Οι Δειπνοσοφιστές της ελληνικής αρχαιότητας ήταν άτομα που συζητούσαν στη διάρκεια του δείπνου για θέματα που είχαν σχέση με το φαγητό. Απ’ το ομώνυμο έργο του Αθηναίου σώζονται διάλογοι αυτού του είδους με σημαντικές πληροφορίες για τον πολιτισμό της εποχής. Σήμερα, η ξεχασμένη αυτή λέξη - Δειπνοσοφιστής - χρησιμεύει ως ψευδώνυμο ενός συγγραφέα που ασχολείται με τη λειτουργία της γεύσης μέσω της ελληνικής κουζίνας. Ο Δειπνοσοφιστής δεν γράφει διαλόγους αλλά αναλυτικά σχόλια ουσιαστικού χαρακτήρα, που πολύ απέχουν απ’ το να είναι συνταγές ή κανόνες: το θέμα εδώ είναι η φιλοσοφία της γεύσης, η αισθητική της, η κοινωνιολογία της, και κυρίως η τελετουργική της διάσταση. Στόχος: η σωστή χρήση της γεύσης ως εφεδρική μέθοδος για μια πιο υποδειγματική ζωή. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
Το βρήκα στο ράφι με τα αδιάβαστα. Εταιρικό δώρο πριν πολλά χρόνια, τότε δεν μ ενδιέφερε η γαστρονομία. Τώρα όμως μ ενδιαφέρει. Αν και το θέμα του ειναι ειδικού ενδιαφέροντος, το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί για την απόλαυση της γλώσσας και του ύφους του. Θυμίζει λίγο την ελαφρά ειρωνία του Ρόιδη. Ένα πολύ ιδιαίτερο και ευχάριστο ανάγνωσμα.
Πρόκειται για συλλογή κειμένων που δημοσιέυτηκαν στην Καθημερινή τη δεκαετία του '90, γραμμένα με χιούμορ και άπταιστα ελληνικά, που επικεντρώνονται σε θέματα γαστρονομίας, αλλά εύκολα βρίσκουν κοινωνικές, ιστορικές, φιλοσοφικές και καλλιτεχνικές προεκτάσεις. Ευκολοδιάβαστο, αιχμηρό και χρήσιμο.
γράφει εύστοχα ο συγγραφέας με αφορμή μια ιστορική διατίμηση γλυκών παρασκευασμάτων απο την κυβέρνηση : ".. Το Κράτος, αυτό το ανεξιχνίσατο κράμα βίας και λογικής αντιμετώπισε από καταβολής κόσμου με δυσπιστία την ηδονή και όλες τις ανθρώπινες επιθυμίες που υποσκάπτουν την εγκαθιδρυμένη τάξη.... η διατίμηση των γλυκών ήταν κυρίως μια συγκεκαλυμμένη διατίμηση της ηδονής"