บันทึกวังหลวง ดาวทวารทัพพิทักษ์อุดร

by 侧侧轻寒, เช่อเช่อชิงหาน, ลดาอนัน (Translator)

ดาวทวารทัพพิทักษ์อุดร ดาวที่สว่างที่สุดทางทิศใต้ของฟากฟ้า
วันที่สองหลังจากพระบิดาสวรรคต จ้าวเจิน ฮ่องเต้วัยเยาว์ที่เพิ่งขึ้นครองราชย์ได้พบกับอ้ายหมิ่นหญิงสาวผู้ย้อนเวลาจากยุคปัจจุบันท่ามกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว ในช่วงเวลาที่เขาโดดเดี่ยวอ้างว้างที่สุด นางมอบความอบอุ่นจากฝ่ามือหนึ่งให้แก่เขา
เนื่องจากความแตกต่างของห้วงเวลา นางจึงยังคงเป็นสาวน้อยที่อายุเท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง และก็ยังคงมองเขาเป็นน้องชายเหมือนครั้งแรกที่พวกเขาได้เจอกันอยู่เสมอ นางมองข้ามไปว่าเขาต้องเติบโตอยู่เบื้องหน้าตนเองทุกวัน นางได้พบเจอกับคู่บุพเพสันนิวาสในโลกที่นางย้อนเวลามา ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ใช่เขา แต่เป็นจ้าวฉงจั้นผู้ที่มีชีวิตอย่างยากลำบากในตระกูลเชื้อพระวงศ์ เขาไม่ยินยอมที่จะเสียความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นไป เพียงประโยคเดียวก็ทำลายความสุขของพวกเขาลงไปอย่างง่ายดาย ทั้งยังบีบคั้นกดดันทุกก้าวย่าง ไม่นึกเลยว่ามันจะนำมาซึ่งผลร้ายที่เขาไม่สามารถยอมรับได้ตลอดชีวิต...
ดอกไม้ไฟที่ลุกไหม้อยู่กลางนภาคล้ายทำให้เขาหวนนึกถึงช่วงเวลาที่งดงามที่สุดเมื่อครั้งที่พวกเขาได้พบกันเป็นครั้งแรก ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ เขายังรู้สึกอยู่เลยว่าตัวเองเป็นฮ่องเต้ที่มีความสุขที่สุดในโลก
กระโดดหอฝานโหลว ลงบ่อน้ำแข็ง เย็นชา เหินห่าง อำมหิต...
ไม่มีใครรู้ว่าความรักจะใช้วิธีการแบบใด มาเยือนเมื่อไหร่ และจากไปตอนไหน สุดท้ายก็เป็นเพียงเพราะความอบอุ่นจากฝ่ามือหนึ่งที่เปลี่ยนชีวิตของเขาและเธอไปตลอดกาล...

336 pages

First published October 1, 2014

About the author

* Ce Ce Qing Han
* 侧侧轻寒
* Châu Văn Văn
* เช่อเช่อชิงหาน

Reviews

[Or_O · Rating 4 out of 5]

อายุเพียงสิบสาม เสด็จพ่อสิ้น ตนต้องครองราชย์ต่อทั้งที่ไม่ต้องการ อิจฉากระทั่งขอทานนอกประตูวัง ต้องการเพียงแค่ใช้ชีวิตสงบ ๆ ที่หอดูดาวที่ตนชอบ

ขอเพียงเสด็จแม่ต้องการ ตนยินยอมเป็นเพียงหุ่นเชิดให้ชักใย ปราศจากสิทธิ์คำพูดใด แม้ใครหนุนนำล้วนไม่ต้องการ


โลกน่าเบื่อ คนน่าเบื่อ แก่งแย่งชิงดีกันมีประโยชน์อะไร ดวงดาวต่างหากที่ควรค่าแก่การสนใจ



ครั้นนางปรากฏตัวที่หอดูดาว หญิงประหลาดไม่รู้ที่มา ปรากฏตัวไร้สุ้มเสียง จากไปไม่มีวี่แวว เขาจึงรู้ว่าความต้องการที่แท้จริงของตนคืออะไร



นางมาในเวลาที่เขาสิ้นหวังที่สุด เหน็บหนาวที่สุด มอบเพียงความอบอุ่นหนึ่งฝ่ามือ ประทับลงในจิตที่ลึกที่สุดของเขา



ไม่รู้ชื่อ ไม่รู้ที่มา คิดกระทั่งนางเป็นปีศาจจิ้งจอกที่หลอกล่อคนให้หลงมัวเมา แต่แล้วอย่างไรเล่า เขายินยอมงมงาย



นัดกันอีกครั้งวันพรุ่ง พบอีกครั้งหนึ่งปี แท้จริงแล้วโลกของนางกับเขาล้วนไม่เท่ากัน



จากกันจึงรู้ค่าของการจากลา ยิ่งตระหนี่เหนียวนางไว้เคียงกาย



แต่เป็นเด็กไร้อำนาจในวังวนแห่งอำนาจ ไม่อาจปกป้องนางได้ เมื่อรู้จึงตระหนักรู้ คุณค่าของการอยากมีเพื่อเป็น



รู้ตัวอีกครั้ง นางกลับมีคนรักแล้ว



ในสายตานาง แม้เวลาผ่านไปสิบปี เขายังคงเป็นเด็กอายุสิบสามคนเดิม



เป็นฮ่องเต้ เหตุใดจึงไม่มีความสุข ขอทานคนนั้นไม่เชื่อ



เพราะไม่ได้มา เพราะได้มาแต่ไม่อาจครอบครอง เพราะครอบครองแต่ไม่อาจแบ่งปัน



เพราะดึงดันจึงไม่ได้มาครอง



+++





ตัดสินใจซื้อเพราะผู้เขียนเดียวกับบันทึกปิ่น โดยไม่ได้อ่านเรื่องย่ออะไรเลย โอเป็นประเภทถ้าตัดสินใจซื้อแล้วก็จะไม่อยากรู้อะไรล่วงหน้าแล้ว อ่านจบก่อนค่อยว่ากัน

เล่าเรื่องโดยใช้มุมมองของพระเอกที่เป็นฮ่องเต้ อ่านหน้าแรกโอปิ๊งเลย แตกต่างจากคนอื่นดี

ความพิเศษอยู่ตรงที่เราจะรู้เท่าที่ตัวพระเอกรู้ และเท่าที่เขาอนุญาตให้เรารู้ ข้อมูลที่ได้รับจึงมีอยู่จำกัดมาก คนอ่านจะรู้อะไรน้อยมาก แต่รับรู้ความรู้สึกของตัวคนเล่าเต็ม ๆ

เรื่องนี้เลยมีความรู้สึกเป็นตัวยืนพื้น ใครที่ชอบเรื่องที่เด่นด้านการนำเสนอความรู้สึก ด้านภาษาในการนำมาเปรียบเปรย ด้านการเรียงร้อยถ้อยคำ โอแนะนำอย่างยิ่งเลย

เราจะได้ตามติดพระเอก ตั้งแต่เขายังเป็นเด็กน้อยที่มีความบริสุทธิ์อยู่มาก ไม่มีเกราะกำบังอะไร ค่อย ๆ เติบโต เริ่มใช้เล่ห์เหลี่ยม เก็บงำความคิด มีการแสดงออกที่ไม่ตรงกับความรู้สึก รู้จักใช้อำนาจ กำแหง จนลำพองในบางครั้ง กระทั่งเข้าบั้นปลายที่อ่อนล้า

อารมณ์ของพระเอกในเรื่องมีชีวิตจริงมาก ค่อย ๆ ไต่ไปเรื่อย ๆ ถึงจุดสับสน ถึงจุดเปลี่ยน รักและเกลียดผสมปนเปจนแยกไม่ออก ความรู้สึกต่อนางเอก ต่อเสด็จแม่ ต่อคนรอบข้าง ก็หลากหลาย

และถึงจะเรียกเขาว่าพระเอก แต่เขาไม่ใช่พระเอกตามขนบธรรมเนียมนะคะ โอเรียกเพราะเขาเป็นตัวเอกของเรื่องเฉย ๆ โอว่าถ้าอยากรู้ชีวิตของตัวร้ายในนิยายเรื่องอื่น ลองอ่านชีวิตพระเอกเรื่องนี้ดู

ส่วนนางเอกเป็นคนต่างยุคค่ะ เนื่องจากคนอ่านอย่างเราจะอยู่แค่ในมุมมองของพระเอก เราก็จะเห็นแค่สิ่งที่เขามองเห็น เราจะไม่เข้าใจว่า ทำไมนางเอกถึงมาในยุคนี้ นางเอกคิดอะไรอยู่ เราไม่ได้อยู่กับตัวนางเอกตลอดเวลา แต่เราจะเห็นการเปลี่ยนแปลงของนางเอกผ่านสายตาพระเอก

ตัวละครสีเทาชัดเจนค่ะ พระ นาง พระรอง ไม่มีใครเป็นตัวร้าย ไม่มีใครเป็นคนดีตลอดเวลา มีแต่ดีมาก ดีน้อย

ตัวละครที่โอมีความรู้สึกพิเศษให้คือจางชิงหย่วน แล้วโอก็คิดว่านางคงเป็นคนโปรดผู้เขียนด้วย โผล่มาคนแรก จากไปคนสุดท้าย มีตอนพิเศษเฉพาะเพื่อนางเลย

ข้อด้อยของเรื่องก็คือเราได้รับข้อมูลน้อยมาก โอไม่สามารถโยงความสัมพันธ์ของชื่อต่าง ๆ ที่ปรากฏในเรื่องได้เลย ยกเว้นตัวประกอบเด่น ๆ ซึ่งมีอยู่ไม่เกินหนึ่งมือ

วิธีพูดคุยกันบางครั้งกินนัยกันเกินไป เดาเจตนาค่อนข้างยาก ตรงนี้บางทีก็อ่านไม่เข้าใจ

โอชอบภาษาบรรยายของผู้แปล สำหรับโอ โอว่าเป็นการใช้ภาษาไทยที่สวย แต่โอจะติดอยู่บ้าง ถ้าเป็นภาษาพูด

"ใช่ไหม" "ซวยแน่" (คำพูดพระเอก ซึ่งเป็นฮ่องเต้) "ยังไงซะ" "เปล่า" "เยอะมาก"

คำพวกนี้เป็นภาษาพูด โอรู้สึกว่าไม่ควรนำมาใช้ในบทบรรยาย โดยเฉพาะในแนวโบราณ

"ซวยแน่" ตอนแรกโอสะดุด แต่นึกดู ถึงพระเอกซึ่งเป็นฮ่องเต้จะพูด แต่ตอนนั้นเขายังเป็นเด็ก จะเป็นฮ่องเต้อย่างไรก็เป็นเด็กคนหนึ่ง

"ใช่ไหม" "ยังไงซะ" "เปล่า" ก็ไม่เชิงว่ามีข้อกำหนดตายตัวซะทีเดียวว่าต้องเปลี่ยนเป็น "ใช่หรือไม่" "อย่างไร" "ไม่" เพียงแต่ออกจะไม่คุ้นเคย และรู้สึกแปลกอยู่บ้าง

"เยอะมาก" คำนี้จริง ๆ โอค่อนข้างติดใจ เพราะเป็นภาษาพูดในบทบรรยาย แต่ถ้าจะนึกว่า ถึงเป็นบทบรรยาย ก็เป็นบทบรรยายในคำเล่าเรื่องของพระเอก ก็น่าอนุโลมได้

และเรื่องนี้มีการใช้สัญลักษณ์ : ลงมาในนิยาย ส่วนตัวโอไม่ชอบให้นิยายภาษาไทยมีสัญลักษณ์อะไรเข้ามาเลย แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดยอมรับไม่ได้ถ้าจะต้องมี

ส่วนที่ไม่ควรผิด แต่กลับพลาด คือการใส่ชื่อสลับ การใส่ลำดับความสัมพันธ์ผิด หรือเขียนชื่อตัวละครผิด อย่างที่บอกไปตอนต้นว่า เรื่องนี้เรารู้จักตัวละครรายรอบน้อยมาก เดิมก็ค่อนข้างชวนสับสนอยู่แล้ว ยิ่งชื่อผิด ยิ่งลำดับผิด ยิ่งสับสนไปกันใหญ่

สรุปว่า ในส่วนของการแสดงอารมณ์ความรู้สึก การเปลี่ยนแปลงความคิด อารมณ์ การเติบโต และความขัดแย้งในตัวละคร ดีมาก และอ่านไม่ยาก แต่ถ้าเป็นเรื่องการมองเห็นในภาพรวม การเข้าใจสถานการณ์รอบด้าน อ่านยากค่ะ

ใน Goodreads มีคนบอกว่าการถอดเสียงพินอินเรื่องนี้ผิด น่าจะหมายถึงชื่อคนใช่ไหมคะ โอก็ไม่ทราบเหมือนกัน รู้แต่ว่าชื่อแปลกอยู่บ้าง ที่ถูกควรเป็นอย่างไรคะ

รู้สึกอีกอย่างคือเรื่องนี้ใส่เชิงอรรถอธิบายความหมายมาค่อนข้างน้อย อ่านไปอ่านมา โอดันงงกับตำแหน่ง ไทเฮา กับ ไท่เฟย ซะงั้น ตกลงต่างกันอย่างไร แล้วสรุป "เงาเทียนเสียงขวาน" นี่ ความหมายจริง ๆ หมายถึงอะไรคะ อันนี้โอก็ได้แต่เดาไปเลา ๆ


4 ดาว โอชอบมากในด้านการสื่อความรู้สึกและเรียงร้อยออกมา บทแรก ๆ โออยากยกเอามาให้อ่าน แต่ยกมาไม่ได้ เพราะความรู้สึกมันต่อเนื่องกันมาเป็นลำดับ ดึง ยก ลาก ดึงอารมณ์ให้เข้าถึง หยิบยกมาพูดใหม่ ลากอารมณ์เดิมนั้นให้แรงสะท้อนหนักหน่วงกว่าเดิม ผู้เขียนเก่งมาก

ถ้าอยากอ่านที่โออ่านแล้วติด แผนผังลำดับญาติคร่าว ๆ ที่โอลองเขียน รวมถึงประโยคเด็ดเก็บมาให้ (อยู่ดี ๆ ก็นึกเป็นชื่อช่วงรายการเลย ฮ่า ๆ ) อ่านต่อในบล็อกนะคะ คลิก

[Noo · Rating 3 out of 5]

เป็นนิยายเล่มเดียวจบ แค่สามร้อยกว่าหน้า (แต่ตัวหนังสือแน่นอยู่นะ) แต่ทำให้รู้สึกหนักหน่วงมาก อ่านรีวิวมาก่อนว่ามันไม่ใช่นิยายสุขนิยม จริงๆ ก็ชอบแนวนี้อยู่ แต่ความหน่วงนี่มันมาตลอดเรื่องคือหลังจากแนะนำตัวละครหลักๆ จบ ก็ดราม่ารัวๆ มาเลย

พระเอกฮ่องเต้น้อยวัยสิบสามในวันที่รู้สึกอ่อนแอที่สุด ได้เจอนางเอกที่มาจากอนาคต อายุ 18-19 เรียกเขาว่าน้องชาย ได้พบกับความสดใสและเพียงหนึ่งฝ่ามืออบอุ่นที่นางมอบให้ก็รู้สึกเหมือนเป็นที่พึ่งทางใจ ได้เจอกันแค่แป๊บเดียวนางก็กลับไปแล้วบอกว่าวันพรุ่งนี้จะมาใหม่เขาเฝ้ารออยู่ 1 ปีก็ได้พบนางอีกครั้งได้ท่องเที่ยวด้วยกันในเมือง ชมพลุ กินบัวลอย เขาจึงเริ่มหลงรักนางจริงๆ จากนั้นก็มีเหตุให้จากกันไปอีกห้าปี พอเจอกันอีกครั้ง นางกลับรักคนอื่นเสียแล้ว

เรื่องนี้เป็นมุมมองของพระเอกคนเดียวพระเอกเป็นคนดำเนินเรื่องและเล่าเรื่องทั้งหมด ดังนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นถ้าพระเอกไม่รู้ เราก็จะไม่รู้เรื่องเหมือนกัน พระเอกจากเด็ก 13 วัยใสๆ ก็เริ่มดาร์คขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งนางเอกก็ไม่ได้ใสเหมือนกัน พยายามหาทางที่จะไปอยู่กับคนรัก และใช้ประโยชน์จากพระเอกด้วย ส่วนพระเอกก็พยายามขัดขวาง

คนที่น่าสงสารที่สุดน่าจะเป็นพระรอง ยอมทุกอย่าง ยอมถอยให้ทุกสิ่งแล้ว เป็นสุภาพบุรุษดีงาม สุดท้ายก็ต้องถูกบีบคั้นจนต้องฆ่าตัวตาย นางเอกก็แค้นพระเอก เรื่องมันก็วนเวียนอีรุงตุงนังอยู่แถวๆ นี้แหละ

โทนเรื่องมีแต่ความอึมครึม อากาศเหน็บหนาว เดี๋ยวหิมะตก เดี๋ยวฝนตก พายุเข้า จมโคลน ห้องมืด ไฟสลัว ตำหนักอันเหน็บหนาว คือการดำเนินเรื่องชวนปวดใจ บรรยากาศก็อึดอัด เอาเข้าไป ผู้อ่านเหมือนจะขาดใจตายไปด้วย

สิ่งที่ไม่ชอบในตัวนางเอกเลย คือแค้นและไม่เปิดใจให้พระเอกก็ช่างเถอะ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องอ้างว่าพระเอกไม่สามารถมีภรรยาคนเดียวได้ เพราะยังไงก็ไม่ชอบอยู่แล้ว อีกอย่างการทำร้ายลูกตัวเองเป็นสิ่งที่ไม่ว่าคนโบราณหรือปัจจุบันก็ไม่ควรทำตรงนี้ผิดหวังมากสะเทือนใจกับพระเอกจริงๆ เข้าใจที่พระเอกเมิน และแค้นนางเอกได้เสียที แต่ถึงขนาดนั้นก็ยังหักใจไม่ลงรู้สึกสงสารพระเอกมากตรงนี้ รู้สึกนางเอกเห็นแก่ตัวกว่าพระเอกมากเลย

พระเอกโหดที่สุดตอนที่ปล่อยนางเอกไป 4 เดือนโดยให้องครักษ์ตามไปคุ้มครองแต่จะไม่ยอมให้ใครให้นางพักอาศัยอยู่นานแล้วไม่ยอมให้ใครคุยด้วยแม้กระทั่งขอทาน โหดมาก คิดได้ไง

สรุป ตอนอ่านก็เหนื่อยตอนรีวิวก็เหนื่อย อยากให้ 4 ดาวแต่หักไปอีกดาวนึงเพราะนางเอกฆ่าลูกตัวเองตรงนี้รับไม่ไหวจริงๆ

[Hammu · Rating 3 out of 5]

อ่านแล้วรู้สึกเฉยๆ กับเนื้อเรื่อง อาจจะเป็นเพราะสำนวนการแปลเลยทำให้ไม่ค่อยอินเท่าไหร่ด้วย และการแปลที่ถอดเสียงพินอินแบบผิดๆ ถูกๆ ยิ่งทำให้อ่านไปมึนไป อ่านไปก็ เอ๊ะ ห๊ะ หรือสงสัยว่าพิมพ์ผิดเปล่า แต่มันก็ไม่ใช่ เพราะใช้คำนี้มาตลอดเรื่อง


เนื้อเรื่อง ถ้าอ่านจนจบแล้ว และคิดในมุมมองความรู้สึกของตัวละคร จะรู้สึกได้ว่ามันคือ Happy Ending สำหรับตัวละครแล้ว ในแง่มุมของเราที่อ่าน และวิเคราะห์ความรู้สึกของตัวละคร เรารู้สึกว่า การที่ไม่ต้องฝืนทนอยู่ร่วมกัน ต่างคนต่างอยู่ในโลกของตัวเองต่อไป มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว เพราะฉะนั้น สำหรับเราแล้วเรื่องนี้ถือว่าจบแบบ Happy Ending มาก ไม่ผิดจากที่สนพ.กล่าวไว้ว่าจบดี เพราะจบดีสำหรับเราไม่ได้หมายความว่า พระนางต้องอยู่ด้วยกัน แต่เป็นในแง่ของความรู้สึกของตัวละครมากกว่าว่า จะดีหรือไม่ดี

[Tkpslc. · Rating 3 out of 5]

ดำเนินเรื่องจากมุมมองบุคคลที่สาม การดำเนินเรื่องก็เอื่อยๆ ค่อยเป็นค่อยไป มันมีจุดที่เราคิดว่าทำให้เรื่องตื่นเต้น น่าสนใจกว่านี้เยอะนะแต่ว่านักเขียนไม่ได้เน้นตรงนั้นเลย เล่มนี้เน้นที่มุมมองของฮ่องเต้อย่างเดียวเลย ฉะนั้นอะไรที่ฮ่องเต้ให้ความสำคัญก็จะถูกกล่าวถึงซ้ำๆวนไปมา ส่วนที่ดูน่าสนใจเหมือนกันแต่ฮ่องเต้ไม่ได้สนใจเลยไม่ได้เน้น มันเลยเรื่อยๆสำหรับเรา

ไหนจะเรื่องแปลที่เกือบจะดีแล้วกับการถอดพินอินมาไม่ตรงทำให้อ่านแล้วไม่สมูทเท่าที่ควร น่าเสียดายนะคะ เพราะมันรูนอารม์ไปได้หมดเลย

สรุป สำหรับเราคือเฉยๆ ไม่ว้าว ไม่พีค ติดจะน่าเบื่อด้วยแต่ก็ไม่ได้ไม่ชอบอะไร เฉยมากค่า

[lonelypoppy · Rating 4 out of 5]

ที่จริงแล้วเป็นนิยายแปลที่ชอบพล็อตเรื่องมา ตัวดำเนินเรื่องหลักไม่ใช่พระเอกหรือนางเอก แต่ออกแนวตัวโกงเสียมากกว่า
ใช้การบรรยายด้วยบุคคลที่หนึ่ง ซึ่งเป็นฮ่องเต้

สปอยล์



นางเอกทะลุมิติมาโดยใช้อุปกรณ์ชนิดหนึ่ง มาเจอกับฮ่องเต้ในวัย 13 ปี ซึ่งเป็นหนุ่มน้อยที่มีทุกอย่างแต่ขาดความรัก และขาดคนที่เข้าใจ มาเติมสีสันในชีวิตที่แห้งแล้ง
แต่ปัญหาคือ คนที่นางเอกรักกลับเป็นคนอื่น เกิดเป็นรักสามเส้า เมื่อตัวละครหลักในการดำเนินเรื่องไม่สามารถปล่อยวางได้ ทำให้เกิดความสูญเสียและทุกคนต่างเจ็บปวด



เนื้อเรื่องหน่วงและเป็นโทนหม่น ๆ โดยรวมแล้วชอบนิยายเรื่องนี้

ที่ทำให้อารมณ์สะดุดคือการแปลและการถอดพินอินชื่อตัวละคร อ่านแล้วแปลก ๆ ให้ความรู้สึกขัด ๆ
น่าจะมีพิมพ์ชื่อผิดตอนใกล้ ๆ จบ ที่เขียนถึงงานศพ จางเหม่ยเหริน คนที่หลบฝ่ามือฮองเฮาน่าจะเป็นหยางเหม่ยเหรินหรือคนอื่นมากกว่า

[Auraprang Pornpermpoon · Rating 5 out of 5]

อ่านแล้ว ไม่รู้จะสงสารใครดี เรื่องนี้ทำร้ายกันไปๆมาๆทั้งเรื่อง แต่สุดท้ายทั้งสองฝ่ายก็ต้องเสียใจ ไม่ได้อะไรคืนมาเลย ปวดใจดีค่ะ ชอบโทนการเล่าของเนื้อเรื่อง คนที่มันไม่รักพยายามแค่ไหนเค้าก็ไม่รัก เรื่องนี้สอนสัจธรรมตรงนี้ไปเต็มๆเปาเลยค่ะ เสียดายแปลงงๆบางจุด ถ้าแก้ตรงนี้จะดีมากค่ะ

[Onjitra Kruewitthawat · Rating 3 out of 5]

ดราม่า รักสามเส้า อย่างว่าแหละคนเค้าไม่รักทำอย่างไรก็ไม่รัก

[Layla · Rating 3 out of 5]

ใครจะอ่านเตือนไว้ก่อนว่าเรื่องนี้ไม่ใช่สายสุขนิยมค่ะ ดราม่าสุด แต่กลับรู้สึกว่าไม่ค่อยอินกับเนื้อเรื่องท่าไหร่ ตรงที่ควรขยี้ก็ไม่ขยี้ เป็นเรื่องที่อาจจบแล้วไม่รู้จะจดจำตรงไหนดี

[Doco · Rating 5 out of 5]

ให้ 5 ดาวกับความสามารถในการเขียน การเล่นกับอารมณ์และความรู้สึกของตัวละครของเช่อเช่อชิงหาน

ถ้าเทียบกับบันทึกปิ่นแล้ว เรื่องนี้เหมือนกับเป็นเรื่องราวที่เก็บเอาอารมณ์ ความรัก ความรู้สึกของตัวละครที่หาเจอได้เพียงน้อยนิดในเรื่องนั้น มาใส่ไว้ทั้งหมดในเรื่องนี้ แน่นอนว่าทั้งสองเรื่องไม่มีความเกี่ยวข้องกัน

หากจะให้บรรยายถึงความรู้สึกที่มีต่อหนังสือเล่มนี้คือเจ็บปวดแต่งดงาม

ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่จะสมหวังได้ดังใจที่ต้องการไปทุกอย่าง แม้แต่คนที่เป็นฮ่องเต้...ที่ทุกคนต่างคิดว่าหากเขาอยากได้สิ่งใดแล้ว ย่อมได้มาอย่างง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ ในมุมของเขาแล้ว เขาเห็นว่าตัวเองเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด เขาไม่เคยได้ในสิ่งที่ต้องการ ไม่เคยเป็นตัวของตัวเอง แม้แต่ความปรารถนาที่เรียบง่ายที่สุดอย่างการได้ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดายังไม่สามารถทำได้

เพราะความรัก ความอยากได้มาครอบครอง ความยึดมั่นถือมั่นไม่ยอมปล่อยวาง ความเห็นแก่ตัว จึงนำมาสู่โศกนาฏกรรมในเรื่องนี้

พระเอกเฝ้าบอกกับตัวเองว่าเป็นเพราะเขาได้มาพบกับนางเอกในตอนที่ไม่เหมาะสมที่สุด ทำให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างผิดที่ผิดทาง ไม่อาจได้ความรักมาจากนางเอก แต่ในมุมของคนอ่านกลับคิดว่าถึงทั้งสองคนจะเจอกันในช่วงเวลาที่เหมาะเจาะอย่างที่สุด จะเป็นไปได้หรือที่คนทั้งสองจะรักกัน แต่คำถามนี้คงไม่มีใครตอบได้

บางสิ่งบางอย่างต่อให้พยายามมากแค่ไหน ถึงทุ่มเทไปสุดทั้งชีวิตและจิตใจ แต่สุดท้ายที่กลับคืนมาคือความว่างเปล่า

ทั้งที่รู้สปอยล์เกือบทั้งเรื่องแล้ว แต่ตอนอ่านกลับวางหนังสือไม่ลงเลย

หากคุณชอบหนังสือที่จบลงอย่างมีความสุข นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดี แต่หากคุณอยากอ่านในสิ่งที่แตกต่างออกไป อยากดื่มด่ำไปกับความรู้สึกล้ำลึกของความผิดหวังและความเจ็บปวด การว่ายวนอยู่ในรัก โลภ โกรธ หลง เสมือนอ่านเรื่องราวในชีวิตของปุถุชนคนหนึ่งจริงๆ นิยายเรื่องนี้เป็นถือว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

[Patrawan Dear]

#บันทึกวังหลวง ดาวทวารทัพพิทักษ์อุดร / เช่อเช่อชิงหาน

เรื่องรักห้ำหั่นกันระหว่างหญิงสาวผู้ย้อนเวลามากับฮ่องเต้หนุ่มน้อยเรื่องนี้ มีมาครบทั้งความรัก ความหลัง และความแค้นค่ะ ถึงแม้พล็อตจะเป็นย้อนเวลาอันพบเห็นบ่อยแสนบ่อย แต่การย้อนของเรื่องนี้มีความแตกต่างอยู่ และผู้เขียนก็ใช้ประโยชน์จากตรงนี้ ผูกเรื่องให้นางเอกกับฮ่องเต้มีความหลังกันมายาวนาน

นอกจากที่กล่าวไปข้างต้น เรื่องนี้ยังมีความแปลกอีกอย่างตรงผู้เล่าเรื่องค่ะ เพราะเรื่องนี้เล่าจากมุมมองที่แตกต่างจากย้อนเวลาเรื่องอื่น ๆ ที่มักจะเล่าจากตัวผู้ย้อนเวลาเอง ด้านโทนอารมณ์ของเรื่องเป็นไปแบบทึม ๆ อึน ๆ อ่านแล้วอัดอั้น เข้าใจและเห็นใจตัวละครหลักทั้งสองฝ่าย เพราะคนที่เจ็บปวดไม่ได้มีเพียงแค่คนเดียว

โดยรวมจัดว่าเป็นงานที่น่าสนใจ มีจุดไม่เคลียร์อยู่บ้าง แต่อ่านได้ติดหนึบ สำนวนแปลดูขัด ๆ ในตอนเริ่มอ่าน แต่พอปรับตัวได้ก็ไม่เป็นปัญหาอะไร ที่ต้องบอกไว้สักหน่อย คือ เนื้อเรื่องจะเน้นในเชิงอารมณ์มากกว่าเหตุผล และทั้งเรื่องไม่มีหวานเลยนะคะ :)