What do you think?
Rate this book
Mensen als ik
Christophe 'Buck' Vekeman was vierenveertig jaar toen hij besloot eindelijk, voor het eerst in zijn leven, tot een gemeenschap te willen behoren. Hij vond dat hij 'nieuwe vrienden' nodig had, mensen die eruitzagen, dachten en naar dezelfde muziek luisterden als hij. Maar de zoektocht naar zielsverwanten-en naar zichzelf-voerde hem algauw langs diepe afgronden van eenzaamheid en leidde ten slotte tot een spectaculaire, zij het hoogst noodlottige afloop.
159 pages, Paperback
Published March 1, 2018
2 people are currently reading
58 people want to read
About the author
Christophe Vekeman
38 books46 followersChristophe Vekeman is een Vlaamse dichter en schrijver.
Christophe Vekeman in de Nederlandstalige Wikipedia
Christophe Vekeman in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Christophe Vekeman bij "Schrijversgewijs"
Christophe Vekeman is a Flemish poet and writer.
Christophe Vekeman in de Nederlandstalige Wikipedia
Christophe Vekeman in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Christophe Vekeman bij "Schrijversgewijs"
Christophe Vekeman is a Flemish poet and writer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
April 2, 2018
Ik had het al horen waaien, het grote woord 'autobiografisch'. Een magische term die het brokje voyeurisme in jezelf bestaansrecht verleend.
En? Ik kan je alvast dit verklappen: in deze fictieve non-fictie is het decor en zijn de bijrollen grotendeels bangelijk reëel. Ik heb bij momenten werkelijk liggen krullen van de pret, de realiteit is door de fantasie vaak moeilijk te kloppen.
Voorts hoop ik dat ik mij bij een volgende ontmoeting met de schrijver kan beheersen hem troostend en tegelijkertijd zachtjes vermanend in de armen te sluiten. En zoniet is dat uw eigen schuld, heer Vekeman.
Ook buiten de wijk is dit boekwerk zeer te genieten.
En? Ik kan je alvast dit verklappen: in deze fictieve non-fictie is het decor en zijn de bijrollen grotendeels bangelijk reëel. Ik heb bij momenten werkelijk liggen krullen van de pret, de realiteit is door de fantasie vaak moeilijk te kloppen.
Voorts hoop ik dat ik mij bij een volgende ontmoeting met de schrijver kan beheersen hem troostend en tegelijkertijd zachtjes vermanend in de armen te sluiten. En zoniet is dat uw eigen schuld, heer Vekeman.
Ook buiten de wijk is dit boekwerk zeer te genieten.
May 22, 2018
Autobiografische roman. Vekeman, alias Buck, is 44 en vindt het tijd om nieuwe vrienden te zoeken. Hij wil namelijk ergens bijhoren. Het clubje van schrijvers en de Klara-medewerkers, nee dat zijn geen zielsverwanten. Als notoir countryfan , inclusief cowboyhoed , boots en strakke jeans zoekt hij zijn heil bij het countrypubliek. Een man op zoek naar zin in het leven. Of zoals Nooteboom hem voorgaf : 'Ik had wel duizend levens en ik nam er maar één'. Een man die gegarandeerd in alle 7 sloten tegelijk terechtkomt.
Het is even wennen aan zijn stijl, aan de lange zinnen. Hij weet een pessimistisch levensgevoel te combineren met een humor, die mij bij wijlen heeft doen schaterlachen. En dat was lang geleden ...
P142 citeert hij Marcellus Emants (mij tot hiervoor onbekend) door hem blijkbaar bewonderd : 'Zijn de zogenaamd normale mensen niet altijd, althans meestal mensen wier afwijikingen ons onbekend zijn'
Wat heb ik hiervan genoten, ook al etaleert hij bij momenten heel sterk zijn kennis over countrymuziek.
Het is even wennen aan zijn stijl, aan de lange zinnen. Hij weet een pessimistisch levensgevoel te combineren met een humor, die mij bij wijlen heeft doen schaterlachen. En dat was lang geleden ...
P142 citeert hij Marcellus Emants (mij tot hiervoor onbekend) door hem blijkbaar bewonderd : 'Zijn de zogenaamd normale mensen niet altijd, althans meestal mensen wier afwijikingen ons onbekend zijn'
Wat heb ik hiervan genoten, ook al etaleert hij bij momenten heel sterk zijn kennis over countrymuziek.
April 29, 2018
Vekeman kan verdomd goed schrijven. Lange zinnen, dat wel maar vernuftig en plezierig om te lezen. Het verhaal bevat grappige situaties en sommige personages zijn zo belachelijk overdreven beschreven maar toch zijn ze herkenbaar en reëel. Te lezen met country muziek op de achtergrond.
October 27, 2018
Eigenlijk is dat wat Christophe Vekeman had moeten doen. Zijn stapel handgeschreven manuscripten op de keukentafel mikken, netjes tussen de lege bruine flesjes pilsbier, daar zijn grote witte cowboyhoed over plaatsen en alles wat van onder de randjes van zijn Resistol tussenuit komt piepen, vlakaf uitgommen. Dan kreeg je een heerlijke roman met vijf vergulde sheriff-sterren.
Want Vekeman is gewoon geboren op de verkeerde plaats. In Temse in plaats van Texas. En in het Waasland lopen er nu eenmaal bedroevend minder cowboys rond dan in zanderige ghost towns uit de Lone Star State waar de kogels je om de oren fluiten wanneer je de klapdeurtjes van het saloon achter je laat klepperen nadat je de plaatselijke Dolly in haar krakende bed een laatste nachtkusje bent komen geven.
Cowboys in onze contreien hebben het niet gemakkelijk. Het is een eenzame, zelfs met uitsterven bedreigde soort omdat zelfdestructie zo vaak om de hoek loert. Dus gaat Christophe 'Buck' Vekeman op zoek naar gelijkgestemde zielen, door het leven getekende outlaws die hun verleden verbergen achter opzichtige tattoos, hun hart vullen met diepe countrymuziek en de rest van hun lichaam met whiskey en bier. Het resultaat van die queeste tekent hij op in zijn autobiografische relaas.
'Mensen als ik' is authentiek. Niet zoals tegenwoordig alles authentiek heet te zijn, maar veel échter, doorleefd, overleefd. Cowboys faken niet. Je voelt doorheen de bladzijden heel duidelijk het grillige karakter van de auteur. Zijn goede en minder goede buien, de heerlijk ironische, gewiekste, scherpzinnige passages en daarna weer doffere ongeïnspireerde stukken, nonchalant en lui en loom en moe. Zet hij hele scènes op, zie je twee zware slangenleren boots opdoemen onder een optrekkende laag stof met daarboven een versleten jeans onder een Big Devil-gordel, een rood-wit geblokt katoenen hemd met gestrekte arm en aan het uiteinde ervan een in de laatste restjes avondzon blinkende Colt. 32, slaat de zware klok van de vervallen kapel drie dreigende keren en vergeet hij te schieten.
Op andere momenten is het dan wél weer raak en betrap je jezelf op een grote glimlach of dat je zelfs luidop bent aan het lachen. Zo is de schrijver niet echt opgezet dat zijn vrouw voor een week naar het verre Japan trekt en een licht ontstemde sarcastische Vekeman is altijd een goede. "Never a dull moment in Japan. Op elke hoek van de straat is er wel een jongen van zes uiterst gedisciplineerd, bewonderenswaardig onverstoorbaar en met veel respect voor de fabuleuze Japanse cultuur en traditie bezig zichzelf het zwaard van zijn betovergrootvader door het hart te jagen omdat hij slechts acht op tien voor het vak wasabi kweken op zijn rapport had, en dat allemaal terwijl er altijd wel ergens een kerncentrale op het punt staat de lucht in te vliegen. Echt, daar kunnen wij nog iets van leren, John, van de jappen." Monkellach.
Wanneer hij over countrymuziek begint, is de countrykenner Vekeman natuurlijk op zijn best. Dan zet hij zijn cowboyhoed recht, herschikt zijn kruis achter zijn te strakke jeans en dan vloeien als vanzelf de allermooiste zinnen uit zijn pen. The Highwaymen, Merle Haggard, Hank 3, George Jones, David Allan Coe en andere countryhelden kleuren gretig alle witruimte tussen de regels in, vaak zelfs buiten de lijntjes. Allemaal mensen als hem. Ook al leven die dan aan de andere kant van de planeet of rusten ze intussen in een zwarte kist onder een hoop grond. Ook al zongen ze over het leven en de dood en het leven na de dood - zij schreven geen boeken. En dat doet Vekeman wél en hopelijk nog voor heel lang.
Want Vekeman is gewoon geboren op de verkeerde plaats. In Temse in plaats van Texas. En in het Waasland lopen er nu eenmaal bedroevend minder cowboys rond dan in zanderige ghost towns uit de Lone Star State waar de kogels je om de oren fluiten wanneer je de klapdeurtjes van het saloon achter je laat klepperen nadat je de plaatselijke Dolly in haar krakende bed een laatste nachtkusje bent komen geven.
Cowboys in onze contreien hebben het niet gemakkelijk. Het is een eenzame, zelfs met uitsterven bedreigde soort omdat zelfdestructie zo vaak om de hoek loert. Dus gaat Christophe 'Buck' Vekeman op zoek naar gelijkgestemde zielen, door het leven getekende outlaws die hun verleden verbergen achter opzichtige tattoos, hun hart vullen met diepe countrymuziek en de rest van hun lichaam met whiskey en bier. Het resultaat van die queeste tekent hij op in zijn autobiografische relaas.
'Mensen als ik' is authentiek. Niet zoals tegenwoordig alles authentiek heet te zijn, maar veel échter, doorleefd, overleefd. Cowboys faken niet. Je voelt doorheen de bladzijden heel duidelijk het grillige karakter van de auteur. Zijn goede en minder goede buien, de heerlijk ironische, gewiekste, scherpzinnige passages en daarna weer doffere ongeïnspireerde stukken, nonchalant en lui en loom en moe. Zet hij hele scènes op, zie je twee zware slangenleren boots opdoemen onder een optrekkende laag stof met daarboven een versleten jeans onder een Big Devil-gordel, een rood-wit geblokt katoenen hemd met gestrekte arm en aan het uiteinde ervan een in de laatste restjes avondzon blinkende Colt. 32, slaat de zware klok van de vervallen kapel drie dreigende keren en vergeet hij te schieten.
Op andere momenten is het dan wél weer raak en betrap je jezelf op een grote glimlach of dat je zelfs luidop bent aan het lachen. Zo is de schrijver niet echt opgezet dat zijn vrouw voor een week naar het verre Japan trekt en een licht ontstemde sarcastische Vekeman is altijd een goede. "Never a dull moment in Japan. Op elke hoek van de straat is er wel een jongen van zes uiterst gedisciplineerd, bewonderenswaardig onverstoorbaar en met veel respect voor de fabuleuze Japanse cultuur en traditie bezig zichzelf het zwaard van zijn betovergrootvader door het hart te jagen omdat hij slechts acht op tien voor het vak wasabi kweken op zijn rapport had, en dat allemaal terwijl er altijd wel ergens een kerncentrale op het punt staat de lucht in te vliegen. Echt, daar kunnen wij nog iets van leren, John, van de jappen." Monkellach.
Wanneer hij over countrymuziek begint, is de countrykenner Vekeman natuurlijk op zijn best. Dan zet hij zijn cowboyhoed recht, herschikt zijn kruis achter zijn te strakke jeans en dan vloeien als vanzelf de allermooiste zinnen uit zijn pen. The Highwaymen, Merle Haggard, Hank 3, George Jones, David Allan Coe en andere countryhelden kleuren gretig alle witruimte tussen de regels in, vaak zelfs buiten de lijntjes. Allemaal mensen als hem. Ook al leven die dan aan de andere kant van de planeet of rusten ze intussen in een zwarte kist onder een hoop grond. Ook al zongen ze over het leven en de dood en het leven na de dood - zij schreven geen boeken. En dat doet Vekeman wél en hopelijk nog voor heel lang.
September 8, 2023
IN dit autobiografisch boek uit 2018 is Christophe Vekeman 44 en wil hij ergens bijhoren, een club, een vriendenkring... Zijn liefde voor countrymuziek is een vaste waarde in zijn leven en hij gaat het danook in deze hoek zoeken. Via een mailcontact met ene Myriam (die later nog opduikt!) komt hij nterecht in een Westvlaams café waar geregeld country-optredens zijn. Christophe woont enkele bij en hoopt in dit milieu te vinden wat hij zoekt: mensen zoals hijzelf. Vermits het boek in de ik-vorm geschreven si wordt dit: mensen zoals ik.
Tijdens zijn tweede bezoek, hier doet zich een ernstig incident voor, waarbij hij iemands neus stuk slaat en vervolgens wegvlucht. Dit incident is het beginpunt van een kleine plot, klein omdat het boek geen whodunit is. Naar het einde toe wordt duidelijk dat het incident in de pub een staartje krijgt. De auteur slaagt erin zijn verhaal rond te maken.
Het verhaal meandert een beetje, maar de auteur weet de lezer te boeien met menige uitweiding, zoals wanneer zijn vrouw voor meer dan een week naar Japan gaat.
De lezer krijgt een beeld van Christophe Vekeman, zijn countryliefde en alles wat daarbij hoort (cowboy-hoed en boots), zijn gedegen kennis van de countrymuziek, zijn medewerking aan Klara. Maar deze autobiografische vertelling is gelardeerd met veel knipogen, humoristische overdrijvingen en dergelijke. Hij neemt zich niet al te ernstig. Neem daarbij de bloemrijke, virtuoze stijl en het resultaat is een kleinood.
Tijdens zijn tweede bezoek, hier doet zich een ernstig incident voor, waarbij hij iemands neus stuk slaat en vervolgens wegvlucht. Dit incident is het beginpunt van een kleine plot, klein omdat het boek geen whodunit is. Naar het einde toe wordt duidelijk dat het incident in de pub een staartje krijgt. De auteur slaagt erin zijn verhaal rond te maken.
Het verhaal meandert een beetje, maar de auteur weet de lezer te boeien met menige uitweiding, zoals wanneer zijn vrouw voor meer dan een week naar Japan gaat.
De lezer krijgt een beeld van Christophe Vekeman, zijn countryliefde en alles wat daarbij hoort (cowboy-hoed en boots), zijn gedegen kennis van de countrymuziek, zijn medewerking aan Klara. Maar deze autobiografische vertelling is gelardeerd met veel knipogen, humoristische overdrijvingen en dergelijke. Hij neemt zich niet al te ernstig. Neem daarbij de bloemrijke, virtuoze stijl en het resultaat is een kleinood.
May 19, 2019
Het verhaal 'verhaalt' mij niet. Naar het einde toe wat grappiger. Toch saaie schrijfstijl.
In het algemeen heb ik het niet zo met onze nederlandstalige literatuur dus wellicht niet 100% terecht ter vergelijking binnen het genre
In het algemeen heb ik het niet zo met onze nederlandstalige literatuur dus wellicht niet 100% terecht ter vergelijking binnen het genre
Displaying 1 - 6 of 6 reviews