What do you think?
Rate this book
Blokken
In Blokken (1931) leidt Bordewijk ons rond door een rechtlijnige, op efficiëntie ingerichte stadstaat. In zijn kenmerkende ‘gewapend beton’-stijl omschrijft hij de trage maar onvermijdelijke ondergang van deze stad. Een tragedie van buitengewone proporties gevat in indrukwekkende, nachtmerrieachtige droombeelden.
Bordewijk werd sterk beïnvloed door de avant-gardestromingen van zijn tijd (De Stijl, de Constructivisten en de modernistische architecten met hun ‘woonmachines’) en de schrijver voert hun principes in Blokken tot hun uiterste consequentie door.
Blokken is een van de vroegste voorbeelden van dystopische sciencefiction – zo werd deze novelle maar een jaar vóór Aldous Huxleys Brave New World uitgebracht. Zoals alle goede sciencefiction is ook dit verhaal een spiegel van het tijdsklimaat; Bordewijk voorvoelt de opkomst
van dubieuze politieke bewegingen en voorspelt in huiveringwekkend detail de aanstaande dictaturen en hun hang naar massarituelen en -symbolen.
Toch blijft Blokken tijdloos door de koele afstandelijkheid, meedogenloze abstractie en morele ambiguïteit. Bovendien voorspelt Blokken actuele zaken als de surveillancestaat en beschrijft het de invloed van het gebrek aan privacy op haar burgers.
Bordewijk werd sterk beïnvloed door de avant-gardestromingen van zijn tijd (De Stijl, de Constructivisten en de modernistische architecten met hun ‘woonmachines’) en de schrijver voert hun principes in Blokken tot hun uiterste consequentie door.
Blokken is een van de vroegste voorbeelden van dystopische sciencefiction – zo werd deze novelle maar een jaar vóór Aldous Huxleys Brave New World uitgebracht. Zoals alle goede sciencefiction is ook dit verhaal een spiegel van het tijdsklimaat; Bordewijk voorvoelt de opkomst
van dubieuze politieke bewegingen en voorspelt in huiveringwekkend detail de aanstaande dictaturen en hun hang naar massarituelen en -symbolen.
Toch blijft Blokken tijdloos door de koele afstandelijkheid, meedogenloze abstractie en morele ambiguïteit. Bovendien voorspelt Blokken actuele zaken als de surveillancestaat en beschrijft het de invloed van het gebrek aan privacy op haar burgers.
96 pages, Hardcover
First published May 1, 1931
4 people are currently reading
381 people want to read
About the author
F. Bordewijk
67 books48 followersFerdinand Bordewijk was born in Amsterdam and studied law in Leiden. After graduation he worked at a Rotterdam law firm.
His first published work was a volume of poetry titled Paddestoelen ("Mushrooms") under the pen-name Ton Ven. It was not particularly well received.
His breakthrough came with the short novels Blokken ("Blocks", 1931), Knorrende Beesten ("Growling Animals", 1933) and Bint (1934), and two longer works Rood paleis ("Red Palace", 1936) and Karakter ("Character", 1938).
His style, which is terse and symbolic, is considered magic realism. He was awarded the P.C. Hooftprijs in 1953 and the Constantijn Huygens award in 1957.
His first published work was a volume of poetry titled Paddestoelen ("Mushrooms") under the pen-name Ton Ven. It was not particularly well received.
His breakthrough came with the short novels Blokken ("Blocks", 1931), Knorrende Beesten ("Growling Animals", 1933) and Bint (1934), and two longer works Rood paleis ("Red Palace", 1936) and Karakter ("Character", 1938).
His style, which is terse and symbolic, is considered magic realism. He was awarded the P.C. Hooftprijs in 1953 and the Constantijn Huygens award in 1957.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 79 reviews
April 26, 2018
Wat een werkelijk prachtig staaltje grafische kunst heeft Viktor Hachmang in deze graphic novel uitvoering van Blokken neergezet (de tekst is overigens integraal opgenomen). Bordewijks Blokken verscheen in 1931, een dystopische sciencefiction klassieker geschreven in zijn typerende zeer minimalistische 'gewapend beton'-stijl over een rechtlijnige, op efficiëntie ingerichte stadstaat. In de staat heerst een absoluut collectief bewustzijn, een 'samenleving der onpersoonlijkheid'. Hachmangs verbeelding van de novelle vertraagt de tekst tot precies de juiste snelheid. Ik voelde de beklemming stijgen tijdens het lezen, werd meegezogen in het verhaal, de angstaanjagende ontzieling van het individu om tot de perfectie van de massa te komen.
Adembenemend mooie literatuur. En het design van de kaft daar viel ik als een ⬛ voor!
Of zo'n zin, die is toch prachtig:
Adembenemend mooie literatuur. En het design van de kaft daar viel ik als een ⬛ voor!
'Op het podium stond een individu.
Het was een figuur uit het verleden.'
Of zo'n zin, die is toch prachtig:
En deze menigten, heet van
hun rusteloosheid, bleven
onderaards rondschijveren,
voortslieren in alle snelheden,
tot de nieuwe dag doorbrak,
vorstkoud, rulrood, staalhard.
December 17, 2021
Interessant hoe de schrijver alles kil en recht heeft kunnen maken, ik heb er alleen geen moment van genoten
July 10, 2023
1984 verscheen in 1949, Animal Farm in 1945. The Handmaid’s tale in 1985. Brave New World verscheen al in 1932 en werd geschreven in 1931. Maar hoe vet is het dat onze eigen Ferdinand Bordewijk al in 1931 Blokken publiceerde? Het Sovjetrijk diende als inspiratiebron. Buitengewoon scherp neergezet, zo kort na de Russische Revolutie. Het grauwe gevoel van het communisme wordt genadeloos beschreven in de hoofdstukken die telkens een onderwerp dat speelt binnen De Staat behandelen. Alles moet recht en vierkant zijn, niet alleen de huizenblokken, maar ook het individu. En wijk je af, dan zwaait er wat. Zelfs de taal van Bordewijk is verstoken van opsmuk.
Op de middelbare school heb ik een paar Bordewijkjes achter elkaar gelezen. Dit in aanloop naar Karakter. Zijn andere werkjes waren zo lekker dun. Ik begon met Bint, een van de bieb geleend grootletterboek met rode kaft. Ik zie zo de kast nog voor me waar het in stond. Zelfs groot geletterd was het een dunnetje. Heerlijk. Snel volgden Knorrende Beesten en Blokken. Destijds was ik het meest gecharmeerd van Bint. Nu vraag ik me echter af of ik Blokken wel op waarde kon schatten destijds. Ik wist waarschijnlijk nog niet veel over de Koude Oorlog en ik had nog nooit een dystopische roman gelezen. Ik denk dat ik het enigszins saai vond, want er gebeurt vrijwel niets. De kracht zit hem echter in de kille beschrijvingen. Eerlijk gezegd weet ik het niet meer precies.
Toen ik onlangs Rotterdam van Van Veelen las verwees hij een paar keer naar Blokken, dit om de Rotterdamse naoorlogse architectuur te duiden. Reden voor mij om nu Blokken eens te herlezen. En met succes: een absoluut meesterwerk dat zich moeiteloos kan meten met de in het begin genoemde dystopische romans die wereldwijd beroemd zijn geworden. Dat is dan toch het lot als je als schrijver uit ons kleine kikkerlandje komt vrees ik. Ik ga nu Bint zeker ook herlezen, want dit smaakt naar meer en het is ook nog eens megagoed voor mijn reading challenge. En hopelijk brengt het jou ook op het idee om onze vaderlandse mastodonten te herontdekken, want ik vrees dat ook Vestdijk en Couperus en zelfs Hermans nog wel wat lezertjes kunnen gebruiken.
Op de middelbare school heb ik een paar Bordewijkjes achter elkaar gelezen. Dit in aanloop naar Karakter. Zijn andere werkjes waren zo lekker dun. Ik begon met Bint, een van de bieb geleend grootletterboek met rode kaft. Ik zie zo de kast nog voor me waar het in stond. Zelfs groot geletterd was het een dunnetje. Heerlijk. Snel volgden Knorrende Beesten en Blokken. Destijds was ik het meest gecharmeerd van Bint. Nu vraag ik me echter af of ik Blokken wel op waarde kon schatten destijds. Ik wist waarschijnlijk nog niet veel over de Koude Oorlog en ik had nog nooit een dystopische roman gelezen. Ik denk dat ik het enigszins saai vond, want er gebeurt vrijwel niets. De kracht zit hem echter in de kille beschrijvingen. Eerlijk gezegd weet ik het niet meer precies.
Toen ik onlangs Rotterdam van Van Veelen las verwees hij een paar keer naar Blokken, dit om de Rotterdamse naoorlogse architectuur te duiden. Reden voor mij om nu Blokken eens te herlezen. En met succes: een absoluut meesterwerk dat zich moeiteloos kan meten met de in het begin genoemde dystopische romans die wereldwijd beroemd zijn geworden. Dat is dan toch het lot als je als schrijver uit ons kleine kikkerlandje komt vrees ik. Ik ga nu Bint zeker ook herlezen, want dit smaakt naar meer en het is ook nog eens megagoed voor mijn reading challenge. En hopelijk brengt het jou ook op het idee om onze vaderlandse mastodonten te herontdekken, want ik vrees dat ook Vestdijk en Couperus en zelfs Hermans nog wel wat lezertjes kunnen gebruiken.
March 4, 2022
Blokken is geïnspireerd op het kubisme, op een rechtlijnige wereld van glas, beton en aluminium. Het is een onheilspellende futuristische fantasie met raketten waarmee mensen andere planeten gaan bevolken en de wereld naar hun hand zetten. Dat alles in een samenleving waarin alleen het collectief telt en waarin uitingen van individualiteit taboe zijn. Du bist nichts, dein Volk ist alles, zo zei Adolf Hitler. Blokken werd in 1931 geschreven, in de periode van economische depressie en de opkomst van autoritaire leiders. Het boek is helaas dus erg actueel, nu Rusland een dictatuur is met een wreed regime, dat Oekraïne probeert te onderwerpen met terreur en geweld. Bordewijk beschreef het offeren van het individu aan een kleine bestuurlijke elite, die de macht had over leven en dood. De samenleving die hij beschrijft is een soort organisme. Maar toch blijkt aan het einde van het verhaal dat de rechtlijnigheid niet helemaal kan winnen, er komen ronde vormen als van een borst zwelling van een vrouwelijk kind. Laat ons hier de hoop uit putten dat terreur niet eeuwig kan duren.
June 11, 2019
Ferdinand Bordewijk è diventato un nome noto nel mondo della letteratura proprio per il racconto distopico Blocchi (Blokken).
Fu fubblicato nel 1931, un anno prima del più famoso Il mondo nuovo di Aldous Huxley.
Blocchi è, come tanti distopici, soprattutto una riflessione sui regimi totalitari. Stupisce dall’inizio, quando si legge la dedica a Sergei Eisenstein e ad Albert Einstein, che lui definisce maestri dell’orrore. Entrambi, infatti, hanno modificato per sempre, rispettivamente, la comunicazione di massa e la fisica del tempo. Nel loro futuro, non c’è più morale, la religione è superflua. Hanno insomma privato gli uomini di certezze, di convinzioni a cui aggrapparsi. Tutto diventa obsoleto.
Blocchi ne è il risultato.
Una critica al modernismo spietato.
Il protagonista è, decisamente, lo Stato, in cui è facile riconoscere un regime totalitario comunista. Non esiste amore, non esiste Dio, non esiste nulla al di fuori dello Stato, in una vita che ricorda da vicino quella dei cittadini di 1984 di Orwell. Lo stato è guidato da un Consiglio composto di anonimi membri, un Consiglio che rappresenta l’ordine perfetto, l’ordine eterno.
Non ci sono personaggi con un nome, poiché l’individualità non può esistere.
“Volere qualcosa di diverso era una violazione,
fare qualcosa di diverso era un crimine.”
E qualcuno vuole, ovviamente, qualcosa di diverso. Un gruppo detto Gruppo A (dove la A rappresenta probabilmente l’anarchia) comincia a farsi domande sulla moralità dello Stato.
Come ci si aspetterebbe, la loro sede viene subito rasa al suolo, e loro vengono arrestati e condannati a morte. Subito, la base anarchica viene demolita e sostituita con dei blocchi, come il resto della città.
Dieci giorni dopo, i cinque sono giustiziati. E qui la grandiosità di Bordewijk: i rivoluzionari hanno un nome. Soltanto loro. Così, muoiono gli unici individui della storia. Individui perché pensano differentemente, perché si fanno domande, perché non accettano quello che viene loro imposto.
Tra loro c’è una donna. Questo è un aspetto fondamentale, perché per l’autore la componente femminile rappresenta la vita, la fecondità, la crescita – in breve: l’umanità, come valore. Come si capisce, Bordewijk gioca con una serie di simboli estremamente precisi. I blocchi del titolo, prima di tutto. Si riferiscono all’architettura della città – le strade sono linee diritte, tutti gli edifici spigolosi –, certo, ma anche alla filosofia estremamente pragmatica dello Stato, ai cittadini squadrati e tutti uguali. Persino il linguaggio è “angolare”, uscito da un incubo, così preciso, freddo. È Blocchi stesso che ci racconta la sua storia. Per questo non troveremo nel libro forme rotonde, considerate irrazionali.
In uno dei passi più toccanti del racconto, un prigioniero pronuncia un commovente discorso sulla forma della sfera:
“Il blocco è il vostro dio, eppure voi non potete cambiare la natura. Nelle loro scuole quadrate i vostri bambini accolgono con occhi rotondi le lezioni dei vostri princìpi spigolosi. Voi stessi, uomini, accarezzate nell’ebbrezza dei sensi le rotondità delle vostre donne […]. Voi dimenticate che la terra è rotonda, che descrive un cerchio attorno al sole i cui colori si rinfrangono nell’arcobaleno quando cadono le gocce rotonde […]. Pensate forse che i vostri cannoni sparino cubi? La mia voce passa attraverso la finestra rotonda e ovale delle vostre orecchie. Il cielo sta come una cupola sopra di voi, l’Universo attorno a voi è una Sfera. Io vedo la città del futuro come una città di cupole, una città fondata sopra un monte rotondo.”
Il messaggio di Blocchi è tutto qui: per quanto si possa tentare, mai si potrà sradicare del tutto la natura umana, mai si potrà cancellare l’individualità – e non importa quanto un Sistema tenti di spazzarla via, di distruggerla.
Forse, alla fine, quel mondo fatto di cupole arriverà.
http://www.armadillofurioso.it/blocch...
Fu fubblicato nel 1931, un anno prima del più famoso Il mondo nuovo di Aldous Huxley.
Blocchi è, come tanti distopici, soprattutto una riflessione sui regimi totalitari. Stupisce dall’inizio, quando si legge la dedica a Sergei Eisenstein e ad Albert Einstein, che lui definisce maestri dell’orrore. Entrambi, infatti, hanno modificato per sempre, rispettivamente, la comunicazione di massa e la fisica del tempo. Nel loro futuro, non c’è più morale, la religione è superflua. Hanno insomma privato gli uomini di certezze, di convinzioni a cui aggrapparsi. Tutto diventa obsoleto.
Blocchi ne è il risultato.
Una critica al modernismo spietato.
Il protagonista è, decisamente, lo Stato, in cui è facile riconoscere un regime totalitario comunista. Non esiste amore, non esiste Dio, non esiste nulla al di fuori dello Stato, in una vita che ricorda da vicino quella dei cittadini di 1984 di Orwell. Lo stato è guidato da un Consiglio composto di anonimi membri, un Consiglio che rappresenta l’ordine perfetto, l’ordine eterno.
Non ci sono personaggi con un nome, poiché l’individualità non può esistere.
“Volere qualcosa di diverso era una violazione,
fare qualcosa di diverso era un crimine.”
E qualcuno vuole, ovviamente, qualcosa di diverso. Un gruppo detto Gruppo A (dove la A rappresenta probabilmente l’anarchia) comincia a farsi domande sulla moralità dello Stato.
Come ci si aspetterebbe, la loro sede viene subito rasa al suolo, e loro vengono arrestati e condannati a morte. Subito, la base anarchica viene demolita e sostituita con dei blocchi, come il resto della città.
Dieci giorni dopo, i cinque sono giustiziati. E qui la grandiosità di Bordewijk: i rivoluzionari hanno un nome. Soltanto loro. Così, muoiono gli unici individui della storia. Individui perché pensano differentemente, perché si fanno domande, perché non accettano quello che viene loro imposto.
Tra loro c’è una donna. Questo è un aspetto fondamentale, perché per l’autore la componente femminile rappresenta la vita, la fecondità, la crescita – in breve: l’umanità, come valore. Come si capisce, Bordewijk gioca con una serie di simboli estremamente precisi. I blocchi del titolo, prima di tutto. Si riferiscono all’architettura della città – le strade sono linee diritte, tutti gli edifici spigolosi –, certo, ma anche alla filosofia estremamente pragmatica dello Stato, ai cittadini squadrati e tutti uguali. Persino il linguaggio è “angolare”, uscito da un incubo, così preciso, freddo. È Blocchi stesso che ci racconta la sua storia. Per questo non troveremo nel libro forme rotonde, considerate irrazionali.
In uno dei passi più toccanti del racconto, un prigioniero pronuncia un commovente discorso sulla forma della sfera:
“Il blocco è il vostro dio, eppure voi non potete cambiare la natura. Nelle loro scuole quadrate i vostri bambini accolgono con occhi rotondi le lezioni dei vostri princìpi spigolosi. Voi stessi, uomini, accarezzate nell’ebbrezza dei sensi le rotondità delle vostre donne […]. Voi dimenticate che la terra è rotonda, che descrive un cerchio attorno al sole i cui colori si rinfrangono nell’arcobaleno quando cadono le gocce rotonde […]. Pensate forse che i vostri cannoni sparino cubi? La mia voce passa attraverso la finestra rotonda e ovale delle vostre orecchie. Il cielo sta come una cupola sopra di voi, l’Universo attorno a voi è una Sfera. Io vedo la città del futuro come una città di cupole, una città fondata sopra un monte rotondo.”
Il messaggio di Blocchi è tutto qui: per quanto si possa tentare, mai si potrà sradicare del tutto la natura umana, mai si potrà cancellare l’individualità – e non importa quanto un Sistema tenti di spazzarla via, di distruggerla.
Forse, alla fine, quel mondo fatto di cupole arriverà.
http://www.armadillofurioso.it/blocch...
May 31, 2018
De onconventionele vorm van dit boek (het gebrek aan personages) zet de inhoud meer kracht bij dan wanneer een meer conventionele vertelstructuur word toegepast op een distopie (zoals in boeken als 1984). Hierdoor zie je namelijk een staat zonder individualisme of centrale leider functioneren alsof het geheel een persoon is, en alle mensen die in de Staat wonen de blokken waaruit dit emergente wezen is opgebouwd.
October 12, 2024
‘Duizend & ik’ voor literair beter onderlegde bezielden.
May 13, 2021
Ik had echt hoge verwachtingen van de boeken van Bordewijk, aangezien ze zich vooral bezighouden met dystopische samenlevingen en ik hou van over dit onderwerp lezen, maar "Blokken" heeft me nogal teleurgesteld.
Het is kort en erg snel te lezen, maar heeft niet veel plot. En wanneer de plot, de actie, plaatsvindt, geeft de auteur het op een zeer beschrijvende manier weer. Het gaat meer om vertellen dan om laten zien en dat was een hele grote teleurstelling voor mij.
Wat ik er echter leuk aan vond, was dat het waarschijnlijk het enige voorbeeld van literatuur is dat ik tot nu toe heb gelezen dat past in de kubistische stroming.
Persoonlijk zou ik deze in het bijzonder niet echt aanbevelen, maar ik sta open om andere werken van hem uit te proberen om te zien of we matchen.
Het is kort en erg snel te lezen, maar heeft niet veel plot. En wanneer de plot, de actie, plaatsvindt, geeft de auteur het op een zeer beschrijvende manier weer. Het gaat meer om vertellen dan om laten zien en dat was een hele grote teleurstelling voor mij.
Wat ik er echter leuk aan vond, was dat het waarschijnlijk het enige voorbeeld van literatuur is dat ik tot nu toe heb gelezen dat past in de kubistische stroming.
Persoonlijk zou ik deze in het bijzonder niet echt aanbevelen, maar ik sta open om andere werken van hem uit te proberen om te zien of we matchen.
November 1, 2021
wel grappig, fascinerend en interessant, maar een beetje oppervlakkig (wel logisch want het boek is een beschrijving) ik had gehoopt op meer content van de groep-A en meer bol-opstandigheid, echt goede en interessante metaforen !!
May 27, 2019
Een uniek, dystopisch verhaal uit 1931. In deze uitgave in de vorm van een graphic novel. De tekst is integraal overgenomen van de oorspronkelijke novelle. De bewerking van Viktor Hachman geeft een extra dimensie. De tekeningen zijn in strenge geometrische vormen en kleuren.
Het ijzersterke verhaal van Bordewijk staat nog steeds overeind. Een totalitaire, marxistisch aandoende staat waarin de mens als individu niet meer bestaat. Het volksbureau werkte thans een systeem uit de mens zijn laatste persoonlijkheid, naam en toenaam, te ontnemen en deze te vervangen door 3 letters en een getal. Hij werd aldus een genummerde steen in een collectief blok.De staccatomanier van schrijven wordt benadrukt door de hoekige, blokkerige tekeningen en het gebruikte lettertype.
Maar wat schrijft Bordewijk toch eigenlijk prachtig. Een Staat die sabelrinkelt…, een nieuwe dag, vorstkoud, rulrood, staalhard, er waren wezens die bij maanlicht flonkerden als een neergetrokken klein sterrenbeeld en dan doven in de duisternissen en een zwarte hemelvloer die volgehageld ligt met sterhagel in alle korrelgrootten. Enkele voorbeelden van schitterend, hoewel vaak niet gemakkelijk taalgebruik.
Een minpunt vond ik wel dat het lettertype, hoezeer ook van toepassing, erg moeizaam leesbaar is…
Het ijzersterke verhaal van Bordewijk staat nog steeds overeind. Een totalitaire, marxistisch aandoende staat waarin de mens als individu niet meer bestaat. Het volksbureau werkte thans een systeem uit de mens zijn laatste persoonlijkheid, naam en toenaam, te ontnemen en deze te vervangen door 3 letters en een getal. Hij werd aldus een genummerde steen in een collectief blok.De staccatomanier van schrijven wordt benadrukt door de hoekige, blokkerige tekeningen en het gebruikte lettertype.
Maar wat schrijft Bordewijk toch eigenlijk prachtig. Een Staat die sabelrinkelt…, een nieuwe dag, vorstkoud, rulrood, staalhard, er waren wezens die bij maanlicht flonkerden als een neergetrokken klein sterrenbeeld en dan doven in de duisternissen en een zwarte hemelvloer die volgehageld ligt met sterhagel in alle korrelgrootten. Enkele voorbeelden van schitterend, hoewel vaak niet gemakkelijk taalgebruik.
Een minpunt vond ik wel dat het lettertype, hoezeer ook van toepassing, erg moeizaam leesbaar is…
April 26, 2025
Mi aspettavo un romanzo, racconto o novella, ma non mi aspettavo questo.
Per prima cosa è corto, la postfazione aggiunge molte pagine e fa sperare. Invece la conclusione è drastica, ho pensino pensato di aver inavvertitamente saltato qualche pagina.
I capitoli sembrano più degli articoli, un reportage su un paese della cortina di ferro. Non si percepisce un giudizio morale o una critica esplicita.
Lo stato è ovunque, ma non riesce comunque a controllare ogni cosa: interessante è il passaggio cui crimini compiuti per svago e ribellione, non per necessità.
Per prima cosa è corto, la postfazione aggiunge molte pagine e fa sperare. Invece la conclusione è drastica, ho pensino pensato di aver inavvertitamente saltato qualche pagina.
I capitoli sembrano più degli articoli, un reportage su un paese della cortina di ferro. Non si percepisce un giudizio morale o una critica esplicita.
Lo stato è ovunque, ma non riesce comunque a controllare ogni cosa: interessante è il passaggio cui crimini compiuti per svago e ribellione, non per necessità.
July 17, 2018
Racconto che definirei quasi claustrofobico caratterizzato da una scrittura particolarmente distaccata.
Consigliato con riserva!
Consigliato con riserva!
Read
January 25, 2022ik heb geen idee wat ik zojuist echt heb gelezen, alleen dat t een wereld is waar ik nooooit vab m’n leven in zou willen wonen😃
Read
January 14, 2023De Staat. Waar geen plaats meer is voor dorpen en waar het individu niet mag bestaan. 'Wie als enkeling zich buiten begaf trok onmiddellijk de duizenden blikken van wantrouwen'. Waar instrumenten zijn afgeschaft, afgezien van een angstaanjagend orgel. Dit blijft een geniale dystopie over een op efficiëntie gerichte en daardoor onmenselijke heilstaat. De tekeningen in deze beeldromanversie versterken het dystopische gevoel op een mooie manier.
December 13, 2022
meesterlijk.
eer het einde van het boek naderde begonnen de pieken en dalen te groeien en de hoeken hun scherpte te verliezen, opdat zij een uiteenlopende massa vormden
eer het einde van het boek naderde begonnen de pieken en dalen te groeien en de hoeken hun scherpte te verliezen, opdat zij een uiteenlopende massa vormden
May 30, 2024
Un breve racconto, si legge in meno di un’ora.
Scritto da un avvocato Olandese nel 1931, descrive uno Stato-Città totalitario dove tutto è squadrato, tutto ha una architettura a blocchi cubista e dove la sfera è sinonimo di disordine ed eresia.
In questo Stato è abolita la proprietà privata, la religione, la divergenza, tutto è omologazione, dal vestiario alle abitudini civile. Nel centro della città Stato vi è un museo con la storia del passato, delle rivolte, dell’infelicità.
Lo Stato è perennemente isolato dal resto del Mondo. L’unico scambio ammesso è quello di film col mondo capitalistico a cui vengono cambiati i dialoghi e sottotitoli in salsa propagandistica.
Nonostante tutti questi accorgimenti lo Stato, ossessionato dal numero 4 e diretto dal suo Consiglio composto da 5 uomini e 5 donne, non riesce a contenere la divergenza, l’individualismo, la personalizzazione.
Il testo ha uno stile telegrafico. Brevi frasi, spesso descrittive e poi si rivà a capo.
Essendo un testo visionario ed un precursore del genere merita molta attenzione perché anticipa gran parte della letteratura del Novecento più blasonata sul tema del totalitarismo.
Scritto da un avvocato Olandese nel 1931, descrive uno Stato-Città totalitario dove tutto è squadrato, tutto ha una architettura a blocchi cubista e dove la sfera è sinonimo di disordine ed eresia.
In questo Stato è abolita la proprietà privata, la religione, la divergenza, tutto è omologazione, dal vestiario alle abitudini civile. Nel centro della città Stato vi è un museo con la storia del passato, delle rivolte, dell’infelicità.
Lo Stato è perennemente isolato dal resto del Mondo. L’unico scambio ammesso è quello di film col mondo capitalistico a cui vengono cambiati i dialoghi e sottotitoli in salsa propagandistica.
Nonostante tutti questi accorgimenti lo Stato, ossessionato dal numero 4 e diretto dal suo Consiglio composto da 5 uomini e 5 donne, non riesce a contenere la divergenza, l’individualismo, la personalizzazione.
Il testo ha uno stile telegrafico. Brevi frasi, spesso descrittive e poi si rivà a capo.
Essendo un testo visionario ed un precursore del genere merita molta attenzione perché anticipa gran parte della letteratura del Novecento più blasonata sul tema del totalitarismo.
January 17, 2022
Echt geen idee wat ik net heb gelezen. Mega verwarrend en het boeide me ook niet veel. In het verhaal van de groep-A en de cirkel zat zo veel meer potentie, ik had veel liever een uitgewerkt boek over een van deze revoluties gelezen. Het boek was heel kil, riep ook echt 0 emoties in me op. Dystopieën kunnen best leuk zijn om te lezen, ik vond brave new world ook prima namelijk, maar dit was echt een ramp.
"Daar waar de mens nog geen macht had leefde de romantiek, wild en vertoornd in haar zege." (de nacht)
"Het dikke vernis van de Staat kon de oorspronkelijke kleuren niet doven." (de dag)
"In de gevangenissen was meer persoonlijke vrijdheid dan daarbuiten." (de monoliet)
"Maar als in het heelal geen ruimte is voor God, omdat de mensheid het heeft doorzocht, zoek ik God buiten het heelal." (de groep-A)
"Daar waar de mens nog geen macht had leefde de romantiek, wild en vertoornd in haar zege." (de nacht)
"Het dikke vernis van de Staat kon de oorspronkelijke kleuren niet doven." (de dag)
"In de gevangenissen was meer persoonlijke vrijdheid dan daarbuiten." (de monoliet)
"Maar als in het heelal geen ruimte is voor God, omdat de mensheid het heeft doorzocht, zoek ik God buiten het heelal." (de groep-A)
Read
May 7, 2021I'd probably re-read this book as I feel like there's more to it than just the idea of a dystopia. It feels like the book is more nuanced than I anticipated. Thus, I won't rate it.
Apart from that, I enjoyed that the book was short and concise. Basically, how to write a dystopia in 40 pages. The writing was catchy, probably one of my favourites at this point.
Apart from that, I enjoyed that the book was short and concise. Basically, how to write a dystopia in 40 pages. The writing was catchy, probably one of my favourites at this point.
August 25, 2024
Kort maar zeer krachtig is dit boekje Blokken, wat je in minder dan een uur uitleest. Het laat een wereld zien die dystopisch is, in een tijd die aanvoelt alsof het nog voor onze huidige tijd afspeelt. Het is kil en afstandelijk, en daarmee soms wat lastig om in het verhaal te komen, maar zeker de moeite waard voor tussendoor. Bijzonder boekje.
Read
February 25, 2025In één ruk uitgelezen. Klinkt spectaculair, maar het boek telt slechts 45 bladzijden en het was dan nog voor school ook. Maar goed, interessant, gelaagd, stroeve maar mooie poëtische taal met stijlkeuzes die volgens mij niet toevallig zijn. Weinig in dit boek is toevallig, denk ik. Hier zit meer in dan je in één zo’n leesbeurt kunt meekrijgen.
September 28, 2025
soort 1984 in het kort ofzo. voornamelijk world building maar wel interessant.
"‘Wat hebt gij, uw steden opgebouwd tot blokkendozen,
uw perken gelegd als vierkanten, uw straten als lijnen! Gij zijt verliefd, met
de harde liefde van uw zielen, op de harde lijnen, figuren en vormen. Gij
drijft de idee van het blok door in al haar excessen, ge zijt de kubisten van
de praktijk. Ge zult u ten dode verwonden aan de scherpe kanten van uw
levensstaat."
"‘Wat hebt gij, uw steden opgebouwd tot blokkendozen,
uw perken gelegd als vierkanten, uw straten als lijnen! Gij zijt verliefd, met
de harde liefde van uw zielen, op de harde lijnen, figuren en vormen. Gij
drijft de idee van het blok door in al haar excessen, ge zijt de kubisten van
de praktijk. Ge zult u ten dode verwonden aan de scherpe kanten van uw
levensstaat."
August 1, 2021
3 1/2 *
August 24, 2022
2,5*
Wat ik goed vond aan het boek: dat het lekker kort was.
Wat ik goed vond aan het boek: dat het lekker kort was.
March 9, 2023
Jammer
March 16, 2023
vaag op een goeie manier, love communist boeken
October 27, 2023
Mi interessava molto leggere questa distopia olandese del 1931, ma è stata una disfatta.
È più un racconto che un vero e proprio romanzo, e sembra un mero abbozzo di quello che avrebbe potuto essere un libro più ampio. Sembra di leggere degli appunti. Non succede quasi niente in questo racconto, è solo la semplice descrizione di un ipotetico mondo totalitario in cui l'individuo non ha posto. Mi dispiace ma non mi è piaciuto per niente.
È più un racconto che un vero e proprio romanzo, e sembra un mero abbozzo di quello che avrebbe potuto essere un libro più ampio. Sembra di leggere degli appunti. Non succede quasi niente in questo racconto, è solo la semplice descrizione di un ipotetico mondo totalitario in cui l'individuo non ha posto. Mi dispiace ma non mi è piaciuto per niente.
March 27, 2025
Een vakantie brochure van verschrikkingen met de kaken strak op elkaar. Leest overigens lekker door!
April 14, 2013
Het gaat over een schijnbaar perfecte en Marxistisch getinte staat waar er enkel plaats is voor het collectief ( = één groot organisme en geen samenraapsel van individuen), waar eigenheid onbestaande is en waar een verbod op kritiek bestaat omdat het voor splijting zorgt. "De Staat" botst op verzet en blijkt uiteindelijk toch niet zo perfect te zijn. "Groep A" streeft ernaar om gemeenschap en persoonlijkheid te bundelen, ze dromen stiekem van een menselijker bestaan. Alle leden en sympathisanten van "Groep A" worden later gefusilleerd, maar de geslagen wonden, die zijn blijvend.
De stijl en de omschrijvingen alleen al maken dit literair werk een aanrader. Heerlijke metaforen in combinatie met stof die stemt tot nadenken.
De stijl en de omschrijvingen alleen al maken dit literair werk een aanrader. Heerlijke metaforen in combinatie met stof die stemt tot nadenken.
November 4, 2022
Exceptional portrayal of a dystopion society where people aren't allowed to have emotions or be an individual. The quotes and ways the writer describes the absurd way of living continue to amaze me. The way people rebel and how the state gets rid of these groups feels real. For once I didn't mind factual writing style and loved it as a result.
January 27, 2019
Try to find the illustrated edition by Viktor Hachmang. It's amazing!
Displaying 1 - 30 of 79 reviews