Lena es una niña a la que no le gusta que sus padres la desobedezcan; como eso ocurre muy a menudo, decide tomar cartas en el asunto y acudir a un hada para que lo solucione. A partir de este momento la vida de Lena y de sus padres se complicará enormemente. ¿No será peor el remedio que la enfermedad? Una historia que reflexiona sobre las consecuencias de las propias acciones.
Michael Andreas Helmuth Ende was a German writer of fantasy and children's literature. He was the son of the surrealist painter Edgar Ende.
Ende was one of the most popular and famous German authors of the 20th century, mostly due to the enormous success of his children's books. However, Ende was not strictly a children’s author, as he also wrote books for adults. Ende claimed, "It is for this child in me, and in all of us, that I tell my stories," and that "[my books are] for any child between 80 and 8 years" (qtd. Senick 95, 97). Ende’s writing could be described as a surreal mixture of reality and fantasy. The reader is often invited to take a more interactive role in the story, and the worlds in his books often mirror our reality, using fantasy to bring light to the problems of an increasingly technological modern society.
Ende was also known as a proponent of economic reform, and claimed to have had the concept of aging money in mind when writing Momo. He was interested in and influenced by anthroposophy.
Die unendliche Geschichte (The Neverending Story) is Ende's best known work. Other books include Momo and Jim Knopf und Lukas der Lokomotivführer (Jim Button and Luke the Engine Driver). Michael Ende's works have been translated into more than 40 languages and sold more than 20 million copies, and have been adapted into motion pictures, stage plays, operas and audio books.
مضمون داستان: پدر و مادر موجودات به درد بخورى هستند كه برايت يك نفعى دارند! همينقدر مستقيم، همينقدر رو و همينقدر خودخواهانه. نويسنده رو با «داستان بیپایان» میشناحتم که در نوجوونی خوندهبودم و کاش همون خاطره ازش حفظ میشد. بعد از «نوربرت خرگردن» دومین کتابی بود که در ماه اخیر از میشائیل انده خوندم. این یکی از نوربرت هم بدتر بود. کاملا ناامید کننده. داستان متوسط و حتی در جاهایی با منطق ضعیف که جز شعار دادن و آموزش بههیچ چیز فکر نمیکرد. علت اینهمه بهبه و چهچه خوانندگان بزرگسال فارسی این دو کتاب هم دقیقا همین آموزشمستقیممحور بودن داستانهاست که با تفکر پوسیدهی حاکم بر فعالان ادبیات کودک ما همراستاست. هرچند در این مورد اخیر بهنظرم حتی مضمون هم از پایه و اساس اشکال داشت. یعنی مضمون اثر بر پایهی فایدهباوری و منفعتطلبی استواره. زیبا نیست؟
البته از شروع خوب و جذاب کتاب نمیشه گذشت. موقعیت خلق شده، موقعیت بامزه و جذابی بود و پتانسیل فوقالعادهای داشت که البته ازش هیچ استفادهای نشد و نویسنده زود سروته ماجرا روهم آورد. رگهها و نشانههایی از تخیل انده در «داستان بیپایان» اینجا هم دیده میشد. آدرس گرفتن از پلیس و رسیدن به ساحره و ... اما همهی اینها مربوط به یک سوم ابتدایی داستان بود و در ادامه با یک اثر ضعیف آموزشی روبرو بودیم. یک نکتهی عجیبی هم که در مورد کتاب وجود داشت این بود که راوی صفحهی اول با ادامهی داستان فرق داشت. لحن و زبان و نگاه راوی از وسط صفحهی دوم یکهو عوض میشد و تغییر پیدا میکرد.
De pequeña estaba obsesionada con este libro. Recuerdo releérmelo una y otra vez, por lo que después de tantos años me acuerdo prácticamente de todo. Es curioso descubrir con 21 años que es de Michael Ende.
Un cuento breve y entretenido. No llega a lo mejor de Ende pero es agradable y me gusta especialmente que no idealice a la protagonista si no que muestre que sus motivos son un tanto mezquinos.
Woot! The first Korean book I read... I couldn't understand every single word so if you open my copy you'd find many underlined words with meanings scribbled above them. But that's okay because I am planning on re-reading it again. I think that this was actually a German book translated into Korean.. the story was light and there's a moral to the story. Plus, you can really feel the parent's unconditional love for their child which was so sweet.
La prodigiosa imaginación de Michael Ende ataca de nuevo. Si bien no es una obra maestra como La historia interminable, igual se disfruta de principio a fin.
Algo que me encanta de este autor es que no idealiza la infancia: sus niños protagonistas muchas veces están resentidos, o son egoístas, o tiranos, o de plano unos auténticos malandros con caras angelicales... Son niños de verdad. Y Lena es una clara muestra de ello: el secreto que esconde podría hacer que acabe en un reformatorio, o que algún sacerdote trate de exorcizarla, o que surja una revuelta infantil en contra del gobierno despótico de los adultos. Como quien dice, el tema de la novela es bastante oscuro y siniestro, pero no lo parece gracias a su apariencia colorida y mágica.
Lo que menos me ha gustado es el contexto familiar y la perspectiva de género demasiado normativa a mí parecer. todo.
Y lo que más me ha gustado ha sido la moraleja, de cómo podemos solucionar nuestros errores, admitir las equivocaciones y aún así seguir arriesgándonos a pensar por nosotros mismos, a no tener miedo a pensar diferente y pedir aquello que sea importante para nosotros, y por el mismo motivo aceptar que los demás también puedan pensar diferente. Habla de la asertividad de una forma muy clara.
Creo que lo he leído en un momento muy propicio para mí y por eso me ha resonado bastante su mensaje.
“Lena volvió a asentir. —Se trata de mis padres —le explicó, y suspiró—. No sé qué voy a hacer con ellos. No hay manera de que me obedezcan… —Eso sí que es un problema —opinó el hada con simpatía—. ¿Qué puedo hacer por ti? —… porque siempre son mayoría —continuó Lena—. Siempre dos contra uno. —Contra eso es difícil luchar —murmuró el hada, pensativa. —Además son mayores que yo —añadió Lena. —Suele suceder con los padres —le confirmó el hada. —Si fueran más pequeños que yo —pensó Lena en voz alta—, lo de la mayoría tal vez no sería tan importante.”
This entire review has been hidden because of spoilers.
De la mano de Consolación Interrogación, Michael Ende nos da una reflexión divertida sobre lo que es llevar la contraria a los padres, pero, sobre todo, en cosas sin importancia que hacen de la vida familiar un malestar.
Una lectura recomendada por mi profesor de técnica vocal, invitándonos a hacer nuestras primeras reseñas y mirar con ojos críticos los trasfondos de toda obra. Lo recuerdo con amor y amistad y por eso lo traigo aquí, como parte de ese recuerdo.
Un libro para leerlo en conjunto con tus niños, habla sobre la pequeña Lena que se encuentra en esa etapa de contradecir todo lo que indican sus padres hasta que ella se ve con el poder de revertirlo y que manera de controlar la situación.
El autor explica de una manera muy didáctica al lector de las consecuencias de los actos y en este caso de cómo afecta a los padres de Lena.
Me pareció una muy buena historia infantil sobre la familia, de valorar las cosas y a las personas a nuestro alrededor. También abarca el tema del egoísmo y como podemos perjudicar a la gente que ve por nuestro bienestar. Además, me pareció muy buena y creativa la pluma del autor al tratar los puntos anteriores.
Lo que más me encanta de Ende es su manera de hacer que los sueños de los niños se vuelvan realidad, pero con un toque tétrico aca el reloj con el buho y que siempre da las 12 y la hada de 12 dedos es encantador me gusta y por supuesto la lección que uno saca de la historia
Dentro de la colección del barco de vapor puedes encontrar joyitas y este es uno de ellos. Novela se rápida lectura con historia curiosa e ilustraciones que lo acompañan. ¿Podría ser mejor? Sí, pero igualmente está muy chulo.
Tre meravigliosi racconti che rimandano alla fantasia straripante dell'infanzia e al mondo reale. Ende è una delle migliori penne che io conosca. Aspettando Momo.
رویکرد تربیتی کتاب از رویکرد تربیتیهای عهد بوق منشاء میگرفت و قصه پیام مستقیم داشت اما سه امتیاز برای ایده و خلاقیتهای میشائیل انده که خیلی خیلی جذابن! یاد خلاقیتهاش در کتاب جیم دگمه افتادم :)