Zadumyvalis li vy, otkuda vash mozg znaet, gde vy nakhodites? Pochemu vashi vospominanija svjazany s mestami? Na eti i mnogie drugie voprosy dany otvety v etoj knige. Eto istorija sensatsionnogo otkrytija nejronov, kotorye pomogajut nam, kak vnutrennjaja sistema GPS. Kniga pereneset vas v laboratoriju uchenykh Mej-Britt i Edvarda Mozera i pozvolit poznakomitsja s rabotoj mnogikh issledovatelej, kotorye pokazali, kak opredelennye neverojatnye kletki pomogajut krysam i ljudjam najti svoj put. Eto uvlekatelnoe nauchnoe dostizhenie, kotoroe proizvelo revoljutsiju v nashem ponimanii mozga i prineslo uchenym Nobelevskuju premiju po meditsine i fiziologii.
Morsomt å lese om sitt eget arbeidsted og folk man har jobbet med i løpet av nesten hele sitt arbeidsliv. Den eneste bok jeg har lest hvor jeg kjenner 90 % av karakterene på "du"-basis.
To zaskakujące ile ta książka dała mi wzruszeń… i tak, dobrze czytacie – wzruszeń. Na czym te „wzruszenia” polegały? Cóż, dotknęła mnie zarówno sfera naukowa (co w przypadku tego tytułu powinno być oczywiste) jak i również sfera prywatna, droga Moserów do Nobla, ciężka praca i upór. Unni Eikeseth udało się napisać książkę, która choć mówi o nauce, o mózgu i jego możliwościach, o historii odkrycia, które jest tak ważne dla wszystkich ludzi (choroba Alzheimera), to robi to w sposób niezwykle subtelny i jednocześnie rzetelny. „GPS mózgu” jest bardzo dobrym reportażem, w którym nie brak elementów z życia prywatnego pary naukowców. Autorka przyłożyła się do tej książki i czuć, że poświęciła jej swoje serce. Nie potraktowała tematu w sposób banalny, dotarła do wielu ludzi, których zapał, dobre słowo, wsparcie, pomoc – złożyły się na ostateczny sukces Moserów. Mam wrażenie, że tutaj nikogo nie mogło zabraknąć, a to znaczy wiele w przypadku tego gatunku. Najbardziej poruszyła mnie chwila, w której opisana została sytuacja otrzymania Nagrody Nobla, tego, jak Edvard i May-Britt Moser dowiedzieli się ukoronowaniu ich ciężej pracy. Nie jestem naukowcem, ale ta tematyka żywo mnie interesuje. Lektura „GPS mózgu” dostarczyła mi więcej informacji, niż oczekiwałam i może nie będzie to profesjonalne, ale tym razem najbardziej urzekła mnie historia prywatna, codzienne zmagania Moserów, ich charaktery, współpraca i przyjaźń, która przerwała wszystko, nawet rozstanie. Warto sięgnąć po tę książkę, oczywiście nie tylko ze względu na głównych bohaterów, ale i na to, czym się zajmowali i co odkryli… ponieważ mamy w głowie prawdziwą bazę map, do których odwołujemy się w każdej sekundzie naszego życia. Czyż to nie wspaniałe? Czyż nie jesteśmy piękni? Jesteśmy! I nigdy o tym pięknie nie zapominajmy. Piękni w swej wyjątkowości, ale i piękni jako całość, jako ludzie w ogóle. Ach… no i nabrałam szacunku do szczurów…
Lettlest intro til Moser-parets hjerneforsking. Forteller kronologisk hvordan Edvard og May-Britt Moser gjennom 15 års målretta arbeid ble nobelprisvinnere. Livene deres er litt for udramatiske til å rettferdiggjøre å skrive innenfor biografisjangeren: De har brukt mesteparten av tiden sin på å tenke ut, utføre, måle og analysere lab-forsøk på hippocampus-regionen i rottehjerner, kun avbrutt av forskningsopphold og konferanser. Så i det ytre var livene til disse fremragende forskerne helt udramatisk helt til de fikk telefon fra nobelkomietten i Stockholm. Boka kunne gått dypere i å forklare hjerneforkningen utover å fortelle om hvordan de satt opp eksperimentene for å finne gittercellene. Flere pop.vit.-bøker har utforsket samme tema tidligere, både "Hernen er stjernen" og "Å dykke etter sjøhester" beskrevet dette glimrende.
Могу смело сказать, что эта книга была самой интересной из прочитанных о науке, экспериментах и мозге. Большая часть книги написана на основе истории нобелевских лауреатов мужа и жены Мозеров. Автор постаралась собрать сведения из разных источников из-за чего история получилась довольно детальной и интересной с огромным числом деталей изнутри. Очень интересно читать о продумывании экспериментов и их постановке - тут полно этого и во всех деталях. Иногда деталей даже слишком много, особенно, когда идет речь об экспериментах на подопытных крысах, но это наука. Есть и закулисная жизнь ученых, что тоже полезно. Конец книги оказался потрясающим и приятным хэппи-эндом. Книга настолько захватила, что не мог оторваться и прочел за несколько дней. Вот так нужно рассказывать истории с подачей полезных знаний для читателя.
Książka przedstawiające życie ciężko pracującej pary naukowców. Treść książki jest ciekawa prezentująca w sposób zrozumiały podstawy działania orientacji przestrzennej. Niestety z powodu ciężkiego stylu jest ona ciężka do czytania. Niemniej jednak polecam wszystkim chcącym wejść do laboratorium laureatów nagrody Nobla oraz zrozumieć jak odnajdujemy się w przestrzeni.