Het verhaal van die linkse enclave op rechteroever. Een reportage waarin nog twee andere politieke experimenten oplichten: de eerste coalitie ooit tussen sociaaldemocraten, groenen en marxisten en de bestuurlijke ontmaagding van de PVDA.
Vlot verhaal over het (over)leven in een Antwerps district dat voortdurend wordt belaagd en gepest door een Romeinse pseudo-keizer die niet verdraagt dat de bewoners weigerden om zijn onderdanen te worden. De auteur steekt hen een riem onder het hart. Leuke anekdotes vermengd met goede documentatie. Met dank om zoveel aandacht te besteden aan mijn ‘Thatcher aan de Schelde’.
Interessant om de verhalen van Thomas Blommaert over mijn woonomgeving te lezen. Veel wist ik al want ik maak het elke dag mee. Ik ken de meeste van de mensen en plaatsen waarover het gaat, de Roma, café Venezia, de Carrefour, café Mombasa, de Marokkaanse kapper, bakker en viswinkel. De vergelijking met de enclave van Asterix is goed gevonden. Onze hedendaagse Augustus op het Schoon Verdiep lijkt meer op de intrigant uit de boeken van Uderzo en Goscinny. Een neocon burgemeester die zijn burgers eer de duvel aandoet dan dat hij probeert om te verbinden. Omdat hun linkse insteek hem niet gelegen komt in zijn neoliberale visie. Het schaamlapje 'Vlaamsgezind' heeft hij al lang in de afvalzak achtergelaten. Borgerhout was van oudsher een 'moeilijk dorpje' waaruit veel politieke vernieuwing is voortgekomen. Laten we hopen dat wat hier op politiek gebied gebeurt ook doordringt in de rest van de stad, en het land. En dat de mensen niet meer blijven kiezen voor diegenen die hen uitbuiten! Een lezenswaardig verslag.
Thomas Blommaert- mij vooral bekend van zijn introducties tijdens EPO-boekvoorstellingen heeft een verborgen meesterwerk. Ik ben zelf geen Borgerhoutenaar (2060 komt dichtbij, but no cigar), maar toch ben ik verliefd geworden op mijn Buurdistrict, op de strijd die het linkse model van PVDA-groen-vooruit elke dag moet voeren met de Vlaams-Nationalisten op 'tschoon verdiep. Het is inspirerend om te tonen wat kan met een district en goed leesvoer in de aanloop van een verkiezingsstrijd.
Accidentally finished reading this in <4 hours, woops.
Thomas Blommaert takes us on journey through political anecdotes, history lessons and personal stories in an attempt to understand how Borgerhout is different from de rest van't staaad and how did all of this come to be anyway? There's a few parts where Thomas is sad because N-VA doesn't want to be friends with him, but otherwise this is a mostly lighthearted, enjoyable and hopeful look at Borgerhout anno 2012-2017.
Thomas Blommaert maakt zichzelf actief onderdeel vh boek door zijn gepassioneerde stijl van onderzoeksjournalistiek. Het boek leest alsof men een TV rapportage aan t bekijken is. De beschrijvingen van Turnhoutsebaan & omliggende pleinen roepen je als lezer op: ik neem een dagje vrij en ga er onmiddellijk eens rondflanteren en verkennen met een dieper inzicht. Thomas breekt met clichés & klaagt de politieke pijnpunten aan. Het zet je ook aan om Asterix nr 23 nog eens op te frissen. Het boek is een loutere stimulans om afscheid te nemen van kortzichtige denkbeelden, en een nieuwe openheid tegemoet te treden. Zoals altijd, zet een EPO boek aan tot reflectie