What do you think?
Rate this book
Vylúčení
V rukách držíte encyklopédiu toho najhoršieho, čo súčasný svet pozná. Hlad. Rasizmus. Nenávisť. Sexizmus. Chudoba. Genocída. Tie najbezútešnejšie slová a javy, ktoré si viete predstaviť, sa koncentrovali v knihe Artura Domosławského Vylúčení.
„Je celkom jedno, kde bývaš, keď si na Zemi nepozvaným hosťom,“ povedal o svojej knihe Artur Domosławski. Vylúčení, to je skupinový portrét ľudí žijúcich na periférii spoločnosti, zabudnutých, odvrhnutých a takmer neviditeľných.
V Kolumbii oddiely milície vraždia nevinných mladých mužov z okraja spoločnosti, aby vylepšili štatistiky „vojny s terorizmom“. Na okupovaných územiach Palestíny vojsko bráni domácemu obyvateľstvu v prístupe k vode. V ďalekom Mjanmarsku sa odohráva tichá genocída kmeňa Rohingja, o ktorom západný svet donedávna ani netušil.
Artur Domosławski, nositeľ titulu „Novinár roka 2010“, nás v knihe Vylúčení zoberie do najrôznejších kútov sveta a v každom z nich nám ukáže, ako môže vyzerať ľudské utrpenie v 21. storočí.
Kniha Vylúčení, za ktorú bol jej autor nominovaný na najprestížnejšiu poľskú literárnu cenu Nike, vychádza v preklade Alexandra Horáka.
„Je celkom jedno, kde bývaš, keď si na Zemi nepozvaným hosťom,“ povedal o svojej knihe Artur Domosławski. Vylúčení, to je skupinový portrét ľudí žijúcich na periférii spoločnosti, zabudnutých, odvrhnutých a takmer neviditeľných.
V Kolumbii oddiely milície vraždia nevinných mladých mužov z okraja spoločnosti, aby vylepšili štatistiky „vojny s terorizmom“. Na okupovaných územiach Palestíny vojsko bráni domácemu obyvateľstvu v prístupe k vode. V ďalekom Mjanmarsku sa odohráva tichá genocída kmeňa Rohingja, o ktorom západný svet donedávna ani netušil.
Artur Domosławski, nositeľ titulu „Novinár roka 2010“, nás v knihe Vylúčení zoberie do najrôznejších kútov sveta a v každom z nich nám ukáže, ako môže vyzerať ľudské utrpenie v 21. storočí.
Kniha Vylúčení, za ktorú bol jej autor nominovaný na najprestížnejšiu poľskú literárnu cenu Nike, vychádza v preklade Alexandra Horáka.
520 pages, Paperback
First published March 16, 2016
34 people are currently reading
598 people want to read
About the author
Artur Domosławski
16 books44 followersArtur Domosławski, né en 1967, est un journaliste polonais qui travaille notamment comme grand reporter pour l'hebdomadaire Polityka. Artur Domosławski, né en 1967, est un journaliste polonais qui travaille notamment comme grand reporter pour l'hebdomadaire Polityka.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 42 reviews
July 17, 2025
Lektura obowiązkowa. W 2016 roku pan Artur opisywał wszystko to, o czym w debacie publicznej dopiero zaczyna się mówić w ostatnich dwóch-trzech latach albo o czym wciąż nie mówi się wcale. Świetny zbiór reportaży głównie z Ameryki Południowej, ale zahaczający również o Azję i konkretnie o Gazę. Mocne historie i mnóstwo przemyśleń.
“Chcemy, żeby początkiem i końcem ludobójstwa był nazizm. Tak jest najwygodniej.” - myśl Lindqvista towarzyszy całej tej książce, ale również i mnie po jej przeczytaniu.
“Chcemy, żeby początkiem i końcem ludobójstwa był nazizm. Tak jest najwygodniej.” - myśl Lindqvista towarzyszy całej tej książce, ale również i mnie po jej przeczytaniu.
October 20, 2018
Výborná kniha. Rôzne príbehy z rôznych kútov sveta popretkávané pre mňa ešte asi zaujímavejšími úvahami autora o chudobe, ekológii, morálke, úlohe reportéra... Nedajte sa odradiť rozsahom.
September 20, 2018
Toto je angažované písanie, nie krásna literatúra (nie je to na škodu). Kapuscinsky je Domoslawskeho hrdinom, ale spôsob jeho písania je úplne iný, on píše stručne. Knihu tvoria reportáže z celého sveta zamerané na vylúčenie rasové, triedne a sexuálne, tie sú predelené kapitolami nazvanými Mimo záberu. Tieto kapitoly mu slúžia na uchopenie témy z väčšieho odstupu, autor sa v nich zamýšľa nad zmyslom svojich reportáží a svoje tvrdenia podopiera o názory odborníkov.
Z knihy je cítiť hnev, ktorý autor pociťuje voči celosvetovo prevládajúcim postojom voči vylúčením: ignorancia alebo využívanie.
Zjednodušene možno povedať, že ide o "ľavicové" texty, prečítal by som si aj nejakú "pravicovú odpoveď".
Z knihy je cítiť hnev, ktorý autor pociťuje voči celosvetovo prevládajúcim postojom voči vylúčením: ignorancia alebo využívanie.
Zjednodušene možno povedať, že ide o "ľavicové" texty, prečítal by som si aj nejakú "pravicovú odpoveď".
July 11, 2018
Táto kniha bybsi zaslúžila aj 10 hviezdičiek. Je úžasne napísaná a krásne prepája jednotlivé témy, resp. problémy medzi sebou. Vďaka tejto knihe som si oveľa viac uvedomila svoj dopad na spoločnosť a na iných ľudí. Je to kniha, ktorú by si mal prečítať každý človek a najmä človek, ktorý neustále nadáva na imigrantov. Vďaka tejto knihe môže získať iný pohľad na problém. Jedno veľké ďakujem vydavateľstvu Absynt, že túto knihu vydali a že môže mať čestné miesto v knižnici.
May 20, 2016
Dostajemy zbiór reportaży Domosławskiego głównie drukowanych wcześniej w Polityce.
Jak zawsze głównie jest to wyprawa do Ameryki Łacinskiej, chociaż wylądujemy także w środowisku izraelskich beduinów, czy dowiemy się o tragicznym losie birmańskich Rohingjów. Poznamy świat, w którym wykluczeni, wykluczają innych wykluczonych, klasa wyższa posiadaczy napuszcza na siebie te stojące niżej, wydzierające sobie to co praktycznie i tak nie ma wartości. Domosławski przypomina nam także jedne ważne zdanie napisane przez Lindqvista "Chcemy, żeby początkiem i końcem ludobójstwa był nazizm. Tak jest najwygodniej."
To nadal najlepszy reportażysta zagraniczny jakiego mamy chociaż, daleko mu do wielkiego poprzednika.
Jak zawsze głównie jest to wyprawa do Ameryki Łacinskiej, chociaż wylądujemy także w środowisku izraelskich beduinów, czy dowiemy się o tragicznym losie birmańskich Rohingjów. Poznamy świat, w którym wykluczeni, wykluczają innych wykluczonych, klasa wyższa posiadaczy napuszcza na siebie te stojące niżej, wydzierające sobie to co praktycznie i tak nie ma wartości. Domosławski przypomina nam także jedne ważne zdanie napisane przez Lindqvista "Chcemy, żeby początkiem i końcem ludobójstwa był nazizm. Tak jest najwygodniej."
To nadal najlepszy reportażysta zagraniczny jakiego mamy chociaż, daleko mu do wielkiego poprzednika.
July 5, 2016
Mądra książka, znakomicie napisana. Ale przygnębiająca. W opisie niedalekiej przeszłości (ludobójstwa dokonywane przez Brytyjczyków w Afryce po II wojnie światowej - godne nazistów lub konunistów), teraźniejszości. A przede wszystkim przyszłości. Potrafi otworzyć oczy. A że jestem czarnowidzem, to zacząłem się bać.
May 20, 2016
Nie wiem czy ta książka zmieni coś w życiu Wykluczonych, mam jednak nadzieję, że zmieni coś w myśleniu tych po tej "lepszej stronie". Jak dla mnie lektura obowiązkowa, otwiera oczy, czasem burzy wyobrażenia o współczesnym świecie. Mam nadzieję, że będzie przetłumaczona na inne języki.
October 15, 2016
Poszarpana. Nachalnie tendencyjna. Powierzchowna. Bardzo powierzchowna. Brudnopis pełen luźnych myśli i obserwacji. Cennych obserwacji. Jednoczeznie niiedostatecznie mobilizująca poznawczo.
Lektura obowiązkowa. Na trzy plus.
Lektura obowiązkowa. Na trzy plus.
June 20, 2016
Trudne do czytania, ciężkie, ale bardzo dobre i polecam wszystkim - zwłaszcza przekonanym, że biedni sami są sobie winni.
October 10, 2016
Przerażające. I dobitnie pokazujące, w jak świetnej sytuacji znajdują się mieszkańcy globalnej Północy, choć oczywiście i tak narzekają.
August 12, 2018
Jest to książka encyklopedia o przemocy i wykluczeniu na świecie. Książka dotykająca tyle problemów, tragedii i historii przemocy i wojen, że aż trudno to ogarnąć na raz. Jest to książka, do której należy wrócić, po kilka razy, i najlepiej zagłębić każdy z tematów, który Domosławski poruszył, osobno i z należną mu uwagą. Nie ma tutaj problemów ważniejszych, bardziej tragicznych bądź poruszających - wszystko porusza i przeraża, do tego stopnia, że już nie wiadomo przeciwko komu protestować, z czego rezygnować i za co się ganić, mając wrażenie, że sami się przyczyniamy do światowej tragedii, wojen i głodu.
Mamy tu Amerykę Łacińską, sytuację kobiet, niewolniczą pracę, znęcanie się nad ludami, o których nigdy się nie słyszało i tak sprawne wytłumaczenie wojen i problemów światowych, o których się słyszało w telewizji i w internecie, ale nigdy nie rozumiało, o co właściwie chodzi. Domosławski wytyka nam tą ignorancję i zmusza do zastanowienia się - na ile jesteśmy w stanie ocenić innych ze swojej wygodnej pozycji, z dala od tragedii, przemocy i bólu. Sam podważa rolę i pracę reportera, wątpi we wszystko i brakuje mu odpowiedzi na wiele kluczowych pytań, jednak sam stara się zrozumieć i wytłumaczyć z niesamowitą cierpliwością i poświęceniem.
Książka ta sprawiła, że naprawdę czuję się niewygodnie sama ze sobą, trochę winna temu, że nawet nie jestem w stanie docenić w jak komfortowej sytuacji się znajduje. Mocna rzecz, zostawia mętlik w głowie - to jest jednak zadaniem dobrej literatury. Poruszyć, podważyć wszystko to, na czym świat stoi i zostawić nas z ogarniającym uczuciem, że musimy coś zmienić, bo inaczej nie będzie dla nas nadziei. Lektura obowiązkowa dla polityków, niezła lekcja współczucia i pokory.
Mamy tu Amerykę Łacińską, sytuację kobiet, niewolniczą pracę, znęcanie się nad ludami, o których nigdy się nie słyszało i tak sprawne wytłumaczenie wojen i problemów światowych, o których się słyszało w telewizji i w internecie, ale nigdy nie rozumiało, o co właściwie chodzi. Domosławski wytyka nam tą ignorancję i zmusza do zastanowienia się - na ile jesteśmy w stanie ocenić innych ze swojej wygodnej pozycji, z dala od tragedii, przemocy i bólu. Sam podważa rolę i pracę reportera, wątpi we wszystko i brakuje mu odpowiedzi na wiele kluczowych pytań, jednak sam stara się zrozumieć i wytłumaczyć z niesamowitą cierpliwością i poświęceniem.
Książka ta sprawiła, że naprawdę czuję się niewygodnie sama ze sobą, trochę winna temu, że nawet nie jestem w stanie docenić w jak komfortowej sytuacji się znajduje. Mocna rzecz, zostawia mętlik w głowie - to jest jednak zadaniem dobrej literatury. Poruszyć, podważyć wszystko to, na czym świat stoi i zostawić nas z ogarniającym uczuciem, że musimy coś zmienić, bo inaczej nie będzie dla nas nadziei. Lektura obowiązkowa dla polityków, niezła lekcja współczucia i pokory.
September 8, 2018
Hodnotím 3,5. Autor přináší velké množství informací, ale nepřišlo mi, že by to bylo nějak čtivé, knize by pomohlo zestručnění. Co mi docela vadilo byla jednostrannost. Na jednu stranu je dobré, že člověk vidí, jak se západní svět přičinil o úpadek v zemích třetího světa, na druhou stranu jsem postrádala něco jako zhodnocení efektivity humanitární pomoci a projektů v rozvojových zemích. Jediné, co se o toto téma trochu otírá, je malá kapitolka o "pomoci" Mezinárodního měnového fondu, kde je krátce popsán negativní účinek MMF v dotčených krajinách, ale čtenář, který o tomto tématu nic neví, se vlastně vůbec nedoví, co je na MMF zlého. Také mi přijde poněkud divoké nazývat odpor vůči homosexuálům nebo lidem praktikujícím islám jako skrytý rasizmus. A u slova lesbyčka mi vyteklo oko :)
Ale jinak dobré.
Ale jinak dobré.
July 10, 2025
Spodziewałam się bardziej psychologicznego podejścia do sprawy a dostałam świetny zbiór reportaży.
May 30, 2017
Literatura faktu z najwyższej półki. Trudna, przygnebiająca, ale prawdziwa. Domosławski oświetla cień, który każdy powinien poznać. Im więcej osób to przeczyta, tym lepiej. Tym być może większe szanse na świadomość, zrozumienie, reakcje, zmiany. Książka absolutnie obowiązkowa! Gorąco polecam!
August 6, 2025
Zbiór świetnych tekstów.
Ciekawie czytało się po kilku latach od wydania, bo można z perspektywy czasu zaobserwować, że Domosławski w bardzo wielu aspektach miał rację zanim to było tak oczywiste jak jest teraz.
Ciekawie czytało się po kilku latach od wydania, bo można z perspektywy czasu zaobserwować, że Domosławski w bardzo wielu aspektach miał rację zanim to było tak oczywiste jak jest teraz.
March 7, 2023
Czy można pisać o trudnych, przykrych sytuacjach życiowych tak by mimo nieszczęścia, zła i smutku, jaki wylewa się wręcz z treści książki zainteresować czytelnika?
Odpowiem - tak, można i jako argumentu użyję konkretnego tytułu - Wykluczeni - których autorem jest Artur Domosławski.
Wyobraź sobie że wszystko co do tej pory uważałeś za normalne, zwykłe, codzienne i należące do ciebie dla innych jest wyjątkowe, nieosiągalne, nieznane.
Ty wstajesz rano po spokojnie przespanej nocy w wygodnym, ciepłym łóżku. Jesz na śniadanie to na co masz ochotę, później wychodzisz do szkoły czy
pracy, widzisz się ze znajomymi i rodziną. Korzystasz z internetu, z takich miejsc jak restauracje, basen czy kino. Uczysz się, pracujesz, robisz zakupy - dla ciebie to zwykła codzienność. Wyobraź sobie, że na tym samym świecie są ludzie którzy o takiej codzienności mogą tylko marzyć.
Brak dostępu do opieki medycznej, w tym leków. Brak możliwości uzyskania wykształcenia czy pracy. Często prowizoryczne domki z blachy falistej i tego co znajdzie się na ulicy. Jedzenie? Najczęściej kradzione lub w takiej ilości, która jest niewystarczająca. Dzieci od małego wychowywane wręcz na ulicy, bez dostatecznej uwagi rodziców. Od młodych lat patrzą na to czego ich oczy nie powinny
widzieć - kradzież, bójki, przemyt i wszystko co temu podobne.
Najgorsze, że ci ludzie są traktowani jak nie ludzie. Nic im się nie należy oprócz śmierci. Bez żadnych praw. Pozbawieni wszystkiego.
O przerażającym zjawisku, w różnych zakątkach świata opowiada nam wybitny reporter, teatrolog i pisarz Artur Domosławski.
To reportaż, który dogłębnie tobą wstrząśnie i zaczniesz zastanawiać się po jego przeczytaniu, czy piekło przypadkiem nie znajduje się na ziemi.
Odpowiem - tak, można i jako argumentu użyję konkretnego tytułu - Wykluczeni - których autorem jest Artur Domosławski.
Wyobraź sobie że wszystko co do tej pory uważałeś za normalne, zwykłe, codzienne i należące do ciebie dla innych jest wyjątkowe, nieosiągalne, nieznane.
Ty wstajesz rano po spokojnie przespanej nocy w wygodnym, ciepłym łóżku. Jesz na śniadanie to na co masz ochotę, później wychodzisz do szkoły czy
pracy, widzisz się ze znajomymi i rodziną. Korzystasz z internetu, z takich miejsc jak restauracje, basen czy kino. Uczysz się, pracujesz, robisz zakupy - dla ciebie to zwykła codzienność. Wyobraź sobie, że na tym samym świecie są ludzie którzy o takiej codzienności mogą tylko marzyć.
Brak dostępu do opieki medycznej, w tym leków. Brak możliwości uzyskania wykształcenia czy pracy. Często prowizoryczne domki z blachy falistej i tego co znajdzie się na ulicy. Jedzenie? Najczęściej kradzione lub w takiej ilości, która jest niewystarczająca. Dzieci od małego wychowywane wręcz na ulicy, bez dostatecznej uwagi rodziców. Od młodych lat patrzą na to czego ich oczy nie powinny
widzieć - kradzież, bójki, przemyt i wszystko co temu podobne.
Najgorsze, że ci ludzie są traktowani jak nie ludzie. Nic im się nie należy oprócz śmierci. Bez żadnych praw. Pozbawieni wszystkiego.
O przerażającym zjawisku, w różnych zakątkach świata opowiada nam wybitny reporter, teatrolog i pisarz Artur Domosławski.
To reportaż, który dogłębnie tobą wstrząśnie i zaczniesz zastanawiać się po jego przeczytaniu, czy piekło przypadkiem nie znajduje się na ziemi.
November 8, 2018
“To, že to nevidíme, neznamená, že sa to nedeje”. Táto veta sice zaznela inde, ale knihu vystihuje na 100%. Detailne spracované témy a príbehy vylúčených ľudí a komunít z rôznych kútov sveta. Riadne ma to vytrhlo z mojej pohodlnej reality.
Nie je to pozitívna kniha, no po prečítaní vám možno prídu vaše problémy ako prechádzka ružovou záhradou a možno sa začnete inak pozerať na migrantov, Rómov, homosexuálov a ďalšie komunity, ktoré bohužiaľ na dennej báze popularizujú spoločnosť.
Nie je to pozitívna kniha, no po prečítaní vám možno prídu vaše problémy ako prechádzka ružovou záhradou a možno sa začnete inak pozerať na migrantov, Rómov, homosexuálov a ďalšie komunity, ktoré bohužiaľ na dennej báze popularizujú spoločnosť.
February 15, 2024
To jest dobra książka. Nie że mnie powaliła, z resztą z częścią treści zetknąłem się już w innych książkach, ale to taka, która znów trochę poszerza świadomość i każdy powinien przeczytać...
Są rozdziały o bardzo różnych problemach, część się powtarza z tymi innymi książkami (np. "Bestia" - o migrantach z Meksyku) ale były również nowe dla mnie treści. Choć właściwie zgadzam się z opiniami, że każdy rozdział mógłby być osobną książką... choć pewnie nie byłyby wtedy one aż tak ciekawe ;) tu jest taka kwintesencja, choć dużo tego, dużo okropności w jednej książce... I dużo ciekawych spostrzeżeń
Np. taki cytat z fragmentu o Izraelu i Palestynie:
- przypominam, że to książka z 2016 roku...
Jest świetny rozdział o uchodźcach czy nawet migrantach ekonomicznych - zwłaszcza ten każdy powinien przeczytać, a już szczególnie ci będący tak bardzo przeciwni imigrantom. W sumie zacytuję, spory kawałek, bo dobry:
I jeszcze:
- dla mnie to jest tak oczywiste, że jak ktoś się zapowietrza, że przecież nasze wysiłki na rzecz ochrony środowiska nie mają sensu, bo tam Azja i Afryka nic w tej kwestii nie robi, to chce mi się załamać ręce. Jako uprzywilejowani mamy większe obowiązki - dokładnie tak uważam. Jak nasze ubrania przestaną mieć metki "Made in Bangladesz" albo przynajmniej zaczną kosztować pięć razy więcej i te pieniądze rzeczywiście spłyną do tych, którzy je nam szyją i dzięki temu może nie będą oni musieli szyć ich po 16 godzin dziennie, to ewentualnie wtedy będziemy mogli od nich wymagać żeby się przejęli poziomem CO2 generowanym przez ich miejsca pracy. A na razie dobrze by było się jednak przejąć tym generowanym przez nasze, bo... a, to jeszcze jeden cytat:
Także tak, tak uważam, co może trochę wykracza ponad tematykę tej książki, ale dlatego właśnie jest ona dobra - bo mnie zmusza do przemyśleń.
(czytana/słuchana: 13-15.02.2024)
5-/5 [8/10]
Są rozdziały o bardzo różnych problemach, część się powtarza z tymi innymi książkami (np. "Bestia" - o migrantach z Meksyku) ale były również nowe dla mnie treści. Choć właściwie zgadzam się z opiniami, że każdy rozdział mógłby być osobną książką... choć pewnie nie byłyby wtedy one aż tak ciekawe ;) tu jest taka kwintesencja, choć dużo tego, dużo okropności w jednej książce... I dużo ciekawych spostrzeżeń
Np. taki cytat z fragmentu o Izraelu i Palestynie:
"Michael uważa, że Izrael chce pchnąć Palestyńczyków ku walce zbrojnej, bo z tą szybko sobie poradzi. Bo można będzie przedstawiać opornych jako terrorystów."
(pdf.str.98)
- przypominam, że to książka z 2016 roku...
Jest świetny rozdział o uchodźcach czy nawet migrantach ekonomicznych - zwłaszcza ten każdy powinien przeczytać, a już szczególnie ci będący tak bardzo przeciwni imigrantom. W sumie zacytuję, spory kawałek, bo dobry:
"A [kim jest] Sangin Khan z Kabulu, który drżał o to, że jego lub jego bliskich porwą uzbrojone bandy zdegenerowanych talibów lub Al-Kaida? Wyjechał z powodu terroru. Ale mówi też szczerze o bezrobociu w swoim kraju i o braku szans na pracę. Dla wielu młodych mężczyzn – Sangin Khan nie potrafił oszacować jak wielu – w Afganistanie nie ma pracy i trudno im liczyć, że w nieodległej przyszłości się znajdzie. Kim zatem jest Sangin Khan – uchodźcą czy „migrantem ekonomicznym”? Łatwiej byłoby go zaklasyfikować, gdyby podał jedną przyczynę emigracji, na przykład terror, choć idę o zakład, że wielu powiedziałoby wtedy: w Afganistanie nie ma wojny, Sangin Khan to nie uchodźca, lecz zwykły migrant zarobkowy. Lecz przecież nasze wybory nigdy nie mają jednej przyczyny.
A co powiedzieć o Abdulu Awalu z Bangladeszu? Tam na pewno nie ma wojny. Bangladesz to jednak jeden z najgęściej zaludnionych krajów na świecie. Pod względem powierzchni – na dziewięćdziesiątym trzecim miejscu; pod względem ludności – na ósmym! Około stu sześćdziesięciu milionów ludzi na powierzchni mniejszej niż połowa Polski. Znajomy działacz organizacji humanitarnej opisuje ten kraj tak: „Nie widziałem tam pejzażu, na którym byłaby tylko przyroda i nie byłoby ludzi”. Bangladesz, jak wiemy z tragedii w fabryce odzieży, gdzie z powodu lekceważenia zasad bhp zginęło ponad tysiąc pracowników, to zagłębie półniewolniczej, a często niewolniczej siły roboczej. W takich fabrykach pracował Abdul. Miał dość i ruszył w poszukiwaniu lepszego losu. Nie znalazł go ani w Pakistanie, ani w Iranie, ani w Turcji. Gdy go spotkałem na Kos, nie miał pomysłu, dokąd jechać dalej. Pytał o radę. Powiedział, że liczy jedynie na pracę, choćby ciężką, ale z uczciwym wynagrodzeniem. I taką, żeby nie musiał harować szesnaście godzin na dobę.
Abdul, który ucieka przed niewolnictwem – a może „tylko” nieludzkim wyzyskiem – z całą pewnością nie jest uchodźcą. Zgodnie z powszechnym mniemaniem jako „migrant ekonomiczny” nie kwalifikuje się na azylanta w Europie. Czy jego sytuacja jest radykalnie różna od sytuacji uchodźców wojennych? Jest inna. Ale czy lepsza?"
I jeszcze:
"Krytycy globalizacji, odwołujący się do zasady sprawiedliwości, zwróciliby uwagę na to, że migranci nie są przybyszami z innej planety. Wszak świat jest systemem naczyń połączonych i nasze przywileje są okupione wyzyskiem, krzywdą ludzi z peryferii. Cieszymy się dostatkiem między innymi dlatego, że – w dobie outsourcingu siły roboczej – ktoś inny pracuje w niewolniczych warunkach. Skoro stworzyliśmy taki system – my, nie oni – i z niego korzystamy, powinniśmy podzielić się korzyścią, a krzywdom zadośćuczynić. Jako uprzywilejowani mamy większe obowiązki niż ubodzy zazwyczaj przybysze, wydziedziczeni z wielu dóbr i praw.
(pdf.str.230-232)
- dla mnie to jest tak oczywiste, że jak ktoś się zapowietrza, że przecież nasze wysiłki na rzecz ochrony środowiska nie mają sensu, bo tam Azja i Afryka nic w tej kwestii nie robi, to chce mi się załamać ręce. Jako uprzywilejowani mamy większe obowiązki - dokładnie tak uważam. Jak nasze ubrania przestaną mieć metki "Made in Bangladesz" albo przynajmniej zaczną kosztować pięć razy więcej i te pieniądze rzeczywiście spłyną do tych, którzy je nam szyją i dzięki temu może nie będą oni musieli szyć ich po 16 godzin dziennie, to ewentualnie wtedy będziemy mogli od nich wymagać żeby się przejęli poziomem CO2 generowanym przez ich miejsca pracy. A na razie dobrze by było się jednak przejąć tym generowanym przez nasze, bo... a, to jeszcze jeden cytat:
"W przyszłości upały, niedostatek wody, pustynnienie w jednych miejscach i powodzie w innych, a wraz z nimi niemożność uprawy roli oraz głód wywołają konflikty wewnątrz dotkniętych społeczności. I wzbudzą falę migracji trudną dziś nawet do wyobrażenia. Napływ migrantów, którego Europa i Stany Zjednoczone doświadczają obecnie, to blada zapowiedź tego, co nas czeka w związku z dalszymi zmianami klimatu."
(pdf.str.237)
Także tak, tak uważam, co może trochę wykracza ponad tematykę tej książki, ale dlatego właśnie jest ona dobra - bo mnie zmusza do przemyśleń.
(czytana/słuchana: 13-15.02.2024)
5-/5 [8/10]
May 15, 2016
Zajelo mi to troche czasu, czytalem z przerwami. Inaczej sie nie da. Zbyt pesymistyczne.
July 6, 2019
Szeroki obraz biednego, milczącego Południa, historia ludzi. Poruszające, przerażające fakty, smutne biografie. Autor chadza, tam gdzie się nie chodzi. Bardzo głęboka analiza tematu wykluczenia.
July 11, 2018
Túto knižku som si kúpil viacmenej náhodou, nevidel som na ňu žiadne recenzie, ani nejaký prehnaný hype, ale samotná téma chudoby, sociálneho vylúčenia a rôznych typov vylúčení ma už dlhšie zaujíma.
Kniha niekoho možno môže odradiť svojimi 500 stranami, ale musím prvýkrát apelovať, nedajte sa odradiť!
Za odmenu vás bude čakať kniha plná skutočnej, tvrdej reality, ľudských osudov, viacerí sa isto zamyslia nad svojím nastavením, že ich život je o ničom, hundrú nad maličkosťami a frflú kade chodia, pretože ľudia, o ktorých Artur píše potom nežijú život, ale peklo už tu na zemi... a nie je ich málo... je ich totiž väčšina, a čoskoro nám to môžu prísť povedať zblízka, a nám budú chýbať odpovede...
zničené životy ľudí v slumoch, favelách, z ktorých nie je východisko, iba život v gangoch, ktorý končí takmer na 100% predčasne, skorumpované vlády, policajti, ktorí sami fungujú ako výpalníci, ženovraždy, vraždy kvôli inej sexuálnej orientácii, oddelenie rodín, hľadanie lepšieho života niekde inde, v ekonomicky vyspelých krajinách -"ekonomická migrácia", vojny kvôli pitnej vode, genocída Rohingov v bývalej Barme, ktorá svojimi základnými myšlienkami až nápade pripomína Hitlerovo ťaženie proti Židom... toto všetko a ešte oveľa viac svojim mlčaním nechávame len tak, a raz nás to všetkých ako sme, či v Európe alebo v USA dobehne... :/
Jasné, niekto bude tvrdiť, že myšlienky, ktoré sa v knihe prezentujú su z veľkej miery dosť "ľavicové", ale v 2018 už svet naozaj nie je ľavica vs pravica...
Kniha sa číta skoro sama, tak zaujímavá, napínavá a dobre napísana kniha sa nevidí často.
Som rád, že som si ju vyhliadol a aj prečítal.
5/5
Kniha niekoho možno môže odradiť svojimi 500 stranami, ale musím prvýkrát apelovať, nedajte sa odradiť!
Za odmenu vás bude čakať kniha plná skutočnej, tvrdej reality, ľudských osudov, viacerí sa isto zamyslia nad svojím nastavením, že ich život je o ničom, hundrú nad maličkosťami a frflú kade chodia, pretože ľudia, o ktorých Artur píše potom nežijú život, ale peklo už tu na zemi... a nie je ich málo... je ich totiž väčšina, a čoskoro nám to môžu prísť povedať zblízka, a nám budú chýbať odpovede...
zničené životy ľudí v slumoch, favelách, z ktorých nie je východisko, iba život v gangoch, ktorý končí takmer na 100% predčasne, skorumpované vlády, policajti, ktorí sami fungujú ako výpalníci, ženovraždy, vraždy kvôli inej sexuálnej orientácii, oddelenie rodín, hľadanie lepšieho života niekde inde, v ekonomicky vyspelých krajinách -"ekonomická migrácia", vojny kvôli pitnej vode, genocída Rohingov v bývalej Barme, ktorá svojimi základnými myšlienkami až nápade pripomína Hitlerovo ťaženie proti Židom... toto všetko a ešte oveľa viac svojim mlčaním nechávame len tak, a raz nás to všetkých ako sme, či v Európe alebo v USA dobehne... :/
Jasné, niekto bude tvrdiť, že myšlienky, ktoré sa v knihe prezentujú su z veľkej miery dosť "ľavicové", ale v 2018 už svet naozaj nie je ľavica vs pravica...
Kniha sa číta skoro sama, tak zaujímavá, napínavá a dobre napísana kniha sa nevidí často.
Som rád, že som si ju vyhliadol a aj prečítal.
5/5
April 14, 2019
Każdy rozdział opisuje jakąś część świata w kontekście ludzi Wykluczonych, bez pracy, poszkodowanych przez wojnę, głód i biedę, szantażowanych, poniżanych, prześladowanych torturowanych. Czyta się ciężko z uwagi na ilość zła jakie opisuje Autor. Niemniej warto. Ale...
Autor jest lewakiem, i widać to coraz wyraźniej wraz z postępem książki.
W pewnym momencie opisał sprawę znanego w USA zabójstwa na czarnym, które zakończyło się uniewinnieniem zabójcy. Teza Domosławskiego: hurr durr, sądy w USA są rasistowskie, jak tak można to ja nie wiem nawet. Z ciekawości poczytałem o tej sprawie i okazuje się że było to zabójstwo w samoobronie, zabójca był strażnikiem osiedlowym, a zabity zachowywał się podejrzanie i go zaatakował xD Dodajmy że zabójca w samoobronie nie był biały tylko latino xDD. Po zapoznaniu się z tą sprawą jestem przekonany że było to zabójstwo w samoobronie i popieram uniewinnienie. AD przedstawił sprawę wyjątkowo płytko i jednostronnie, żeby tylko pasowała do jego lewackiego światopoglądu. Tyle w kwestii bezgranicznego zaufania w to co pisze AD. Tylko czy gdybym robił research o innych wątkach poruszonych w książce, czy nie znalazłbym kolejnych wypaczeń faktów? "Nie wiem... choć się domyślam".
Na pocieszenie, jest tu dużo mądrych i ładnych cytatów. Np. ten:
"Chcemy, żeby początkiem i końcem ludobójstwa był nazizm. Tak jest najwygodniej."
Autor jest lewakiem, i widać to coraz wyraźniej wraz z postępem książki.
W pewnym momencie opisał sprawę znanego w USA zabójstwa na czarnym, które zakończyło się uniewinnieniem zabójcy. Teza Domosławskiego: hurr durr, sądy w USA są rasistowskie, jak tak można to ja nie wiem nawet. Z ciekawości poczytałem o tej sprawie i okazuje się że było to zabójstwo w samoobronie, zabójca był strażnikiem osiedlowym, a zabity zachowywał się podejrzanie i go zaatakował xD Dodajmy że zabójca w samoobronie nie był biały tylko latino xDD. Po zapoznaniu się z tą sprawą jestem przekonany że było to zabójstwo w samoobronie i popieram uniewinnienie. AD przedstawił sprawę wyjątkowo płytko i jednostronnie, żeby tylko pasowała do jego lewackiego światopoglądu. Tyle w kwestii bezgranicznego zaufania w to co pisze AD. Tylko czy gdybym robił research o innych wątkach poruszonych w książce, czy nie znalazłbym kolejnych wypaczeń faktów? "Nie wiem... choć się domyślam".
Na pocieszenie, jest tu dużo mądrych i ładnych cytatów. Np. ten:
"Chcemy, żeby początkiem i końcem ludobójstwa był nazizm. Tak jest najwygodniej."
March 4, 2022
Velmi dobra reportazna kniha, obsahovo by som povedal, ze nadpriemer. Jazyk, styl pisania, kompozicia viet a hlavne rozsah uz skor priemer, az jemny podpriemer oproti tomu co som zvyknuty u prekliatych reporterov. K obsahu, musim povedat, ze o niektorych vylucenych skupinach, komunit som nemal ani ponatia, dokial som si neprecital tuto knihu. O zenovrazdach v Mexiku, utlaku Palestincanov v Izraeli, o extremnej chudobe v Guatemale a Hondurase a o Juznom Sudane ani nehovoriac. Je to v podstate trochu depresivne citanie,ale reportazne knihy, ktore som cital z Afganistanu a islamskych tradiciach alebo o stalinizme mi sposobili/sposobuju vacsiu depku ako tato kniha, napriek tomu o akych hroznych miestach a utlaku autor pise. Ocenujem jeho celozivotne skusenosti, odvahu ist do tak velmi konfliktnych zon, scestovanost po svete a jeho schopnost najst specifickych ludi so zaujimavym pribehom podciarknutych aj osobnou skusenostou. Dlzka knihy asi reflektuje autorove celozitovne skusenosti a zazitky z celeho sveta a nechcel vynechat ani jednu vylucenu komunitu, ktoru zazil a videl. Za mna urcite odporucam kazdemu. Kniha poriadne rozsiruje obzory a nuti citatela si zacat viac vazit to, v akej mierumilovnej a bohatej krajine sa to narodil a vazit si kazdu minutu tohto nicim nezasluzeneho komfortu. (az pokial sa u susedov nerozputa vojna).
May 22, 2017
Tak się złożyło, że w trakcie czytania "Wykluczonych" książka została nominowana do nagrody Nike. Nie zdziwiłbym się jakby wygrała. Wciągające ponad pół tysiąca stron o różnych wektorach wykluczenia i doświadczeniach wykluczonych. Domosławski zabiera nas w podróż w czasie - ostatnich około 25 lat, oraz podróż w przestrzeni - głównie kraje globalnego Południa. Jest w tym zbiorze również inna ważna podróż - po doświadczeniach i refleksjach reportera. Same reportaże są świetne i pokazują obraz, z którym nieczęsto mamy okazję się spotkać w naszym codziennym doświadczeniu. Podróż po doświadczeniach bycia reporterem jest dodatkiem, który rzadko spotykamy w ramach non-fiction, a u Domosławskiego służy jako kolejna warstwa umożliwiające zrozumienie wykluczonych, ich doświadczeń, działań. Książka momentami wstrząsająca, unaocznia jak mało wiem(y) o świecie poza własnym obszarem doświadczeń, czy dostępnych nam przekazów medialnych. Każda osoba powinna przeczytać tę książkę, a jej fragmenty powinny być lekturą obowiązkową w systemie edukacji formalnej. Ta książka informuje, uwrażliwia, pozwala zrozumieć i uczy empatii.
June 24, 2018
Smutné príbehy zverstiev páchaných na najchudobnejších obyvateľoch všetkých kútov sveta.
Súčasť „našej kultúry“
V celom Mexiku sa len za dva roky 2012 a 2013 obeťami vrážd stalo tisícosemstodeväťdesiatdva žien. Iba pätnásť percent z nich vyhodnotili vyšetrovatelia ako ženovraždy, zvyšok ako nehody, vraždy v afekte alebo lúpežné vraždy.
Prečo po celom Mexiku zomierajú ženy?
Odpoveď som šiel hľadať do Observatorio Nacional Ciudadano del Feminicidio, ústavu na výskum ženovrážd v hlavnom meste. Ani na bráne, ani v blízkosti vchodového zvončeka nevidno žiadnu informáciu. Je to z bezpečnostných dôvodov. Ústav často dostáva vyhrážky. Zo zásady nedvíhajú telefón, ak nevedia, kto sa pokúša dovolať.
Maria de la Luz Estradaová, riaditeľka ústavu, ukazuje správy a štatistiky.
„Pozri,“ hovorí, „len v 1,6 percenta prípadov sa podarilo páchateľov odsúdiť. Vieš o čom to svedčí?“
„O čom?“
„Že násilie voči ženám je akceptované ako súčasť "našej kultúry". Že preniká do všetkých oblastí života. Že páchatelia zostanú s veľkou pravdepodobnosťou nepotrestaní. Že v tom má prsty polícia...“
Ústav identifikoval oblasti v štáte Mexiko (Estado de Mexico), ktorý susedí s hlavným mestom, kde mizne najviac žien. Donedávna tento štát ako guvernér spravoval Enrique Peña Nieto, neskorší prezident krajiny. Je to územie mafie, kde veľa mladých žien unášajú do nevestincov pre miestnych bosov alebo na predaj do Spojených štátov amerických - rovnako ako v Ciudade Juárez. Potom ich vraždia. „Polícia,“ hovorí Mara de la Luzová, „nerobí nič a často s únoscami spolupracuje.“
Ženy sa stávajú tiež obeťami domácich ženovrážd, páchatelia ich zohavia tak, aby to vyzeralo ako mafiánska vražda. Telo pohodia, akoby to boli smeti.
Veľa rodín zmiznutie nenahlási, ani sa nedožaduje vyšetrovania smrti svojej blízkej. Zo strachu. Stáva sa, že policajti predstierajú únoscov a od rodiny vymáhajú posledné peniaze na vykúpenie dcéry, sestry alebo snúbenice. Známy bol prípad policajta, ktorý zmasakroval svoju ženu, ale podarilo sa mu jej smrť prezentovať ako samovraždu. Krátko na to bol povýšený.
Súčasť „našej kultúry“
V celom Mexiku sa len za dva roky 2012 a 2013 obeťami vrážd stalo tisícosemstodeväťdesiatdva žien. Iba pätnásť percent z nich vyhodnotili vyšetrovatelia ako ženovraždy, zvyšok ako nehody, vraždy v afekte alebo lúpežné vraždy.
Prečo po celom Mexiku zomierajú ženy?
Odpoveď som šiel hľadať do Observatorio Nacional Ciudadano del Feminicidio, ústavu na výskum ženovrážd v hlavnom meste. Ani na bráne, ani v blízkosti vchodového zvončeka nevidno žiadnu informáciu. Je to z bezpečnostných dôvodov. Ústav často dostáva vyhrážky. Zo zásady nedvíhajú telefón, ak nevedia, kto sa pokúša dovolať.
Maria de la Luz Estradaová, riaditeľka ústavu, ukazuje správy a štatistiky.
„Pozri,“ hovorí, „len v 1,6 percenta prípadov sa podarilo páchateľov odsúdiť. Vieš o čom to svedčí?“
„O čom?“
„Že násilie voči ženám je akceptované ako súčasť "našej kultúry". Že preniká do všetkých oblastí života. Že páchatelia zostanú s veľkou pravdepodobnosťou nepotrestaní. Že v tom má prsty polícia...“
Ústav identifikoval oblasti v štáte Mexiko (Estado de Mexico), ktorý susedí s hlavným mestom, kde mizne najviac žien. Donedávna tento štát ako guvernér spravoval Enrique Peña Nieto, neskorší prezident krajiny. Je to územie mafie, kde veľa mladých žien unášajú do nevestincov pre miestnych bosov alebo na predaj do Spojených štátov amerických - rovnako ako v Ciudade Juárez. Potom ich vraždia. „Polícia,“ hovorí Mara de la Luzová, „nerobí nič a často s únoscami spolupracuje.“
Ženy sa stávajú tiež obeťami domácich ženovrážd, páchatelia ich zohavia tak, aby to vyzeralo ako mafiánska vražda. Telo pohodia, akoby to boli smeti.
Veľa rodín zmiznutie nenahlási, ani sa nedožaduje vyšetrovania smrti svojej blízkej. Zo strachu. Stáva sa, že policajti predstierajú únoscov a od rodiny vymáhajú posledné peniaze na vykúpenie dcéry, sestry alebo snúbenice. Známy bol prípad policajta, ktorý zmasakroval svoju ženu, ale podarilo sa mu jej smrť prezentovať ako samovraždu. Krátko na to bol povýšený.
August 18, 2018
Zatiaľ moja najdlhšie čítajúca sa Absyntovka, nie z dôvodu, že by ma nezaujala, práve naopak; kniha však obsahuje toľko rôznych príbehov z menej známych častí sveta, ktoré hovoria o mne nie veľmi známych menšinových skupinách obyvateľstva či problémoch, že sa to jednoducho nedalo čítať, pochopiť a spracovať len tak jednoducho. Aj napriek relatívne dlhému času, ktorý som knihe venovala však mám pocit, že som ju len tak "prebehla", a tak už teraz viem, že sa k nej niekedy ešte určite vrátim, či už celej (ale rozumne rozkúskovanej) alebo len k vybraným častiam o konkrétnych krajinách. Výborný rozprávačský talent Domoslawskeho okrem faktov a reportážnych častí ponúka aj mnoho osobných zamyslení, premostení, odbočení, a z knihy to rozhodne robí dielo, ktoré odporúčam prečítať.
November 4, 2017
That's by far the greatest book I've read this year. I would also add this to my Top 3 non-fiction books (alongside "Bialystok" and "Wojna nie ma sobie nic z kobiety").
Every little piece of this book simply hurts. I loved every little bit of it, if that's how you can describe the book about pain, hunger, poverty and all forms of opression that people on our planet suffer from on a daily basis. It's the first book I've read by Domoslawski, but I am really terrified of what I can find in next ones. I am moved - and that's what good literature (does not matter whether it's fiction or non-fiction) should do.
Every little piece of this book simply hurts. I loved every little bit of it, if that's how you can describe the book about pain, hunger, poverty and all forms of opression that people on our planet suffer from on a daily basis. It's the first book I've read by Domoslawski, but I am really terrified of what I can find in next ones. I am moved - and that's what good literature (does not matter whether it's fiction or non-fiction) should do.
July 28, 2021
Ryszard Kapuściński's spirit is strong in this one. Artur Domosławski, who previously wrote Kapuściński's biography, followed the footsteps of his master and travelled the countries of the global South to give voice to the voiceless. Wykluczeni (The Excluded in English) is a collection of literary reportage previously published in the Polish weekly Polityka. The stories shed light on the dark sides of humanity: coups, drugs, persecution, genocide, crime and the likes. The events described by Domosławski take place all over the world but Latin America is his main focus.
November 29, 2022
Ľudia, čo poznajú moje čitateľské návyky sa ma sem-tam spýtajú, o akých ohavnostiach práve čítam. Atómové bomby, genocída, mučenie, a tak podobne. Kniha Vylúčení je na túto otázku veľmi dobrou odpoveďou, pretože sa zaoberá nezmyselnosťou ľudskej nenávisti.
Artur Domoslawski kapitolu za kapitolou cestuje svetom a odhaľuje nám koumnity a skupiny ľudí, ktorí sú na tom najhoršie zo všetkých z dôvodu svojej identity, pôvodu alebo chudoby. Ich životy sú ťažko predstaviteľným bojom o prežitie, bez akéhokoľvek nadnesenia. Vieme o nich málo, alebo vôbec nič, veď predsa máme dosť svojich problémov. No je našou morálnou povinnosťou aspoň o nich vedieť.
Artur Domoslawski kapitolu za kapitolou cestuje svetom a odhaľuje nám koumnity a skupiny ľudí, ktorí sú na tom najhoršie zo všetkých z dôvodu svojej identity, pôvodu alebo chudoby. Ich životy sú ťažko predstaviteľným bojom o prežitie, bez akéhokoľvek nadnesenia. Vieme o nich málo, alebo vôbec nič, veď predsa máme dosť svojich problémov. No je našou morálnou povinnosťou aspoň o nich vedieť.
January 9, 2019
Pre mňa kniha, ktorá bude mať u mňa čestné miesto v knižnici. Nie je to síce žiadna oddychovka na dlhé zimné večery ale literatúra faktu - tvrdá, miestami depresívna no zaručene pravdivá.
Kniha je poskladaná z reportáží z celého sveta, v ktorých autor píše o krutých ľudských osudoch, ktoré sa dejú len kúsok za hranicami našej krajiny...o ľuďoch, ktorí prežívajú peklo na zemi, o živote v slumoch, gangoch, výpalníctve, ženovraždách, skorumpovanosti vlád....smutné..veľmi smunté :( no tak reálne.
Zaručene odporúčam prečítať!
Kniha je poskladaná z reportáží z celého sveta, v ktorých autor píše o krutých ľudských osudoch, ktoré sa dejú len kúsok za hranicami našej krajiny...o ľuďoch, ktorí prežívajú peklo na zemi, o živote v slumoch, gangoch, výpalníctve, ženovraždách, skorumpovanosti vlád....smutné..veľmi smunté :( no tak reálne.
Zaručene odporúčam prečítať!
Displaying 1 - 30 of 42 reviews