What do you think?
Rate this book
Salt on Your Tongue: Women and the Sea
Charlotte Runcie has always felt pulled to the sea, lured by its soothing, calming qualities but also enlivened and inspired by its salty wildness. When she loses her beloved grandmother, and becomes pregnant with her first child, she feels its pull even more intensely.
In Salt On Your Tongue Charlotte explores what the sea means to us, and particularly what it has meant to women through the ages. This book is a walk on the beach with Turner, with Shakespeare, with the Romantic Poets and shanty-singers. It's an ode to our oceans - to the sailors who brave their treacherous waters, to the women who lost their loved ones to the waves, to the creatures that dwell in their depths, to beach trawlers, swimmers, seabirds and mermaids.
In mesmerising prose, Charlotte Runcie shows how the sea has inspired, fascinated and terrified us, and how she herself fell in love with the deep blue. Navigating through ancient Greek myths, poetry, shipwrecks and Scottish folktales, Salt On Your Tongue is about how the wild untameable waves can help us understand what it means to be human.
In Salt On Your Tongue Charlotte explores what the sea means to us, and particularly what it has meant to women through the ages. This book is a walk on the beach with Turner, with Shakespeare, with the Romantic Poets and shanty-singers. It's an ode to our oceans - to the sailors who brave their treacherous waters, to the women who lost their loved ones to the waves, to the creatures that dwell in their depths, to beach trawlers, swimmers, seabirds and mermaids.
In mesmerising prose, Charlotte Runcie shows how the sea has inspired, fascinated and terrified us, and how she herself fell in love with the deep blue. Navigating through ancient Greek myths, poetry, shipwrecks and Scottish folktales, Salt On Your Tongue is about how the wild untameable waves can help us understand what it means to be human.
365 pages, Hardcover
First published January 3, 2019
About the author
Charlotte Runcie
8 books128 followersAuthor of books including the forthcoming debut novel Bring the House Down, out in 2025 with Doubleday Books (USA) and Borough Press (UK).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 210 reviews
June 14, 2019
4.5 stars rounded up
This is a real eclectic mixture of prose, poetry, myth, stories, personal recollections, the journal of a pregnancy, superstition and much more. Charlotte Runcie has turned her obsession with the sea into a fascinating memoir come collection of anecdotes. It is very much structured and based on Greek myth. But most of all this is about women and the sea:
“The call of the sea is the call to the absolute strength of women,”
And within the structure of the book is an account of Runcie’s own pregnancy. It’s also very informative. The reader learns about St Elmo’s Fire, cocklewomen, Grendel, Grace Darling (inevitably), the saltpans of St Monans, sea shanties, sea silk, sea eagles, a brief history of childbirth at sea, the Odyssey, Our Lady Star of the Sea and much, much more.
Periodically Runcie talks about geography as well:
“There is no easily exact difference between the river and the sea; no invisible line where the freshwater ends and saltwater begins. The sea is a gradual process of becoming, of widening and ageing and growing into more. There’s a human scale to an estuary. Settlements cluster around them, growing into industrial heartlands over the centuries because they’re so useful for transport and trade and connection to the world. Even before industry, though, people were drawn to them to build their homes. They are poised on the edge, but still connected to home, to land, and to life-giving fresh drinking water as it turns to the salt of the sea.”
Then she turns to contrasts between men’s and women’s relationship with the sea:
“There is a pull, an understanding between women and the sea that has fascinated and scared men for thousands of years.”
The book is erudite and well researched and there is plenty to fascinate. It is split up into small chunks. It does jump around a bit. The drawing together the story of pregnancy and childbirth and weaving that story in with musings and stories about the sea works well. The seven chapters (each split into smaller subchapters) are named after the Pleiades. There are references to Plath and Woolf as well as Turner and his painting, Shakespeare (The Tempest) and many more. It reads easily and anyone who feels the lure of the sea is likely to enjoy this.
This is a real eclectic mixture of prose, poetry, myth, stories, personal recollections, the journal of a pregnancy, superstition and much more. Charlotte Runcie has turned her obsession with the sea into a fascinating memoir come collection of anecdotes. It is very much structured and based on Greek myth. But most of all this is about women and the sea:
“The call of the sea is the call to the absolute strength of women,”
And within the structure of the book is an account of Runcie’s own pregnancy. It’s also very informative. The reader learns about St Elmo’s Fire, cocklewomen, Grendel, Grace Darling (inevitably), the saltpans of St Monans, sea shanties, sea silk, sea eagles, a brief history of childbirth at sea, the Odyssey, Our Lady Star of the Sea and much, much more.
Periodically Runcie talks about geography as well:
“There is no easily exact difference between the river and the sea; no invisible line where the freshwater ends and saltwater begins. The sea is a gradual process of becoming, of widening and ageing and growing into more. There’s a human scale to an estuary. Settlements cluster around them, growing into industrial heartlands over the centuries because they’re so useful for transport and trade and connection to the world. Even before industry, though, people were drawn to them to build their homes. They are poised on the edge, but still connected to home, to land, and to life-giving fresh drinking water as it turns to the salt of the sea.”
Then she turns to contrasts between men’s and women’s relationship with the sea:
“There is a pull, an understanding between women and the sea that has fascinated and scared men for thousands of years.”
The book is erudite and well researched and there is plenty to fascinate. It is split up into small chunks. It does jump around a bit. The drawing together the story of pregnancy and childbirth and weaving that story in with musings and stories about the sea works well. The seven chapters (each split into smaller subchapters) are named after the Pleiades. There are references to Plath and Woolf as well as Turner and his painting, Shakespeare (The Tempest) and many more. It reads easily and anyone who feels the lure of the sea is likely to enjoy this.
April 29, 2020
When you pick up a book with ‘women and the sea’ in the title, you expect the majority of its pages to be dedicated to that theme. This was far from the case with this book, which is ultimately why I was left so disappointed by it, despite the authors beautiful and immersive prose which, at times, if I closed my eyes allowed me to picture and hear the Fife seaside despite it being many miles away.
This is ultimately a selection of essays exploring some very particular aspects of humans’ relationship to the sea (and one pregnant woman’s fascination with it), which when all brought together, I felt, lacked flow. The book is one-third memoire, and two-thirds musings and reflections of the seas, the myths, songs and artwork it has inspired, with and handful of pages dedicated to the coastal communities whose lives it has shaped. Each essay tended to be a bit shallow, and often left me wanting to know more. The stories sorely missing were those centering women, and I often got frustrated with the authors initial promise to bring forth women, when throughout the entire piece she mainly drew on the narratives and works of men. An important exception to this was the ten-page essay on ‘fishwives and cockle women’ (I mean even the name bares some reflection), which I enjoyed. There was also essays dedicated on the tropes relied on in female portrayals related to the seas (sexualisation, bringing bad luck, etc.), but given the sources these were still done through the male gaze and it would’ve been far more powerful had the stories by women (which exist in abundance) been brought to the fore.
The fact that such a significant part of the book was memoire, and especially so heavily focused on the author’s journey through pregnancy completely blindsided me (funny that, given it wasn’t in the description). While beautifully written, why not mention it in the description? From an ethical perspective, consider who may pick this up: someone who can’t have children, who has chosen not to have children, who may of just have gone through a miscarriage, or abortion. This bothered me while reading throughout. I also can’t help but wonder whether the author believed that the memoire part of the book (which at times left out the sea completely) was enough to justify the books name? If this is the case, she seriously misconstrues the idea of representation, or has a terribly narrow idea of womanhood. While these are my own musings, the fact that I have to ask at all is problematic. Ultimately, descriptions are important in building a readers expectations, and with this book the author and editorial team seriously missed the mark.
Finally, given the sad state of our oceans due to human behaviour, would it of hurt for the author to add some reflections on this? If one loves the sea so, surely a book one writes about it should be dedicated towards protecting it?
So in summary: To those expecting this to be a work which undoes the historical invisibilisation of women in oceanic tales, leave this one on the shelf. Even to those expecting to just learn more about womens’ relationship to the sea in a broader sense, leave it on the shelf. To those keen on a memoire (one containing pregnancy), and a collection of essays of a person’s musings of the sea, this one may be for you.
This is ultimately a selection of essays exploring some very particular aspects of humans’ relationship to the sea (and one pregnant woman’s fascination with it), which when all brought together, I felt, lacked flow. The book is one-third memoire, and two-thirds musings and reflections of the seas, the myths, songs and artwork it has inspired, with and handful of pages dedicated to the coastal communities whose lives it has shaped. Each essay tended to be a bit shallow, and often left me wanting to know more. The stories sorely missing were those centering women, and I often got frustrated with the authors initial promise to bring forth women, when throughout the entire piece she mainly drew on the narratives and works of men. An important exception to this was the ten-page essay on ‘fishwives and cockle women’ (I mean even the name bares some reflection), which I enjoyed. There was also essays dedicated on the tropes relied on in female portrayals related to the seas (sexualisation, bringing bad luck, etc.), but given the sources these were still done through the male gaze and it would’ve been far more powerful had the stories by women (which exist in abundance) been brought to the fore.
The fact that such a significant part of the book was memoire, and especially so heavily focused on the author’s journey through pregnancy completely blindsided me (funny that, given it wasn’t in the description). While beautifully written, why not mention it in the description? From an ethical perspective, consider who may pick this up: someone who can’t have children, who has chosen not to have children, who may of just have gone through a miscarriage, or abortion. This bothered me while reading throughout. I also can’t help but wonder whether the author believed that the memoire part of the book (which at times left out the sea completely) was enough to justify the books name? If this is the case, she seriously misconstrues the idea of representation, or has a terribly narrow idea of womanhood. While these are my own musings, the fact that I have to ask at all is problematic. Ultimately, descriptions are important in building a readers expectations, and with this book the author and editorial team seriously missed the mark.
Finally, given the sad state of our oceans due to human behaviour, would it of hurt for the author to add some reflections on this? If one loves the sea so, surely a book one writes about it should be dedicated towards protecting it?
So in summary: To those expecting this to be a work which undoes the historical invisibilisation of women in oceanic tales, leave this one on the shelf. Even to those expecting to just learn more about womens’ relationship to the sea in a broader sense, leave it on the shelf. To those keen on a memoire (one containing pregnancy), and a collection of essays of a person’s musings of the sea, this one may be for you.
March 19, 2021
During the first few chapters of this book, my rating would have been an easy 5, brilliant writing, fascinating subjects to do with all things sea, water and aqua related.
Then things went horribly wrong when Charlotte Runcie decided to "mention" she was up the duff!! The book at this point should have been renamed Salt on Your Tongue: Women and the Sea and I'M PREGNANT YOU KNOW, DID YOU KNOW I'M PREGNANT, I'M HAVING A BABY, HEY HEY YOU, LET ME TELL YOU ALL ABOUT ME HAVING A BABY!!! The stars literally started dissolving in front of my eyes! Sliiiiiiiiiiiiiiiiding down to 1.5 stars.
Whilst I'm sure that being pregnant is a joyous thing for most women, I'm not interested one iota! If I wanted to read a book on pregnancy (actually scrap that, I NEVER want to read to books on pregnancy) but obviously, one would look for such a book on the subject!
This book was ruined for me here on in. I had to keep skipping over chapters about ante-natal classes, morning sickness, swollen ankles, blah blah bleeding blah! I would find myself saying "finally", when she returned to the subject of mariners tales or Odysseus!
A real disappointment for a book that was absolutely dripping with potential but royally effed it up by banging on about pregnancy and babies.
Then things went horribly wrong when Charlotte Runcie decided to "mention" she was up the duff!! The book at this point should have been renamed Salt on Your Tongue: Women and the Sea and I'M PREGNANT YOU KNOW, DID YOU KNOW I'M PREGNANT, I'M HAVING A BABY, HEY HEY YOU, LET ME TELL YOU ALL ABOUT ME HAVING A BABY!!! The stars literally started dissolving in front of my eyes! Sliiiiiiiiiiiiiiiiding down to 1.5 stars.
Whilst I'm sure that being pregnant is a joyous thing for most women, I'm not interested one iota! If I wanted to read a book on pregnancy (actually scrap that, I NEVER want to read to books on pregnancy) but obviously, one would look for such a book on the subject!
This book was ruined for me here on in. I had to keep skipping over chapters about ante-natal classes, morning sickness, swollen ankles, blah blah bleeding blah! I would find myself saying "finally", when she returned to the subject of mariners tales or Odysseus!
A real disappointment for a book that was absolutely dripping with potential but royally effed it up by banging on about pregnancy and babies.
January 4, 2019
Salt On Your Tongue, Charlotte Runcie's debut novel, is a moving and beguiling portrait of the sea and the authors personal moments along the way. The fact that it is so beautifully written is a big part of its success - the lyrical prose and the visceral thoughts and descriptions are second to none and every place that is so vividly depicted you want to instantaneously visit. She also shares some very personal moments in her life and how they connect to her love of the sea. I particularly loved the parts about the highlands of Scotland and the Inner and Outer Hebrides; these are some of my favourite places on earth.
It then branches out into myths, legends, folklore and history and into motherhood and the worries woman have about their health. This then inevitably leads to the issue of equality, and the fact of the matter is that we still have a long way to go before we have true gender equality. An interesting book that uniquely weaves the author's life story with her love of the ocean.
Many thanks to Canongate Books for an ARC.
It then branches out into myths, legends, folklore and history and into motherhood and the worries woman have about their health. This then inevitably leads to the issue of equality, and the fact of the matter is that we still have a long way to go before we have true gender equality. An interesting book that uniquely weaves the author's life story with her love of the ocean.
Many thanks to Canongate Books for an ARC.
February 19, 2019
A large proportion of my childhood was spent growing up next to the sea at a tiny place in Sussex called Normans Bay. This shingled beach gave way to sand as the tide went out and I spent many hours there, in, by and on the sea. In a country that is no more than seventy miles from the sea, I am not alone in having that strong affinity to its salty wildness. Charlotte Runcie is one of those who is lured to its calming and yet ever-changing waters. When she loses her beloved grandmother she relies on time spent by the coast as she grieves for her.
That longing becomes more intense as she falls pregnant with her first child and as she considers how the child within is growing in its watery haven. This leads onto exploring other streams, from folklore to wildlife, shipwrecks and saviours, mermaids to the people that rely on the sea for their livelihood. Each discovery leads onto further revelations and fascinations in subjects as diverse as shanties sung by trawlermen and sea glass, a material that once was crystal clear and now holds the memories of a thousand waves.
Runcie has delved back into the classics to bring us watery female icons for each of the seven sections and mixes up sea centred stories, personal anecdotes, and mythology alongside her diary as an expectant mother. The most intense piece of writing in the book was the recollection of her giving birth. I was very impressed, as for a debut quite it is very lyrical with moments of exquisite prose. Looking forward to reading more from her.
That longing becomes more intense as she falls pregnant with her first child and as she considers how the child within is growing in its watery haven. This leads onto exploring other streams, from folklore to wildlife, shipwrecks and saviours, mermaids to the people that rely on the sea for their livelihood. Each discovery leads onto further revelations and fascinations in subjects as diverse as shanties sung by trawlermen and sea glass, a material that once was crystal clear and now holds the memories of a thousand waves.
Runcie has delved back into the classics to bring us watery female icons for each of the seven sections and mixes up sea centred stories, personal anecdotes, and mythology alongside her diary as an expectant mother. The most intense piece of writing in the book was the recollection of her giving birth. I was very impressed, as for a debut quite it is very lyrical with moments of exquisite prose. Looking forward to reading more from her.
not-finished
December 27, 2018I made it a quarter way into this before I gave up. It felt like lots of research assignments mashed together with some autobiographical musing, but without a real direction or purpose. I can see others have enjoyed it, so maybe it’s just me but it felt flimsy and lacking in weight for a book supposedly about the ocean.
September 7, 2019
This book, very simply, casts a positively bewitching spell - weaving together myth, motherhood, and the mesmerising magic of the marine. The prose sparkles like diamonds in the sunlight. It is beguiling to an extent that I felt as though I was floating along the brackish waters - being carried away to someplace mystical and irresistibly alluring; perhaps a remote island perched at the edge of civilisation - weightless and without a care in the world.
Amidst the silverfish, shells, corals, and sea glass glimmering and glinting in the waters - creating, as they do, a riveting and sublime kaleidoscope of images - I wholly lost myself...it was like a dream-induced haze of sounds, smells, sights, tastes, and feelings. The writing is exquisitely evocative in its description; the narrative is wonderfully compelling and immersive. I underlined far too many paragraphs to count - I know that I will come back to immerse myself in this treasure again and again.
Amidst the silverfish, shells, corals, and sea glass glimmering and glinting in the waters - creating, as they do, a riveting and sublime kaleidoscope of images - I wholly lost myself...it was like a dream-induced haze of sounds, smells, sights, tastes, and feelings. The writing is exquisitely evocative in its description; the narrative is wonderfully compelling and immersive. I underlined far too many paragraphs to count - I know that I will come back to immerse myself in this treasure again and again.
March 27, 2019
Reading is physical. I put my head on the pillow, my cheek against the cool cotton, I turn the book in my arms from one side to the other and see how the silver bubbles on the cover shine like fish scales or tiny stars. I open the first page, fingertips slide over it, paper as soft as my bed, and I slowly sink in like a stranded whale in sand. My body feels heavy, I am ready to enter another world, I am ready to roll back in the sea and swim away. Reading is crossing a threshold.
“It forgot what being a dolphin was, until the tide came back in and it swam away and remembered,” Lucy Wood wrote in "The Sing of The Shore". I need to read to remember, and I need to be close to the sea, or even better in it, to become me. With first read lines a voice appears. Long and lulling like flapping waves are British writer Charlotte Runcie’s sentences in her beautiful debut book "Salt on Your Tongue: Women and the Sea".
It’s a book of stories, legends, myths and songs about the sea, and about women who are left on the shore to take care of the life on land, to wait and hope, while men are in the sea, and about women, who are as dangerous, powerful and mysterious as the sea itself, the mermaids, selkies, sea goddesses and witches. There’s something in Charlotte Runcie’s voice of late night gatherings around a fireplace to tell tales, while wind rattles windows. Something safe and inspiring like a voice of a loved one who reads you a bedtime story.
Mothers, wives, daughters and grandmothers, a kinship through womb and blood, and milk, and sweat, and tears, and songs, and family recipes. It’s all there. Charlotte Runcie has lost her beloved Granny, and becomes pregnant for the first time in her life. “Odysseus was blown off course on his way home from Troy. He wanted to get home. I wanted to have an adventure. But I’m going to have a baby.” Throughout the book memories about grandmother are woven together with her own slow becoming a mother.
Charlotte Runcie is a poet. Many sentences pierce the layers of the sea like pebbles thrown into the water. In some parts her writing thickens in a visceral reading experience, for example, in chapter about drowning in freshwater and saltwater, and about giving a birth.
Descriptions of pregnancy are vivid and honest, and blend with lines about the sea like cut from the same fabric. Women bodies are so close to the sea, both ruled by the Moon in the sky. Not only women. Each of us spends nine months under water in an inner sea in our mother’s belly. This book can help to regrow our lost umbilical cord with the sea.
When Charlotte gives birth to her daughter (chapter about labour is an absolute gem, it feels like a trance when you read it and it strongly evoked the feelings I had, giving birth to both my sons), her fear to lose freedom by becoming a parent has disappeared completely. She is filled with “deep blue love” towards the pink being, her little starfish.
“It forgot what being a dolphin was, until the tide came back in and it swam away and remembered,” Lucy Wood wrote in "The Sing of The Shore". I need to read to remember, and I need to be close to the sea, or even better in it, to become me. With first read lines a voice appears. Long and lulling like flapping waves are British writer Charlotte Runcie’s sentences in her beautiful debut book "Salt on Your Tongue: Women and the Sea".
It’s a book of stories, legends, myths and songs about the sea, and about women who are left on the shore to take care of the life on land, to wait and hope, while men are in the sea, and about women, who are as dangerous, powerful and mysterious as the sea itself, the mermaids, selkies, sea goddesses and witches. There’s something in Charlotte Runcie’s voice of late night gatherings around a fireplace to tell tales, while wind rattles windows. Something safe and inspiring like a voice of a loved one who reads you a bedtime story.
Mothers, wives, daughters and grandmothers, a kinship through womb and blood, and milk, and sweat, and tears, and songs, and family recipes. It’s all there. Charlotte Runcie has lost her beloved Granny, and becomes pregnant for the first time in her life. “Odysseus was blown off course on his way home from Troy. He wanted to get home. I wanted to have an adventure. But I’m going to have a baby.” Throughout the book memories about grandmother are woven together with her own slow becoming a mother.
Charlotte Runcie is a poet. Many sentences pierce the layers of the sea like pebbles thrown into the water. In some parts her writing thickens in a visceral reading experience, for example, in chapter about drowning in freshwater and saltwater, and about giving a birth.
Descriptions of pregnancy are vivid and honest, and blend with lines about the sea like cut from the same fabric. Women bodies are so close to the sea, both ruled by the Moon in the sky. Not only women. Each of us spends nine months under water in an inner sea in our mother’s belly. This book can help to regrow our lost umbilical cord with the sea.
When Charlotte gives birth to her daughter (chapter about labour is an absolute gem, it feels like a trance when you read it and it strongly evoked the feelings I had, giving birth to both my sons), her fear to lose freedom by becoming a parent has disappeared completely. She is filled with “deep blue love” towards the pink being, her little starfish.
April 21, 2020
This book made me cry, and gripped me, and made me laugh. But it also comforted me in this crisis (I will see the sea again, I will feel its cold touch once more), and it reaffirmed my theory that humans (specifically women) and the sea are mirrored and familiar.
February 6, 2019
Having always lived on the island of Jersey, surrounded by the sea, I was instantly attracted to this book. I love the sound of the sea day or night, whatever the weather, so was keen to read Charlotte Runcie’s thoughts about Women and the Sea.
From the eye-catching cover, to the beautiful retelling of seafaring adventurers, this book had me wanting to know more about the superstitions and folk tales in this book. I particularly enjoyed the story of the Fair Maid Tresses and the Selkies, something I remember my Scottish aunty telling me about many years ago. The author’s chapter about sea glass was fascinating and made me want to go out and start looking for it on the beach near home.
As well tales from the sea, I really enjoyed the author’s journey through her pregnancy to motherhood. It brought back the fond and not so fond memories of my own pregnancy journey, making me smile, grimace and cheer the author on.
This is a book that I read with Post-it notes at the ready to mark all the beautiful and fascinating passages throughout.
If you’re fascinated by tales of the sea, it’s superstitions and it’s secrets you’ll definitely enjoy this book.
Thanks so much to Canongate Books for my beautiful advanced copy.
From the eye-catching cover, to the beautiful retelling of seafaring adventurers, this book had me wanting to know more about the superstitions and folk tales in this book. I particularly enjoyed the story of the Fair Maid Tresses and the Selkies, something I remember my Scottish aunty telling me about many years ago. The author’s chapter about sea glass was fascinating and made me want to go out and start looking for it on the beach near home.
As well tales from the sea, I really enjoyed the author’s journey through her pregnancy to motherhood. It brought back the fond and not so fond memories of my own pregnancy journey, making me smile, grimace and cheer the author on.
This is a book that I read with Post-it notes at the ready to mark all the beautiful and fascinating passages throughout.
If you’re fascinated by tales of the sea, it’s superstitions and it’s secrets you’ll definitely enjoy this book.
Thanks so much to Canongate Books for my beautiful advanced copy.
August 29, 2021
Strong undercurrent of pregnancy, which is not mentioned at all in the blurb. It was unexpected, and I am not sure I would have purchased it if I had of known, as that is a theme that can cause some pain to myself, as I am sure it could for others. I don’t feel that there is anything wrong with this being a theme within the book, but so feel it should have been mentioned for people looking at purchasing/reading it.
I also felt that it lacked the promised stories of women. Yes it did present some stories of a feminine nature, but many of these were told from a male perspective, and the remaining stories were based purely on men. I don’t have an issue with this, but feel that this is not what was promised.
In the end, I feel the title misrepresents what this book is- a personal tale of a woman’s pregnancy and her obsession with the ocean and its story’s.
I also felt that it lacked the promised stories of women. Yes it did present some stories of a feminine nature, but many of these were told from a male perspective, and the remaining stories were based purely on men. I don’t have an issue with this, but feel that this is not what was promised.
In the end, I feel the title misrepresents what this book is- a personal tale of a woman’s pregnancy and her obsession with the ocean and its story’s.
December 22, 2019
The description was so beautiful but that’s where the beauty ends. She tried too hard. The author has serious potential though.
May 20, 2020
This is part memoir and part love song to the sea that surrounds the island nation of Great Britain. Runcie talks about her own memories of the coast and about how other women have interacted with the seas around us. There's also discussion about how women of the sea such as selkies, sirens and witches have been represented by male writers and how for so long the sea was considered a man's domain. This was lyrical and beautiful and a pleasant read.
September 29, 2026
A deeply stunning book. This is the non-fiction I adore, fact woven through anecdotes. An overarching narrative of personal experience threaded through with teachings in just enough depth to inspire. Charlotte Runcie hands you an oyster every chapter and trusts you to shuck it and find the pearl within, trusts that you will go on to find your own oyster in the tide pools of your childhood.
But on top of the inspiration and the learning, I m fascinated with how much this book has helped me to understand my relationship to the sea.
But on top of the inspiration and the learning, I m fascinated with how much this book has helped me to understand my relationship to the sea.
February 14, 2022
Jestem stworzeniem wodnym, dlatego zawsze kiedy widzę książkę o relacji człowieka z wodą muszę czytać. Fajnie jest czuć, że należy się z kimś do jednego klubu. W końcu wyniosłam się z suchego środka Polski żeby zamieszkać nad morzem. I chociaż w ostatnim czasie nie słucham szumu fal z bliska zbyt często, to sama świadomość, że ono jest tuż obok, daje mi spokój. Jeszcze chętniej sięgam po książki napisane przez pisarki i opowiadające o kobiecych doświadczeniach w tym kontekście. Pewno dlatego, że podobnie jak większość fascynujących historii w dziejach świata, wszystkie morskie opowieści to historie o dzielnych mężczyznach. Mamy piratów, odkrywców, marynarzy, żołnierzy, zdobywców, bohaterów, ich przygody, akty odwagi, stawianie czoła żywiołom. Kobiety najczęściej znikają razem z ostatnim mignięciem białej chusteczki, którą machają żegnając swych mężczyzn na brzegu. A przecież to, że dawniej nie stanowiły części załóg pływających jednostek, nie znaczy, że ich związki z wodą nie istniały, bądź były nieistotne. Nic dziwnego, że kiedy zobaczyłam pierwsze recenzje „W ustach sól”, obiecujące historię o morzach i oceanach, tym czym były dla człowieka kiedyś i dziś, co pisali o nich pisarze i poeci, jakie znaczenie przypisywały im wierzenia i jak to w końcu było z morzem i kobietami, od razu wciągnęłam esej Charlotte Runcie na swoją listę.
Rzeczywiście, wszystko to w tej książce było. Każda fanka i fan słonej wody, szumu fal i wszelkich odcieni niebieskiego odnajdzie w książce Runcie prawdziwą skarbnicę informacji i ciekawostek. Autorka przygląda się morzu z każdej perspektywy – z łodzi i stojąc na brzegu. Podgląda to co w morzu i dzięki morzu żyje, i to co żyje tam tylko według legend. Śledzi fascynację żywiołem u klasycznych brytyjskich autorów i malarzy. Odwiedza najbardziej niezwykłe miejsca na szkockim wybrzeżu, z różnych powodów słynne, lub po prostu piękne. Sama także pochodzi z Edynburga i wraca do niego żeby być bliżej morza. Na wybrzeżu mieszkają tez jej rodzice, a fale w trakcie przypływu dochodzą do samych okien ich domu. Szkocja jest zresztą istotną bohaterką książki, myślę, że osoba, która dobrze ją zna i kojarzy opisywane lokalizacje, albo chociaż umie wyczuć ten klimat, będzie zachwycona plastycznymi opisami krajobrazów. Rancie zastanawia się jaki magnetyzm ją przyciąga na wybrzeże, dlaczego to słone ostre powietrze jest jej tak bardzo potrzebne do poczucia pełni. I dlaczego morze od zawsze wzbudzało w ludziach tak wielkie emocje. Przygląda się jego przedstawieniom w greckich mitach, w lokalnych wierzeniach i Biblii, zauważa, że ten kto umiał panować nad żywiołem uzyskiwał atrybuty boskości. Pokazuje też jak chrześcijaństwo przejmowało kontrolę nad wyspami brytyjskimi, dzięki świętym, którzy przybywali morzem. W zasadzie sugeruje nawet, że Szkocja czy Walia padły ofiarą chrystianizacji podobnie jak Ameryki czy Afryka. Wszystko zaczynało się od misjonarzy, którzy doprowadzali do zabójstwa kulturowego. Rancie opowiada o niektórych przedchrześcijańskich zwyczajach oraz o tym jak przenikały się one z nową religią (podobnie jak z rytuałami słowiańskimi). Eksplorując plaże, skały i różne zakamarki wybrzeża opowiada o skarbach, które znajduje, przedstawicielach świata roślin i zwierząt, których na linii brzegowej można spotkać i powiązaniu ludzi z miejscem na styku ziemi i wody, szczególnie historie kobiet, których życie było z nabrzeżem związane. Przygląda się kobietom, które czekały, zbierały i tkały, zaczynając od bohaterek ze starożytnej Grecji z Penelopą na czele. Pokazuje jak mężczyźni demonizowali kobiety i przypisywali im negatywne cechy, nie tylko przedstawiając je jako niebezpieczne wodne stwory czyhające na ich życie (bardzo ciekawe rozważania o tym jak zseksualizowano wizerunek syren), ale też przypisując właściwości czarno-magiczne. Przywołuje historię rejsu, podczas którego mężczyźni w trakcie sztormu wyrzucili ze statku za burtę 60 kobiet, bo uważali, że przynoszą im one pecha. Przyczyna musiała być jednak inna, bo statek i tak utonął.
Wszystkie te historie były bardzo ciekawe, ale gdyby tylko na nich opierał się esej Charlotte Runcie byłabym nim zmęczona. Jest tu olbrzymie zagęszczenie faktów, mnóstwo z nich dotyczących kwestii całkiem dla mnie nowych, więc musiałabym ciągle googlować żeby mieć do nich punkt odniesienia. Może bym to robiła, nawet pomimo mojej średniej kondycji covidowej, ale sposób narracji mnie na tyle nie porwał. Niestety, w dużej mierze winię za to tłumaczenie i redakcję, bo przekład jest sztywny, nie udało się w nim uchwycić pasji, którą na pewno posiada autorka, zdarzały się też błędy redakcyjne. Wszystko to nadrobiła dla mnie jednak druga warstwa książki: feministyczna, osobista, intymna i poruszająca.
„W ustach sól” z opowieścią o morzu przeplata bowiem opowieść o życiu i śmierci. Nie jest to dziwne, bo w końcu życie wzięło się z morza, a i śmierć jest na nim powszechnie obecna. Charlotte Runcie traci swoją ukochaną babcię i w niedługim czasie dowiaduje się, że jest w ciąży. Spaceruje więc ze swoją suką po szkockich plażach, gdzie żegna się z babcią wspominając różne wydarzenia, które czyniły ze zmarłej niezwykłą kobietę i wpłynęły na to jaką osobą stała się autorka. Jednocześnie wsłuchuje się w swoje ciało, odnotowuje zmiany jakie w nim zachodzą, obserwuje jak ciążę odbierają ludzie wokół i poddaje to analizie. Wiele spośród jej spostrzeżeń było mi niezwykle bliskich, ostatnio tak intensywnie odczuwałam, że autorka musiała grzebać w mojej głowie czytając „Argonautów” Maggie Nelson, zresztą tam też wspólnota doświadczeń dotyczyła macierzyństwa. O tym jak ciąża jest obarczona oczekiwaniami społecznymi – nie dość, że wypada w niej być tylko w krótkim okienku czasowym, to podlega nieustannej kontroli i surowej ocenie ze strony obcych osób. O wymaganiu konkretnej postawy, którą ma przyjąć przyszła matka - kobieta ma kompletnie poświęcać się tej roli, ale jednocześnie umniejszać jej znaczenie i zachować ją dla siebie, na zewnątrz najlepiej żeby nikt nie wiedział, że jesteś matką.
Pokazała mi też perspektywy zupełnie nowe, o których wcześniej nie myślałam. Choćby o kobiecym prawie wyboru – najczęściej myślimy o nim tylko w kontekście aborcji, ale widząc ciężarną wiemy doskonale jak powinna się prowadzić. W ogólnym postrzeganiu dziecko w brzuchu jest ważniejsze od matki. Dlatego mówi się kobietom co mogą jeść, zabrania palić i pić alkohol, w niektórych krajach wywiera się nawet presję na rządy aby uregulować to prawnie, podobnie jak obowiązek karmienia piersią. Złapałam się na tym , że sama myślałam, że tak właśnie powinno być, często oceniałam w głowie ciężarne przekraczające te niepisane zasady. Zupełnie nie widziałam, że jest to zmuszanie kobiety do stawiania dobra dziecka ponad swoim niezależnie od jej woli i pozbawianie jej prawa wyboru tego co uważa za dobre/potrzebne dla siebie, bo teraz liczy się tylko dziecko. Muszę powiedzieć, że kiedy to przemyślałam lekko wryło mnie w ziemię. Rancie napisała też chyba najbardziej autentyczną relację z porodu jaką czytałam, identycznie wspominam pobyt na sali porodowej. Bez romantyzowania, z czystą, zwierzęcą fizycznością, brakiem kontroli, dziwnością i bólem, ale bez atmosfery grozy. Naprawdę miałam ochotę zacytować tu cały ten fragment, ale to trochę za długo. Za to zostawię na koniec tej rozwlekłej recenzji inny cytat, z ranka po porodzie. Według mnie jest przepiękny.
„Dzień jest nieruchomy jak obraz. Róż nieba, czysta biel szpitalnej pościeli, błękit oczu mojej córeczki. Jej ciemne włosy. Widzi wszystko poprzez kontrast, a ja widzę wszystko na kolorowo. Ona mruga i jest człowiekiem. Odwraca głowę i obserwuje świat, który znów się zmienia na jej oczach. Ona jest zwierzęciem i ja też, moja krew powraca i podnosi się we mnie. Jesteśmy zdeterminowane w naszej nowej, wspólnej obsesji na punkcie jedzenia, wydalania i przetrwania. Dla każdej z nas najistotniejsze jest, by ta druga przeżyła. To niewyobrażalne, że mogłoby być inaczej. Ona jest ssakiem, ale przypomina raczej roślinę, którą trzeba karmić, podlewać, zapewniać jej światło słoneczne, aby rosła. Jest kosmitką, nową na tej planecie, uczy się żyć po naszemu. Może umysł płata mi figle, ale jestem przekonana, że różowa skóra małej jest tak jasna, tak nowa i pełna życia, że aż świeci w ciemności.”
Trochę mi smutno, że wydawnictwo nie wydobyło całego potencjału z eseju Charlotte Runcie. Mimo wszystko serdecznie Wam tę książkę polecam, jeśli jednak macie taką możliwość, to lepiej w oryginale.
Ebook dostałam od księgarni Woblink:
https://woblink.com/ebook/w-ustach-s-...
Rzeczywiście, wszystko to w tej książce było. Każda fanka i fan słonej wody, szumu fal i wszelkich odcieni niebieskiego odnajdzie w książce Runcie prawdziwą skarbnicę informacji i ciekawostek. Autorka przygląda się morzu z każdej perspektywy – z łodzi i stojąc na brzegu. Podgląda to co w morzu i dzięki morzu żyje, i to co żyje tam tylko według legend. Śledzi fascynację żywiołem u klasycznych brytyjskich autorów i malarzy. Odwiedza najbardziej niezwykłe miejsca na szkockim wybrzeżu, z różnych powodów słynne, lub po prostu piękne. Sama także pochodzi z Edynburga i wraca do niego żeby być bliżej morza. Na wybrzeżu mieszkają tez jej rodzice, a fale w trakcie przypływu dochodzą do samych okien ich domu. Szkocja jest zresztą istotną bohaterką książki, myślę, że osoba, która dobrze ją zna i kojarzy opisywane lokalizacje, albo chociaż umie wyczuć ten klimat, będzie zachwycona plastycznymi opisami krajobrazów. Rancie zastanawia się jaki magnetyzm ją przyciąga na wybrzeże, dlaczego to słone ostre powietrze jest jej tak bardzo potrzebne do poczucia pełni. I dlaczego morze od zawsze wzbudzało w ludziach tak wielkie emocje. Przygląda się jego przedstawieniom w greckich mitach, w lokalnych wierzeniach i Biblii, zauważa, że ten kto umiał panować nad żywiołem uzyskiwał atrybuty boskości. Pokazuje też jak chrześcijaństwo przejmowało kontrolę nad wyspami brytyjskimi, dzięki świętym, którzy przybywali morzem. W zasadzie sugeruje nawet, że Szkocja czy Walia padły ofiarą chrystianizacji podobnie jak Ameryki czy Afryka. Wszystko zaczynało się od misjonarzy, którzy doprowadzali do zabójstwa kulturowego. Rancie opowiada o niektórych przedchrześcijańskich zwyczajach oraz o tym jak przenikały się one z nową religią (podobnie jak z rytuałami słowiańskimi). Eksplorując plaże, skały i różne zakamarki wybrzeża opowiada o skarbach, które znajduje, przedstawicielach świata roślin i zwierząt, których na linii brzegowej można spotkać i powiązaniu ludzi z miejscem na styku ziemi i wody, szczególnie historie kobiet, których życie było z nabrzeżem związane. Przygląda się kobietom, które czekały, zbierały i tkały, zaczynając od bohaterek ze starożytnej Grecji z Penelopą na czele. Pokazuje jak mężczyźni demonizowali kobiety i przypisywali im negatywne cechy, nie tylko przedstawiając je jako niebezpieczne wodne stwory czyhające na ich życie (bardzo ciekawe rozważania o tym jak zseksualizowano wizerunek syren), ale też przypisując właściwości czarno-magiczne. Przywołuje historię rejsu, podczas którego mężczyźni w trakcie sztormu wyrzucili ze statku za burtę 60 kobiet, bo uważali, że przynoszą im one pecha. Przyczyna musiała być jednak inna, bo statek i tak utonął.
Wszystkie te historie były bardzo ciekawe, ale gdyby tylko na nich opierał się esej Charlotte Runcie byłabym nim zmęczona. Jest tu olbrzymie zagęszczenie faktów, mnóstwo z nich dotyczących kwestii całkiem dla mnie nowych, więc musiałabym ciągle googlować żeby mieć do nich punkt odniesienia. Może bym to robiła, nawet pomimo mojej średniej kondycji covidowej, ale sposób narracji mnie na tyle nie porwał. Niestety, w dużej mierze winię za to tłumaczenie i redakcję, bo przekład jest sztywny, nie udało się w nim uchwycić pasji, którą na pewno posiada autorka, zdarzały się też błędy redakcyjne. Wszystko to nadrobiła dla mnie jednak druga warstwa książki: feministyczna, osobista, intymna i poruszająca.
„W ustach sól” z opowieścią o morzu przeplata bowiem opowieść o życiu i śmierci. Nie jest to dziwne, bo w końcu życie wzięło się z morza, a i śmierć jest na nim powszechnie obecna. Charlotte Runcie traci swoją ukochaną babcię i w niedługim czasie dowiaduje się, że jest w ciąży. Spaceruje więc ze swoją suką po szkockich plażach, gdzie żegna się z babcią wspominając różne wydarzenia, które czyniły ze zmarłej niezwykłą kobietę i wpłynęły na to jaką osobą stała się autorka. Jednocześnie wsłuchuje się w swoje ciało, odnotowuje zmiany jakie w nim zachodzą, obserwuje jak ciążę odbierają ludzie wokół i poddaje to analizie. Wiele spośród jej spostrzeżeń było mi niezwykle bliskich, ostatnio tak intensywnie odczuwałam, że autorka musiała grzebać w mojej głowie czytając „Argonautów” Maggie Nelson, zresztą tam też wspólnota doświadczeń dotyczyła macierzyństwa. O tym jak ciąża jest obarczona oczekiwaniami społecznymi – nie dość, że wypada w niej być tylko w krótkim okienku czasowym, to podlega nieustannej kontroli i surowej ocenie ze strony obcych osób. O wymaganiu konkretnej postawy, którą ma przyjąć przyszła matka - kobieta ma kompletnie poświęcać się tej roli, ale jednocześnie umniejszać jej znaczenie i zachować ją dla siebie, na zewnątrz najlepiej żeby nikt nie wiedział, że jesteś matką.
Pokazała mi też perspektywy zupełnie nowe, o których wcześniej nie myślałam. Choćby o kobiecym prawie wyboru – najczęściej myślimy o nim tylko w kontekście aborcji, ale widząc ciężarną wiemy doskonale jak powinna się prowadzić. W ogólnym postrzeganiu dziecko w brzuchu jest ważniejsze od matki. Dlatego mówi się kobietom co mogą jeść, zabrania palić i pić alkohol, w niektórych krajach wywiera się nawet presję na rządy aby uregulować to prawnie, podobnie jak obowiązek karmienia piersią. Złapałam się na tym , że sama myślałam, że tak właśnie powinno być, często oceniałam w głowie ciężarne przekraczające te niepisane zasady. Zupełnie nie widziałam, że jest to zmuszanie kobiety do stawiania dobra dziecka ponad swoim niezależnie od jej woli i pozbawianie jej prawa wyboru tego co uważa za dobre/potrzebne dla siebie, bo teraz liczy się tylko dziecko. Muszę powiedzieć, że kiedy to przemyślałam lekko wryło mnie w ziemię. Rancie napisała też chyba najbardziej autentyczną relację z porodu jaką czytałam, identycznie wspominam pobyt na sali porodowej. Bez romantyzowania, z czystą, zwierzęcą fizycznością, brakiem kontroli, dziwnością i bólem, ale bez atmosfery grozy. Naprawdę miałam ochotę zacytować tu cały ten fragment, ale to trochę za długo. Za to zostawię na koniec tej rozwlekłej recenzji inny cytat, z ranka po porodzie. Według mnie jest przepiękny.
„Dzień jest nieruchomy jak obraz. Róż nieba, czysta biel szpitalnej pościeli, błękit oczu mojej córeczki. Jej ciemne włosy. Widzi wszystko poprzez kontrast, a ja widzę wszystko na kolorowo. Ona mruga i jest człowiekiem. Odwraca głowę i obserwuje świat, który znów się zmienia na jej oczach. Ona jest zwierzęciem i ja też, moja krew powraca i podnosi się we mnie. Jesteśmy zdeterminowane w naszej nowej, wspólnej obsesji na punkcie jedzenia, wydalania i przetrwania. Dla każdej z nas najistotniejsze jest, by ta druga przeżyła. To niewyobrażalne, że mogłoby być inaczej. Ona jest ssakiem, ale przypomina raczej roślinę, którą trzeba karmić, podlewać, zapewniać jej światło słoneczne, aby rosła. Jest kosmitką, nową na tej planecie, uczy się żyć po naszemu. Może umysł płata mi figle, ale jestem przekonana, że różowa skóra małej jest tak jasna, tak nowa i pełna życia, że aż świeci w ciemności.”
Trochę mi smutno, że wydawnictwo nie wydobyło całego potencjału z eseju Charlotte Runcie. Mimo wszystko serdecznie Wam tę książkę polecam, jeśli jednak macie taką możliwość, to lepiej w oryginale.
Ebook dostałam od księgarni Woblink:
https://woblink.com/ebook/w-ustach-s-...
December 18, 2020
This was more a meandering personal journey about pregnancy and birth with vague descriptions of the sea interspersed, than a book about women and the sea.
It quickly became boring with no obvious direction where she was going with it. She jumped from one thing to the other and it was almost a competition as to how many adjectives she could use to describe sea creatures, sand, boats, etc.
I imagine her thoughts went something like this:
Oh, my baby's fist looks like a starfish, so now I'm going to describe starfish. Oh, I have morning sickness so I'll chat a bit out sea sickness. Oh, now I'm going to describe the northern lights for a whole chapter, even though they have nothing to do with the sea or women.
I almost gave up but thought it might get better... it didn't!
It quickly became boring with no obvious direction where she was going with it. She jumped from one thing to the other and it was almost a competition as to how many adjectives she could use to describe sea creatures, sand, boats, etc.
I imagine her thoughts went something like this:
Oh, my baby's fist looks like a starfish, so now I'm going to describe starfish. Oh, I have morning sickness so I'll chat a bit out sea sickness. Oh, now I'm going to describe the northern lights for a whole chapter, even though they have nothing to do with the sea or women.
I almost gave up but thought it might get better... it didn't!
August 1, 2021
4.5– memoir, history, collection of myths? This book is hard to nail down, but it’s an enjoyable, reflective journey. Perfect for reading by the sea, of course!
Update 2023: 4.5?? Was I crazy? This book is ABSOLUTELY 5 STARS. I think about it constantly. I check back every few months to see if the author has written anything else (sadly no but I’m holding out hope). And I consistently find myself in bookshops looking for something that gives me the same vibes… always unsuccessfully. This book is truly a unique gem.
Update 2023: 4.5?? Was I crazy? This book is ABSOLUTELY 5 STARS. I think about it constantly. I check back every few months to see if the author has written anything else (sadly no but I’m holding out hope). And I consistently find myself in bookshops looking for something that gives me the same vibes… always unsuccessfully. This book is truly a unique gem.
January 21, 2019
Gorgeous. Takes in mythology, biology, songs of the sea and women's history all within a framework of physical immediacy. Made me both laugh out loud and have a wee cry on a plane.
Read
December 25, 2019DNF - for now! Maybe I'll try again
May 26, 2022
Absolutely beautiful.
July 12, 2023
Dreamy, poetic and evocative - Salt on your Tongue explores women’s relationship with the sea, via a mix of mythology and folklore, history, sea shanty and superstition. The themes are varied and flow like the tide, seemingly random as the author reflects on her own journey of pregnancy.
This was a beautiful book and the audiobook was lulling and gentle to listen to, but I often didn’t see the connection between the authors stories and the sea, at times it was too abstract and pregnancy and childbirth was a strong theme throughout. Personally, I have no interest in motherhood so I felt detached from the book. 3.5/5 ⭐️
This was a beautiful book and the audiobook was lulling and gentle to listen to, but I often didn’t see the connection between the authors stories and the sea, at times it was too abstract and pregnancy and childbirth was a strong theme throughout. Personally, I have no interest in motherhood so I felt detached from the book. 3.5/5 ⭐️
December 6, 2020
Compré este libro por su portada, para qué negarlo. El siguiente motivo fue la reseña que aparece en la solapa y en la que cierta cadena de librerías tiene la fea manía de colocar una generosa etiqueta con el precio del libro.
Pero obviando lo estético, Runcie saca en este libro todos sus pensamientos y ¡oh gracias! por compartirlos y hacerlo tan adictivo. No quiero desvelar nada de lo que podemos encontrar en sus páginas, pero puedo decir que ahora conozco un poquito (poquito poquito) historias sobre el mar, en concreto sobre el mar que baña las costas inglesas e irlandesas.
Sólo hay una pequeña pega. Y es que parece que la editorial no ha cuidado del todo la edición del libro. Hay erratas en la traducción (y no solo una o dos que se pueden haber escapado) e, inexplicablemente, los textos citados por Runcie unas veces están traducidos y otras no. Podría pensar que solo se traducen aquellos pasajes que tienen su correspondiente edición en castellano y que la traductora se molesta en poner a pie de página, pero hay otras traducciones (sin nota) que imagino traducirá la propia traductora (valga la redundancia), dejando otros muchos fragmentos sin traducción y en su correspondiente versión en inglés. Igual es cosa mía, pero creo que debería existir cierta uniformidad en este aspecto.
Es una pena que una lectura tan entretenida como esta cuente con pequeños errores que hacen que una salte del sillón de vez en cuando.
Pero obviando lo estético, Runcie saca en este libro todos sus pensamientos y ¡oh gracias! por compartirlos y hacerlo tan adictivo. No quiero desvelar nada de lo que podemos encontrar en sus páginas, pero puedo decir que ahora conozco un poquito (poquito poquito) historias sobre el mar, en concreto sobre el mar que baña las costas inglesas e irlandesas.
Sólo hay una pequeña pega. Y es que parece que la editorial no ha cuidado del todo la edición del libro. Hay erratas en la traducción (y no solo una o dos que se pueden haber escapado) e, inexplicablemente, los textos citados por Runcie unas veces están traducidos y otras no. Podría pensar que solo se traducen aquellos pasajes que tienen su correspondiente edición en castellano y que la traductora se molesta en poner a pie de página, pero hay otras traducciones (sin nota) que imagino traducirá la propia traductora (valga la redundancia), dejando otros muchos fragmentos sin traducción y en su correspondiente versión en inglés. Igual es cosa mía, pero creo que debería existir cierta uniformidad en este aspecto.
Es una pena que una lectura tan entretenida como esta cuente con pequeños errores que hacen que una salte del sillón de vez en cuando.
November 7, 2022
This whimsical exploration of what the sea has meant to women through history, threaded together with the author's own account of her pregnancy, is the non-fiction I've enjoyed most all year.
February 13, 2021
It took me months to finish this audiobook - but not for the reasons you're probably thinking.
It took me months because after every chapter or particular section, I would ruminate on it for a day or two. That's how touching and visceral and poetic Charlotte Runcie's writing is - it demands you take your time to truly feel the weight of every moment before moving on to the next. There are so many turns of phrase and passages that struck me to my soul, that I cannot wait to get my hands on a physical copy where I will be free to pore over every word again and again for as long as I desire!
Whether it's because I am an Australian who lives on the east coast, or because I have the blood of Vikings and Samoan sailors through my veins, or perhaps it is because I was born under the sign Pisces - but whatever the reason, I have always felt an affinity to the Ocean. Reading this book was like going through a Wiccaning (a Neopagan ritual comparable to a christening or baptism) or a saining (which is a Scottish rite/word for blessing and consecrating). It feels like I've risen out of the Sea a new woman, made up entirely of salt water and foam. This novel is a love letter to the briny deep, but also to women and the power they hold.
Runcie's pregnancy and experience of motherhood and the strong women in her life is the emotional narrative in the book, surrounded by mythical and historical tales of sailors, kelpies, sirens, Odysseus, sea creatures, and so much more. If someone were to ask me to slap just one genre onto this book, I don't think I could do it. A Spiritual Autobiography? A Mythic Memoir? A Collection of Memories, Myths, and Motherhood through the lens of The Ocean? I think the latter probably describes it most appropriately.
I am not a mother, nor do I plan on being one for quite some time yet - but I truly don't think you have to be a mother, or female for that matter, in order to read and love this book. I would recommend this book to those who love the sea, mythology, history, the power of human character, poetry, exploring the expanses of the experience of being human...and even if you don't like any of those things, I would recommend this book to you anyway, because Charlotte Runcie would make you love them.
I'll probably come back to this review to edit it once I have the physical book in my hands, but for now let me end with saying that reading/listening to this was almost a spiritual experience, and I loved it and can't wait to read it again!
It took me months because after every chapter or particular section, I would ruminate on it for a day or two. That's how touching and visceral and poetic Charlotte Runcie's writing is - it demands you take your time to truly feel the weight of every moment before moving on to the next. There are so many turns of phrase and passages that struck me to my soul, that I cannot wait to get my hands on a physical copy where I will be free to pore over every word again and again for as long as I desire!
Whether it's because I am an Australian who lives on the east coast, or because I have the blood of Vikings and Samoan sailors through my veins, or perhaps it is because I was born under the sign Pisces - but whatever the reason, I have always felt an affinity to the Ocean. Reading this book was like going through a Wiccaning (a Neopagan ritual comparable to a christening or baptism) or a saining (which is a Scottish rite/word for blessing and consecrating). It feels like I've risen out of the Sea a new woman, made up entirely of salt water and foam. This novel is a love letter to the briny deep, but also to women and the power they hold.
Runcie's pregnancy and experience of motherhood and the strong women in her life is the emotional narrative in the book, surrounded by mythical and historical tales of sailors, kelpies, sirens, Odysseus, sea creatures, and so much more. If someone were to ask me to slap just one genre onto this book, I don't think I could do it. A Spiritual Autobiography? A Mythic Memoir? A Collection of Memories, Myths, and Motherhood through the lens of The Ocean? I think the latter probably describes it most appropriately.
I am not a mother, nor do I plan on being one for quite some time yet - but I truly don't think you have to be a mother, or female for that matter, in order to read and love this book. I would recommend this book to those who love the sea, mythology, history, the power of human character, poetry, exploring the expanses of the experience of being human...and even if you don't like any of those things, I would recommend this book to you anyway, because Charlotte Runcie would make you love them.
I'll probably come back to this review to edit it once I have the physical book in my hands, but for now let me end with saying that reading/listening to this was almost a spiritual experience, and I loved it and can't wait to read it again!
June 24, 2021
Dieses Buch ist autobiografisch. Das macht es für mich um schwerer, es zu rezensieren. Es geht hier um ein für die Autorin hochemotionales Thema: ihre erste Schwangerschaft. Ich war noch nie schwanger, wie realistisch das dargestellt ist, kann ich hoffentlich erst in ein paar Jahren beurteilen. Wir begleiten hier die Autorin vom Schwangerschaftstest und dem ersten Arztbesuch, durch den Geburtsvorbereitungskurs bis hin zur Geburt und der Zeit danach. Das war interessant zu verfolgen, aber nicht der Hauptgrund, warum ich dieses Buch lesen wollte. Genau wie die Autorin bin ich seit meiner frühen Kindheit vom Meer fasziniert. Vor allem, weil es so groß ist. Ihr müsst euch das mal vorstellen: Ich bin aus Tirol. Weiter als ein paar Kilometer sieht man hier nie. Da sind sofort Berge, die dir die Sicht versperren. Der Horizont in flachen Gegenden hat mich daher schon immer fasziniert, vor allem der Horizont des Meeres. Dazu kommen noch die ganzen Geschichten, die mit dem Meer verknüpft sind. In der Literatur spielt das Meer oft eine Rolle. Damit sind viele Mythen verknüpft und es wurde durch die Jahrhunderte oft in prägenden Szenen zum Schauplatz gemacht. Solche Geschichten über das Meer bilden den zweiten Schwerpunkt des Romans. Überraschend war für mich, dass ich viele der Geschichten nicht kannte. Runcie geht hier vor allem auf Geschichten aus ihrer Region ein - und die meisten davon habe ich hier zum ersten Mal gelesen. Das war interessant für mich. Doch auch Faktenwissen spielt hier eine Rolle. Wusstet ihr zum Beispiel, dass es einen Unterschied macht, ob man in Salzwasser oder Süßwasser ertrinkt? Denn Ertrinken ist nicht immer gleich! Deine Überlebenschancen sind um einiges geringer, wenn du in Süßwasser ertrinkst. (An dieser Stelle muss ich mich bei meiner Familie dafür entschuldigen, dass ich ihnen diesen Unterschied während unserem Filmabend lang und breit erklärt habe, weil da eine Person ertränkt wurde und ich einfach nicht widerstehen konnte.)
Meiner Meinung nach waren sich viele der Geschichten, die hier beschrieben wurden, ähnlich. Das verringerte die Spannung. Noch dazu war mir nicht klar, warum genau diese Geschichten ausgewählt wurden. Da fehlte mir der rote Faden und eine Verbindung zur Haupthandlung. Ich meine, dieses Buch ist zwar eine nette Sammlung dieser Geschichten über das Meer, aber das fehlte mich einfach.
Mein Fazit? Ein interessantes Buch über die Schwangerschaft der Autorin und ihre Beziehung zum Meer. Leider fehlte mir an einigen Stellen aber der rote Faden.
Meiner Meinung nach waren sich viele der Geschichten, die hier beschrieben wurden, ähnlich. Das verringerte die Spannung. Noch dazu war mir nicht klar, warum genau diese Geschichten ausgewählt wurden. Da fehlte mir der rote Faden und eine Verbindung zur Haupthandlung. Ich meine, dieses Buch ist zwar eine nette Sammlung dieser Geschichten über das Meer, aber das fehlte mich einfach.
Mein Fazit? Ein interessantes Buch über die Schwangerschaft der Autorin und ihre Beziehung zum Meer. Leider fehlte mir an einigen Stellen aber der rote Faden.
September 1, 2021
Duch niespokojny
Sięgając po książkę autorstwa Charlotte Runcie nie spodziewałam się, że przeczytam jedną z najbardziej feministycznych pozycji w swoim życiu. Oczekiwałam raczej narracji o relacji z morzem, być może o jakiejś życiowej morskiej przygodzie, a tymczasem otrzymałam coś zupełnie innego i o wiele bardziej złożonego.
Morze stało się dla Runcie tłem, ale mimo wszystko nie zdominowało tej opowieści. Chociaż autorka wielokrotnie podkreśla swój osobisty stosunek do morza, przywołuje wiele arcydzieł literatury, które dotykają tej tematyki, to jednak w centrum tej narracji stoi kobieta. Począwszy od dzieł starożytnych, z których dość jasno wynika, że jeśli istota rodzaju żeńskiego znajduje się na morzu, to musi być śmiertelnie niebezpieczna, poprzez późniejsze przekonanie, że kobieta na pokładzie statku to gwarancja nieszczęścia – przez całe wieki wyrażano przekonanie, że morze jest miejscem zarezerwowanym tylko dla mężczyzn. Tymczasem morze i kobieca natura mają z sobą wiele wspólnego.
Pewna cykliczność, jakiej podlega życie kobiety, nieokiełznana siła, która drzemie w obu – kobiecie i morzu – sprawiają, że opowieść Charlotte Runcie spina się w spójną całość. Częsta zmiana perspektywy, przechodzenie od bardzo osobistych, a nawet intymnych przeżyć do literackich dygresji sprawia, że lektura nie nuży, a wręcz przeciwnie – każdy rozdział zawiera ciekawe przemyślenia, spostrzeżenia, które wcześniej nie przyszłoby mi nawet do głowy.
"W ustach sól" zaskakuje ujęciem tematu oraz błyskotliwością. Chociaż jest w niej sporo buntu, brutalnej prawdy, niesprawiedliwości, to całość okazuje się niezwykle kojąca. W samej formie wymyka się przyporządkowaniu do konkretnego gatunku – płynnie przechodzi od autobiografii do eseju, a brak sztywnych granic również koresponduje z podjętą tematyką. Choć lektura nie należy do najłatwiejszych i wymaga od czytelnika uwagi oraz wsiąknięcia w temat, to naprawdę jest warta każdej poświęconej chwili.
Sięgając po książkę autorstwa Charlotte Runcie nie spodziewałam się, że przeczytam jedną z najbardziej feministycznych pozycji w swoim życiu. Oczekiwałam raczej narracji o relacji z morzem, być może o jakiejś życiowej morskiej przygodzie, a tymczasem otrzymałam coś zupełnie innego i o wiele bardziej złożonego.
Morze stało się dla Runcie tłem, ale mimo wszystko nie zdominowało tej opowieści. Chociaż autorka wielokrotnie podkreśla swój osobisty stosunek do morza, przywołuje wiele arcydzieł literatury, które dotykają tej tematyki, to jednak w centrum tej narracji stoi kobieta. Począwszy od dzieł starożytnych, z których dość jasno wynika, że jeśli istota rodzaju żeńskiego znajduje się na morzu, to musi być śmiertelnie niebezpieczna, poprzez późniejsze przekonanie, że kobieta na pokładzie statku to gwarancja nieszczęścia – przez całe wieki wyrażano przekonanie, że morze jest miejscem zarezerwowanym tylko dla mężczyzn. Tymczasem morze i kobieca natura mają z sobą wiele wspólnego.
Pewna cykliczność, jakiej podlega życie kobiety, nieokiełznana siła, która drzemie w obu – kobiecie i morzu – sprawiają, że opowieść Charlotte Runcie spina się w spójną całość. Częsta zmiana perspektywy, przechodzenie od bardzo osobistych, a nawet intymnych przeżyć do literackich dygresji sprawia, że lektura nie nuży, a wręcz przeciwnie – każdy rozdział zawiera ciekawe przemyślenia, spostrzeżenia, które wcześniej nie przyszłoby mi nawet do głowy.
"W ustach sól" zaskakuje ujęciem tematu oraz błyskotliwością. Chociaż jest w niej sporo buntu, brutalnej prawdy, niesprawiedliwości, to całość okazuje się niezwykle kojąca. W samej formie wymyka się przyporządkowaniu do konkretnego gatunku – płynnie przechodzi od autobiografii do eseju, a brak sztywnych granic również koresponduje z podjętą tematyką. Choć lektura nie należy do najłatwiejszych i wymaga od czytelnika uwagi oraz wsiąknięcia w temat, to naprawdę jest warta każdej poświęconej chwili.
April 7, 2022
Oh well this was absolutely wonderful. On the one hand, Charlotte has put so much fascinating research and knowledge into this - myths, legends, shanties, sea glass hunting and histories all covered and I feel like I've learnt so much about the sea and its perception over time. On the other hand, this is the most honest and touching account of pregnancy and birth I have ever read - I teared up several times and feel, for the first time, like I understand a bit more about the whys and the hows of it all. I am ever so grateful. Charlotte also writes beautifully about her personal experiences and connection to the sea, and I especially enjoyed the snippets with which she ties up each chapter (e.g. 'the sea is outside, all space and possiblity. We are inside, warm and protected from the anger of the waves.') All in all this is a gorgeous meditation on sea and life, and my already sea-tainted copy will be accompanying me on my own upcoming sea voyage.
July 15, 2019
This book was a delight to read. I really enjoyed her writing style, and all the mentions of Scotland felt like home.
August 9, 2020
This book is a delightfully eclectic collection of myths and folklore, anecdotes and memoirs, travel journal and history, all linked together by the sea. When I ordered this book out of intrigue, I didn't expect to read the whole thing as I don't have the best attention span for non-fiction. But this book is lovingly put together and written in an engaging voice by a woman whose interests, perspective and experiences are current and relatable. I have never googled so much while reading a book, and I've come away with a list as long as my arm of places to visit and things to research.
Thank you, Charlotte, for a thoroughly enjoyable read.
Thank you, Charlotte, for a thoroughly enjoyable read.
March 27, 2024
I enjoyed the book but it was not what I thought it would be. I didn't expect to read a whole book with "women and the sea" in the title only for there to be exclusively cis men as the sailors, pirates, adventurers etc. I think maybe the title should be "woman and the sea" as it's essentially one woman's relationship with and musings about the sea sprinkled with facts and history (mainly about men's history on/with the sea weirdly). It's written beautifully and I resonated with a lot of what she writes about her connection to the ocean. I don't think the blurb accurately reflects what's in the book though and I'm a bit disappointed.
Displaying 1 - 30 of 210 reviews