Ludzie często mnie pytają, co robić, aby tak długo żyć. Nie wiem. Ja niczego specjalnego nie robię. Po prostu kocham życie we wszystkich jego barwach, odcieniach i cieniach. Życie jest cudem. Zawsze. Danuta Szaflarska
102 lata fascynującego życia, burzliwej kariery i dramatycznych zwrotów historii. Pierwsza biografia Danuty Szaflarskiej. Podobno jak na aktorkę miała zbyt małe oczy. Radziła sobie, trzymając je zawsze szeroko otwarte, nie tylko przed kamerą. Wszak jej świat zmieniał się w szalonym tempie. Danuta Szaflarska dzieciństwo spędziła w galicyjskiej wsi; dorastała w Nowym Sączu i Krakowie, pierwsze kroki wśród kulturalnej elity stawiała w przedwojennej Warszawie. Debiutowała w okupowanym Wilnie, po czym wróciła do ogarniętej wojną Warszawy, by naprawdę przeżyć to, co później zagrała w „Zakazanych piosenkach” – filmie, który przyniósł jej ogromną sławę. Potem przyszły wielkie i małe role w teatrze, kinie i na scenie historii PRL. Piękny finał jej kariery rozegrał się w głośnych filmach Doroty Kędzierzawskiej oraz w Teatrze Rozmaitości.
„Pani Danutka kochana” była nie tylko gwiazdą, lecz także wielką aktorką. Grzegorz Jarzyna nazywa ją „aktorką totalną”. Jan Nowicki wspomina: „w tym drobnym, ślicznym ciele (…) była zaklęta nieprawdopodobna, ogromna siła”. Dorota Masłowska przyznaje, że biło od niej jakieś onieśmielające piękno, a Władysław Pasikowski zdradził pani Danucie, że się jej bał.
Gabriel Michalik kreśli subtelny portret legendy teatru i kina, ludzi, których napotkała, oraz epoki, którą mimo dramatycznych przeszkód przeżyła z naturalną elegancją, wdziękiem i niezwykłą pogodą ducha.
Biografię Danuty Szaflarskiej wypożyczyłem sobie z biblioteczki mojej mamy. Mimo iż bardziej nazwisko obiło mi się o uszy niż kojarzyłem Panią Danutę z ekranu kina czy z telewizji tudzież z teatru to książka od pierwszych stron oczarowała mnie (a chciałem ją tylko przekartkować z ciekawości :-)) Pięknie opisana historia, tradycje, zwyczaje, życie codzienne dawnych jakże już zapomnianych lat. Umiejętnie wplecione wypowiedzi Pani Danuty emanują pozytywną energią, optymizmem, humorem, a załączone fotografie w książce tworzą doskonałą całość.
Pozycja łatwe w czytaniu. Mam jednak niedosyt - Końcówka życia Szaflarskiej To faktycznie jej czas, jej życie i biografia. Do połowy jednak , Więcej opisów towarzyszących sytuacjom i czasom, W jakich żyła niż jej samej .
bardzo rozbudowne sa rozdziały o okolicy, w której mieszkała i o latach jej dzieciństwa, mniej natomiast o jej życiu stricte, a szkoda, ciekawa pozycja, bardzo przyjemnie się jej słuchało
Uwielbiam Danusię głównie za jej rolę w Skarbie, który namiętnie oglądałam jako nastolatka, zawsze była dla mnie taka ciepłą i pogodną osobą. Książka zdecydowanie to ukazuje i można się z niej nawet sporo dowiedzieć. Nawet bo niestety jest masa wątków pobocznych o innych ludziach, które według mnie sa zbyt rozbudowane i nieco odciągają uwagę od osoby której ta biografia jest poświęcona.