German Philosophy: A Dialogue

by Alain Badiou, Jean-Luc Nancy, Jan Völker (Editor)

Two eminent French philosophers discuss German philosophy—including the legacy of Kant, Hegel, Nietzsche, Adorno, Fichte, Marx, and Heidegger—from a French perspective.

In this book, Alain Badiou and Jean-Luc Nancy, the two most important living philosophers in France, discuss German philosophy from a French perspective. Written in the form of a dialogue, and revised and expanded from a 2016 conversation between the two philosophers at the Universität der Künste Berlin, the book offers not only Badiou's and Nancy's reinterpretations of German philosophers and philosophical concepts, but also an accessible introduction to the greatest thinkers of German philosophy. Badiou and Nancy discuss and debate such topics as the legacies of Kant, Hegel, and Marx, as well as Nietzsche, Adorno, Fichte, Schelling, and the unavoidable problem of Heidegger and Nazism. The dialogue is contentious, friendly, and often quotable, with strong—at times passionate—positions taken by both Badiou and Nancy, who find themselves disagreeing over Kant, for example, and in unexpected agreement on Marx, for another.

What does it mean, then, to conduct a dialogue on German philosophy from a French perspective? As volume editor Jan Völker observes, "German philosophy" and "French philosophy" describe complex constellations that, despite the reference to nation-states and languages, above all encompass shared concepts and problems—although these take a range of forms. Perhaps they can reveal their essential import only in translation.

Genres: Philosophy

96 pages, Paperback

Published September 18, 2018

About the author

Alain Badiou, Ph.D., born in Rabat, Morocco in 1937, holds the Rene Descartes Chair at the European Graduate School EGS. Alain Badiou was a student at the École Normale Supérieure in the 1950s. He taught at the University of Paris VIII (Vincennes-Saint Denis) from 1969 until 1999, when he returned to ENS as the Chair of the philosophy department. He continues to teach a popular seminar at the Collège International de Philosophie, on topics ranging from the great 'antiphilosophers' (Saint-Paul, Nietzsche, Wittgenstein, Lacan) to the major conceptual innovations of the twentieth century. Much of Badiou's life has been shaped by his dedication to the consequences of the May 1968 revolt in Paris. Long a leading member of Union des jeunesses communistes de France (marxistes-léninistes), he remains with Sylvain Lazarus and Natacha Michel at the center of L'Organisation Politique, a post-party organization concerned with direct popular intervention in a wide range of issues (including immigration, labor, and housing). He is the author of several successful novels and plays as well as more than a dozen philosophical works.

Trained as a mathematician, Alain Badiou is one of the most original French philosophers today. Influenced by Plato, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Jacques Lacan and Gilles Deleuze, he is an outspoken critic of both the analytic as well as the postmodern schools of thoughts. His philosophy seeks to expose and make sense of the potential of radical innovation (revolution, invention, transfiguration) in every situation.

Reviews

[Jonfaith · Rating 4 out of 5]

The 2016 dialogue proved rich but didn’t exactly dazzle. Other reviewers glibly noted the prominence of mushrooms in the discussion. Each participant (perhaps with the exception of the interlocutor) understands that distinction between national schools of philosophy and historical periods are but academic affairs. I did prefer the sobriety of Nancy and I hope to be reading his deconstruction of Christianity this week. Not sure why, but I imagine Badiou as growling.

[Theo Austin-Evans · Rating 4 out of 5]

This’ll make you want to re-read everybody you should have been re-reading anyway, the questions posed are truly exceptional and perfectly (un)timely, answered by two intellectual juggernauts at the top of their game. Here’s a rather simple exchange in the grand scheme of the discussion, but I liked it quite a bit.


BADIOU
Since the Greeks, I think that the gods, in many different manifestations, haven’t ceased to die—and to rise again, here and there.

NANCY
But if they really have risen again, there have also been many false resurrections. But doesn’t that also mean that the task of philosophy cannot simply be to rediscover or reach a point where “it” will be given again? “It” being the truth. Because we could then know it (anew) in its entirety as given? Or because it—the true—would begin to be given again?

BADIOU
I think that the task of philosophy is to find rational and shareable protocols so that humanity isn’t poisoned by its mourning of the death of the gods.

[Mohammed Yusuf · Rating 3 out of 5]

الكتاب حوار بين الفيلسوفين الفرنسيين باديو و نانسي الذين يخرجان من نفس نسق ال continental philosophy
، حول آراءهما في الفلسفة الألمانية أو تاريخها ، الاثنين يعالجان نظرتهما الخاصة حولها حيث يتضح الفرق بينهما في مقولة باديو لنانسي انا أفسر على حسب مقولاتهم بجدية بينما انت بلورت نظرتك عبر آخرين # في استحالة الاتفاق # الكتاب لا يقدم الكثير و لكنه لطيف خصوصا مشاكستهما حول كانط

[Emily Laurent-Monaghan · Rating 4 out of 5]

Although, I am now convinced that Badiou is a Sophist.

[Ferda Nihat Koksoy · Rating 4 out of 5]

-(Badiou) Uzun bir süredir Fransa ile Almanya'nın birleşmesinin taraftarıyım.
Benim istediğim Fransa ile Almanya'nın birleşmesi, tek bir ülke, tek bir federal devlet, iki egemen dil... Pekâlâ mümkün bu. Fransa, tarihi altında ezilmiş, iki büklüm hale gelmiş yaşlı bir ülke. Almanya ise fazlasıyla belirsiz bir ülke; kendisinin ne olduğunu bilmiyor, ezelden beri çaresizlik içinde kendisini arıyor. Fransa ile Almanya'yı birleştirirsek, yaşlı Fransa'ya bir son vermiş ve Almanya'ya gerçek bir gençlik bahşetmiş oluruz. Bu bağlamda felsefe hakikaten Fransız-Alman felsefesi olacak ve belki de en ihtişamlı dönemini yaşayacaktır.

-(Nancy) Fransız felsefesi, nesneleri ele alarak daha ziyade bir bakıma nötr olan bir söylem modunda hareket ederken, Almanya'nın dili hemen düşünceye kattığı gözlenir. ...yani bu, zaten bizzat bir edim olan felsefi bir söylemdir.
...Tarih meselesini felsefeye sokarlar; ve böylelikle evrensel düşünceyi kendi tarihsel kaderine açarlar.

-(Nancy) Kant'ın felsefesi, "gerçek" olarak düşünülen şeyi düşünmeye çalışmaktan ibarettir.
...Kant'taki özgürlük tarihi de dahil eden bir özgürlüktür.
...ondaki kategorik buyruk, olduğu haliyle nesneleri sonsuzca dönüştürmek amacıyla aklın kendine katılmasından başka bir şey değildir.
...Kant'taki "nihai amaç", amaç olmadıklarını bildiğimiz halde bunları düşünmektir. Neden mi? Çünkü insan amaçların varlığıdır.

-(Nancy) Hegel benim için hareket demektir. Hegel belki kendini sistemleştirmeyi hiç kesmeyen bir hiper-sistemdir, harekete ve her şeye verilen bir söz hakkıdır.
Hegel devletin, hem sivil toplumun yönetimi hem de tarihsel olan ahlâkî idea olduğunu gören ilk kişidir. Bu fikir, ahlâkî idea yararına devletin ortadan kaybolmasana kapıyı aralayan bir harekettir.
Hegel'in izleyicisi Marx'daki mülkiyet fikri, kolektif bir mülkiyet değil, özel mülkiyetin kaybolmasıyla kolektif mülkiyetin de ortadan kalkması ve bireysel mülkiyetin ortaya çıkması fikridir.
Ondaki birey, kendi varoluşunun üreticisi, kolektif olabilen, kendi öznelliğiyle kendisi ve toplum için üreten, kendi öz değerinin değer olarak tanınmasından, mutlak olarak kendisiyle değerlenen bir değer olmasından haz alan bir öznedir.

-(Badiou) Hegel'in sisteminin her şeyi felsefeyle, sözle kateden hareketini seviyorum.
Hegel yaratıcı negatifliğin gerçek düşünürüdür. Dinamik, kavramsal, coşkun, şaşırtıcı, dahice bir dil kullanan dev bir muhittir Hegel.

-(Nancy) Antik Yunan matematiğin, felsefenin ve siyasetin doğuşudur.
Tanrıların çekip gitmesiyle ortaya çıktılar. Hegel'in dediği gibi, "önce mitler, naiflik vb. vardı ve sonunda akıl ortaya çıktı".
-(Badiou) Felsefe, matematik ortaya çıktığı için ortaya çıktı.

-(Badiou) Sözün meşruluğunun ve değerinin söyleyen kişiyle ilgili olduğu dünyadan çıkılmıştır: "Söyleyenin" nihayetinde tanrıların bir sözcüsü, bir kral, kurucu bir otoriteyle ilgili olduğu bir dünyadan.
Antik Yunanla birlikte doğrunun çıplaklığı gibi bir şey ortaya çıkar. Bundan böyle tartışmak gerekir. Savunuluyorsa da reddediliyorsa da tartışmak gerekir.
Matematik de bu meselenin yazılı, soyut, radikal bir deneyimidir sadece: Biri bir şey kanıtladığını iddia ediyorsa kanıtını yazmalı ve meslektaşları bu kanıtı tartışmalıdır. İşte Antik Yunan budur.

-(Badiou) Heidegger çağdaş felsefenin mekânına varlık sorununu geri getiren kişidir: Varlığın, gerçekte kurgulanan dışında bir anlamı olmadığıyla ve yazgısıyla(ölüm) yüz yüze gelmesini sağlar.

-(Nancy) Heidegger tekniğin, varlığın son tarihi gönderisi olduğunu ve dünyayı yıkımın eşiğine sürükleyebileceğini, neyle karşı karşıya olduğumuzu vaktiyle ele vermiş kişidir.

-(Badiou) Günümüzün sorunu, varlığın kayıtsızlığını kabul eden bir ontolojiyi temel alarak olumlayıcı bir diyalektiği nasıl kuracağımızdır.
-(Nancy) Tereddütsüz bir şekilde "evet" diyorum.

[Patrick Higgins · Rating 4 out of 5]

Certainly there are much more involved introductions and companions to German philosophy, or to any of the particular philosophers mentioned here (Hegel, Marx, Heidegger); but this particular, tiny book is refreshing for its length and its form as a dialogue. Badiou and Nancy both come from a French (post)structural tradition, but seeing a Maoist-Marxist (albeit once influenced by Althusser, Foucault, and Deleuze) and a Neo-Derridian discuss their differences congenially rather than polemically is refreshing. For someone who is familiar with German and French philosophy broadly, but might still have a hard time parsing through all the specifics (and often confusing language) this can be a neat little reference that is much more plainly stated than a lot of other pieces.

[Fedor · Rating 3 out of 5]

Really a nifty little book, consisting of a long, insightful dialogue between two eminent thinkers.

I have seen Alain Badiou speaking live and it's hard not to filter out his boyish, chuckling way of orating. On the other hand, I'm much more into Jean-Luc Nancy's take on German philosophy with some great rebuttals and remarks on Kant and Heidegger.

The great omission would be Nietzsche, in a debate where they even touch on Marx's mushrooms - not by ingesting - but as a metaphor that philosophers are a rare breed of their time - often a time of social upheaval or cultural decline. (Hello, climate change!).

The afterword of Jan Völker on the nature of philosophical debate (private vs public) makes an inspired, albeit lengthy conclusion.

[3.5/5.0]

[Pongprapas · Rating 3 out of 5]

JEAN-LUC NANCY:

Marx says that philosophers don’t spring from the earth like mushrooms. So you’re not a mushroom, I’m not a mushroom, it’s not even certain that we’re philosophers … no, it is, let’s admit it. And philosophers—like artists and scholars and everyone else—are products of their time. What is “their time”? It is a particular moment—there are temporal rhythms, and so there are certain moments when something takes on a certain form.

ALAIN BADIOU:

So they are indeed mushrooms! Complicated mushrooms!

[Shulamith Farhi · Rating 3 out of 5]

Nothing especially new here, though it’s interesting to see them clash over Kant, mushrooms and Heidegger.

[Ferda Nihat Koksoy · Rating 4 out of 5]

-(Badiou) Uzun bir süredir Fransa ile Almanya'nın birleşmesinin taraftarıyım. Rusya'sız, Türkiye'siz bir Avrupa, eski emperyal büyüklüğüyle savunmacı ve pek yaratıcı olmayan bir ilişki içinde sıkışıp kalmış bir Avrupa nedir ki özünde? Benim istediğim Fransa ile Almanya'nın birleşmesi, tek bir ülke, tek bir federal devlet, iki egemen dil... Pekâlâ mümkün bu. Fransa, tarihi altında ezilmiş, iki büklüm hale gelmiş, nedensiz yere kaşıntı olan yaşlı bir ülke. Almanya ise fazlasıyla belirsiz bir ülke. Kendisinin ne olduğunu bilmiyor, ezelden beri çaresizlik içinde kendisini arıyor. Fransa ile Almanya'yı birleştirirsek, yaşlı Fransa'ya bir son vermiş ve Almanya'ya gerçek bir gençlik bahşetmiş oluruz. Bu bağlamda felsefe hakikaten Fransız-Alman felsefesi olacak ve belki de en ihtişamlı dönemini yaşayacaktır.

-(Nancy) Fransız felsefesi, nesneleri ele alarak daha ziyade bir bakıma nötr olan bir söylem ve ibare modunda hareket ederken, Almanya'nın dili hemen düşünceye kattığı gözlenir. ...Alman öğesi, daha ziyade söylenen'deki bir söyleme'dir; yani, zaten bizzat bir edim olan felsefi bir söylemdir. ...Tarih meselesini felsefeye sokarlar; ve böylelikle evrensel düşünceyi kendi tarihsel kaderine açarlar.

-(Nancy) Kant'ın çalışmalarının büyük kısmı, bilginin nesneleştirilebilir bölümünün ötesinde düşünülebilir olanı, belki de "gerçek" olarak düşünülen şeyi düşünmeye çalışmaktan ibarettir.
...Kant'taki özgürlük tarihi de dahil eden bir özgürlüktür.
...ondaki kategorik buyruk, olduğu haliyle nesneleri sonsuzca dönüştürmek amacıyla aklın kendine katılmasından başka bir şey değildir.
...Kant'taki "nihai amaç", amaç olmadıklarını bildiğimiz halde bunları düşünmektir. Neden mi? Çünkü insan amaçların varlığıdır.

-(Nancy) Hegel benim için hareket demektir. Hegel, anti-sistem değil, belki kendini sistemleştirmeyi hiç kesmeyen bir hiper-sistemdir, hareket ve her şeye verilen bir söz hakkıdır.
Hegel devletin, hem sivil toplumun yönetimi hem de tarihsel olan ahlâkî idea olduğunu gören ilk kişidir. Bu fikir, ahlâkî idea yararına devletin ortadan kaybolmasana kapıyı aralayan bir harekettir.
Hegel'in izleyicisi Marx'daki mülkiyet fikri, kolektif bir mülkiyet değil, özel mülkiyetin kaybolmasıyla kolektif mülkiyetin de ortadan kalkması ve bireysel mülkiyetin ortaya çıkması fikridir.
Ondaki birey, kendi varoluşunun üreticisi, kolektif-toplumsal olabilen, kendi öznelliğiyle kendisi ve toplum için üreten, kendi öz değerinin değer olarak tanınmasından, mutlak olarak kendisiyle değerlenen bir değer olmasından haz alan bir öznedir.

-(Badiou) Hegel'in sisteminin tamamıyla yerel olan parçaları yoktur. Genel bir zincirleme vardır. Onun her şeyi felsefeyle, sözle kateden hareketini seviyorum.
Hegel yaratıcı negatifliğin gerçek düşünürüdür. Dinamik, yoğun şekilde kavramsal, coşkun, şaşırtıcı, dahice bir dil kullanan dev bir muhittir Hegel.

-(Badiou) Felsefe, matematik ortaya çıktığı için ortaya çıktı.

-(Nancy) Antik Yunan matematiğin, felsefenin ve siyasetin doğuşudur.
Tanrıların çekip gitmesiyle ortaya çıktılar. Hegel'in dediği gibi, "önce mitler, naiflik vb. vardı ve sonunda akıl ortaya çıktı".
"Matheme" ortaya çıkmadan önce de hesaplamalar vardı, gerçek matematik olmayan hesaplamalar: Mısırın, Babilin teknikleri, yapımları, yön bulmaları, alfabetik yazıları vb. Medeniyetin bütünüyle değişmesine giden sürecine dahil olan , belki de anlam ve hakikat denilebilecek olana giden gelişmeler.

-(Badiou) Söylenenin meşruluğunun, değerinin söyleyen kişiyle ilgili olduğu dünyadan çıkılmıştır: "Söyleyenin" nihayetinde tanrıların bir sözcüsü, bir kral, kurucu bir otoriteyle ilgili olduğu bir dünyadan. Antik Yunanla birlikte doğrunun çıplaklığı gibi bir şey ortaya çıkar. Bundan böyle tartışmak gerekir. Savunuluyorsa da reddediliyorsa da tartışmak gerekir. Siyasetin kendisi bu öğe içine yerleşecektir, zira demokratik yurttaşlar meclisine gelen önerileri tartışmak gerekecektir.
Matematik de bu meselenin yazılı, soyut, radikal bir deneyimidir sadece: Biri bir şey kanıtladığını iddia ediyorsa kanıtını yazmalı ve meslektaşları bu kanıtı tartışmalıdır. İşte Antik Yunan budur.

-(Badiou) Heidegger çağdaş felsefenin mekânına varlık sorununu geri getiren kişidir. Onda varlık sorunu sonuçta insani tarihselliğin gizli düzenlenişi gibi bir şeye dönüşür; yani varlığın (sein: varlık/olmak) bir anlamı olduğunu savlayan bir görüşü gizlice muhafaza eder; varlığın gerçekte kurgulanan dışında bir anlamı olmadığıyla ve yazgısıyla (ölüm) yüz yüze gelmemizi sağlayan bir ortaya koyuş.

-(Nancy) Heidegger tekniğin, varlığın son tarihi gönderisi olduğunu ve dünyayı yıkımın eşiğine sürükleyebileceğini, neyle karşı karşıya olduğumuzu vaktiyle ele vermiş kişidir.

-(Badiou) Günümüzün sorunu, varlığın kayıtsızlığını kabul eden bir ontolojiyi temel alarak olumlayıcı bir diyalektiği nasıl kuracağımızdır.
-(Nancy) Tereddütsüz bir şekilde "evet" diyorum. Heidegger'den bu yana hâlâ askıdayız: her şey daima dünyadaki varlık ile başlamış ve tekrar başlamıştır; verili olmayan, güvencesi olmayan ama kesinlikle var olan bir dünyaya atılmış bir varlık ile.

[A YOGAM · Rating 4 out of 5]

Alain Badiou und Jean-Luc Nancy – Die deutsche Tradition in der Philosophie

Dieses schmale, doch intellektuell hochverdichtete Bändchen dokumentiert einen philosophischen Schlagabtausch zwischen den französischen Meistern Alain Badiou und Jean-Luc Nancy, der 2016 in Berlin stattfand. Die bloße Konstellation – zwei Franzosen, die sich über die „deutsche Tradition“ beugen – wird von Nancy selbst als „Bizarre quand même!“ (etwa: „Trotzdem bizarr!“) eingestuft. Tatsächlich fungiert der Diskurs als eine archäologische Untersuchung des „moment franco-allemand“ jener Phase intensiven Austauschs, die, bemerkenswerterweise, die Schrecken des Zweiten Weltkriegs „ziemlich gut überstanden“ hat. Badiou und Nancy präsentieren sich dabei selbstironisch als späte Erben und „Überlebende“ dieses geistigen Wagnisses, das einst in der Phänomenologie seinen Anfang nahm. Die Quellen belegen eindrücklich, dass die hier präsentierte „deutsche Tradition“ in Wahrheit eine durch Frankreich zutiefst „germanisierte“ Denkweise ist, die ihren Wert gerade aus der historischen Erschütterung des Krieges schöpfte.
Der wahre Höhepunkt dieser philosophisch fundierten Plauderei ist jedoch der persönliche und systemische Clinch um die Giganten Königsbergs und Stuttgarts. Badiou bekennt, er habe nur zu Platon, Descartes und Hegel eine „wirklich leidenschaftliche Beziehung“, wobei er den letzteren als genialen, wenn auch jargonbehafteten „Erfinder“ und „Systemkonzentrat“ preist. Für Kant hingegen hegt Badiou lediglich kalte Bewunderung, da er ihn als „den Philosophen des Obsessionellen par excellence“ diagnostiziert, dessen neurotische Fixierung auf Grenzen und Kategorien ihn zu einer Person machte, mit der „niemand leben konnte“. Nancy kontert diese harsche psychoanalytische Bewertung und beschuldigt Badiou, einem „etwas zu sehr überlieferten“ Kant-Bild aufzusitzen. Kant sei keineswegs ein Denker der Begrenzung, sondern sein Trieb (Pulsion) dränge geradezu auf das Unbedingte, wodurch Kant beinahe als der „erste Existentialist“ gelten könne. Dieser unerbittliche, aber freundschaftliche Streit um die philosophische Fundierung von Wissen und Absolutheit ist das Salz in der Suppe der Lektüre.
Die philosophische Verhandlung setzt sich fort durch das komplexe Feld der großen Abwesenden. Die Frage nach der fehlenden „ernsthaften Diskussion“ zwischen der französischen poststrukturalistischen Philosophie und der deutschen Kritischen Theorie (Adorno) wird ebenso aufgeworfen, wie das unlösbare Problem, was mit Heidegger anzufangen sei: für Badiou einer der größten Philosophen des 20. Jahrhunderts, der die Frage des Seins zurückbrachte, der aber gleichzeitig einen „gewöhnlichen deutschen Antisemiten“ abgab. Auch über Marx, dessen Philosophie Badiou zur „zweiten Sequenz der kommunistischen Hypothese“ rechnet, herrscht überraschende Einigkeit: Marx sei „nicht wirklich ein Philosoph“, da er seine philosophischen Zutaten einem außerphilosophischen, praktischen Zweck (der Revolution) unterordnete. Badiou bemerkt trocken, dass es bezeichnend sei, dass er und Nancy ausgerechnet über Marx zu einer Übereinstimmung finden: „C'est quand même un symptôme !“ (Das ist ja doch ein Symptom!).
Am Ende steht die Erkenntnis, dass das philosophische Gespräch – wie Jan Völker in seiner Nachbemerkung feststellt – keine Diskussion im Sinne eines Austauschs von Meinungen mit dem Ziel des Konsenses ist, denn „die Gesprächspartner reden nie über dasselbe“. Vielmehr besteht die „Gemeinschaft der Ansichten“ in der Philosophie in ihrer grundlegend „zwiespältigen“ Natur, die sich entlang von Widersprüchen und Brüchen entfaltet. Die „discontinuité“ der philosophischen Momente und die „brüderliche Widersprüchlichkeit“ der deutsch-französischen Denker zeigen sich als die produktive „Zickzack-Linie“, die der Philosophie auch im Angesicht des Endes eines philosophischen Moments noch eine Zukunft in der affirmierenden Dialektik verheißt. Wer sich auf diese Lektüre einlässt, wird feststellen, dass philosophische Einsicht oft dort zu finden ist, wo die Gesprächspartner einander elegant ausweichen, um desto präziser die Messer an ihren eigenen Unterscheidungen zu wetzen.

[Kevin Fitzpatrick · Rating 4 out of 5]

"What, then, are 'German' philosophy and 'French' philosophy? Certainly not one or another of their manifestations, but rather the entirety of their consequences. There is nonetheless no definitive consensus as to what these are...What does it mean, then, to conduct a dialogue on German philosophy from a French perspective? It means, first of all, to exhibit the presence of philosophy, to share its essence, to develop problems by debating shared concepts. It means to rejuvenate its thinking body. A dialogue, then, is always an address, a praxis--an invitation, a letter." (Volker, 80-81).

An engaging debate concerning the 'highlights' of the last four hundred years or so of the encounter of French thought with German ideas ('idealism' and otherwise), by two paramount twenty-first century French thinkers (Badiou and Nancy), this book can serve as a worthy introduction to the main ideas and nature of the German experience in conceptual thought (everything from Kant to Heidegger) and its relation to the Francophile experience. This 'debate,' sublime and detailed, nuanced and subtle, contains brief vignettes that sum up effectively the main tenets of the most important thinkers discovered in German philosophy. Therefore we 'get' Kant, a thinker chained by his allegiance to a German language that could not do justice to his thought; Marx, a 'philosopher' whose thinking is not actually in the sphere of philosophy proper (according the lights of Badiou and Nancy); and Heidegger, whose exploration of 'Dasein' is, apparently, forever tainted by his allegiance to the ideas of the Third Reich. But most enriching, in the mind of this reader, is the actual method of the book itself, for we get a chance to encounter, in the exchange of these two profound and essential thinkers, an example of the dialectic of philosophy of itself, as they weigh and 'philosophize' the thoughts of these fine Teutonic thinkers. Ending with an exploration of what philosophy is in itself, written by Jan Volker, this book is a delightful read that by turns edifies and entertains, enriching one's life by its nature as 'dialectic-in-action.' A good book!

[Goatboy · Rating 3 out of 5]

Believe it could have easily been 4 star material if not so short.

A brief discussion between Badiou and Nancy, mainly covering Kant, Hegel and Heidegger. I would probably been able to glean more if I was more intimately familiar with these philosophers, but there was still plenty to grok. Most interesting for me is their discussion of where, when and why the birth of philosophy (which for Badiou basically means the birth of mathematics) which they place with the Greeks. No surprise I suppose, but their reasoning took me back a bit. Which was that this was actually the birth of the death of God. Take that scholars of modernism! For B and N this is related to the death of a subject to be believed merely by their station or role. Suddenly you had to "prove" any point you wanted to make. And hence, mathematics and philosophy were born. An interesting take!

[Yalın · Rating 4 out of 5]

İki Fransız düşünürün Alman felsefesinin devleri üzerine sohbeti. Badiou ve Nancy’i bu söyleşilerinde daha iyi tanıdım, birbirlerinden farklı görüşlerine ayrı ayrı katıldım. Kant üstüne, Marx üstüne fikirlerini birbirlerine karşı kıyasıya savunmaları çok eğlenceliydi.

Alman felsefesi ile çerçevelediğimiz düşünürler sadece Alman nüfus kağıdı taşıyanlara has bir şey değil, olmamalı. Oysa bu iki Fransız düşünürün ne kadar Alman olmadığı bu söyleşide tatlı tatlı ortaya çıkıyor. Fransız olunmaz, Fransız doğulur :-)

[Pedro Muñoz Leiva · Rating 4 out of 5]

Es mi primera lectura de estos dos autores sobre un tema fascinante. Me resultó muy interesante conocer, a través de su diálogo, algunos aspectos de la relación filosófica entre Francia y Alemania. Se agradece su disposición a compartir con los lectores hispanohablantes un intercambio tan denso y estimulante. No obstante, la traducción de Mardulce (Buenos Aires) podría haber sido más cuidadosa.

[S · Rating 1 out of 5]

A work of fiction depicting the tragic farce of two men descending into senility.....no? You say this was intended to be serious? Oh dear. The dialogue is failed acrobatics in thought but ultimately devoid of real content. The closest it approaches cogency is the claim that people are mushrooms.

[Chris Hall · Rating 3 out of 5]

No dialogue as short as this should be given a title as broad as 'German Philosophy'. While parts of it are interesting I really didn't like the 'scatter gun' approach to the areas covered.

[Elie · Rating 3 out of 5]

It's a quick overview of some aspects of german philosophy.