα!
«Κακό γινάτι είναι να επιδιώκεις να υποτάξεις τον άλλον με οποιονδήποτε τρόπο. Να έχεις το πάνω χέρι στον έρωτα, στη δουλειά, στην οικογένεια, στη συντροφιά, στη συζήτηση… Στο κακό γινάτι συγκαταλέγεται η αχαλίνωτος και κατ’ επανάληψη οργή, η υπερβολική ζήλια, η ξεροκεφαλιά, ο φανατισμός, η εκδίκηση, να βάνεις μπροστά το εγώ, να περηφανεύεσαι πως είσαι όμορφος κι οι άλλοι άσχημοι, να κοκορεύεσαι για τα πλούτη σου δίχως να στοχάζεσαι ότι πολλοί δεν έχουν τίποτε. Κακό γινάτι κι ο πόλεμος, πιότερο σε όσους τους μεταλαμπαδεύεται το μίσος και καλούνται να σκοτώσουν... Λοιπόν, υπάρχει και καλό γινάτι, το γόνιμο πείσμα. Όταν λες θα σταθώ στα πόδια μου, θα σηκώσω ξανά το κεφάλι… Καλό πείσμα και να παλεύεις να μη σε νικήσει η αρρώστια, να μη σε σέρνουν οι άλλοι, να μην υποχωρείς σε ό,τι σε καταδυναστεύει, να μην επιτρέπεις να φυτρώνει εντός το κακό γινάτι. Καλό γινάτι λογίζεται και το πείσμα ν’ ανακαλύψεις την αιτία της ύπαρξής σου, να πλουταίνεις τον νου σου, να αναρωτιέσαι και να παρατηρείς για κάθε τι έξω σου και έσω σου, να μη δέχεσαι να σου τσαλαπατούν το φιλότιμο και την αξιοπρέπεια. Υφίστανται χίλιων λογιών γινάτια. Ξεύρεις ποιο είναι το μυστικό; Να χωρίσεις το γινάτι στα δύο. Να πετάξεις το κακό κομμάτι, να το νικήσεις και να μη σε νικά, και να κρατήσεις το καλό. Να γενεί γη και άτι. Να καλπάζει λεύτερα ο λογισμός σου απά στη γης» (σελ. 461-463).
Διαβάζοντας κανείς τον τίτλο συμπεραίνει πως το μυθιστόρημα θα περιστρέφεται γύρω από έναν άνθρωπο που η ζωή τον έκανε σοφό, που ωρίμασε μέσα από τα λάθη του και τώρα προσπαθεί να σώσει όσους διακρίνει εκείνος πως αξίζουν χρησιμοποιώντας αμπελοφιλοσοφίες ή παρεμβαίνοτνας συχνά, εις βάρος της πλοκής και της εξιστόρησης. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με τον κύριο Καλπούζο κι έτσι κάθε τέτοιος (ευσεβής; ) πόθος σβήνεται ήδη από τις πρώτες σελίδες. Ο σιόρ Δονάτος δεν είναι πρωταγωνιστής, αντίθετα λείπει για αρκετό χρονικό διάστημα στην Αθήνα κι έτσι δίνεται άφθονος χώρος στους άλλους χαρακτήρες και κυρίως στον Ζώτο να προχωρήσουν την υπόθεση του βιβλίου, με τα ανθρώπινα λάθη τους, τις αδυναμίες τους κλπ. Ο σιόρ Δονάτος έχει κι αυτός τα δικά του μυστικά που συνδέονται άμεσα με τις ζωές όλων μέσα από μια εξαιρετικά ευρηματική ιδέα ενώ τα όσα εκστομίζει είναι τόσο μα τόσο αληθινά και αποδεδειγμένα!
Το «Γινάτι» είναι ένα εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα, με πρωτότυπους και αληθινούς χαρακτήρες, γεμάτο από καινοφανείς δραματουργικές εξελίξεις, γραφή άκρως προσωπική και ίσως δύσκολη ή κουραστική για κάποιους, με ιδιολέκτους και εναρμονισμένη παράθεση πολλών πραγματιστικών λεπτομερειών κατά την αφήγηση και με πάμπολλα νοήματα και δεύτερες σκέψεις για όσους θέλουν να εντρυφήσουν λίγο περισσότερο σ’ ένα μυθιστόρημα. Πρόκειται για ένα ταξίδι στη λίμνη των Ιωαννίνων και ταυτόχρονα στα βάθη της ανθρώπινα ατελούς ψυχής όλων μας.
October 17, 2018
Η άποψη της Φαίη Δεληγιώργη για το βιβλίο
"Γινάτι. Ο σοφός της λίμνης."
Συγγραφέας: Γιάννης Καλπούζος
Εκδόσεις Ψυχογιός
"Γινάτι. Ο σοφός της λίμνης."
Ο Γιάννης Καλπούζος σπουδαίος γνώστης του εκφραστικού λόγου και της ιστορίας, δημιουργεί στο νέο του μυθιστόρημα μια άψογη πολιτιστική και κοινωνική τοιχογραφία των Ιωαννίνων και μας ταξιδεύει σε μια αλλοτινή εποχή της πόλης, από την περίοδο της Ιταλικής κατοχής το 1917, μέχρι και την πρώτη δεκαετία του μεσοπολέμου το 1929. Η σπουδαία λυρική γραφή και ο πλούσιος λόγος του συγγραφέα, ζωγραφίζουν ένα δυνατό σε εικόνες και ιστορικά γεγονότα βιβλίο με φόντο το ομιχλώδες τοπίο της θρυλικής λίμνης.
Ο Γιάννης Καλπούζος, με μαεστρία ξετυλίγει την ιστορία του στην Ηπειρωτική γη, μια ιστορία έρωτα και αγάπης, ανάμεσα στον Ζώτο και στη Χαβαή.. Μια αγάπη που θα δοκιμαστεί σκληρά μέσα σε ένα συνονθύλευμα, από διαφορετικούς πολιτισμούς, θρησκείες και γλώσσες .
Πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές κινούν τα νήματα της ιστορίας και καθώς το Γινάτι τους κυριαρχεί. Ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να τους γνωρίσει, να τους ακολουθήσει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και να αγωνιά για την εξέλιξη τους, ενώ παράλληλα, σημαντικά γεγονότα ζωντανεύουν και παίρνουν τη θέση τους στο βιβλίο και την ιστορία του τόπου.. Μορφή, κλειδί στην ιστορία ο
Σιορ-Δονάτος, ο βαρκάρης της λίμνης και η αστείρευτη σοφία του που λειτουργεί καταλυτικά στην εξέλιξη και στην πλοκή του βιβλίου.
* "Τη ζωή δεν πρέπει να την ποτίζεις αγάντα με χαρές . Όπως και το λουλούδι που το πολύ νερό το σαπίζει. Σαπίζει και η χαρά, γίνεται συνήθεια εξατμίζεται η δύναμη της. Οφείλουμε ποτέ ποτέ στον εαυτό μας να ζούμε μονάχα για τη στιγμή. Δες η πλάση προσκυνάει τα μάτια μας "*
Σπουδαία η γραφή, εύστοχος ο λόγος του συγγραφέα. Μια ιστορική περιπλάνηση το βιβλίο του, με πληθώρα μηνυμάτων και οραμάτων. Ένα ταξίδι στο πολιτικοκοινωνικό πρόσωπο, μιας αλλοτινής εποχής στα Γιάννενα, σε μια πατρίδα όπου χριστιανοί και μουσουλμάνοι συνυπήρχαν, σε ένα τόπο που ήθελε να αποκτήσει ξανά, την ταυτότητα που έχασε.
Ένα εξαιρετικό ιστορικό βιβλίο, δοσμένο μαγικά από την στιβαρή πένα του Γιάννη Καλπούζου, που ξέρει να κάνει πάντα πλουσιότερο το αναγνωστικό του κοινό, προσφέροντας του απλόχερα αποστάγματα σοφίας και γνώσης!!!
http://www.vivlionorizontes.gr/
"Γινάτι. Ο σοφός της λίμνης."
Συγγραφέας: Γιάννης Καλπούζος
Εκδόσεις Ψυχογιός
"Γινάτι. Ο σοφός της λίμνης."
Ο Γιάννης Καλπούζος σπουδαίος γνώστης του εκφραστικού λόγου και της ιστορίας, δημιουργεί στο νέο του μυθιστόρημα μια άψογη πολιτιστική και κοινωνική τοιχογραφία των Ιωαννίνων και μας ταξιδεύει σε μια αλλοτινή εποχή της πόλης, από την περίοδο της Ιταλικής κατοχής το 1917, μέχρι και την πρώτη δεκαετία του μεσοπολέμου το 1929. Η σπουδαία λυρική γραφή και ο πλούσιος λόγος του συγγραφέα, ζωγραφίζουν ένα δυνατό σε εικόνες και ιστορικά γεγονότα βιβλίο με φόντο το ομιχλώδες τοπίο της θρυλικής λίμνης.
Ο Γιάννης Καλπούζος, με μαεστρία ξετυλίγει την ιστορία του στην Ηπειρωτική γη, μια ιστορία έρωτα και αγάπης, ανάμεσα στον Ζώτο και στη Χαβαή.. Μια αγάπη που θα δοκιμαστεί σκληρά μέσα σε ένα συνονθύλευμα, από διαφορετικούς πολιτισμούς, θρησκείες και γλώσσες .
Πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές κινούν τα νήματα της ιστορίας και καθώς το Γινάτι τους κυριαρχεί. Ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να τους γνωρίσει, να τους ακολουθήσει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και να αγωνιά για την εξέλιξη τους, ενώ παράλληλα, σημαντικά γεγονότα ζωντανεύουν και παίρνουν τη θέση τους στο βιβλίο και την ιστορία του τόπου.. Μορφή, κλειδί στην ιστορία ο
Σιορ-Δονάτος, ο βαρκάρης της λίμνης και η αστείρευτη σοφία του που λειτουργεί καταλυτικά στην εξέλιξη και στην πλοκή του βιβλίου.
* "Τη ζωή δεν πρέπει να την ποτίζεις αγάντα με χαρές . Όπως και το λουλούδι που το πολύ νερό το σαπίζει. Σαπίζει και η χαρά, γίνεται συνήθεια εξατμίζεται η δύναμη της. Οφείλουμε ποτέ ποτέ στον εαυτό μας να ζούμε μονάχα για τη στιγμή. Δες η πλάση προσκυνάει τα μάτια μας "*
Σπουδαία η γραφή, εύστοχος ο λόγος του συγγραφέα. Μια ιστορική περιπλάνηση το βιβλίο του, με πληθώρα μηνυμάτων και οραμάτων. Ένα ταξίδι στο πολιτικοκοινωνικό πρόσωπο, μιας αλλοτινής εποχής στα Γιάννενα, σε μια πατρίδα όπου χριστιανοί και μουσουλμάνοι συνυπήρχαν, σε ένα τόπο που ήθελε να αποκτήσει ξανά, την ταυτότητα που έχασε.
Ένα εξαιρετικό ιστορικό βιβλίο, δοσμένο μαγικά από την στιβαρή πένα του Γιάννη Καλπούζου, που ξέρει να κάνει πάντα πλουσιότερο το αναγνωστικό του κοινό, προσφέροντας του απλόχερα αποστάγματα σοφίας και γνώσης!!!
http://www.vivlionorizontes.gr/
May 16, 2019
It had potential to be much better...
Αισθάνομαι άσχημα να βάζω χαμηλή βαθμολογία σε καλούς συγγραφείς, αλλά...
Εντάξει, συνήθως στα ιστορικά μυθιστορήματα η πλοκή έχει το στοιχείο της υπερβολής και ταυτόχρονα είναι σε γενικές γραμμές προβλέψιμη. Όμως θα μου επιτρέψετε να πω πως σε αυτό το βιβλίο βρήκα τους χαρακτήρες εκτός από αντιπαθητικούς -που δεν θα με πείραζε-, εντελώς χάρτινους και την πλοκή εκτός από υποτυπώδη, σε πολλά σημεία τραβηγμένη από τα μαλλιά και γελοία. Επίσης δεν υπάρχει κάποιος ρυθμός που θα κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, στο πρώτο μισό με τρία τέταρτα του βιβλίου δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα, μετά πυκνώνουν κάπως τα γεγονότα και το τέλος έρχεται εντελώς ξεθυμασμένο μέσα σε ελάχιστες σελίδες. Καμία κορύφωση ή ενσυναίσθηση για τους ήρωες του βιβλίου.
Η γραφή του Γιάννη Καλπούζου είναι η πολύ όμορφη που θυμάμαι από τα 2-3 άλλα βιβλία του που είχα διαβάσει πριν χρόνια και η περιγραφή του τοπίου, των γεγονότων, της ανθρωπογεωγραφίας και του τρόπου ζωής της εποχής εξαιρετική. Πρέπει ο συγγραφέας να έχει κάνει τρομερή έρευνα. Αρκεί όμως αυτό για να κάνει ένα καλό μυθιστόρημα; Για εμένα όχι. Κάθομαι και διαβάζω ένα βιβλίο λαογραφίας ή ιστορίας βρε αδερφέ αν θέλω απλά μία παράθεση των ιστορικών γεγονότων ή των εθίμων ενός τόπου και χρόνου... Γιατί να επιλέξω ιστορικό μυθιστόρημα;
Ομολογώ ότι άρχισα το βιβλίο σε μία φάση που είχα πολλά άλλα πράγματα στο μυαλό μου, ωστόσο όταν το άφηνα κάτω, δεν μου προκαλούσε καμία διάθεση να βιαστώ να το συνεχίσω. Κι αυτό μάλλον κάτι σημαίνει, αφού συνήθως βιβλία τέτοιου μεγέθους τα ξεκοκαλίζω μέσα σε 3-4 μέρες το πολύ και αυτό μου πήρε κοντά δύο βδομάδες να το τελειώσω...
Σίγουρα θα ξαναδιαβάσω άλλα βιβλία του Γιάννη Καλπούζου στο μέλλον, ωστόσο αυτό εδώ, δεν...
Αισθάνομαι άσχημα να βάζω χαμηλή βαθμολογία σε καλούς συγγραφείς, αλλά...
Εντάξει, συνήθως στα ιστορικά μυθιστορήματα η πλοκή έχει το στοιχείο της υπερβολής και ταυτόχρονα είναι σε γενικές γραμμές προβλέψιμη. Όμως θα μου επιτρέψετε να πω πως σε αυτό το βιβλίο βρήκα τους χαρακτήρες εκτός από αντιπαθητικούς -που δεν θα με πείραζε-, εντελώς χάρτινους και την πλοκή εκτός από υποτυπώδη, σε πολλά σημεία τραβηγμένη από τα μαλλιά και γελοία. Επίσης δεν υπάρχει κάποιος ρυθμός που θα κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, στο πρώτο μισό με τρία τέταρτα του βιβλίου δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα, μετά πυκνώνουν κάπως τα γεγονότα και το τέλος έρχεται εντελώς ξεθυμασμένο μέσα σε ελάχιστες σελίδες. Καμία κορύφωση ή ενσυναίσθηση για τους ήρωες του βιβλίου.
Η γραφή του Γιάννη Καλπούζου είναι η πολύ όμορφη που θυμάμαι από τα 2-3 άλλα βιβλία του που είχα διαβάσει πριν χρόνια και η περιγραφή του τοπίου, των γεγονότων, της ανθρωπογεωγραφίας και του τρόπου ζωής της εποχής εξαιρετική. Πρέπει ο συγγραφέας να έχει κάνει τρομερή έρευνα. Αρκεί όμως αυτό για να κάνει ένα καλό μυθιστόρημα; Για εμένα όχι. Κάθομαι και διαβάζω ένα βιβλίο λαογραφίας ή ιστορίας βρε αδερφέ αν θέλω απλά μία παράθεση των ιστορικών γεγονότων ή των εθίμων ενός τόπου και χρόνου... Γιατί να επιλέξω ιστορικό μυθιστόρημα;
Ομολογώ ότι άρχισα το βιβλίο σε μία φάση που είχα πολλά άλλα πράγματα στο μυαλό μου, ωστόσο όταν το άφηνα κάτω, δεν μου προκαλούσε καμία διάθεση να βιαστώ να το συνεχίσω. Κι αυτό μάλλον κάτι σημαίνει, αφού συνήθως βιβλία τέτοιου μεγέθους τα ξεκοκαλίζω μέσα σε 3-4 μέρες το πολύ και αυτό μου πήρε κοντά δύο βδομάδες να το τελειώσω...
Σίγουρα θα ξαναδιαβάσω άλλα βιβλία του Γιάννη Καλπούζου στο μέλλον, ωστόσο αυτό εδώ, δεν...
August 10, 2018
Κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου ανοίγει μπροστά μου ένας κύκλος που κατορθώνει να κλείσει μέσα του μια δυνατή ερωτική ιστορία και ένα πλούσιο σε ιστορικά και λαογραφικά στοιχεία πλαίσιο που καθορίζεται απο τον τόπο και τον χρόνο της κάθε ξεχωριστής μυθιστορηματικής επιλογής του.
Στο τελευταίο του Μυθιστόρημα λοιπόν ο Γιάννης Καλπούζος ενώνει δυο ανθρώπους με ξεχωριστά βιώματα, με ξεχωριστές θρησκείες, με ξεχωριστές αντιλήψεις. Μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό το Γινάτι εκείνο το χαρακτηριστικό της Ψυχής που ξυπνάει τον εγωισμό και διεγείρει την αλαζονεία. Εκείνο το χαρακτηριστικό που ορίζει ανεξίτηλα τις πράξεις και καθορίζει βίαια της εξελίξεις στις ζωές των ανθρώπων. Ο συγγραφέας πλάθει ξεχωριστούς χαρακτήρες και ταυτόχρονα κατορθώνει να δώσει χρώμα και πνοή σε μια ολόκληρη εποχή. Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι δίνουν υπόσταση στην ίδια την ελλειμματική ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Αυτήν που άγεται και φέρεται από τα εγωιστικά προσωπικά θέλω. Τις προσωπικές ίριδες και τις κατευθυνόμενες αποκλειστικά από εγωπάθεια προσωπικές αντιλήψεις.
Ο Δεκαεπτάχρονος Ζώτος αναγκάζεται να αφήσει το σπίτι του στο χωριό ύστερα από ένα διπλό φονικό και τον φόβο της αντεκδίκησης. Μια υποψία, μια φήμη, λαμπαδιάζει μέσα του το Γινάτι. Χαρακώνει την ψυχή του. Με συναισθήματα ανάκατα, σκοτεινά προσπαθεί να παλέψει με τα φαντάσματα της ψυχής του. Θάνατος, πόνος, θυμός, θλίψη, ντροπή, ταπείνωση. Και είναι μπροστά πια στο γέννημα μιας βεντέτας. Πρέπει όμως να ισορροπήσει και να βρει τα πατήματα του στα Ιωάννινα πια. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με την ανέχεια και την αναζήτηση εργασίας που είναι πάρα πολύ δύσκολη εκείνη την εποχή. Θα βρεθεί όμως μπροστά στον Μελίγλωσσο Σιορ Δονάτο, τον αινιγματικό βαρκάρη που θα τον προστατεύσει, θα τον βοηθήσει αλλά κυρίως θα προσπαθήσει να μερώσει την οργή που εξουσιάζει την ψυχή του Ζώτου. Όταν ο Ζώτος γνωρίσει την Χαβαή θα την ερωτευθεί παράφορα. Η Οργή του θα μαλακώσει, το βλέμμα του θα γαληνέψει. Η Χαβαή είναι Μουσουλμάνα. Χήρεψε νωρίς και ζει με την μητέρα της την θεία της και τον θείο της που προσπαθούν να την ξαναπαντρέψουν. Οι δύο νέοι θα συναντήσουν πολλά εμπόδια. Και θρησκευτικά και κοινωνικά. Ένας έρωτας θα γεννηθεί, αβίωτος και καταπιεσμένος στις νόρμες της κοινωνίας. Οι δύο νέοι όμως θα κάνουν το κάθε τι για να μπορέσουν να ζήσουν με δύναμη τον έρωτα τους. Να ζήσουν με πάθος και ορμή το κάθε συγκλονιστικό συναίσθημα που αναβλύζει μέσα από την ψυχή τους.
Δίπλα τους συνοδοιπόροι στο ταξίδι της Ιστορίας και του έρωτα, χαρακτήρες που σημαδεύουν το μυθιστόρημα καίρια και καθοριστικά. Ο Κομπογιαννίτης γιατρός Μαργάζης. που εκμεταλλεύεται την ανάγκη και την λαχτάρα κάποιων ανθρώπων για ένα παιδί. Ο ρασοφόρος Παπα-Λέρας. Παπάς ή διάβολος. Πουλάει εκδουλεύσεις γνωρίζοντας πράγματα και γεγονότα. Παίζοντας στα δάκτυλα την νοοτροπία των ανθρώπων. Η Σαραλίν μια γοητευτική γυναίκα-αράχνη που θα μπλέξει στον ιστό της καθοριστικά τις εξελίξεις της ιστορίας. Ο Σοφός της Λίμνης που θα μας μαγέψει με την σοφία των λόγων του. Θα μας μεταγγίσει την ουσία και την αξία της αληθινής ζωής και θα μας διδάξει μέσα από το δικό του μοναδικό ταξίδι της εξιλέωσης και της αναζήτησης της συγχώρεσης.
Με την μαγική του πένα ο συγγραφέας που τρυπάει σαν νυστέρι εισχωρεί στο θυμικό των ηρώων και αναλύει με τον δικό του τρόπο τις αιτίες που δυναμιτίζουν τις πράξεις των ανθρώπων, είτε θετικά, είτε αρνητικά. Επανειλημμένη οργή, υπερβολική ζήλια. Στενόμυαλες και μονοδιάστατες αντιδράσεις. Εκδίκηση, εγωισμός, αλαζονεία, κακοδαιμονία. Αλλά και πείσμα και εμμονή στην επίτευξη στόχων. Στο ξεπέρασμα εμποδίων ακόμα και αξεπέραστων φαινομενικά καταστάσεων. Ο συγγραφέας παίζει με την λέξη Γινάτι αλλάζοντας συνέχεια τον σκοπό, τον ορισμό και την κατεύθυνση της σημασίας των λέξεων και των πράξεων. Άλλοτε είναι το πείσμα το ηρωικό. Άλλοτε το πείσμα το εγωιστικό. Άλλοτε το πεισματικό φιλότιμο και άλλοτε η πεισματική προσκόλληση σε μια αλήθεια που πιστεύουμε κάτω από ένα λανθασμένο πρίσμα. Το Γινάτι του Έρωτα και της Ζήλιας που σκοτεινιάζει το μυαλό και την λογική.
Υπάρχει όμως και το Θρησκευτικό Γινάτι, το πολιτικό, το Εθνικό. Αυτό που μπαίνει πάντα ανάμεσα στις σχέσεις των ανθρώπων που προέρχονται από έναν άλλον λαό, από μια άλλη θρησκεία ή απλά προέρχονται από μια άλλη πηγή αντίληψης.
Μέσα απο το κείμενο του τελικά ο συγγραφέας κατορθώνει να μεταστρέψει και να λυτρώσει τους εγωιστές ήρωες του. Να βγάλει στην επιφάνεια όχι μόνο τον αρνητικό εγωισμό αλλά και το θετικό πείσμα. Αυτό που δεν μας αφήνει να παρατήσουμε τα όνειρα μας και τους στόχους μας.
Με έναν δικό του μοναδικό τρόπο: Προβληματίζει, αφυπνίζει. Κεντρίζει την Ιστορική μνήμη. Ξεσηκώνει το συναίσθημα και αντιπαλεύει την λογική.
Ένα μυθιστόρημα γεμάτο και ουσιώδες. Ένα μυθιστόρημα που σε αρπάζει και σε βάζει σε μια μηχανή του χρόνου να περπατήσεις και εσύ στα σοκάκια των Ιωαννίνων και να βιώσεις τις ιστορική πραγματικότητα της πόλης και την συγκεκριμένη νοοτροπία των κατοίκων της.
Μας παρουσιάζει Ιστορικά γεγονότα γνωστά και λιγότερο γνωστά. Την Ιταλική κατοχή των Ιωαννίνων. Το Βλάχικο ζήτημα. Τους Παραχαράκτες της Ιστορίας που από αμορφωσιά ή από συμφέρον πάντα προσπαθούσαν να αλλάξουν την ιστορική αλήθεια αυτής της χώρας. Το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου. Και όλα αυτά δια μέσου ενός εκπληκτικού γλωσσικού πλουραλισμού. Με έναν θησαυρό εικόνων και λέξεων μας οδηγεί στην καρδιά της ιστορικής εποχής που διέπει το μυθιστόρημα του.
Λαογραφικά στοιχεία, έθιμα, νοοτροπίες του τόπου δοσμένα γλαφυρά και καθοριστικά ειπωμένα. Η τοπική διάλεκτος, η ντοπιολαλιά των κατοίκων αναμεμειγμένη με τις υπόλοιπες φυλές που κατοικούσαν στα Ιωάννινα. Δημιουργεί με την γλώσσα και τα ιδιώματα έναν καταπληκτικό αντίγραφο της εποχής εκείνης και μας το παρουσιάζει. Κοινωνικά φαινόμενα όπως η ληστοκρατία, αλλά και η συνύπαρξη Χριστιανών και μουσουλμάνων. Και άλλα πολλά γεγονότα που συναρπάζουν, αλλά και κουμπώνουν αρμονικά με την πορεία της μυθιστορηματικής πλοκής.
Θα μπορούσα να σας μιλάω για ώρα για αυτό το βιβλίο. Ξεπετάγονται μέσα από το μυαλό μου διαρκώς οι εικόνες που με γέμισαν, αλλά και τα συναισθήματα που γεννήθηκαν μέσα μου. Όμως είναι ένα βιβλίο που θα πρέπει ο κάθε αναγνώστης να το γευθεί και να το απολαύσει με τον δικό του τρόπο και τον δικό του συναισθηματικό ρυθμό. Να νιώσει τον δυνατό Έρωτα, να βιώσει το πεισματικό Γινάτι και να γνωρίσει τον Εσωτερικό Πόλεμο των ηρώων πριν αυτοί φτάσουν στην Κάθαρση και την Εξιλέωση που θα αναζητήσουν με πείσμα και αγωνία μέσα από την πορεία της ζωής τους.
Έρωτας και Γινάτι σε μια ατελείωτη κόντρα με την ίδια την ζωή. Σε μια ατέρμονη διαμάχη με τα προσωπικά και καθοριστικά πάθη της ίδιας της ανθρώπινης Ψυχής. Απλά απολαύστε το.......
https://vivlionerga.blogspot.com/2018...
Στο τελευταίο του Μυθιστόρημα λοιπόν ο Γιάννης Καλπούζος ενώνει δυο ανθρώπους με ξεχωριστά βιώματα, με ξεχωριστές θρησκείες, με ξεχωριστές αντιλήψεις. Μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό το Γινάτι εκείνο το χαρακτηριστικό της Ψυχής που ξυπνάει τον εγωισμό και διεγείρει την αλαζονεία. Εκείνο το χαρακτηριστικό που ορίζει ανεξίτηλα τις πράξεις και καθορίζει βίαια της εξελίξεις στις ζωές των ανθρώπων. Ο συγγραφέας πλάθει ξεχωριστούς χαρακτήρες και ταυτόχρονα κατορθώνει να δώσει χρώμα και πνοή σε μια ολόκληρη εποχή. Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι δίνουν υπόσταση στην ίδια την ελλειμματική ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Αυτήν που άγεται και φέρεται από τα εγωιστικά προσωπικά θέλω. Τις προσωπικές ίριδες και τις κατευθυνόμενες αποκλειστικά από εγωπάθεια προσωπικές αντιλήψεις.
Ο Δεκαεπτάχρονος Ζώτος αναγκάζεται να αφήσει το σπίτι του στο χωριό ύστερα από ένα διπλό φονικό και τον φόβο της αντεκδίκησης. Μια υποψία, μια φήμη, λαμπαδιάζει μέσα του το Γινάτι. Χαρακώνει την ψυχή του. Με συναισθήματα ανάκατα, σκοτεινά προσπαθεί να παλέψει με τα φαντάσματα της ψυχής του. Θάνατος, πόνος, θυμός, θλίψη, ντροπή, ταπείνωση. Και είναι μπροστά πια στο γέννημα μιας βεντέτας. Πρέπει όμως να ισορροπήσει και να βρει τα πατήματα του στα Ιωάννινα πια. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με την ανέχεια και την αναζήτηση εργασίας που είναι πάρα πολύ δύσκολη εκείνη την εποχή. Θα βρεθεί όμως μπροστά στον Μελίγλωσσο Σιορ Δονάτο, τον αινιγματικό βαρκάρη που θα τον προστατεύσει, θα τον βοηθήσει αλλά κυρίως θα προσπαθήσει να μερώσει την οργή που εξουσιάζει την ψυχή του Ζώτου. Όταν ο Ζώτος γνωρίσει την Χαβαή θα την ερωτευθεί παράφορα. Η Οργή του θα μαλακώσει, το βλέμμα του θα γαληνέψει. Η Χαβαή είναι Μουσουλμάνα. Χήρεψε νωρίς και ζει με την μητέρα της την θεία της και τον θείο της που προσπαθούν να την ξαναπαντρέψουν. Οι δύο νέοι θα συναντήσουν πολλά εμπόδια. Και θρησκευτικά και κοινωνικά. Ένας έρωτας θα γεννηθεί, αβίωτος και καταπιεσμένος στις νόρμες της κοινωνίας. Οι δύο νέοι όμως θα κάνουν το κάθε τι για να μπορέσουν να ζήσουν με δύναμη τον έρωτα τους. Να ζήσουν με πάθος και ορμή το κάθε συγκλονιστικό συναίσθημα που αναβλύζει μέσα από την ψυχή τους.
Δίπλα τους συνοδοιπόροι στο ταξίδι της Ιστορίας και του έρωτα, χαρακτήρες που σημαδεύουν το μυθιστόρημα καίρια και καθοριστικά. Ο Κομπογιαννίτης γιατρός Μαργάζης. που εκμεταλλεύεται την ανάγκη και την λαχτάρα κάποιων ανθρώπων για ένα παιδί. Ο ρασοφόρος Παπα-Λέρας. Παπάς ή διάβολος. Πουλάει εκδουλεύσεις γνωρίζοντας πράγματα και γεγονότα. Παίζοντας στα δάκτυλα την νοοτροπία των ανθρώπων. Η Σαραλίν μια γοητευτική γυναίκα-αράχνη που θα μπλέξει στον ιστό της καθοριστικά τις εξελίξεις της ιστορίας. Ο Σοφός της Λίμνης που θα μας μαγέψει με την σοφία των λόγων του. Θα μας μεταγγίσει την ουσία και την αξία της αληθινής ζωής και θα μας διδάξει μέσα από το δικό του μοναδικό ταξίδι της εξιλέωσης και της αναζήτησης της συγχώρεσης.
Με την μαγική του πένα ο συγγραφέας που τρυπάει σαν νυστέρι εισχωρεί στο θυμικό των ηρώων και αναλύει με τον δικό του τρόπο τις αιτίες που δυναμιτίζουν τις πράξεις των ανθρώπων, είτε θετικά, είτε αρνητικά. Επανειλημμένη οργή, υπερβολική ζήλια. Στενόμυαλες και μονοδιάστατες αντιδράσεις. Εκδίκηση, εγωισμός, αλαζονεία, κακοδαιμονία. Αλλά και πείσμα και εμμονή στην επίτευξη στόχων. Στο ξεπέρασμα εμποδίων ακόμα και αξεπέραστων φαινομενικά καταστάσεων. Ο συγγραφέας παίζει με την λέξη Γινάτι αλλάζοντας συνέχεια τον σκοπό, τον ορισμό και την κατεύθυνση της σημασίας των λέξεων και των πράξεων. Άλλοτε είναι το πείσμα το ηρωικό. Άλλοτε το πείσμα το εγωιστικό. Άλλοτε το πεισματικό φιλότιμο και άλλοτε η πεισματική προσκόλληση σε μια αλήθεια που πιστεύουμε κάτω από ένα λανθασμένο πρίσμα. Το Γινάτι του Έρωτα και της Ζήλιας που σκοτεινιάζει το μυαλό και την λογική.
Υπάρχει όμως και το Θρησκευτικό Γινάτι, το πολιτικό, το Εθνικό. Αυτό που μπαίνει πάντα ανάμεσα στις σχέσεις των ανθρώπων που προέρχονται από έναν άλλον λαό, από μια άλλη θρησκεία ή απλά προέρχονται από μια άλλη πηγή αντίληψης.
Μέσα απο το κείμενο του τελικά ο συγγραφέας κατορθώνει να μεταστρέψει και να λυτρώσει τους εγωιστές ήρωες του. Να βγάλει στην επιφάνεια όχι μόνο τον αρνητικό εγωισμό αλλά και το θετικό πείσμα. Αυτό που δεν μας αφήνει να παρατήσουμε τα όνειρα μας και τους στόχους μας.
Με έναν δικό του μοναδικό τρόπο: Προβληματίζει, αφυπνίζει. Κεντρίζει την Ιστορική μνήμη. Ξεσηκώνει το συναίσθημα και αντιπαλεύει την λογική.
Ένα μυθιστόρημα γεμάτο και ουσιώδες. Ένα μυθιστόρημα που σε αρπάζει και σε βάζει σε μια μηχανή του χρόνου να περπατήσεις και εσύ στα σοκάκια των Ιωαννίνων και να βιώσεις τις ιστορική πραγματικότητα της πόλης και την συγκεκριμένη νοοτροπία των κατοίκων της.
Μας παρουσιάζει Ιστορικά γεγονότα γνωστά και λιγότερο γνωστά. Την Ιταλική κατοχή των Ιωαννίνων. Το Βλάχικο ζήτημα. Τους Παραχαράκτες της Ιστορίας που από αμορφωσιά ή από συμφέρον πάντα προσπαθούσαν να αλλάξουν την ιστορική αλήθεια αυτής της χώρας. Το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου. Και όλα αυτά δια μέσου ενός εκπληκτικού γλωσσικού πλουραλισμού. Με έναν θησαυρό εικόνων και λέξεων μας οδηγεί στην καρδιά της ιστορικής εποχής που διέπει το μυθιστόρημα του.
Λαογραφικά στοιχεία, έθιμα, νοοτροπίες του τόπου δοσμένα γλαφυρά και καθοριστικά ειπωμένα. Η τοπική διάλεκτος, η ντοπιολαλιά των κατοίκων αναμεμειγμένη με τις υπόλοιπες φυλές που κατοικούσαν στα Ιωάννινα. Δημιουργεί με την γλώσσα και τα ιδιώματα έναν καταπληκτικό αντίγραφο της εποχής εκείνης και μας το παρουσιάζει. Κοινωνικά φαινόμενα όπως η ληστοκρατία, αλλά και η συνύπαρξη Χριστιανών και μουσουλμάνων. Και άλλα πολλά γεγονότα που συναρπάζουν, αλλά και κουμπώνουν αρμονικά με την πορεία της μυθιστορηματικής πλοκής.
Θα μπορούσα να σας μιλάω για ώρα για αυτό το βιβλίο. Ξεπετάγονται μέσα από το μυαλό μου διαρκώς οι εικόνες που με γέμισαν, αλλά και τα συναισθήματα που γεννήθηκαν μέσα μου. Όμως είναι ένα βιβλίο που θα πρέπει ο κάθε αναγνώστης να το γευθεί και να το απολαύσει με τον δικό του τρόπο και τον δικό του συναισθηματικό ρυθμό. Να νιώσει τον δυνατό Έρωτα, να βιώσει το πεισματικό Γινάτι και να γνωρίσει τον Εσωτερικό Πόλεμο των ηρώων πριν αυτοί φτάσουν στην Κάθαρση και την Εξιλέωση που θα αναζητήσουν με πείσμα και αγωνία μέσα από την πορεία της ζωής τους.
Έρωτας και Γινάτι σε μια ατελείωτη κόντρα με την ίδια την ζωή. Σε μια ατέρμονη διαμάχη με τα προσωπικά και καθοριστικά πάθη της ίδιας της ανθρώπινης Ψυχής. Απλά απολαύστε το.......
https://vivlionerga.blogspot.com/2018...
February 23, 2019
Σίγουρα ένα πανέμορφο βιβλίο,βέβαια για μένα δεν αποτελεί έκπληξη διότι πλέον ο συγκεκριμένος συγγραφέας αποτελεί σταθερή αξία και εγγύηση.
Συναντώντας τον ξανά σε αυτό το μυθιστόρημα «γινάτι» μπορείς να συνειδητοποιήσεις ότι ο συγγραφέας,πέρα από ταλαντούχος,πολυτάλαντος,αξιόπιστος,είναι ένας άνθρωπος με ιδιαίτερα βαθιά και στοχαστική ματιά απέναντι στο γίγνεσθαι της εκάστοτε εποχής.
Στο βιβλίο καταχωρεί πολλά στοιχεία που έχουν σχέση με τη καθημερινή ζωή της εποχής εκείνης,
προκειμένου να βιώσει ο αναγνώστης τη μυθοπλασία αλλά και να μεταφερθεί σε αυτήν την εποχή και να κατανοήσει το τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς των ανθρώπων,ώστε να κρίνει καταστάσεις και γεγονότα με το τι ίσχυε τότε και όχι με το πως σκεφτόμαστε σήμερα.
Είναι ένα μυθιστόρημα που εξελίσσεται στα όμορφα Ιωάννινα το 1912,και όσον αφορά τις περιπέτειες των ηρώων δε θα πολυλογήσω διότι αναφέρονται αναλυτικότερα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου που να επισήμανω είναι πανέμορφο εξίσου,ας αφήσουμε λοιπόν το καθένα να το ανακάλυψη μόνος του.Στο βασικό κορμό του βιβλίου υφαίνουν οι περιπετειώδεις διαδρομές των Ρωμιών,Τούρκων,Εβραίων ηρώων του,η καταβύθιση στα μύχια της ψυχής τους,καθώς και τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της περιόδου.
Μέσα στο πεδίο της δράσης και των παθών των ηρώων αναπαριστάται,προάγοντας και υπηρετώντας τη μυθοπλασία,ανθρωπογεωγραφία,τοπογραφία,με στόχο να μεταφερθεί ο αναγνώστης σε εκείνη την εποχή,και να κατανοήσει τον τρόπο ζωής και σκέψης των ανθρώπων και να μπορεί να συμμετέχει παραστατικά στα δρώμενα.
Αν και εκατό χρόνια πίσω εκείνη η εποχή έχει πάμπολλες αναλογίες με το σήμερα: προσφυγιά,εδαφικές διεκδικήσεις από τους γείτονες,αναζήτησή κεφαλαίων στο εξωτερικό,τρόικα δανειστών,εθνική ήττα κι ας μη το αντιλαμβάνονται αρκετοί ότι υποστήκαμε και στις μέρες μας.
Όσο για τη γλώσσα,τις λέξεις,τους διαλόγους είναι απόλαυση....η απόλαυση που προέρχεται από το έργο της τέχνης,που γίνεται (τη κάνει) προσιτή και στον μη άμεσα δημιουργικό με τη μεσολάβηση του καλλιτέχνη.Όποιος είναι δεκτικός στην επίδραση της τέχνης ξέρει να την εκτιμά ως πηγή "ηδονής" και παρηγοριά στη ζωή.
November 23, 2021
Ο Καλπούζος μας δίνει άλλη μία δυνατή ερωτική ιστορία διανθισμένη με πλούσια στοιχεία τόσο ιστορικά, όσο και λαογραφικά. Γράφει για ιστορικά γεγονότα και πάντα έχεις μία ευκαιρία να μάθεις κάτι νέο, όπως έμαθα κι εγώ για την ιταλική κατοχή των Ιωαννίνων που δεν γνώριζα. Οι χαρακτήρες του πολύ καλοί τόσο οι πρωτεύοντες όσο και οι δευτερεύοντες. Και πάντα παρόν, το γινάτι, ένα χαρακτηριστικό που στιγματίζει τον άνθρωπο άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά.
August 12, 2018
Η όμορφη γραφή κι εδώ διατηρείται. Πολύπλοκη πλοκή που διατηρεί την αγωνία, αλλά σαν να κλείνει βιαστικά κι απότομα στο τέλος. Και πάλι οι δυο λαοί, Έλληνες και Τούρκοι, μαζί και Βλάχοι, συζούν και συγχρωτίζονται με αγάπη και μίσος στα Γιάννενα των αρχών του 20ου αιώνα. Αξίζει να διαβαστεί.
June 24, 2018
Το "γινάτι" του Καλπούζου αρχικά θα το χαρακτήριζα ως ένα απολαυστικό ταξίδι στην Ήπειρο και ειδικά στα Γιάννενα των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Το εξώφυλλό του σε μαγνητίζει να ξεκινήσεις την ανάγνωση... να χαθείς στην ομίχλη της λίμνης να ακούσεις τους παφλασμούς από τα κουπιά το φτερούγισμα των πουλιών, τον πόνο και τη χαρά των ανθρώπων της περιοχής στην ηπειρώτικη διάλεκτο κ.λ.π. ...
Δεν θα το χαρακτήριζα ως ένα ¨εύκολο¨ βιβλίο που κυλά σαν νερό και το ξεπετάς σε 2-3 ημέρες... ούτε ως ένα απλό ιστορικό μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας και σ΄αυτό το μυθιστόρημα δίνει τροφή για σκέψη και αναθεώρηση προσωπικών αντιλήψεων. Στην αρχή το μυθιστόρημα κυλάει αργά (και αυτός είναι ο λόγος που θα έβαζα ως βαθμό 4,6 αν υπήρχε η δυνατότητα) χωρίς όμως ο συγγραφέας να φαίνεται να πιέστηκε για την συγγραφή ενός μυθιστορήματος 700 σελίδων (όπως συχνά νιώθουμε να συμβαίνει με τα βιβλία που κυκλοφορούν). Μετά τη μέση ήδη σε έχει αιχμαλωτίσει στην ατμόσφαιρα της εποχής και δεν μπορείς να το αφήσεις. Πιστεύω πως το βιβλίο έχει σημεία ηρεμίας ώστε ο αναγνώστης να βιώσει εντονότερα τα σημεία κορύφωσής του.
Είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί και θέλω να δώσω συγχαρητήρια στον συγγραφέα για τα συναισθήματα που μου προκάλεσε για άλλη μια φορά με την ολοκλήρωσή του (παρόμοια ένιωσα με την ολοκλήρωση του παλαιότερου μυθιστορήματός του ΣΑΟΣ - παντομίμα φαντασμάτων το οποίο και σας προτείνω να διαβάσετε αν δεν το έχετε κάνει ήδη...). ΄Αναμένοντας για το επόμενο έργο του...
Δεν θα το χαρακτήριζα ως ένα ¨εύκολο¨ βιβλίο που κυλά σαν νερό και το ξεπετάς σε 2-3 ημέρες... ούτε ως ένα απλό ιστορικό μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας και σ΄αυτό το μυθιστόρημα δίνει τροφή για σκέψη και αναθεώρηση προσωπικών αντιλήψεων. Στην αρχή το μυθιστόρημα κυλάει αργά (και αυτός είναι ο λόγος που θα έβαζα ως βαθμό 4,6 αν υπήρχε η δυνατότητα) χωρίς όμως ο συγγραφέας να φαίνεται να πιέστηκε για την συγγραφή ενός μυθιστορήματος 700 σελίδων (όπως συχνά νιώθουμε να συμβαίνει με τα βιβλία που κυκλοφορούν). Μετά τη μέση ήδη σε έχει αιχμαλωτίσει στην ατμόσφαιρα της εποχής και δεν μπορείς να το αφήσεις. Πιστεύω πως το βιβλίο έχει σημεία ηρεμίας ώστε ο αναγνώστης να βιώσει εντονότερα τα σημεία κορύφωσής του.
Είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί και θέλω να δώσω συγχαρητήρια στον συγγραφέα για τα συναισθήματα που μου προκάλεσε για άλλη μια φορά με την ολοκλήρωσή του (παρόμοια ένιωσα με την ολοκλήρωση του παλαιότερου μυθιστορήματός του ΣΑΟΣ - παντομίμα φαντασμάτων το οποίο και σας προτείνω να διαβάσετε αν δεν το έχετε κάνει ήδη...). ΄Αναμένοντας για το επόμενο έργο του...
June 7, 2020
Το τελευταίο που διαβάζω του Καλπούζου
. Βαρετό και μακρύ..........
Ο Θέμελης με το μυθιστόρημα ποταμός που είχε πίσω του ιστορική τεκμηρίωση και έδενε ένα τόπο και τρόπο ζωής με ήρωες του μυθιστορήματος
άνοιξε μια νεότερη γενιά σύγχρονων συγγραφέων αυτού του είδους
Αλλά δεν είναι όλοι λογοτέχνες!
Ο Καλπούζος ξεκίνησε με το Ιμαρετ 1 πολύ καλά. Με το Σάος παρ´ όλο που είναι ένα από τα πιο σκοτεινά βιβλία που έχουν περάσει από τα χέρια μου νομίζω πως για μένα τέλειωσε.. το Αηδονοφωλιές κάτι ακόμα που δεν θυμάμαι πια τίτλο και ειδικά αυτό είναι μακροσκελέστατα. Ειδικά μετά την μέση του βιβλίου εδώ υπάρχει μια αποδελτίωση εφημερίδων με πολιτικά, θιάσους , παραστάσεις και οι σπίθες που ζωγραφίζουν χαρακτήρες και ψυχες χάνονται σε ατελείωτες τσόντες πλοκής. Σαν να δίαβασε ο συγγραφέας και τούτο και το κάτι τι άλλο στην έρευνά του και χωρίς κριισάρα κοσκινίσματος τα τσούπωσε όλα
Έχω άλλα δυο δικά του αδιάβαστα , το Σέρρα και το Κάποιοι δεν ξεχνούν ποτέ
Βλέπετε το χέρι μου δεν μπορεί να αντισταθεί ούτε στα ράφια του Σκλαβενίτη
Να δω, αν θα τα διαβάσω.
Αν τον αδίκησα θα επανέλθω.
. Βαρετό και μακρύ..........
Ο Θέμελης με το μυθιστόρημα ποταμός που είχε πίσω του ιστορική τεκμηρίωση και έδενε ένα τόπο και τρόπο ζωής με ήρωες του μυθιστορήματος
άνοιξε μια νεότερη γενιά σύγχρονων συγγραφέων αυτού του είδους
Αλλά δεν είναι όλοι λογοτέχνες!
Ο Καλπούζος ξεκίνησε με το Ιμαρετ 1 πολύ καλά. Με το Σάος παρ´ όλο που είναι ένα από τα πιο σκοτεινά βιβλία που έχουν περάσει από τα χέρια μου νομίζω πως για μένα τέλειωσε.. το Αηδονοφωλιές κάτι ακόμα που δεν θυμάμαι πια τίτλο και ειδικά αυτό είναι μακροσκελέστατα. Ειδικά μετά την μέση του βιβλίου εδώ υπάρχει μια αποδελτίωση εφημερίδων με πολιτικά, θιάσους , παραστάσεις και οι σπίθες που ζωγραφίζουν χαρακτήρες και ψυχες χάνονται σε ατελείωτες τσόντες πλοκής. Σαν να δίαβασε ο συγγραφέας και τούτο και το κάτι τι άλλο στην έρευνά του και χωρίς κριισάρα κοσκινίσματος τα τσούπωσε όλα
Έχω άλλα δυο δικά του αδιάβαστα , το Σέρρα και το Κάποιοι δεν ξεχνούν ποτέ
Βλέπετε το χέρι μου δεν μπορεί να αντισταθεί ούτε στα ράφια του Σκλαβενίτη
Να δω, αν θα τα διαβάσω.
Αν τον αδίκησα θα επανέλθω.
May 7, 2018
Δεν είμαι απόλυτα αντικειμενικός στην κριτική γιατί ο Καλπούζος είναι ένας από τους αγαπημένους μου Έλληνες συγγραφείς. Σίγουρα το "γινάτι" δεν έχει τη δύναμη παλιότερων βιβλίων (βλ. Σέρρα, Ιμαρέτ) όσο αναφορά τους χαρακτήρες και την πλοκή. Η ιστορική όμως καταγραφή εκείνης της περιόδου αλλά και η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο. Αξίζει να το διαβάσετε!
October 23, 2018
Η κεντρικη ιδεα καλη,ωστοσο με κουρασα τα πολλα προσωπα με τα περιεργα ονοματα και δεν μου αρεσε καθολου το τελος,το οποιο ηταν αυτο που ευχομουν αλλα δοθηκε αποτομα.
August 9, 2018
4.5*
Πολύ ωραίο μυθιστόρημα! Σίγουρα θα διαβάσω και άλλα έργα του συγγραφέα!
Πολύ ωραίο μυθιστόρημα! Σίγουρα θα διαβάσω και άλλα έργα του συγγραφέα!
July 2, 2025
« Τα χρόνια περνάνε, όπως για όλους. Όμως η ουσία βρίσκεται στην περπατησιά του καθενός σε τούτη τη γη και στο αποτύπωμα του.»❤️❤️
Όταν διάβασα το «Γινάτι», ένιωσα πως δεν είναι απλώς ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Είναι ένα βιβλίο που σου θυμίζει τι μπορεί να κάνει το πείσμα στους ανθρώπους—πώς κάτι που μοιάζει ασήμαντο, μια κρυφή πίκρα ή μια περηφάνια, μπορεί να ριζώσει και να χαλάσει ζωές.
Η πιο έντονη αίσθηση που μου έμεινε ήταν η μελαγχολία της λίμνης. Σε κάθε σκηνή, η λίμνη ήταν σαν σιωπηλός μάρτυρας όλων των παθών: ποιοι αγαπήθηκαν, ποιοι πρόδωσαν, ποιοι έχασαν τα πάντα. Υπάρχει μια απίστευτη δύναμη σε αυτή την εικόνα—σαν να λέει ότι οι άνθρωποι αλλάζουν και χάνονται, αλλά η φύση μένει ατάραχη.
Επίσης με συγκίνησε πολύ ο τρόπος που ο συγγραφέας έδειξε τις τρεις κοινότητες. Δεν τις παρουσίασε ποτέ σαν καρικατούρες· κάθε άνθρωπος, είτε χριστιανός είτε εβραίος είτε μουσουλμάνος, είχε τις ίδιες ανάγκες: να αγαπηθεί, να νιώσει ασφάλεια, να δικαιωθεί. Αυτό κάνει το βιβλίο ανθρώπινο και επίκαιρο.
Θυμάμαι πως σε κάποια κεφάλαια ένιωσα ένα μικρό πλάκωμα—σαν να κουβαλάω κι εγώ τα βάρη αυτών των ανθρώπων. Αλλά αυτό είναι που κάνει το «Γινάτι» δυνατό: σε αγγίζει προσωπικά. Σου θυμίζει ότι όλοι έχουμε κάποιο «γινάτι» μέσα μας, που είτε θα μας καταστρέψει είτε θα το δαμάσουμε.
Προσωπικά, δεν το διάβασα μονορούφι. Το διάβασα σε δόσεις—ένα κεφάλαιο κάθε βράδυ, σαν να επισκεπτόμουν ξανά τα Ιωάννινα και να περπατούσα δίπλα στη λίμνη.
Αν αγαπάς βιβλία που δεν φοβούνται να σε κάνουν να νιώσεις, που σου αφήνουν σκέψεις πολύ μετά το τέλος τους, θα σε βρει σε μια πολύ προσωπική χορδή.
Υπάρχουν δύο-τρία μέρη που ακόμα τα θυμάμαι καθαρά:
✨ Η αφήγηση για τον παππού και το γινάτι που “πήρε μαζί του στον τάφο”
Εκεί νιώθεις όλη την κληρονομιά που αφήνουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Το πείσμα του, που μεταφέρθηκε σαν σκιά στον εγγονό του. Εκεί αναρωτήθηκα: πόσα πράγματα κουβαλάμε που δεν είναι καν δικά μας;
✨ Η σκηνή με τον Σαμπετάι όταν μένει μόνος στο εργαστήριό του
Αυτή η μοναξιά και η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου που μπορεί αύριο να χαθεί, με τσάκισε. Ένιωσα ενοχή και θλίψη μαζί, γιατί συχνά οι άνθρωποι γύρω μας είναι “αόρατοι” μέχρι να τους χάσουμε.
✨ Η στιγμή που ο σοφός της λίμνης μιλάει για το γινάτι σαν “χρέος” και όχι μόνο σαν αδυναμία
Εκεί ένιωσα ένα είδος συμφιλίωσης. Ότι το πείσμα δεν είναι πάντα κακό—είναι και το κουράγιο να κρατηθείς όταν όλα σε παρασύρουν. Όμως πρέπει να ξέρεις πότε να το αφήσεις.
Το φινάλε:
Χωρίς να το χαλάσω για σένα (δεν θα το κάνω spoil), το τέλος δεν έχει κάποιο εντυπωσιακό “μπαμ”, αλλά έναν λυτρωτικό, σιωπηλό απολογισμό. Δεν αισθάνθηκα δικαίωση, αλλά ένα είδος γαλήνης. Σαν να λέει ο συγγραφέας: Έτσι είναι η ζωή—άδικη και όμορφη μαζί.
Έκλεισα το βιβλίο και για λίγη ώρα απλώς έμεινα να κοιτάζω το εξώφυλλο. Ένιωθα ότι είχα ζήσει με αυτούς τους ανθρώπους χρόνια ολόκληρα, και είχα χάσει κι εγώ κάτι. Όχι τραγικά, αλλά τρυφερά.
Για μένα, το “Γινάτι” είναι ένα βιβλίο που σε κάνει να αναρωτηθείς:
“Μήπως αυτό που με κρατάει πίσω δεν είναι η μοίρα μου, αλλά το δικό μου πείσμα;”
Και αν το αφήσω, θα χάσω ή θα σωθώ;
Δεν σου δίνει εύκολες απαντήσεις. Σε αφήνει να αποφασίσεις μόνος. Και αυτό είναι που το κάνει αληθινό.
Όταν διάβασα το «Γινάτι», ένιωσα πως δεν είναι απλώς ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Είναι ένα βιβλίο που σου θυμίζει τι μπορεί να κάνει το πείσμα στους ανθρώπους—πώς κάτι που μοιάζει ασήμαντο, μια κρυφή πίκρα ή μια περηφάνια, μπορεί να ριζώσει και να χαλάσει ζωές.
Η πιο έντονη αίσθηση που μου έμεινε ήταν η μελαγχολία της λίμνης. Σε κάθε σκηνή, η λίμνη ήταν σαν σιωπηλός μάρτυρας όλων των παθών: ποιοι αγαπήθηκαν, ποιοι πρόδωσαν, ποιοι έχασαν τα πάντα. Υπάρχει μια απίστευτη δύναμη σε αυτή την εικόνα—σαν να λέει ότι οι άνθρωποι αλλάζουν και χάνονται, αλλά η φύση μένει ατάραχη.
Επίσης με συγκίνησε πολύ ο τρόπος που ο συγγραφέας έδειξε τις τρεις κοινότητες. Δεν τις παρουσίασε ποτέ σαν καρικατούρες· κάθε άνθρωπος, είτε χριστιανός είτε εβραίος είτε μουσουλμάνος, είχε τις ίδιες ανάγκες: να αγαπηθεί, να νιώσει ασφάλεια, να δικαιωθεί. Αυτό κάνει το βιβλίο ανθρώπινο και επίκαιρο.
Θυμάμαι πως σε κάποια κεφάλαια ένιωσα ένα μικρό πλάκωμα—σαν να κουβαλάω κι εγώ τα βάρη αυτών των ανθρώπων. Αλλά αυτό είναι που κάνει το «Γινάτι» δυνατό: σε αγγίζει προσωπικά. Σου θυμίζει ότι όλοι έχουμε κάποιο «γινάτι» μέσα μας, που είτε θα μας καταστρέψει είτε θα το δαμάσουμε.
Προσωπικά, δεν το διάβασα μονορούφι. Το διάβασα σε δόσεις—ένα κεφάλαιο κάθε βράδυ, σαν να επισκεπτόμουν ξανά τα Ιωάννινα και να περπατούσα δίπλα στη λίμνη.
Αν αγαπάς βιβλία που δεν φοβούνται να σε κάνουν να νιώσεις, που σου αφήνουν σκέψεις πολύ μετά το τέλος τους, θα σε βρει σε μια πολύ προσωπική χορδή.
Υπάρχουν δύο-τρία μέρη που ακόμα τα θυμάμαι καθαρά:
✨ Η αφήγηση για τον παππού και το γινάτι που “πήρε μαζί του στον τάφο”
Εκεί νιώθεις όλη την κληρονομιά που αφήνουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Το πείσμα του, που μεταφέρθηκε σαν σκιά στον εγγονό του. Εκεί αναρωτήθηκα: πόσα πράγματα κουβαλάμε που δεν είναι καν δικά μας;
✨ Η σκηνή με τον Σαμπετάι όταν μένει μόνος στο εργαστήριό του
Αυτή η μοναξιά και η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου που μπορεί αύριο να χαθεί, με τσάκισε. Ένιωσα ενοχή και θλίψη μαζί, γιατί συχνά οι άνθρωποι γύρω μας είναι “αόρατοι” μέχρι να τους χάσουμε.
✨ Η στιγμή που ο σοφός της λίμνης μιλάει για το γινάτι σαν “χρέος” και όχι μόνο σαν αδυναμία
Εκεί ένιωσα ένα είδος συμφιλίωσης. Ότι το πείσμα δεν είναι πάντα κακό—είναι και το κουράγιο να κρατηθείς όταν όλα σε παρασύρουν. Όμως πρέπει να ξέρεις πότε να το αφήσεις.
Το φινάλε:
Χωρίς να το χαλάσω για σένα (δεν θα το κάνω spoil), το τέλος δεν έχει κάποιο εντυπωσιακό “μπαμ”, αλλά έναν λυτρωτικό, σιωπηλό απολογισμό. Δεν αισθάνθηκα δικαίωση, αλλά ένα είδος γαλήνης. Σαν να λέει ο συγγραφέας: Έτσι είναι η ζωή—άδικη και όμορφη μαζί.
Έκλεισα το βιβλίο και για λίγη ώρα απλώς έμεινα να κοιτάζω το εξώφυλλο. Ένιωθα ότι είχα ζήσει με αυτούς τους ανθρώπους χρόνια ολόκληρα, και είχα χάσει κι εγώ κάτι. Όχι τραγικά, αλλά τρυφερά.
Για μένα, το “Γινάτι” είναι ένα βιβλίο που σε κάνει να αναρωτηθείς:
“Μήπως αυτό που με κρατάει πίσω δεν είναι η μοίρα μου, αλλά το δικό μου πείσμα;”
Και αν το αφήσω, θα χάσω ή θα σωθώ;
Δεν σου δίνει εύκολες απαντήσεις. Σε αφήνει να αποφασίσεις μόνος. Και αυτό είναι που το κάνει αληθινό.
June 2, 2020
Ένα βιβλίο σίγουρα πιο αδύναμο από προηγούμενα. Το στήσιμο της υπόθεσης είναι έξυπνο, ένας νέος κάνει ένα καινούριο ξεκίνημα στα Ιωάννινα, για να ξεφύγει από τα κακεντρεχή κουτσομπολιά του χωριού του. Εκεί θα γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που θα σημαδέψουν τη ζωή του και κυρίως τη Χαβαή, μια μουσουλμάνα που θα ερωτευθεί παράφορα. Παράλληλα, βλέπουμε όλες τις ιστορικές εξελίξεις της εποχής από το 1917 έως το 1929. Είναι αξιοθαύμαστη η ενδελεχής μελέτη που έχει κάνει ο συγγραφέας στο ιστορικό παρελθόν, προκειμένου να το αποτυπώσει σωστά στο έργο του. Για αυτό τα βιβλία του Καλπούζου είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για τον καθένα να μάθει κάτι νέο για πράγματα που δε γνώριζε. Επίσης, η γλώσσα του είναι πολύ όμορφη και ποιητική και αναδύει αισθησιασμό και ατμοσφαιρικότητα. Ωστόσο, στο συγκεκριμένο βιβλίο κάποια γεγονότα της πλοκής ήταν λίγο τραβηγμένα, υπάρχουν υπερβολικά πολλά φιλοσοφικά χωρία με τάση διδακτισμού, το τέλος είναι πολύ απότομο και σίγουρα θα μπορούσε να είναι πιο μικρό βιβλίο, καθώς από τη μέση και μετά κάπως πλατειάζει.
July 3, 2018
Πλεονεκτηματα: Εκπληκτικά ευγλωττες και αναλυτικες περιγραφες του τοπου, του χρονου, της Ιστορίας. Θαυμασα το ποση ερευνα θα πρεπει να εκανε ο συγγραφεας για να μπορεσει να ζωντανεψει με τοση λεπτομερεια το σκηνικο του.
Μειονεκτηματα: Οι χαρακτηρες, μου φανηκαν προσχηματικοι και στερεοτυποι. Τα αποφθεγματα του σιορ Δονατου ειχαν ενδιαφερον, αλλα σε μερικα σημεια ο συγγραφεας μου φανηκε πως υπεπεσε σε φανερο διδακτισμο που απευθυνοταν στον αναγνωστη. Επισης, στη μεση περιπου οι περιγραφες πλατειαζουν υπερβολικα και ενδεχομενως κουραζουν.
Μειονεκτηματα: Οι χαρακτηρες, μου φανηκαν προσχηματικοι και στερεοτυποι. Τα αποφθεγματα του σιορ Δονατου ειχαν ενδιαφερον, αλλα σε μερικα σημεια ο συγγραφεας μου φανηκε πως υπεπεσε σε φανερο διδακτισμο που απευθυνοταν στον αναγνωστη. Επισης, στη μεση περιπου οι περιγραφες πλατειαζουν υπερβολικα και ενδεχομενως κουραζουν.
November 22, 2018
Καλογραμμένο βιβλίο, το οποίο όμως δεν είναι τόσο καλό όσο το ΙΜΑΡΕΤ του ίδιου συγγραφέα. Αν και μας ταξιδεύει με τις εικόνες του και μας μαθαίνει και λίγη ιστορία, φτάνοντας στο τελευταίο κεφάλαιο μοιάζει να βιάζεται να το τελειώσει, έχοντας νωρίτερα πλατυάσει σε θέματα που δεν ενδιαφέρουν τόσο τον αναγνώστη όσο οι αντιδράσεις των ηρώων του στο αναμενόμενο τέλος.
April 10, 2019
ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ Λίτσα Κοντογιάννη
Ένα πραγματικά εξαιρετικά γραμμένο βιβλίο, με μία μοδανικά μαγική ατμόσφαιρα.
Αγαπώ πολύ τον τρόπο γραφής του κυρίου Καλπούζου, και το μυθιστόρημά του είναι τόσο υπέροχα πυκνογραμμένο και καταφέρνει με το μαγικό ραβδί του να μας χώσει σε μια άλλη εποχή, σε εκείνη των Ιωαννίνων του 1917-1923.
Μας την αφηγείται με τόσες και τέτοιες ιστορικές λεπτομέρειες έτσι ώστε μας μένει η γλυκιά επίγευση πως έχουμε ζήσει κι εμείς σε αυτή την εποχή.
Είναι πραγματικά υπέροχο που μπορεί τόσο αριστοτεχνικά να πλέξει τη μυθοπλασία, τη λαογραφία με την ιστορική αφήγηση. Και το αποτέλεσμα είναι μοναδικό. Έτσι αποδεικνύει την αγάπη του στην εκτεταμένη ιστορική έρευνα. Έτσι εξηγείται και ο όγκος του βιβλίου. Μπορεί να είναι πολλές οι σελίδες του, ίσως για κάποιους να φανεί κουραστικό, αλλά περιέχει αναπόφευκτα πολλά ιστορικά στοιχεία που μας διδάσκουν. Ακόμα και η λυρική γραφή του συγγραφέα είναι ανάλογα προσαρμοσμένη.
Έτσι καταφέρνουν και οι χαρακτήρες της ιστορίας να έχουν 100% ανθρώπινη διάσταση. Οι ήρωες της ιστορίας αλλά και οι κομπάρσοι πληγώνονται, ματώνουν, οργίζονται, παλεύουν, ερωτεύονται, ζηλεύουν, προδίδουν, εξαπατούν, εγκληματούν, απογοητεύονται.
Υπάρχει πλούσια πλοκή και δεν παραλείπεται και το στοιχείο των ανατροπών με τη κυριότερη στο τέλος, που όλα μπαίνουν μαγικά στη θέση τους, και οι ήρωες λυτρώνονται.
Και, αχ αυτό το γινάτι, σε κάθε του μορφή, ή κοινώς πείσμα, ξεροκεφαλιά ή στενομυαλιά όπως το ξέρουμε οι νεότεροι, τι προβλήματα μπορεί να φέρει, όταν το αφήνουμε να κουμαντάρει τη ζωή μας. Μόνο η σοφία της γνώσης που αποκτάται από την ίδια τη ζωή μπορεί να δώσει τη δυνατότητα να το ελέγξουμε.
Ένα πραγματικά εξαιρετικά γραμμένο βιβλίο, με μία μοδανικά μαγική ατμόσφαιρα.
Αγαπώ πολύ τον τρόπο γραφής του κυρίου Καλπούζου, και το μυθιστόρημά του είναι τόσο υπέροχα πυκνογραμμένο και καταφέρνει με το μαγικό ραβδί του να μας χώσει σε μια άλλη εποχή, σε εκείνη των Ιωαννίνων του 1917-1923.
Μας την αφηγείται με τόσες και τέτοιες ιστορικές λεπτομέρειες έτσι ώστε μας μένει η γλυκιά επίγευση πως έχουμε ζήσει κι εμείς σε αυτή την εποχή.
Είναι πραγματικά υπέροχο που μπορεί τόσο αριστοτεχνικά να πλέξει τη μυθοπλασία, τη λαογραφία με την ιστορική αφήγηση. Και το αποτέλεσμα είναι μοναδικό. Έτσι αποδεικνύει την αγάπη του στην εκτεταμένη ιστορική έρευνα. Έτσι εξηγείται και ο όγκος του βιβλίου. Μπορεί να είναι πολλές οι σελίδες του, ίσως για κάποιους να φανεί κουραστικό, αλλά περιέχει αναπόφευκτα πολλά ιστορικά στοιχεία που μας διδάσκουν. Ακόμα και η λυρική γραφή του συγγραφέα είναι ανάλογα προσαρμοσμένη.
Έτσι καταφέρνουν και οι χαρακτήρες της ιστορίας να έχουν 100% ανθρώπινη διάσταση. Οι ήρωες της ιστορίας αλλά και οι κομπάρσοι πληγώνονται, ματώνουν, οργίζονται, παλεύουν, ερωτεύονται, ζηλεύουν, προδίδουν, εξαπατούν, εγκληματούν, απογοητεύονται.
Υπάρχει πλούσια πλοκή και δεν παραλείπεται και το στοιχείο των ανατροπών με τη κυριότερη στο τέλος, που όλα μπαίνουν μαγικά στη θέση τους, και οι ήρωες λυτρώνονται.
Και, αχ αυτό το γινάτι, σε κάθε του μορφή, ή κοινώς πείσμα, ξεροκεφαλιά ή στενομυαλιά όπως το ξέρουμε οι νεότεροι, τι προβλήματα μπορεί να φέρει, όταν το αφήνουμε να κουμαντάρει τη ζωή μας. Μόνο η σοφία της γνώσης που αποκτάται από την ίδια τη ζωή μπορεί να δώσει τη δυνατότητα να το ελέγξουμε.
March 13, 2022
Η συγγραφή είναι πολύ καλή από πλευρά τη χρήση της γλώσσας, εξαιρετικός! Είναι το δεύτερο βιβλίο του Καλπουζου που διαβάζω και παρατηρώ αυτή την ιδιότητα του.
Η εικόνα που δημιουργήθηκε για τα Ιωάννινα είναι λεπτομερέστατη, αισθανόμουν πως τα ζουσα όσο διάβαζα το βιβλίο. Χρειάζεται όμως κάποια...δίαιτα αδυνατίσματος το κείμενο. Δεν αρνούμαι πως κάποιες σελίδες απλά τις περνούσα χωρίς να διαβάζω προσεκτικά. Σε γενικές γραμμές προσελκύεται το ενδιαφέρον του αναγνώστη για το τι διαδραματίζεται. Οι ιστορικές λεπτομέρειες, οι ετιμολογίες των λέξεων, τα διάφορα σχόλια του συγγραφέα είναι συνυφασμένα αρκετά αρμονικά με την πλοκή, όχι απλά επιπρόσθετα. Μάλιστα σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας φαίνεται να σκαλίζει παραπάνω την ιστορία της Ελλάδος και να σχολιάζει το τι συμβαίνει, πως επιδρά αρνητικά ή θετικά στον τόπο. Δεν είδα κάτι που συγκεκριμέναν να αναφέρεται στην περίοδο λίγο πριν το 2018, όταν δημοσιεύτηκε το βιβλίο, αλλά σίγουρα αισθάνθηκα πως υπάρχουν πολλές αναφορές και παραλληλισμοί με την σημερινή μας εποχή.
Ως πλοκή, το βιβλίο το βρήκα πολύ πιο ενδιαφέρον από το Ιμαρέτ, το οποίο και ευχαριστήθηκα πάρα πολύ, αλλά δεν το βρήκα όσο καίριο και σημαντικό στα ερωτήματα που έθετε όσο το Γινάτι.
Η εικόνα που δημιουργήθηκε για τα Ιωάννινα είναι λεπτομερέστατη, αισθανόμουν πως τα ζουσα όσο διάβαζα το βιβλίο. Χρειάζεται όμως κάποια...δίαιτα αδυνατίσματος το κείμενο. Δεν αρνούμαι πως κάποιες σελίδες απλά τις περνούσα χωρίς να διαβάζω προσεκτικά. Σε γενικές γραμμές προσελκύεται το ενδιαφέρον του αναγνώστη για το τι διαδραματίζεται. Οι ιστορικές λεπτομέρειες, οι ετιμολογίες των λέξεων, τα διάφορα σχόλια του συγγραφέα είναι συνυφασμένα αρκετά αρμονικά με την πλοκή, όχι απλά επιπρόσθετα. Μάλιστα σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας φαίνεται να σκαλίζει παραπάνω την ιστορία της Ελλάδος και να σχολιάζει το τι συμβαίνει, πως επιδρά αρνητικά ή θετικά στον τόπο. Δεν είδα κάτι που συγκεκριμέναν να αναφέρεται στην περίοδο λίγο πριν το 2018, όταν δημοσιεύτηκε το βιβλίο, αλλά σίγουρα αισθάνθηκα πως υπάρχουν πολλές αναφορές και παραλληλισμοί με την σημερινή μας εποχή.
Ως πλοκή, το βιβλίο το βρήκα πολύ πιο ενδιαφέρον από το Ιμαρέτ, το οποίο και ευχαριστήθηκα πάρα πολύ, αλλά δεν το βρήκα όσο καίριο και σημαντικό στα ερωτήματα που έθετε όσο το Γινάτι.
September 22, 2018
Αληθινός πρωταγωνιστής αυτού του βιβλίου του Καλπούζου είναι το γινάτι. Πότε το καλό, που εκδηλώνεται ως πείσμα και επιμονή, ως μη παραίτηση και ως έρωτας λαβρος, και πότε το κακό, που αφήνει τον θυμό, τη ζήλια και τον καημό να φανερώνονται. Με φόντο τα Γιάννενα της ταραγμενης εποχής πριν και μετά την μικρασιατική καταστροφή, με τον έρωτα μιας μουσουλμάνας και ενός χριστιανού να κατατροπώνει το ανέφικτο που του έπρεπε και να γίνεται πραγματικότητα, ο εξαιρετικός Καλπουζος αναπλάθει με φοβερή ακρίβεια την εποχή και τον τόπο. Ο δικός του Ρωμαίος και η δική του Ιουλιέτα ζουν και εξελίσσονται γύρω από τη λίμνη, με τον σιορ Δονατο να είναι ίσως η πιο αινιγματική προσωπικότητα του βιβλίου. Έχοντας διαβάσει πολλά από τα πονήματα του συγγραφέα, μπορώ να πω πως δεν το βρήκα τόσο καλό όσο το Σερρα, παρά το γεγονός ότι είναι πολύ καλογραμμένο, με όμορφη γλώσσα και μεγάλες αλήθειες. Ευκολοδιαβαστο και με πλοκή που ρέει, είναι προφανές ότι γράφτηκε με μεράκι και είναι από τα βιβλία που αξίζουν να διαβάζονται
September 1, 2023
Όπως πάντα στα μυθιστορήματα του Καλπούζου, το ιστορικό μπλέκεται με το αφηγηματικό. Και μπλέκεται με τρόπο που σε κάνει να νομίζεις ότι έχεις μεταφερθεί στο τότε. Νιώθεις πως γνωρίζεις πολύ καλά το Ζώτο, πάσχεις μαζί του· αγαπάς το σκύλο του τον Αζάπ· μισείς το “γινάτι” κάποιων ανθρώπων· και έχεις μάθει κάθε γειτονιά της πόλης των Ιωαννίνων —όπως και για την κατάσταση της περιοχής της Ηπείρου και του νεόδμητου ελληνικού κράτους στις αρχές στου 20ού αιώνα. Μακάρι να μας μαθαίνανε κάπως έτσι ιστορία στο σχολείο.
Ίσως όχι το καλύτερό του, καθώς αλλού πλατριάζει, αλλού βιάζεται, κι αλλού παραθέτει γεγονότα. Πάραυτα, είναι ένα βιβλίο ευκολοδιάβαστο που σε ρουφά στις σελίδες του, με μια αναπάντεχη και αβάσταχτη τρικυμία μετά τη μέση του βιβλίου. Με το γλωσσικό στιλ που χαρακτηρίζει το συγγραφέα.
Ίσως όχι το καλύτερό του, καθώς αλλού πλατριάζει, αλλού βιάζεται, κι αλλού παραθέτει γεγονότα. Πάραυτα, είναι ένα βιβλίο ευκολοδιάβαστο που σε ρουφά στις σελίδες του, με μια αναπάντεχη και αβάσταχτη τρικυμία μετά τη μέση του βιβλίου. Με το γλωσσικό στιλ που χαρακτηρίζει το συγγραφέα.
May 23, 2018
Ένα άρτιο ιστορικό μυθιστόρημα που περιγράφει τα χρόνια της ιταλικής κατοχής στα Ιωάννινα το 1917,τη κόντρα βενιζελικών και αντιβενιζελικών,τη δημιουργία Βλάχικου πριγκιπάτου στη Πίνδο και τη ληστοκρατία που επικρατούσε εκείνα τα χρόνια στην Ήπειρο.
Μέσα σ'αυτό το κλίμα δημιουργείται και ο έρωτας ανάμεσα στο Ζώτο και στη Χαβαή,δύο ανθρώπων με διαφορετική κουλτούρα ήθη,έθιμα και θρησκεία!
Το γινάτι κοινώς το πείσμα είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που διακατέχει τα πρόσωπα της ιστορίας σε πολλές στιγμές της ζωής τους.
Ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα με εξαιρετική πλοκή,μαγευτική γλώσσα και καλοδουλεμένους χαρακτήρες!!!Ο Καλπούζος σε κάθε βιβλίο του αποδεικνύει πόσο καλός συγγραφέας είναι!!!
Μέσα σ'αυτό το κλίμα δημιουργείται και ο έρωτας ανάμεσα στο Ζώτο και στη Χαβαή,δύο ανθρώπων με διαφορετική κουλτούρα ήθη,έθιμα και θρησκεία!
Το γινάτι κοινώς το πείσμα είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που διακατέχει τα πρόσωπα της ιστορίας σε πολλές στιγμές της ζωής τους.
Ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα με εξαιρετική πλοκή,μαγευτική γλώσσα και καλοδουλεμένους χαρακτήρες!!!Ο Καλπούζος σε κάθε βιβλίο του αποδεικνύει πόσο καλός συγγραφέας είναι!!!
June 4, 2024
δυο αστερια μονο , γιατι ειναι το ιδιο πατρον με το ιμαρετ.
πολυ καλη μεταφορα στην εποχη των αρχων του 1900 στα ιωαννινα με καταπληκτικη ιστορικη ερευνα και πληθος στοιχειων για γεγονοτα ιστορικα, κοινωνικες ψηφιδες και θρυλους της περιοχης.
το κεντρικο νημα της δυσκολης σχεσης δυο ανθρωπων διαφορετικης θρησκειας ( βλ.παλι ιμαρετ) διατρεχει το βιβλιο , αλλα στο τελος η σχεση αυτη κλεινει μαλλον χλιαρα σε σχεση με το παθος που χτιζεται πιο πριν .
Σαν να ξεφυγε σε σελιδες και επρεπε να το συμμαζεψει στο τελος.
Γοητευτικος παντα , με ξεκουραστη αναγνωση αν και αρκετα λυρικος .Το τελος με αδειασε.......
πολυ καλη μεταφορα στην εποχη των αρχων του 1900 στα ιωαννινα με καταπληκτικη ιστορικη ερευνα και πληθος στοιχειων για γεγονοτα ιστορικα, κοινωνικες ψηφιδες και θρυλους της περιοχης.
το κεντρικο νημα της δυσκολης σχεσης δυο ανθρωπων διαφορετικης θρησκειας ( βλ.παλι ιμαρετ) διατρεχει το βιβλιο , αλλα στο τελος η σχεση αυτη κλεινει μαλλον χλιαρα σε σχεση με το παθος που χτιζεται πιο πριν .
Σαν να ξεφυγε σε σελιδες και επρεπε να το συμμαζεψει στο τελος.
Γοητευτικος παντα , με ξεκουραστη αναγνωση αν και αρκετα λυρικος .Το τελος με αδειασε.......
August 30, 2025
Ο συγγραφέας σε μεταφέρει με επιτυχία σε άλλη εποχή και είναι ιστορικά άρτιος. Ωραία υπόθεση. Ομως, βασικό του μειονέκτημα (τουλάχιστον σε αυτό το βιβλιο, καθώς δεν έχω διαβάσει άλλα του συγγραφία), είναι ότι δεν έχει θέσει όρια στα ιστορικά στοιχεία που θα αναφέρει και θα τα δέσει με την πλοκή της υπόθεσης, δηλαδή συχνά υπάρχουν κουραστικά και περιττά στοιχεία, π.χ συχνά συναντάς να αναφέρει πώς ονομαζόταν ένας δρόμος την χρονική στιγμή της πλοκής, και κουράζει ανούσια για το πώς ονομαζόταν ο δρόμος αυτός σε χρονικές στιγμές πριν και μετά από πολλά έτη, και μάλιστα σε χρονικές στιγμές άσχετες με την πλοκή.
January 9, 2021
Ένα ακόμη εξαιρετικό μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπουζου, το τέταρτο στη σειρά που διαβάζω, που ανταποκριθηκε στις προσδοκίες μου. Αυτή τη φορά μας ταξιδεύει στα Ιωάννινα των αρχών του 20ου αιώνα. Το ακριβές ιστορικό πλαίσιο, οι γλαφυρές περιγραφές της πόλης και των κατοίκων της καθώς και η έξοχα ξεδιπλωμενη πλοκή κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι τέλους. Ως συνήθως οι ήρωες του γίνονται έρμαιο των παθών τους ενώ μέσα από τους διαλόγους τους αναπτύσσονται φιλοσοφικά ζητήματα που απασχολούν τον άνθρωπο από τις απαρχές της ύπαρξης του.
Displaying 1 - 30 of 49 reviews