Bestellerboy is een behoorlijk irritant boek, maar toch best lekker.
Het begint met de jonge schrijversbelofte Mohammed wiens manuscript nog niet direct wordt geaccepteerd bij uitgeverij 1. Dat ligt natuurlijk aan de uitgever. En gelijk krijgt Mohammed, want uitgeverij 2 vindt het manuscript gelijk geweldig. De literaire wereld ligt aan zijn voeten.
Het is niet makkelijk om de Mohammed uit het eerste deel van het boek los te zien van Mano Bouzamour zelf. En dan komt Mohammed, en daarmee Mano, nogal arrogant over. Het debuut (Mohammed, de proleet) krijgt lof van vrijwel alles en iedereen - tot op zekere hoogte net als De belofte van Pisa - maar voor mij voelt het meer als een poging tot briljant schrijven dan daadwerkelijk briljant schrijven. Net als in De belofte van Pisa. Met twintig alliteraties per pagina valt vooral op dat het bij die poging blijft. Daarnaast lijkt Mano Mohammed en zichzelf wel heel opzichtig neer te willen zetten als nieuw enfant terrible. Dat heeft wat treurigs.
Vanaf de tweede helft wordt het boek eerst nog ondraaglijker, maar daardoor ook juist interessanter. Mohammed ontspoort volledig, wordt steeds arroganter en agressiever tegenover alles en iedereen en zet zichzelf meer en meer naar als de rijke playboy die overal mee wegkomt. Oke, dat hij stiekem best wel baalt van de verwijdering van zijn roots, zijn ouders en zijn middelbareschoolvriendin, dat merk je best. Maar verder blijft hij maar met alles wegkomen.
En juist dat maakt dit boek uiteindelijk toch behoorlijk interessant. Het leest uiteindelijk vooral als een kijkje in de hoofden van Andy van der Meijde, Thomas Dekker of een willekeurige andere sport-, pop- of filmster die alle gevoel voor realiteit volledig kwijtraakt, maar amper iemand heeft die hem dat effectief kan wijsmaken. Het geld, de aandacht en de vrouwen zijn er namelijk toch wel. Bojack Horseman seizoen 1 of 2. Inclusief drugstrips. Bestsellen maakt niet gelukkig, al doet alle verdoving dat vaak genoeg wel vermoeden.