Wat een ondraaglijk wonderbaarlijke man was Reve toch. Herkenbaar voor elke intellectueel en schijtluis (cfr. Violet en Dood) met Permanente Melancholie.
« Het communistische systeem houdt nu eenmaal niet van conferenties, tenzi) alle teksten, met aanduidingen voor applaus, tevoren zıjn vastgelegd, en men zeker is van een meerderheid van halfzachte zelfbeschuldigers en weg-met-ons! christenen. »
« (…) hoe meer ik neig naar de overtuiging, dat de enige zekerheid die het leven ons biedt, die is van de Dood. Alsjeblieft. (..) maar vaak denk ik, dat de mens, daar hij zich met alle geweld aan één of andere zekerheid wenst vast te klampen, zich het beste zou kunnen vastklampen aan die van de Dood, en mischten een boet plezier zou kunnen hebben, indien hij deze zonder ophouden zou.
eren, liefhebben en vieren. (…) en het bestaan is niets anders dan kommer, zonder dat je je daardoor meer verbonden kunt voelen met de personen die in dit, door de namiddag-zon geluidloos gemaakte wachtportaal van de Dood, met je samenhokken. »
« De mensen begrijpen me niet, verdomd, het is nog waar ook. Maar misschien zou alles, als ze me wel begrepen, nog erger zijn. »
« her Prijsdier de Hoofdprijs uit de Liefdesloterij, de 23-jarige M., die aandoenlijk, hartsmeltend lief gekleed is in een volmaakt passende, waarschijnlijk kaki broek en een gestreept katoenen matrozentruitje. Zelfs in dit geringe licht, en nog zonder dat hij zich beweegt, is zijn Nek alleen reeds de vertolking van een Heimwee naar het Onzegbaar Troostende, dat eens geweest moet zijn, en wellicht eens weer zijn zal; als schatrijke, maar niet gelukkige koning wil ik over bergen reizen om hem te vinden en aan zijn voeten al mijn op kamelen meegevoerd bezit neer te leggen. »
« Een wijnglas is even gauw gevuld als een kinderhand, en de rest is slechts een kwestie van opheffen. »
« Waarschijnlijk is het beter, dat ik van nu af aan in afzondering leet, dat is cen draaglijker soort eenzaamheid dan die, ondergaan in het gezelschap van een ander. «