We leven in een post-truth-tijdperk, waarin het onveiligheidsgevoel groeit, de kloof tussen arm en rijk groter dan ooit is en het 'wij-eerst'-denken allesoverheersend lijkt te zijn. Maar laten we ons niet allemaal te makkelijk meeslepen in een collectieve angstpsychose? Wat staat onze kinderen morgen in hemelsnaam te wachten? Veel goeds, aldus Peter Adriaenssens, als we ten minste allemaal onze verantwoordelijkheid nemen om de verharding in onze samenleving tegen te gaan en samen een antwoord zoeken op de uitdagingen van de 21ste eeuw. Omdat leven in complexe tijden helemaal niet negatief hoeft te zijn, integendeel zelfs.
Is dit boek een must-read? Leidt het tot ongeziene inzichten? Neen, eerder niet. Is het een nuchter en vlot geschreven pamflet, dat enkele waardevolle boodschappen lanceert of onderstreept? Zeer zeker wel. In deze tijden van polarisatie, desinformatie en starheid, is het een warme oproep tot empathie en verbondenheid. De combinatie van hoofdstukjes over maatschappij, neurologie, opvoeding, enz., verteert vlot tot een aangenaam geheel.
NB: het boek telt 137 blz., niet 400+ zoals vermeld op Goodreads.
«Hoe kunnen we het steeds beter hebben? We willen van alles meer. De beste zorg, het beste onderwijs, het veiligste verkeer; maar voor dat beste moet de minister zorgen. Als het niet vordert is het omdat ‘Brussel er niets van snapt’. Je zult in een betoging nooit borden zien met ´ik moet dringend eens nadenken over mijn leven’ of ´kan ik het met jou eens hebben over wat ik zelf beter kan doen?’ »
Dit is niet het allerbeste boek dat Peter Adriaenssens schreef Het leest eerder als een pamflet en na een eerste keer lezen vraag je je af wat je gelezen hebt. Maar de rijkdom komt pas binnen als je het boek nog eens herleest, dan vind je er tussen de regels wel waar de volle opvoedingsadviezen in.
Dit boek gaat over de complexe tijd waarin we leven en hoe moeilijk het is om een kompas te vinden waarmee we kinderen opvoeden. Peter Adriaenssens pleit ervoor om onze eigen familiestamboom als kompas te gebruiken, met de verhalen over hoe wij een de generaties vóór ons met tegenslagen om gingen. Daar kan de jeugd veel uit leren.
Dat we vooral zelf het goede voorbeeld moeten geven aan onze kinderen, beseffen dat we zeer welvarend zijn, dat we positief denken en het complexe liefhebben. Dat laatste kan maar door ons zeer breed te informeren zowel uit de klassieke media als de contacten met heel veel andere mensen. Praat genuanceerd empathie zet je in voor gelijkheid en leef en reageer verbonden met andere mensen.
Als je tussen de lijnen van de pamfletachtige tekst leest, zit er heel veel wijsheid in dit boek. Jammer dat Lannoo zoveel zetfouten in het boek liet staan, nog nooit gezien van deze uitgeverij.
We leven in een post-truth-tijdperk, waarin het onveiligheidsgevoel groeit, de kloof tussen arm en rijk groter dan ooit is en het 'wij-eerst'-denken allesoverheersend lijkt te zijn. Maar laten we ons niet allemaal te makkelijk meeslepen in een collectieve angstpsychose?
Wat staat onze kinderen morgen in hemelsnaam te wachten? Veel goeds, aldus Peter Adriaenssens, als we ten minste allemaal onze verantwoordelijkheid nemen om de verharding in onze samenleving tegen te gaan en samen een antwoord zoeken op de uitdagingen van de 21ste eeuw. Omdat leven in complexe tijden helemaal niet negatief hoeft te zijn, integendeel.
Interessante gedachtengangen die op zich vlot beschreven zijn. Het boek voelt echter aan als een uitgestrekte column wat het geheel onoverzichtelijk maakt. Het lijkt alsof de auteur in 1 keer al zijn gedachten heeft uitgetypt zonder erop terug te kijken. Hierbij reikt hij - zoals verwacht - veel thema's aan en beschrijft hij veel bedenkingen die velen onder ons maken, maar ze worden vaak niet uitgespit om tot (potentiële) oplossingen te komen. Het boek zou ook nog eens een re-edit kunnen gebruiken: paar typo's, ontbrekende woorden,...
Een goeie en eerlijke kijk op de wereld van nu. Adriaenssens heeft respect voor alle partijen binnen de opvoeding. Het is niet altijd alleen het kind, de jongere of de oider. Nee, opvoeden doe je samen met een postieve kijk naar krachten en mogelijkheden van elkaar en met een grondhouding van repsect. Een visie die helaas nog niet volledig is doorgedrongen in de maatschappij.
Een uitgebreid pamflet waarin opvoeding, kinderpsychiatrie en huidige maatschappelijke fenomenen worden aangekaart. De uiteenzetting kon me niet geboeid houden. Dit boek werd mij gegeven als prijs op een quiz in Overijse.
Interessant, kreeg meer inzichten vanuit zijn visie. Zelf niet veel inzichten uitgehaald. Was weinig samenhang, sprong meer van ene onderwerp naar andere. Boek telt ook 100 pagina's ipv 400