What do you think?
Rate this book
Over wezenloze zielen
Er was eens… ergens ver weg, diep in het Zwarte Woud, het dorpje Flüstern. Ooit viel dit dorp onder het toezicht van de mysterieuze graaf van Nebelburg. Niemand van de dorpsbewoners had hem ooit gezien, maar iedereen kende zijn donkere vervallen kasteel dat hoog in de bergen stond. Ondanks de geruchten en enge verhalen, die aan de kinderen werden verteld voor het slapen gaan, wist niemand wat er zich werkelijk afspeelde achter de oude kasteelmuren.
Daar in Flüstern, vlakbij de Flüsternsee, woonde een meisje met haren als koren en ogen zo groen als lenteblaadjes. Door haar volk onbegrepen en ongeschikt gevonden voor het huwelijk. Dit meisje zou zonder dat zij het wisten hun levens en dat van de graaf voorgoed veranderen.
Haar naam was Sieglinde en dit is haar verhaal...
Daar in Flüstern, vlakbij de Flüsternsee, woonde een meisje met haren als koren en ogen zo groen als lenteblaadjes. Door haar volk onbegrepen en ongeschikt gevonden voor het huwelijk. Dit meisje zou zonder dat zij het wisten hun levens en dat van de graaf voorgoed veranderen.
Haar naam was Sieglinde en dit is haar verhaal...
- GenresFantasy
200 pages, Paperback
First published September 14, 2018
1 person is currently reading
76 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 33 reviews
August 17, 2020
Over wezenloze zielen is een heerlijk, heerlijk, heerlijk duister sprookje dat zo sfeervol was dat ik wenste dat het herfst was zodat ik dit gelezen had met een flinke regenbui buiten en een kop stomende thee in mijn hand.
Ten eerste: Merel schrijft zo sfeervol. Wauw. Ik waande me echt in Flüstern en Nebelburg. Van beschrijvingen van het duistere, kille kasteel tot het donkere, magische woud... alles voelde intens sprookjesachtig aan. De sprookjesachtige setting die de achterflap me beloofde, werd absoluut waargemaakt. Maar word niet verrast: dit is een duister sprookje. Een duister sprookje zonder goede feeën die de heldin redden, zonder knappe prinsen, maar met een heleboel interessante excentrieke personages, sommige kwaadaardig, andere goedaardig.
Dat is nog iets wat Merel fantastisch doet: ze is meesterlijk in het creëren van enge, afschuwelijke situaties die dan toch nog leesbaar blijven en die Sieglinde als een prachtige heldin doorstaat - met veel gescheld en gevloek. Dat Sieglinde overigens een personage is dat vloekt, dat drinkt en dat geen blad voor de mond neemt - en bovendien niet valt voor de overduidelijke schurk (ik kijk naar jou, dertienjarige Elke, godzijdank dat je over die trope bent gegroeid... een soort van dan) - is origineel en gewaagd. Daarom voelt dit boek ook volwassener aan dan de meeste YA. Verder is Sieglinde af en toe bang - met goed recht - maar ook heel moedig, en dit alles maakt haar een personage dat goed ontwikkeld is.
Bovendien zit dit boek vol met intrigerende mythologie die humoristisch, magisch en duister tegelijk is. Een combinatie die ik niet eerder in een geslaagde vorm heb gezien (nu kijk ik naar jou, Hazelwoud). Van de Ravenman tot de faun: ieder personage zoog je meer in de betoverende wereld van Over wezenloze zielen. Terwijl de personages neergezet worden als duistere, onnatuurlijke wezens, is hun dialoog soms het tegenovergestelde en dat is heerlijk.
De enige minpuntjes die ik had, was 1) het archaïsche taalgebruik (dit was in mijn ogen niet nodig) met af en toe een anglicisme erdoorheen en 2) het feit dat het even duurde voordat er iets gebeurde, en het héél korte einde. IK WIL MEER: het was ineens afgelopen en dat vond ik jammer.
Ik had graag wat meer van Sieglindes familie en wat meer van de dorpsdynamiek van Flüstern gezien, maar al met al smaakt dit debuut naar meer. Daarom geef ik het 4.5 sterren. Over wezenloze zielen is een perfect duister sprookje voor de vermoeide YA-lezer die opzoek is naar iets nieuws, iets anders. Dus: gaat dit lezen!
Ten eerste: Merel schrijft zo sfeervol. Wauw. Ik waande me echt in Flüstern en Nebelburg. Van beschrijvingen van het duistere, kille kasteel tot het donkere, magische woud... alles voelde intens sprookjesachtig aan. De sprookjesachtige setting die de achterflap me beloofde, werd absoluut waargemaakt. Maar word niet verrast: dit is een duister sprookje. Een duister sprookje zonder goede feeën die de heldin redden, zonder knappe prinsen, maar met een heleboel interessante excentrieke personages, sommige kwaadaardig, andere goedaardig.
Dat is nog iets wat Merel fantastisch doet: ze is meesterlijk in het creëren van enge, afschuwelijke situaties die dan toch nog leesbaar blijven en die Sieglinde als een prachtige heldin doorstaat - met veel gescheld en gevloek. Dat Sieglinde overigens een personage is dat vloekt, dat drinkt en dat geen blad voor de mond neemt - en bovendien niet valt voor de overduidelijke schurk (ik kijk naar jou, dertienjarige Elke, godzijdank dat je over die trope bent gegroeid... een soort van dan) - is origineel en gewaagd. Daarom voelt dit boek ook volwassener aan dan de meeste YA. Verder is Sieglinde af en toe bang - met goed recht - maar ook heel moedig, en dit alles maakt haar een personage dat goed ontwikkeld is.
Bovendien zit dit boek vol met intrigerende mythologie die humoristisch, magisch en duister tegelijk is. Een combinatie die ik niet eerder in een geslaagde vorm heb gezien (nu kijk ik naar jou, Hazelwoud). Van de Ravenman tot de faun: ieder personage zoog je meer in de betoverende wereld van Over wezenloze zielen. Terwijl de personages neergezet worden als duistere, onnatuurlijke wezens, is hun dialoog soms het tegenovergestelde en dat is heerlijk.
De enige minpuntjes die ik had, was 1) het archaïsche taalgebruik (dit was in mijn ogen niet nodig) met af en toe een anglicisme erdoorheen en 2) het feit dat het even duurde voordat er iets gebeurde, en het héél korte einde. IK WIL MEER: het was ineens afgelopen en dat vond ik jammer.
Ik had graag wat meer van Sieglindes familie en wat meer van de dorpsdynamiek van Flüstern gezien, maar al met al smaakt dit debuut naar meer. Daarom geef ik het 4.5 sterren. Over wezenloze zielen is een perfect duister sprookje voor de vermoeide YA-lezer die opzoek is naar iets nieuws, iets anders. Dus: gaat dit lezen!
November 12, 2019
Waw, echt waw!
*4,5/5
*4,5/5
August 27, 2020
Het feit dat ik dit boek in één dag heb uitgelezen zegt denk ik al best veel, aangezien mij dat al sinds de zomervakantie niet meer is gelukt (en daarvoor was volgens mij voor het laatst februari?). Maar ik moet ook wel toegeven dat dit niet mijn eerst poging was tot het lezen van dit verhaal. Dit was de derde keer, en het voelde ook als de beste poging. Waar ik de eerste twee keren moeite had om in het begin mijn gedachten erbij te houden, vloog ik nu door diezelfde pagina’s heen. Misschien omdat ik ze ondertussen al bijna uit het hoofd kenden, misschien omdat ik mentaal nu in een betere positie was of misschien omdat ik nu beter voorbereid was op het “moeilijkste” gedeelte van het verhaal; het wennen aan de volwassen stijl van Merel?
Want dat ik zeker wat het verhaal maakte voor mij. Haar beschrijvingen van de ruimtes, van de natuur, maar ook van de mensen en met name de verwoording van Sieglinde’s emoties: Merel doet het prachtig. Er is iets speciaals aan haar schrijven, iets wat mij ervan doet overtuigen dat een verhaal zoals deze niet zo sterk had geweest in de handen van iemand anders. Dit debuut maakt duidelijk wat een fascinerende schrijfstem Merel al op zo’n jonge leeftijd heeft. Of deze stem voor iedereen is weggelegd weet ik niet, maar ik weet wel dat de mensen die zich hieraan wil wagen, niet teleurgesteld zullen raken.
(Ik zie nu pas dat het een soort van rijmt en dat was oprecht niet mijn intentie)
Ik heb weinig tot geen sprookjes gelezen, laat staan zoals Merel deze heeft geschreven. Er zit een goede geschiedenis achter die ook direct wordt beschreven maar waar niet een directe link mee wordt gelegd in het verdere verhaal. Sieglinde is heel mooi beschreven, met haar gebreken, haar standpunten en vooral met de emoties die ze daardoor ervaart. Zelfs al was het niet per definitie mijn soort mens, toch kreeg ik sympathie voor haar, kon ik met haar meeleven en wilde ik weten hoe haar leven zou lopen.
Hetzelfde met de graaf. Ik geloof dat niemand zonder enige reden slecht is en raak dan ook altijd enorm teleurgesteld als verhalen/films/series zomaar iemand bestempelen als slecht zonder enige inzicht in zijn achtergrond en waarom hij of zij is geworden zoals diegene nu is. Hier kwam het wel. Oké, misschien niet zo gedetailleerd als ik had gewild, maar ergens is het ook wel fijn als je je eigen fantasie kan inzetten. Het hielp ook dat tegen het einde er plotseling een inzicht kwam van Sieglinde die de graaf ineens driedimensionaal maakte. Ik wil niks spoilen, maar ik vond die scène om deze exacte reden één van de sterkste uit het boek, hoe klein hij ook mocht lijken.
Het enige wat mij ervan weerhield geen vijf sterren te geven is (oké, sorry, toch een spoiler want ik weet niet hoe ik het anders moet beschrijven. Skip dit stuk als je het verhaal nog wil lezen)
is de gemakkelijkheid waarmee Siegline de drie opdrachten leek op te lossen. De opdracht met de raadsel (en dan specifiek het gedeelte waarin het raadsel wordt verteld en wordt opgelost) is amper twee pagina’s lang. Zelfde verhaal met het zwaard in het meer. Er is weinig ruimte voor de gedachte “Kan dit nog fout gaan? Gaat haar dit misschien dan toch niet lukken?” Voor mijn gevoel had iets meer spanning tijdens dit proces ervoor kunnen zorgen dat je je nog net wat meer kon inleven met Sieglinde.
Daarnaast vond ik het jammer niet wat meer inzicht te krijgen over de relatie tussen haar en Gerfried. Hij is er ineens aan het begin en de emoties die telkens als hij er is of als zij over hem denkt zijn super mooi beschreven, maar toch kon ik me niet zoveel binden aan hem dan ik wilde. En dat komt voornamelijk omdat die er dus zomaar was. Boem, de beste vriend en boem het huwelijksaanzoek, maar het voelt niet zo “heftig” (bij gebrek aan een beter woord) als het had kunnen voelen, omdat je te weinig over hem en de relatie tussen Sieglinde en Gerfried weet. Ik had graag willen weten waar het precies vandaan kwam en hoe dat zo is opgebloeid, als was het maar in een droom of flashback of wat dan ook.
(Einde spoiler).
Het laatste jammere vind ik de kleine foutjes erin, maar daar kan Merel vrij weinig aan doen en ik vind het dan ook jammer voor haar dat de editor niet zo goed heeft opgelet. Ook vind ik het jammer dat ze met deze achterflap zijn gegaan. Zoals iemand al eerder heeft benoemd, komt het ietwat kinderlijk over. Het geeft te weinig inzicht over het prachtige en fascinerende verhaal dat erin staat en juist de diepe thema’s die het aangrijpt. Zeker met de volwassene en beschrijvende stijl van Merel, vind ik het jammer dat er niet een inhoudsopgave is die daar meer op inspeelt, in plaats van de focus legt op het gevoel dat je een sprookjesboek gaat lezen zoals je hem al kent met maar ietwat van een twist. Want het is zoveel meer dan dat!
Gelukkig geeft de cover dat wel aan, want wat is die toch mooi. Helaas is hij bij mij aan twee randen al omgekruld, maar gelukkig nog niet erg genoeg dat ik er niet meer van kan genieten.
Kortom, dit verhaal is een pracht van een debuut en een absolute aanrader. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar wat Merel ons in de toekomst gaat brengen.
Want dat ik zeker wat het verhaal maakte voor mij. Haar beschrijvingen van de ruimtes, van de natuur, maar ook van de mensen en met name de verwoording van Sieglinde’s emoties: Merel doet het prachtig. Er is iets speciaals aan haar schrijven, iets wat mij ervan doet overtuigen dat een verhaal zoals deze niet zo sterk had geweest in de handen van iemand anders. Dit debuut maakt duidelijk wat een fascinerende schrijfstem Merel al op zo’n jonge leeftijd heeft. Of deze stem voor iedereen is weggelegd weet ik niet, maar ik weet wel dat de mensen die zich hieraan wil wagen, niet teleurgesteld zullen raken.
(Ik zie nu pas dat het een soort van rijmt en dat was oprecht niet mijn intentie)
Ik heb weinig tot geen sprookjes gelezen, laat staan zoals Merel deze heeft geschreven. Er zit een goede geschiedenis achter die ook direct wordt beschreven maar waar niet een directe link mee wordt gelegd in het verdere verhaal. Sieglinde is heel mooi beschreven, met haar gebreken, haar standpunten en vooral met de emoties die ze daardoor ervaart. Zelfs al was het niet per definitie mijn soort mens, toch kreeg ik sympathie voor haar, kon ik met haar meeleven en wilde ik weten hoe haar leven zou lopen.
Hetzelfde met de graaf. Ik geloof dat niemand zonder enige reden slecht is en raak dan ook altijd enorm teleurgesteld als verhalen/films/series zomaar iemand bestempelen als slecht zonder enige inzicht in zijn achtergrond en waarom hij of zij is geworden zoals diegene nu is. Hier kwam het wel. Oké, misschien niet zo gedetailleerd als ik had gewild, maar ergens is het ook wel fijn als je je eigen fantasie kan inzetten. Het hielp ook dat tegen het einde er plotseling een inzicht kwam van Sieglinde die de graaf ineens driedimensionaal maakte. Ik wil niks spoilen, maar ik vond die scène om deze exacte reden één van de sterkste uit het boek, hoe klein hij ook mocht lijken.
Het enige wat mij ervan weerhield geen vijf sterren te geven is (oké, sorry, toch een spoiler want ik weet niet hoe ik het anders moet beschrijven. Skip dit stuk als je het verhaal nog wil lezen)
is de gemakkelijkheid waarmee Siegline de drie opdrachten leek op te lossen. De opdracht met de raadsel (en dan specifiek het gedeelte waarin het raadsel wordt verteld en wordt opgelost) is amper twee pagina’s lang. Zelfde verhaal met het zwaard in het meer. Er is weinig ruimte voor de gedachte “Kan dit nog fout gaan? Gaat haar dit misschien dan toch niet lukken?” Voor mijn gevoel had iets meer spanning tijdens dit proces ervoor kunnen zorgen dat je je nog net wat meer kon inleven met Sieglinde.
Daarnaast vond ik het jammer niet wat meer inzicht te krijgen over de relatie tussen haar en Gerfried. Hij is er ineens aan het begin en de emoties die telkens als hij er is of als zij over hem denkt zijn super mooi beschreven, maar toch kon ik me niet zoveel binden aan hem dan ik wilde. En dat komt voornamelijk omdat die er dus zomaar was. Boem, de beste vriend en boem het huwelijksaanzoek, maar het voelt niet zo “heftig” (bij gebrek aan een beter woord) als het had kunnen voelen, omdat je te weinig over hem en de relatie tussen Sieglinde en Gerfried weet. Ik had graag willen weten waar het precies vandaan kwam en hoe dat zo is opgebloeid, als was het maar in een droom of flashback of wat dan ook.
(Einde spoiler).
Het laatste jammere vind ik de kleine foutjes erin, maar daar kan Merel vrij weinig aan doen en ik vind het dan ook jammer voor haar dat de editor niet zo goed heeft opgelet. Ook vind ik het jammer dat ze met deze achterflap zijn gegaan. Zoals iemand al eerder heeft benoemd, komt het ietwat kinderlijk over. Het geeft te weinig inzicht over het prachtige en fascinerende verhaal dat erin staat en juist de diepe thema’s die het aangrijpt. Zeker met de volwassene en beschrijvende stijl van Merel, vind ik het jammer dat er niet een inhoudsopgave is die daar meer op inspeelt, in plaats van de focus legt op het gevoel dat je een sprookjesboek gaat lezen zoals je hem al kent met maar ietwat van een twist. Want het is zoveel meer dan dat!
Gelukkig geeft de cover dat wel aan, want wat is die toch mooi. Helaas is hij bij mij aan twee randen al omgekruld, maar gelukkig nog niet erg genoeg dat ik er niet meer van kan genieten.
Kortom, dit verhaal is een pracht van een debuut en een absolute aanrader. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar wat Merel ons in de toekomst gaat brengen.
December 16, 2018
Het is nog maar een kwartier geleden dat ik het einde heb gelezen, en ik ben nog steeds een beetje aan het natrillen. Wat een finale! En wat een boek!
Ik ben vertrouwd noch met het YA-genre noch met fantasy, maar dit verhaal heeft me helemaal kunnen meeslepen. De sfeer, de personages, het plot, de schrijfstijl... Alles leek te kloppen. Wat overigens nog niet vaak is aangehaald, maar wat ik toch ook opvallend vond: de humor. Ondanks dat het een duister verhaal is, heb ik meermaals luidop moeten lachen om één of andere droge opmerking of iets dat alles toch weer wat relativeert.
Waarom ik dan toch geen vijf sterren heb gegeven? Daarvoor bevatte het boek toch nog net iets te veel foutjes die eigenlijk voorkomen hadden kunnen worden. Het gaat dan om onbedoelde herhalingen van woorden, een verkeerde vervoeging van werkwoorden (zelfs een dt-fout) en woordkeuzes die niet helemaal gepast waren. Hier en daar kan er ook nog wat geschaafd worden aan de zinnen, die af en toe iets te stroef lopen. En, zoals al aangehaald in andere reviews, waren er enkele lay-out issues. Dit is niet zozeer een verwijt aan het adres van de schrijfster: dit zijn voornamelijk dingen die een editor er had moeten uithalen.
Als het ooit tot een tweede druk komt (hopelijk!) en er voldoende tijd wordt genomen om al deze kleine mankementjes op te lossen, dan wordt het boek nog fantastischer dan het nu al is en zal ik het met alle plezier vijf welverdiende sterren geven.
Ik ben vertrouwd noch met het YA-genre noch met fantasy, maar dit verhaal heeft me helemaal kunnen meeslepen. De sfeer, de personages, het plot, de schrijfstijl... Alles leek te kloppen. Wat overigens nog niet vaak is aangehaald, maar wat ik toch ook opvallend vond: de humor. Ondanks dat het een duister verhaal is, heb ik meermaals luidop moeten lachen om één of andere droge opmerking of iets dat alles toch weer wat relativeert.
Waarom ik dan toch geen vijf sterren heb gegeven? Daarvoor bevatte het boek toch nog net iets te veel foutjes die eigenlijk voorkomen hadden kunnen worden. Het gaat dan om onbedoelde herhalingen van woorden, een verkeerde vervoeging van werkwoorden (zelfs een dt-fout) en woordkeuzes die niet helemaal gepast waren. Hier en daar kan er ook nog wat geschaafd worden aan de zinnen, die af en toe iets te stroef lopen. En, zoals al aangehaald in andere reviews, waren er enkele lay-out issues. Dit is niet zozeer een verwijt aan het adres van de schrijfster: dit zijn voornamelijk dingen die een editor er had moeten uithalen.
Als het ooit tot een tweede druk komt (hopelijk!) en er voldoende tijd wordt genomen om al deze kleine mankementjes op te lossen, dan wordt het boek nog fantastischer dan het nu al is en zal ik het met alle plezier vijf welverdiende sterren geven.
August 26, 2020
Duister, magisch en vol met levendige beschrijvingen die je meenemen naar het Zwarte Woud, Flüstern en het kasteel Nebelburg. Merel heeft het talent tijdloze boeken te schrijven die me doen denken aan auteurs als Naomi Novik, Intisar Khanani en zelfs de gebroeders Grimm.
December 19, 2020
'Verdomme, klote.'
Toen ik dit verhaal voor de eerste keer had uitgelezen - voor het gepubliceerd was - heb ik Merel een 9 A4-bladzijdes doorgestuurd waarin ik Over Wezenloze Zielen aan een soort persoonlijke analyse onderwierp. Wat er allemaal concreet in stond, weet ik al lang niet meer, maar ik heb toen heel veel aspecten besproken, of beter gezegd: bejubeld.
Dit is absoluut het strafste boek dat de Lage Landen ooit hebben voorgebracht, met uitzondering van Van den Vos Reynaerde misschien, maar je kunt een 800 jaar oud dierenepos nu ook moeilijk gaan vergelijken met iets als dit. Het is in elk geval ronduit prachtig!
Er zijn blijkbaar nogal wat Nederlanders die er met hun tere zieltjes - ocharme - niet tegen kunnen dat Sieglinde nogal vuilgebekt is. Ik vind het echt geweldig. Of dat komt doordat ik ook de hele tijd op alles en iedereen zit te vloeken, weet ik niet, maar in elk geval past het gewoon bij haar. Heel haar personage is gewoon on point. Ze is geweldig, ook al heeft ze haar gebreken, want uiteindelijk doet ze toch maar wat ze moet doen, en ze doet het nog met verve ook. Bovendien: haar naam is geweldig. Ik heb altijd interesse gehad in van die Germaanse sagen en legenden, en zij past daar volledig in, samen met de rest van het boek. In het Nibelungenlied komt een Siegfried voor, dus van zodra er iemand is met een 'Sieg-'naam is het voor mij al goed. Oh, en: Sieglinde + Gerfried = Siegfried, helemaal tof.
De setting spreekt dus ook ontzettend aan. Het is zo'n oud, duister sprookje dat ze vroeger aan kinderen vertelden niet zodat ze goed zouden slapen, maar zodat ze geen gekke kuren uithaalden. En het hele boek ademt dat, met prachtige beschrijvingen. Dit is trouwens ook een van de weinige verhalen waar vampiers in komen zonder dat ik moet walgen (ik vind vampiers echt verschrikkelijk). En hé, op het einde zit er nog een mooie plottwist in ook.
Het grote nadeel: het boek is 200 bladzijdes lang. Wat een ellende! Het is al uit nog voor je erin begonnen bent. Maak je geen zorgen, het verhaal is af, maar ik had er gerust wat langer in willen zitten. Wat extra scènes hadden best gemogen. Bovendien: de drie opdrachten die Linde moet vervullen gaan misschien net iets te vlot, dat had wat langer mogen duren en moeilijker mogen zijn. (Sowieso is Sieglinde wel iets te slim voor wie ze is, maar daar kijk ik niet naar. Het hoeft niet allemaal even realistisch te zijn.)
Blijkbaar staan er in de eerste uitgave wat typfouten in, maar ik word zelf altijd zo meegesleurd in het verhaal dat mij dat amper opvalt. En ik neem aan dat er bij de nieuwe uitgave van DVP een nieuwe correctieronde is gedaan, dus met wat geluk zijn de meeste er nu uit.
Ik zal het hier maar stilaan bij laten. Ik kan nog blijven doorzeveren over de andere personages, en nog wat meer over de setting zeggen, maar ach, het is gewoon allemaal even geweldig. Het einde - de laatste twee à drie bladzijdes - zijn ook ontzettend sterk, bereid je daar ook maar vast op voor.
10/10
Toen ik dit verhaal voor de eerste keer had uitgelezen - voor het gepubliceerd was - heb ik Merel een 9 A4-bladzijdes doorgestuurd waarin ik Over Wezenloze Zielen aan een soort persoonlijke analyse onderwierp. Wat er allemaal concreet in stond, weet ik al lang niet meer, maar ik heb toen heel veel aspecten besproken, of beter gezegd: bejubeld.
Dit is absoluut het strafste boek dat de Lage Landen ooit hebben voorgebracht, met uitzondering van Van den Vos Reynaerde misschien, maar je kunt een 800 jaar oud dierenepos nu ook moeilijk gaan vergelijken met iets als dit. Het is in elk geval ronduit prachtig!
Er zijn blijkbaar nogal wat Nederlanders die er met hun tere zieltjes - ocharme - niet tegen kunnen dat Sieglinde nogal vuilgebekt is. Ik vind het echt geweldig. Of dat komt doordat ik ook de hele tijd op alles en iedereen zit te vloeken, weet ik niet, maar in elk geval past het gewoon bij haar. Heel haar personage is gewoon on point. Ze is geweldig, ook al heeft ze haar gebreken, want uiteindelijk doet ze toch maar wat ze moet doen, en ze doet het nog met verve ook. Bovendien: haar naam is geweldig. Ik heb altijd interesse gehad in van die Germaanse sagen en legenden, en zij past daar volledig in, samen met de rest van het boek. In het Nibelungenlied komt een Siegfried voor, dus van zodra er iemand is met een 'Sieg-'naam is het voor mij al goed. Oh, en: Sieglinde + Gerfried = Siegfried, helemaal tof.
De setting spreekt dus ook ontzettend aan. Het is zo'n oud, duister sprookje dat ze vroeger aan kinderen vertelden niet zodat ze goed zouden slapen, maar zodat ze geen gekke kuren uithaalden. En het hele boek ademt dat, met prachtige beschrijvingen. Dit is trouwens ook een van de weinige verhalen waar vampiers in komen zonder dat ik moet walgen (ik vind vampiers echt verschrikkelijk). En hé, op het einde zit er nog een mooie plottwist in ook.
Het grote nadeel: het boek is 200 bladzijdes lang. Wat een ellende! Het is al uit nog voor je erin begonnen bent. Maak je geen zorgen, het verhaal is af, maar ik had er gerust wat langer in willen zitten. Wat extra scènes hadden best gemogen. Bovendien: de drie opdrachten die Linde moet vervullen gaan misschien net iets te vlot, dat had wat langer mogen duren en moeilijker mogen zijn. (Sowieso is Sieglinde wel iets te slim voor wie ze is, maar daar kijk ik niet naar. Het hoeft niet allemaal even realistisch te zijn.)
Blijkbaar staan er in de eerste uitgave wat typfouten in, maar ik word zelf altijd zo meegesleurd in het verhaal dat mij dat amper opvalt. En ik neem aan dat er bij de nieuwe uitgave van DVP een nieuwe correctieronde is gedaan, dus met wat geluk zijn de meeste er nu uit.
Ik zal het hier maar stilaan bij laten. Ik kan nog blijven doorzeveren over de andere personages, en nog wat meer over de setting zeggen, maar ach, het is gewoon allemaal even geweldig. Het einde - de laatste twee à drie bladzijdes - zijn ook ontzettend sterk, bereid je daar ook maar vast op voor.
10/10
October 29, 2018
Eerlijk? Ik was aangenaam verrast door dit boek.
Ik kende Merel haar werk al een beetje doordat ik in het verleden al wat las op Wattpad. Toch moet ik zeggen dat dit verhaal veel meer teweeg bracht dan wat ik voordien van haar las. Het is origineel, het heeft een heleboel verschillende elementen en bevat een zeer typerende schrijfstijl.
In 'over wezenloze zielen' dwal je een beetje tussen heden en verleden. De schrijfster weet goed met woorden duidelijk te maken wat ze bedoelt. Hoewel sommige stukken zeer modern aanvoelen, had ik er ook enkele waar ik het gevoel kreeg een historische roman te lezen. Haar manier van schrijven is uniek en springt er vanaf de eerste pagina uit.
Wat vooral zo opvallend was aan haar schrijfstijl, is hoe volwassen haar zinnen waren. Voor een meisje van 17-18 is dat zeer sterk. Als ik kijk naar mijn eigen schrijfsels, waren veel van mijn zinnen soms nog wat kinderlijk. Het is zeker een sterke troef van Merel dat ze haar jonge leeftijd niet laat doorschijnen. Voor een onbekende die niets van de auteur weet, zou het niet opvallen dat het geschreven is door een tiener.
Vooral omdat er toch wel wat heftige scenes tussen zitten. Hoofdstuk tien is er zeker eentje dat mij bijgebleven is. Waar ik echt schrok van: "wow dit is goed neergezet", en dat zonder al te veel details.
Wat ergens in contrast is met de rest van het boek. Op sommige momenten geeft de schrijfster iets teveel details. Vaak zijn het net die dingen die voor mij minder interessant waren. Ik heb ook het idee dat daarom het einde een beetje gehaast overkwam. Wel komt dit ten goede voor de setting.
De personages waren voor mij een beetje dubbel. Sieglinde is een personage dat een volwassen kant heeft, maar ook een zeer puberale kant. Die kant was voor mij soms wat moeilijk. Haar gedrag durfde weleens te irriteren, haar worden waren scherp. Het was oprecht een haat-liefde relatie met haar.
Bij de andere personages miste ik een bepaalde diepgang. Buiten de graaf vond ik het zeer moeilijk om de andere personage een gezicht en persoonlijkheid te geven. Ze waren voor mij een beetje vaag en ik tastte wat in het duister met hun.
De graaf was absoluut een topper! Ook een personage met een verscholen evolutie. Al kan ik wel zien waarom sommige lezers hem minder aangenaam zouden vinden.
Conclusie? Dit is zeker een boek dat ik aanraad! De verhaallijn zit goed, de schrijfstijl is zeer uniek en het is een echte pageturner.
Ik kende Merel haar werk al een beetje doordat ik in het verleden al wat las op Wattpad. Toch moet ik zeggen dat dit verhaal veel meer teweeg bracht dan wat ik voordien van haar las. Het is origineel, het heeft een heleboel verschillende elementen en bevat een zeer typerende schrijfstijl.
In 'over wezenloze zielen' dwal je een beetje tussen heden en verleden. De schrijfster weet goed met woorden duidelijk te maken wat ze bedoelt. Hoewel sommige stukken zeer modern aanvoelen, had ik er ook enkele waar ik het gevoel kreeg een historische roman te lezen. Haar manier van schrijven is uniek en springt er vanaf de eerste pagina uit.
Wat vooral zo opvallend was aan haar schrijfstijl, is hoe volwassen haar zinnen waren. Voor een meisje van 17-18 is dat zeer sterk. Als ik kijk naar mijn eigen schrijfsels, waren veel van mijn zinnen soms nog wat kinderlijk. Het is zeker een sterke troef van Merel dat ze haar jonge leeftijd niet laat doorschijnen. Voor een onbekende die niets van de auteur weet, zou het niet opvallen dat het geschreven is door een tiener.
Vooral omdat er toch wel wat heftige scenes tussen zitten. Hoofdstuk tien is er zeker eentje dat mij bijgebleven is. Waar ik echt schrok van: "wow dit is goed neergezet", en dat zonder al te veel details.
Wat ergens in contrast is met de rest van het boek. Op sommige momenten geeft de schrijfster iets teveel details. Vaak zijn het net die dingen die voor mij minder interessant waren. Ik heb ook het idee dat daarom het einde een beetje gehaast overkwam. Wel komt dit ten goede voor de setting.
De personages waren voor mij een beetje dubbel. Sieglinde is een personage dat een volwassen kant heeft, maar ook een zeer puberale kant. Die kant was voor mij soms wat moeilijk. Haar gedrag durfde weleens te irriteren, haar worden waren scherp. Het was oprecht een haat-liefde relatie met haar.
Bij de andere personages miste ik een bepaalde diepgang. Buiten de graaf vond ik het zeer moeilijk om de andere personage een gezicht en persoonlijkheid te geven. Ze waren voor mij een beetje vaag en ik tastte wat in het duister met hun.
De graaf was absoluut een topper! Ook een personage met een verscholen evolutie. Al kan ik wel zien waarom sommige lezers hem minder aangenaam zouden vinden.
Conclusie? Dit is zeker een boek dat ik aanraad! De verhaallijn zit goed, de schrijfstijl is zeer uniek en het is een echte pageturner.
November 25, 2020
Over wezenloze zielen is een super leuk, intrigerend en mysterieus verhaal. Een minpunt aan het verhaal is vooral dat eigenlijk alles lukt en er dus eigenlijk weinig niet lukt. Daarnaast had ik ook vrij snel door hoe het verhaal precies in elkaar zat. Bovendien bevat Over wezenloze zielen weinig onvoorspelbaarheden en weinig plottwists. Desondanks heb ik wel erg genoten van Over wezenloze zielen en de wolf is toch echt mijn favoriete karakter! --> Vanaf 8 december is de hele recensie te lezen op mijn blog: www.elinebooks.com
January 8, 2019
Ik heb Merel al vanaf dat ik dit uitlas in de zomer beloofd een recensie te schrijven. Het werd eens tijd dat ik die belofte ging waarmaken.
Voor ik begin wil ik wel even toevoegen dat ik Merel persoonlijk ken. Ik kan Over Wezenloze Zielen niet geheel objectief beoordelen, daar zal ik meteen eerlijk over zijn. Ik kan echter wel garanderen dat ik Merels verhalen op Wattpad kende voor ik haar zelf kende, en dat ik vanaf haar eerste verhaal fan was. Dat ze ook nog een ontzettend lief en leuk persoon is, kwam ik later pas te weten.
Ik zal de recensie spoilervrij houden, zodat ook mensen die dit boek niet gelezen hebben er iets aan hebben.
Samenvatting
Over Wezenloze Zielen is een sprookje dat zich in het dorpje Flüstern afspeelt, in een fantasie-wereld die veel wegheeft van de middeleeuwen. Daar woont de negentienjarige Sieglinde, die vanwege het feit dat ze geen kinderen kan krijgen gedoemd is tot een eenzaam bestaan. Als de graaf van Nebelburg haar als dienstmeisje in zijn kasteel wil hebben, kan haar familie amper weigeren. Maar in het kasteel gebeuren rare dingen en het is de vraag of Sieglinde zich hieruit kan vechten voor het te laat is...
Plot
Ik houd van sprookjes, zowel de happy-ending-Disney versies als de klassieke sprookjes. Over Wezenloze Zielen is misschien niet zo gruwelijk als de laatste categorie, maar valt zeker niet in de eerste. Het is een duister sprookje, eentje die ook wel iets wegheeft van de film Crimson Peak (Merels grote inspiratie, die ik noodgedwongen ook maar heb gezien). Het nadeel aan sprookjes is alleen dat ze vaak iets voorspelbaars hebben, wat het tegenovergestelde was in OWZ. Veel dingen kwamen als een verrassing en het einde had ik zelf niet kunnen voorspellen. Bovendien is het een origineel sprookje, wat ook veel toevoegt in een wereld waar hertellingen steeds vaker voorkomen.
Personages
Ik hield van alle personages. Of nou ja, niet alle. Er zaten een paar behoorlijk gestoorde types bij, maar ook hen (op eentje na) kan ik met geen mogelijkheid haten. Sieglinde zelf is al niet de doorsnee hoofdpersoon: ze drinkt, vloekt, is koppig en is eigenlijk in bijna alle opzichten het tegenovergestelde van veel vrouwelijke personages tegenwoordig. Ze is niet een perfecte versie (met misschien hier en daar een miniscule imperfectie om het goed te maken), ze is een realistisch personage met haar eigen gebreken, angsten en dromen. Daarbij hield ik van de Ravenman. Hij is zonder twijfel mijn favoriete personage in dit boek. Ik kan er niet te veel over zeggen, maar zijn stukjes waren geweldig en lieten me zo nu en dan hardop lachen - wat toch ook een kunst is bij een duister sprookje.
Schrijfstijl
Dit is het puntje waar ik in andere recensies nog weleens negatieve dingen heb gelezen. Merel heeft namelijk een best wel zware schrijfstijl, die soms moeilijk kan zijn en zeker in de eerste paar hoofdstukken niet makkelijk weg zal lezen. Het is heel beschrijvend en dat is iets waar toch veel mensen op afknappen. Toch is dit voor mij een groot pluspunt. Ik houd zelf enorm veel van beschrijvingen en ja, de eerste hoofdstukken lezen misschien wat slomer, maar zodra je in het verhaal zit, kan je ook niet meer stoppen met lezen. Dat is iets wat ik met alles heb gehad wat ik tot nu toe van Merel gelezen heb en zelf zou ik het op geen andere manier willen.
In het geval jij echter wel afknapt op een traag begin: geef het alsjeblieft een kans. Misschien blijft het te traag en is het niets voor jou. Aan de andere kant is het boek slechts 200 pagina's en zolang duurt het niet (althans, bij mij) voor je in het verhaal zit. Ik vond het het zeker waard.
Conclusie
Als het niet al duidelijk was: ik raad je aan het te lezen. Ik vond het zelf een mooi boek (met ook een hele toffe kaft!) met goede personages en een originele verhaallijn. Er zaten hier en daar voor mijn gevoel nog wat onlogische opvolgingen in het plot, maar eerlijk gezegd ben ik die allemaal alweer vergeten (dit is waarom ik de recensie in juli had moeten schrijven, zodra ik hem uithad). Verder weet ik dat Merel soms ook kritiek krijgt op spelfouten in het boek en daar wil ik slechts over zeggen: editing was niet Merels taak (en kan ik haar daarom absoluut niet aanrekenen) en die taalfouten vallen echt enorm mee. Ja, het is jammer en ja, het had eruit gehaald moeten worden, maar het doet niet af aan de kwaliteit van het boek en al helemaal niet aan Merels kwaliteiten als schrijfster.
Voor ik begin wil ik wel even toevoegen dat ik Merel persoonlijk ken. Ik kan Over Wezenloze Zielen niet geheel objectief beoordelen, daar zal ik meteen eerlijk over zijn. Ik kan echter wel garanderen dat ik Merels verhalen op Wattpad kende voor ik haar zelf kende, en dat ik vanaf haar eerste verhaal fan was. Dat ze ook nog een ontzettend lief en leuk persoon is, kwam ik later pas te weten.
Ik zal de recensie spoilervrij houden, zodat ook mensen die dit boek niet gelezen hebben er iets aan hebben.
Samenvatting
Over Wezenloze Zielen is een sprookje dat zich in het dorpje Flüstern afspeelt, in een fantasie-wereld die veel wegheeft van de middeleeuwen. Daar woont de negentienjarige Sieglinde, die vanwege het feit dat ze geen kinderen kan krijgen gedoemd is tot een eenzaam bestaan. Als de graaf van Nebelburg haar als dienstmeisje in zijn kasteel wil hebben, kan haar familie amper weigeren. Maar in het kasteel gebeuren rare dingen en het is de vraag of Sieglinde zich hieruit kan vechten voor het te laat is...
Plot
Ik houd van sprookjes, zowel de happy-ending-Disney versies als de klassieke sprookjes. Over Wezenloze Zielen is misschien niet zo gruwelijk als de laatste categorie, maar valt zeker niet in de eerste. Het is een duister sprookje, eentje die ook wel iets wegheeft van de film Crimson Peak (Merels grote inspiratie, die ik noodgedwongen ook maar heb gezien). Het nadeel aan sprookjes is alleen dat ze vaak iets voorspelbaars hebben, wat het tegenovergestelde was in OWZ. Veel dingen kwamen als een verrassing en het einde had ik zelf niet kunnen voorspellen. Bovendien is het een origineel sprookje, wat ook veel toevoegt in een wereld waar hertellingen steeds vaker voorkomen.
Personages
Ik hield van alle personages. Of nou ja, niet alle. Er zaten een paar behoorlijk gestoorde types bij, maar ook hen (op eentje na) kan ik met geen mogelijkheid haten. Sieglinde zelf is al niet de doorsnee hoofdpersoon: ze drinkt, vloekt, is koppig en is eigenlijk in bijna alle opzichten het tegenovergestelde van veel vrouwelijke personages tegenwoordig. Ze is niet een perfecte versie (met misschien hier en daar een miniscule imperfectie om het goed te maken), ze is een realistisch personage met haar eigen gebreken, angsten en dromen. Daarbij hield ik van de Ravenman. Hij is zonder twijfel mijn favoriete personage in dit boek. Ik kan er niet te veel over zeggen, maar zijn stukjes waren geweldig en lieten me zo nu en dan hardop lachen - wat toch ook een kunst is bij een duister sprookje.
Schrijfstijl
Dit is het puntje waar ik in andere recensies nog weleens negatieve dingen heb gelezen. Merel heeft namelijk een best wel zware schrijfstijl, die soms moeilijk kan zijn en zeker in de eerste paar hoofdstukken niet makkelijk weg zal lezen. Het is heel beschrijvend en dat is iets waar toch veel mensen op afknappen. Toch is dit voor mij een groot pluspunt. Ik houd zelf enorm veel van beschrijvingen en ja, de eerste hoofdstukken lezen misschien wat slomer, maar zodra je in het verhaal zit, kan je ook niet meer stoppen met lezen. Dat is iets wat ik met alles heb gehad wat ik tot nu toe van Merel gelezen heb en zelf zou ik het op geen andere manier willen.
In het geval jij echter wel afknapt op een traag begin: geef het alsjeblieft een kans. Misschien blijft het te traag en is het niets voor jou. Aan de andere kant is het boek slechts 200 pagina's en zolang duurt het niet (althans, bij mij) voor je in het verhaal zit. Ik vond het het zeker waard.
Conclusie
Als het niet al duidelijk was: ik raad je aan het te lezen. Ik vond het zelf een mooi boek (met ook een hele toffe kaft!) met goede personages en een originele verhaallijn. Er zaten hier en daar voor mijn gevoel nog wat onlogische opvolgingen in het plot, maar eerlijk gezegd ben ik die allemaal alweer vergeten (dit is waarom ik de recensie in juli had moeten schrijven, zodra ik hem uithad). Verder weet ik dat Merel soms ook kritiek krijgt op spelfouten in het boek en daar wil ik slechts over zeggen: editing was niet Merels taak (en kan ik haar daarom absoluut niet aanrekenen) en die taalfouten vallen echt enorm mee. Ja, het is jammer en ja, het had eruit gehaald moeten worden, maar het doet niet af aan de kwaliteit van het boek en al helemaal niet aan Merels kwaliteiten als schrijfster.
October 30, 2018
Ik vond de omslag van dit boek meteen ontzettend mooi, en de vermelding 'a Fairy Tale Story' deed de rest. Fairytale fantasy is een van mijn favoriete subgenres. Zodra ik begon te lezen, merkte ik wel dat ik met dat laatste een verkeerde inschatting had gemaakt. Dit is meer te klasseren als een uitgebreid, duister sprookje, dan als een hervertelling.
Over de schrijfstijl hink ik op twee gedachten: ik hou normaal niet van een al te hoogdravende stijl, maar in dit boek zijn dat de stukjes waar ik het meest van genoten heb. De proloog en de epiloog brachten enorm veel sfeer. Daar tussenin wisselde de stijl tussen sprookjesachtig en, zeker waar we in het hoofd van het hoofdpersonage zitten, bijna kortaf eenvoudig. Die wissels vond ik soms wat abrupt, de bijhorende sfeerverschuiving ook. Datzelfde geldt voor de perspectiefwisselingen van 3de persoon naar alwetende verteller. De alwetende verteller creëert afstand, en die bleef op den duur hangen, waardoor ik wat uit het meeleven met Sieglinde werd geduwd. Daarnaast kwam ik hier en daar wat schoonheidsfoutjes in het taalgebruik tegen (niet veel, maar ik word daar toch telkens even door uit het verhaal gehaald) - jammer, want De Keyzer schrijft verder echt goed, het zijn details die er door een laatste redactieronde uitgehaald hadden kunnen zijn.
Het verhaal zelf houdt je vast. Het Blauwbaardmotief is intrigerend, en de graaf was sterk neergezet. Je blijft een poos in het ongewisse of hij echt de figuur is die uit de verhalen van de dorpelingen naar voren komt of niet. Sommige elementen zijn misschien vertrouwd, de uitwerking is dat absoluut niet, je hebt geen idee waar dit heen gaat.
Ik miste een beetje karakteruitdieping. De graaf is de enige die sterk naar voren komt. Sieglinde torst emotioneel een zware last mee, namelijk , maar daar wordt vooral 'over' verteld. Daardoor bleef het wat geheimzinnig, en had ik het idee dat er nog iets achter schuilde, maar daar bleef ik op mijn honger zitten. Niettemin is het een sterk thema, dat de individualiteit van het hoofdpersonage aan de orde stelt. Zo op het oog lijdt ze onder de perceptie van de maatschappij, maar in feite deed ze zichzelf een hoop van haar ellende aan.
Er zitten heel veel intrigerende en originele elementen in dit verhaal, maar hier en daar had een en ander een beetje meer uitgediept mogen worden. Het einde, bijvoorbeeld, had een onverwachte wending, maar zo onverwacht en onaangekondigd dat de impact ervan een beetje verloren ging. De epiloog zette echter wel weer een sterk punt achter het geheel.
Een dikke 3 sterren, en ik ben benieuwd wat er op dit debuut gaat volgen.
Over de schrijfstijl hink ik op twee gedachten: ik hou normaal niet van een al te hoogdravende stijl, maar in dit boek zijn dat de stukjes waar ik het meest van genoten heb. De proloog en de epiloog brachten enorm veel sfeer. Daar tussenin wisselde de stijl tussen sprookjesachtig en, zeker waar we in het hoofd van het hoofdpersonage zitten, bijna kortaf eenvoudig. Die wissels vond ik soms wat abrupt, de bijhorende sfeerverschuiving ook. Datzelfde geldt voor de perspectiefwisselingen van 3de persoon naar alwetende verteller. De alwetende verteller creëert afstand, en die bleef op den duur hangen, waardoor ik wat uit het meeleven met Sieglinde werd geduwd. Daarnaast kwam ik hier en daar wat schoonheidsfoutjes in het taalgebruik tegen (niet veel, maar ik word daar toch telkens even door uit het verhaal gehaald) - jammer, want De Keyzer schrijft verder echt goed, het zijn details die er door een laatste redactieronde uitgehaald hadden kunnen zijn.
Het verhaal zelf houdt je vast. Het Blauwbaardmotief is intrigerend, en de graaf was sterk neergezet. Je blijft een poos in het ongewisse of hij echt de figuur is die uit de verhalen van de dorpelingen naar voren komt of niet. Sommige elementen zijn misschien vertrouwd, de uitwerking is dat absoluut niet, je hebt geen idee waar dit heen gaat.
Ik miste een beetje karakteruitdieping. De graaf is de enige die sterk naar voren komt. Sieglinde torst emotioneel een zware last mee, namelijk , maar daar wordt vooral 'over' verteld. Daardoor bleef het wat geheimzinnig, en had ik het idee dat er nog iets achter schuilde, maar daar bleef ik op mijn honger zitten. Niettemin is het een sterk thema, dat de individualiteit van het hoofdpersonage aan de orde stelt. Zo op het oog lijdt ze onder de perceptie van de maatschappij, maar in feite deed ze zichzelf een hoop van haar ellende aan.
Er zitten heel veel intrigerende en originele elementen in dit verhaal, maar hier en daar had een en ander een beetje meer uitgediept mogen worden. Het einde, bijvoorbeeld, had een onverwachte wending, maar zo onverwacht en onaangekondigd dat de impact ervan een beetje verloren ging. De epiloog zette echter wel weer een sterk punt achter het geheel.
Een dikke 3 sterren, en ik ben benieuwd wat er op dit debuut gaat volgen.
January 26, 2019
Wat een geweldig verhaal!
Toen ik begon met lezen, duurde het even voor ik er in kon komen. De schrijfstijl is heel erg mooi, maar in het begin ook heel erg wennen.
Er waren momenten tijdens het lezen dat ik bang werd dat er bepaalde dingen gingen gebeuren (vage omschrijving haha) [ik dacht bijvoorbeeld dat er niets meer over de wolf gezegd zou worden en ik dacht dit is random] en er waren momenten dat ik dacht 'onee als dit maar niet gaat gebeuren want dat is zo cliché' maar toen ging het totaal de andere kant op en het was GEWELDIG. Het einde viel alles op zijn plek.
Dit gaf me een beetje een Alice in wonderland achtig gevoel in de magie, heel bijzonder en eigenaardig, het 'niets is wat het lijkt' gevoel.
Misschien komt het omdat het Vlaams is, maar er waren wel wat fouten. Grammaticaal en ook kwa zinsopbouw merkte ik dat ik er vooral in het begin moeite mee had. (Zinnen die niet echt fout zijn maar die gewoon vreemd zijn, zoals 'Dat betekende niet dat hij niet wist dat hij hier onrechtstreeks anderen mee pijn deed' Het is theoretisch gezien niet fout, maar het lees vreemd. Fouten als hij hield het tussen zijn bek in plaats van in zijn bek of tussen zijn tanden, gewoon de kleine dingen.) Toen ik in het verhaal zat merkte ik het echter niet echt meer. En omdat ik zo ben, begon ik me te ergeren aan de uitspraak 'ze beet op haar tanden' misschien is dat wel een uitspraak die bestaat? Ik kende het niet en dacht steeds 'huh is het niet bijt op haar lip? Bijt met haar tanden?' Idk soms irriteer ik me aan kleine onbelangrijke dingen.
Alsnog was het geweldig om te lezen en ik raad het zeker aan.
Toen ik begon met lezen, duurde het even voor ik er in kon komen. De schrijfstijl is heel erg mooi, maar in het begin ook heel erg wennen.
Er waren momenten tijdens het lezen dat ik bang werd dat er bepaalde dingen gingen gebeuren (vage omschrijving haha) [ik dacht bijvoorbeeld dat er niets meer over de wolf gezegd zou worden en ik dacht dit is random] en er waren momenten dat ik dacht 'onee als dit maar niet gaat gebeuren want dat is zo cliché' maar toen ging het totaal de andere kant op en het was GEWELDIG. Het einde viel alles op zijn plek.
Dit gaf me een beetje een Alice in wonderland achtig gevoel in de magie, heel bijzonder en eigenaardig, het 'niets is wat het lijkt' gevoel.
Misschien komt het omdat het Vlaams is, maar er waren wel wat fouten. Grammaticaal en ook kwa zinsopbouw merkte ik dat ik er vooral in het begin moeite mee had. (Zinnen die niet echt fout zijn maar die gewoon vreemd zijn, zoals 'Dat betekende niet dat hij niet wist dat hij hier onrechtstreeks anderen mee pijn deed' Het is theoretisch gezien niet fout, maar het lees vreemd. Fouten als hij hield het tussen zijn bek in plaats van in zijn bek of tussen zijn tanden, gewoon de kleine dingen.) Toen ik in het verhaal zat merkte ik het echter niet echt meer. En omdat ik zo ben, begon ik me te ergeren aan de uitspraak 'ze beet op haar tanden' misschien is dat wel een uitspraak die bestaat? Ik kende het niet en dacht steeds 'huh is het niet bijt op haar lip? Bijt met haar tanden?' Idk soms irriteer ik me aan kleine onbelangrijke dingen.
Alsnog was het geweldig om te lezen en ik raad het zeker aan.
November 29, 2020
Recensie komt 10 december online op www.liefdevoorboekenamanda.nl
June 3, 2022
Leuke plot, maar niet goed uitgewerkt. Voor de personages geldt t zelfde.
Haar onmogelijkheid, triestig, beamen als t gewoon vertellen is. Hier ontbreekt een redacteur
Haar onmogelijkheid, triestig, beamen als t gewoon vertellen is. Hier ontbreekt een redacteur
Read
October 20, 2022Spannend sprook voor volwassenen want er wordt heel veel in gevloekt. Dat laatste is ook hét grote minpunt, verder erg leuk boek.
January 29, 2020
Misschien ben ik een beetje bevooroordeeld, maar Over Wezenloze Zielen is écht een goed verhaal. Spannend, (eng), en vooral anders dan anders.
April 4, 2020
Een verhaal met heel veel potentieel, maar dat nog onaf aanvoelde.
Het taalgebruik was soms wat stroef en onnatuurlijk. Bijvoorbeeld trokken woorden als objecties, humiliërend en replicatie mij uit het verhaal. Ook stonden er nog regelmatig typfouten in de tekst of was de zinsbouw niet correct. Ik snap wel dat de auteur streefde naar een taalgebruik dat deed denken aan de sprookjes van weleer, maar ik denk dat de tekst echt wel gebaat zou zijn geweest van een extra nalees- en correctieronde.
Maar zoals gezegd had het verhaal zelf wel enorm veel potentieel. Het was intrigerend, spannend en goed opgebouwd. Maar ook hier is mijns inziens toch nog ruimte voor verbetering. Bepaalde verhaallijnen konden wat extra uitdieping gebruiken en ook aan het in scene zetten ontbrak nog wat diepgang. Vooral het einde vond ik nogal botsbollig. Het las alsof de auteur snel voor zichzelf een paar zinnetjes had uitgeschreven om te weten waar ze naartoe wou, zonder het daarna uit te werken.
Ik zie zeker heel veel potentieel en vond het verhaal ook wel uniek in zijn soort.
Ik kijk uit om meer boeken van deze auteur te kunnen lezen en hoop stellig dat ze ook de kans krijgt die gepubliceerd te zien. Dit genre is echt iets unieks voor onze contreien en iets wat ik heel hard mis in onze boekenmarkt gedomineerd door Amerikaanse en Britse Young Adults. Dus ik duim heel hard voor een opvolger!
Het taalgebruik was soms wat stroef en onnatuurlijk. Bijvoorbeeld trokken woorden als objecties, humiliërend en replicatie mij uit het verhaal. Ook stonden er nog regelmatig typfouten in de tekst of was de zinsbouw niet correct. Ik snap wel dat de auteur streefde naar een taalgebruik dat deed denken aan de sprookjes van weleer, maar ik denk dat de tekst echt wel gebaat zou zijn geweest van een extra nalees- en correctieronde.
Maar zoals gezegd had het verhaal zelf wel enorm veel potentieel. Het was intrigerend, spannend en goed opgebouwd. Maar ook hier is mijns inziens toch nog ruimte voor verbetering. Bepaalde verhaallijnen konden wat extra uitdieping gebruiken en ook aan het in scene zetten ontbrak nog wat diepgang. Vooral het einde vond ik nogal botsbollig. Het las alsof de auteur snel voor zichzelf een paar zinnetjes had uitgeschreven om te weten waar ze naartoe wou, zonder het daarna uit te werken.
Ik zie zeker heel veel potentieel en vond het verhaal ook wel uniek in zijn soort.
Ik kijk uit om meer boeken van deze auteur te kunnen lezen en hoop stellig dat ze ook de kans krijgt die gepubliceerd te zien. Dit genre is echt iets unieks voor onze contreien en iets wat ik heel hard mis in onze boekenmarkt gedomineerd door Amerikaanse en Britse Young Adults. Dus ik duim heel hard voor een opvolger!
January 2, 2020
Merel weet je met haar schrijfstijl meteen mee te nemen in het verhaal van Sieglinde. Ze neemt je mee in het heden en verleden en dit merk je ook in de verandering van schrijfstijl. Merel tovert met woorden en dit geeft echt een heel grote meerwaarde aan het verhaal. De auteur zet geen standaard fairytalefantasy verhaal neer. Het is een sprookje (geen hervertelling trouwens) met een duistere kant en dat is wat dit verhaal, in combinatie met de beeldende schrijfstijl, zo goed maakt.
Via volgende link vind je trouwens een erg leuk interview terug met de auteur, op mijn blog:
https://www.celinezoalszeis.be/2019/0...
Via volgende link vind je trouwens een erg leuk interview terug met de auteur, op mijn blog:
https://www.celinezoalszeis.be/2019/0...
November 14, 2018
Laat je meenemen naar het Zwarte Woud met haar legendes en sprookjes. Ontdekt de wereld van het middeleeuwse dorpje Flüstern en betreedt met Sieglinde het mysterieuze kasteel Nebelburg in de fairytale fantasy “Over wezenloze zielen”, geschreven door Merel de Keyzer.
Over wezenloze zielen is een sprookje, maar je moet dan niet aan Disney denken. Het past meer in de lijn van de originele verhalen, die niet bepaald geschikt zijn voor kinderen vanwege het geweld en de enge scenes die erin voorkomen.
Het boek begint met een proloog. Hierin wordt een eeuwenoude legende beschreven. Door de toon van het verhaal belande ik meteen in de wereld van de fairytale fantasy.
In de rest van het boek gaat het over Sieglinde. Zij woont met haar familie in het dorpje Flüstern in het Zwarte Woud. Er wordt geen jaartal in het boek genoemd, maar omdat het een paar keer over Keizer Karel (1500-1558) gaat, moet het verhaal zich in de zestiende eeuw afspelen.
Sieglinde is negentien en ongeschikt voor het huwelijk. Als ze een aanzoek krijgt van haar beste vriend Gerfried wijst ze die af, om hem zo te beschermen. Omdat ze niet de rest van haar leven bij haar ouders in kan wonen, moet ze als dienstmeid aan de slag in het nabijgelegen kasteel Nebelburg.
Het dorp Flüstern viel ooit onder toezicht van de graaf van Nebelburg, maar geen van de dorpelingen had de graaf ooit gezien. Wel werden er allemaal enge verhalen aan de kinderen verteld.
In Nebelburg maakt Sieglinde kennis met de bewoners van het kasteel. Twee heksen, waarvan de één best aardig is, een eenzame jongeman, Theodor geheten en natuurlijk graaf Oswald Schwarzfrost.
Langzamerhand ontdekt Sieglinde steeds meer duistere geheimen rondom graaf Schwarzfrost. Zo blijkt hij onsterfelijk te zijn en niet te verouderen. Om dat te blijven moet hij iedere maand een onschuldige ziel in de diepten van de Flüsternsee laten zinken. Dit is de legende uit de proloog.
Sieglinde wil wanhopig graag terug naar haar familie, maar de graaf houdt haar gevangen en zoekt zelfs (seksuele) toenadering tot haar.
Op een dag ontmoet Sieglinde de geest van de rivier Mondschein. Zij maakt ook onderdeel uit van de legende uit de proloog en vertelt Sieglinde dat er een voorspelling is. Sieglinde is degene die de graaf voorgoed kan stoppen. Maar dan moet ze wel drie opdrachten binnen een bepaalde tijd uitvoeren.
Hoewel dat van die voorspelling en de opdrachten niet erg origineel is, is het wel goed uitgewerkt en wordt het nergens voorspelbaar. In de opdrachten herkende ik onder meer dingen uit de Romeinse mythologie (de faun) en de Oudnoorse en Hoogduiste legendes door de naam Freyr.
Het verhaal begint relatief licht, maar wordt gaandeweg steeds duisterder. Op een gegeven moment wordt Sieglinde zelfs gedwongen om een bal van duivelsaanbidders bij te wonen waar figuren als vampieren en heksen te gast zijn. In die scene ontdekte ik overeenkomsten met vampierenverhalen, zoals “Dochter van de duisternis” van Virginia Andrews en “Twilight” van Stephenie Meyer.
Zodra Sieglinde in Nebelburg aankomt, ervaar je de hele tijd de strijd in haar. Aan de ene kant wil ze naar huis en denkt ze aan Gerfried, aan de andere kant wil ze de graaf stoppen en voelt ze medelijden met Theodor. Sieglinde is erg opstandig en haar grote mond en brengt haar geregeld in de problemen. Toch schuilt er onder dat masker een onzeker meisje dat vaak aan zichzelf twijfelt. Als lezer twijfelde ik met haar mee en vroeg ik me af of ze ooit van Nebelburg en de graaf bevrijd zou zijn. Heel lang lijkt het er ook op dat Sieglinde moet kiezen tussen het redden van de wereld en haar eigen geluk.
Het einde is totaal niet wat ik verwacht had en dat maakt het juist weer mooi.
Het boek eindigt met een epiloog, die in dezelfde stijl is geschreven als de proloog. Hierin wordt vanaf een afstand verteld hoe het is afgelopen met Sieglinde en de bewoners van Nebelburg.
Een nadeel aan het boek vond ik het vele grove taal gebruik van Sieglinde en haar vele gevloek.
Op de blauwe cover staan een kasteel, een donker bos en een wolf. Alle drie spelen ze een belangrijke rol in het verhaal. De kleur van de cover, blauw met zwart, past goed bij de sfeer in het boek, die duister is met toch nog wat lichtpuntjes.
Al met al heb ik genoten van dit boek en had het van mij nog wel veel dikker mogen zijn. Het is echt een heerlijk boek om op een druilerige dag onder een dekentje te lezen.
Over wezenloze zielen is een sprookje, maar je moet dan niet aan Disney denken. Het past meer in de lijn van de originele verhalen, die niet bepaald geschikt zijn voor kinderen vanwege het geweld en de enge scenes die erin voorkomen.
Het boek begint met een proloog. Hierin wordt een eeuwenoude legende beschreven. Door de toon van het verhaal belande ik meteen in de wereld van de fairytale fantasy.
In de rest van het boek gaat het over Sieglinde. Zij woont met haar familie in het dorpje Flüstern in het Zwarte Woud. Er wordt geen jaartal in het boek genoemd, maar omdat het een paar keer over Keizer Karel (1500-1558) gaat, moet het verhaal zich in de zestiende eeuw afspelen.
Sieglinde is negentien en ongeschikt voor het huwelijk. Als ze een aanzoek krijgt van haar beste vriend Gerfried wijst ze die af, om hem zo te beschermen. Omdat ze niet de rest van haar leven bij haar ouders in kan wonen, moet ze als dienstmeid aan de slag in het nabijgelegen kasteel Nebelburg.
Het dorp Flüstern viel ooit onder toezicht van de graaf van Nebelburg, maar geen van de dorpelingen had de graaf ooit gezien. Wel werden er allemaal enge verhalen aan de kinderen verteld.
In Nebelburg maakt Sieglinde kennis met de bewoners van het kasteel. Twee heksen, waarvan de één best aardig is, een eenzame jongeman, Theodor geheten en natuurlijk graaf Oswald Schwarzfrost.
Langzamerhand ontdekt Sieglinde steeds meer duistere geheimen rondom graaf Schwarzfrost. Zo blijkt hij onsterfelijk te zijn en niet te verouderen. Om dat te blijven moet hij iedere maand een onschuldige ziel in de diepten van de Flüsternsee laten zinken. Dit is de legende uit de proloog.
Sieglinde wil wanhopig graag terug naar haar familie, maar de graaf houdt haar gevangen en zoekt zelfs (seksuele) toenadering tot haar.
Op een dag ontmoet Sieglinde de geest van de rivier Mondschein. Zij maakt ook onderdeel uit van de legende uit de proloog en vertelt Sieglinde dat er een voorspelling is. Sieglinde is degene die de graaf voorgoed kan stoppen. Maar dan moet ze wel drie opdrachten binnen een bepaalde tijd uitvoeren.
Hoewel dat van die voorspelling en de opdrachten niet erg origineel is, is het wel goed uitgewerkt en wordt het nergens voorspelbaar. In de opdrachten herkende ik onder meer dingen uit de Romeinse mythologie (de faun) en de Oudnoorse en Hoogduiste legendes door de naam Freyr.
Het verhaal begint relatief licht, maar wordt gaandeweg steeds duisterder. Op een gegeven moment wordt Sieglinde zelfs gedwongen om een bal van duivelsaanbidders bij te wonen waar figuren als vampieren en heksen te gast zijn. In die scene ontdekte ik overeenkomsten met vampierenverhalen, zoals “Dochter van de duisternis” van Virginia Andrews en “Twilight” van Stephenie Meyer.
Zodra Sieglinde in Nebelburg aankomt, ervaar je de hele tijd de strijd in haar. Aan de ene kant wil ze naar huis en denkt ze aan Gerfried, aan de andere kant wil ze de graaf stoppen en voelt ze medelijden met Theodor. Sieglinde is erg opstandig en haar grote mond en brengt haar geregeld in de problemen. Toch schuilt er onder dat masker een onzeker meisje dat vaak aan zichzelf twijfelt. Als lezer twijfelde ik met haar mee en vroeg ik me af of ze ooit van Nebelburg en de graaf bevrijd zou zijn. Heel lang lijkt het er ook op dat Sieglinde moet kiezen tussen het redden van de wereld en haar eigen geluk.
Het einde is totaal niet wat ik verwacht had en dat maakt het juist weer mooi.
Het boek eindigt met een epiloog, die in dezelfde stijl is geschreven als de proloog. Hierin wordt vanaf een afstand verteld hoe het is afgelopen met Sieglinde en de bewoners van Nebelburg.
Een nadeel aan het boek vond ik het vele grove taal gebruik van Sieglinde en haar vele gevloek.
Op de blauwe cover staan een kasteel, een donker bos en een wolf. Alle drie spelen ze een belangrijke rol in het verhaal. De kleur van de cover, blauw met zwart, past goed bij de sfeer in het boek, die duister is met toch nog wat lichtpuntjes.
Al met al heb ik genoten van dit boek en had het van mij nog wel veel dikker mogen zijn. Het is echt een heerlijk boek om op een druilerige dag onder een dekentje te lezen.
September 11, 2018
Soms komen dingen opeens op een rare manier samen. Afgelopen weekend liep ik met mijn moeder en broertje in Antwerpen, waar een presentatie van dit boek werd aangekondigd. We hebben het foldertje nog meegenomen, ook al wisten we al dat het ons niet ging lukken erheen te gaan. Een dag later open ik een boekbox en vind ik het boek netjes ingepakt in de doos.
Ik kon het niet laten om weer een dag later al aan het boek te beginnen en nu ik het uit heb, weet ik niet zo goed hoe ik moet omschrijven wat ik ervan vond. Laat ik beginnen met de positieve dingen: Het verhaal las ongelooflijk lekker weg, het is vlot geschreven, maar wel in precies de juiste stijl en precies het juiste taalgebruik voor de wereld waarin het verhaal zich afspeelt.
Daarnaast is Linde, de hoofdpersoon van dit verhaal, een heel tof karakter. Haar emoties zijn heel natuurlijk en realistisch, haar manier van praten is doorspekt met humor en echt typische straattaal uitdrukkingen, wat haar nog echter maakt. En haar acties gedurende het verhaal zijn heel logisch en worden geen moment echt dom. Ze neemt hoogstens wat meer risico dan ik zou doen, maar dat is gewoon de aard van het beestje.
Helaas zijn er ook een aantal elementen die wat mij betreft beter hadden mogen worden uitgewerkt. De graaf is er daar één van. Hoewel ik ergens denk dat de opzet om hem zielloos en wezenloos te maken erg goed gelukt is, durf ik bijna te zeggen dat het misschien wel iets TE goed gelukt is. De graaf is voor mij persoonlijk te zwart/wit, te oninteressant, te simpel. Er is geen enkele manier om genuanceerd naar hem te kijken, iets wat ik persoonlijk wel leuk gevonden had.
Ditzelfde was voor mij ook het geval wat betreft de mythologie en magische world building. Alle elementen waren aanwezig om dit heel interessant, duister en betoverend te maken, maar het voelde net niet gelaagd en diepgaand genoeg om echt volledig uit de verf te komen. Net dat stapje extra, dat een wereld echt tot leven kan brengen, ontbrak.
Al met al zeker geen verkeerd boek. Dat wat er is, is interessant en intrigerend. Maar ik merk dat ik toch een klein beetje op mijn honger blijf zitten. Ik had simpelweg meer gewild, en vooral op het gebied van achtergrond en diepgang.
Ik kon het niet laten om weer een dag later al aan het boek te beginnen en nu ik het uit heb, weet ik niet zo goed hoe ik moet omschrijven wat ik ervan vond. Laat ik beginnen met de positieve dingen: Het verhaal las ongelooflijk lekker weg, het is vlot geschreven, maar wel in precies de juiste stijl en precies het juiste taalgebruik voor de wereld waarin het verhaal zich afspeelt.
Daarnaast is Linde, de hoofdpersoon van dit verhaal, een heel tof karakter. Haar emoties zijn heel natuurlijk en realistisch, haar manier van praten is doorspekt met humor en echt typische straattaal uitdrukkingen, wat haar nog echter maakt. En haar acties gedurende het verhaal zijn heel logisch en worden geen moment echt dom. Ze neemt hoogstens wat meer risico dan ik zou doen, maar dat is gewoon de aard van het beestje.
Helaas zijn er ook een aantal elementen die wat mij betreft beter hadden mogen worden uitgewerkt. De graaf is er daar één van. Hoewel ik ergens denk dat de opzet om hem zielloos en wezenloos te maken erg goed gelukt is, durf ik bijna te zeggen dat het misschien wel iets TE goed gelukt is. De graaf is voor mij persoonlijk te zwart/wit, te oninteressant, te simpel. Er is geen enkele manier om genuanceerd naar hem te kijken, iets wat ik persoonlijk wel leuk gevonden had.
Ditzelfde was voor mij ook het geval wat betreft de mythologie en magische world building. Alle elementen waren aanwezig om dit heel interessant, duister en betoverend te maken, maar het voelde net niet gelaagd en diepgaand genoeg om echt volledig uit de verf te komen. Net dat stapje extra, dat een wereld echt tot leven kan brengen, ontbrak.
Al met al zeker geen verkeerd boek. Dat wat er is, is interessant en intrigerend. Maar ik merk dat ik toch een klein beetje op mijn honger blijf zitten. Ik had simpelweg meer gewild, en vooral op het gebied van achtergrond en diepgang.
December 11, 2020
Sieglinde wordt door de dorpsoudste en haar ouders naar het nabijgelegen kasteel gestuurd om voor de graaf te gaan werken nu deze is teruggekeerd van zijn mysterieuze reis.
Sieglinde gaat aan het werk en ontmoet uiteindelijk de mysterieuze graaf en de andere bewoners van het kasteel, ieder met hun eigen verhaal. Daar blijkt dat zij niet zomaar gekozen is en moet ze keuzes maken die bepalend zullen zijn voor haar en iedereen om haar heen…..
Hij was voor haar zo lang de man geweest die harten van meisjes opat als avondmaal, die kinderen naar zijn kelder lokte of verliefde koppeltjes liet verdrinken. Enkel en alleen voor zijn plezier……””
Sieglinde is een vrouw die wist wat ze wilde maar dat helaas niet kon volbrengen, ze is niet iemand die je in een sprookjesverhaal als deze verwacht aan te treffen. Ze vloekt, wat ik persoonlijk niet zo kan waarderen, ze is boos, geïrriteerd maar eigenlijk heel verdrietig omdat ze weggestuurd is en nu haar eigen dromen niet waar kan maken. Ze past niet helemaal in de sfeer van het boek maar juist daarom is ze heel bijzonder en geeft ze het verhaal op enkele bepalende momenten een andere wending dan je verwacht. Ze is geen Belle, geen Rapuzel of Doornroosje die wachten op hun prins maar trekt haar eigen plan.
Merel de Keijzer heeft haar de meeste diepgang gegeven van alle personages in dit boek. De schrijfstijl is sprookjesachtig met een moderne, nuchtere insteek en is heel prettig om te lezen. De spanning tussen de hoofdpersonen is enorm en verrassend.
In het verhaal komen geschiedenis en magie bijeen en ze nemen je mee naar de donkere bossen van het Zwarte Woud. Een omgeving die erg tot je verbeelding spreekt. Het donkere kasteel en haar bewoners maakt het verhaal compleet.
Het is genieten als je van het lezen van sprookjes, mysterie en Magie houdt. Romantisch en spannend, een mooi compleet verhaal
Sieglinde gaat aan het werk en ontmoet uiteindelijk de mysterieuze graaf en de andere bewoners van het kasteel, ieder met hun eigen verhaal. Daar blijkt dat zij niet zomaar gekozen is en moet ze keuzes maken die bepalend zullen zijn voor haar en iedereen om haar heen…..
Hij was voor haar zo lang de man geweest die harten van meisjes opat als avondmaal, die kinderen naar zijn kelder lokte of verliefde koppeltjes liet verdrinken. Enkel en alleen voor zijn plezier……””
Sieglinde is een vrouw die wist wat ze wilde maar dat helaas niet kon volbrengen, ze is niet iemand die je in een sprookjesverhaal als deze verwacht aan te treffen. Ze vloekt, wat ik persoonlijk niet zo kan waarderen, ze is boos, geïrriteerd maar eigenlijk heel verdrietig omdat ze weggestuurd is en nu haar eigen dromen niet waar kan maken. Ze past niet helemaal in de sfeer van het boek maar juist daarom is ze heel bijzonder en geeft ze het verhaal op enkele bepalende momenten een andere wending dan je verwacht. Ze is geen Belle, geen Rapuzel of Doornroosje die wachten op hun prins maar trekt haar eigen plan.
Merel de Keijzer heeft haar de meeste diepgang gegeven van alle personages in dit boek. De schrijfstijl is sprookjesachtig met een moderne, nuchtere insteek en is heel prettig om te lezen. De spanning tussen de hoofdpersonen is enorm en verrassend.
In het verhaal komen geschiedenis en magie bijeen en ze nemen je mee naar de donkere bossen van het Zwarte Woud. Een omgeving die erg tot je verbeelding spreekt. Het donkere kasteel en haar bewoners maakt het verhaal compleet.
Het is genieten als je van het lezen van sprookjes, mysterie en Magie houdt. Romantisch en spannend, een mooi compleet verhaal
December 10, 2019
Enorm moeilijk boek om te raten en reviewen! 3,75 afgerond naar 4? Ik ben alleszins onder de indruk van de manier waarop de jonge auteur dit genreverhaal heeft uitgewerkt zonder ook maar één keer uit haar "rol" te vallen. De speciale schrijfstijl leent zich ertoe langzaam te lezen bij het haardvuur - best nice dus deze tijd van het jaar. Wel zou het boek gebaat zijn bij een betere (eind)redactie. Er stonden nog veel typfoutjes in en persoonlijk vond ik dat de woorden 'laconiek' en 'wrong' erg overgebruikt waren. Maar die verantwoordelijkheid ligt natuurlijk bij de uitgever, niet de schrijfster.
Sieglinde was een boeiend en atypisch hoofdpersonage die een 'mind of her own' toevoegt aan het sprookjesgenre, dat doorgaans eerder hulpeloze deernes featured. Haar gevloek vond ik wel vermakelijk persoonlijk, maar ik had het in het begin een tikkeltje moeilijk met de verheerlijking van alcoholgebruik. Uiteindelijk viel de impact daarvan op het verhaal echter goed mee.
Dus hmmm ja, echt een speciaal boek! Een episch verhaal gecomprimeerd tot 200 pagina's. Het begin deed me sterk denken aan Cruel Beauty maar er volgen toch enkele wendingen die het net ietsje anders maken dan een gemiddelde YA. Misschien daarom dat ik 'm zo lastig te beoordelen vind? Ik ben alleszins heel benieuwd naar meer van deze auteur in andere genres met een iets minder genre-eigen schrijfstijl. Ze kan immers met weinig woorden héél veel vertellen en overbrengen op de lezer, zowel qua sfeer als qua character building. Maar dat gezegd zijnde is het dus niet meteen mijn favo subgenre van fantasy, vandaar dat ik ergens tussen de 3 en de 4 schommel.
Eén ding is zeker: boeken als dit kom je niet snel tegen van eigen bodem! Zelf lezen en zelf oordelen is de enige optie ...
Sieglinde was een boeiend en atypisch hoofdpersonage die een 'mind of her own' toevoegt aan het sprookjesgenre, dat doorgaans eerder hulpeloze deernes featured. Haar gevloek vond ik wel vermakelijk persoonlijk, maar ik had het in het begin een tikkeltje moeilijk met de verheerlijking van alcoholgebruik. Uiteindelijk viel de impact daarvan op het verhaal echter goed mee.
Dus hmmm ja, echt een speciaal boek! Een episch verhaal gecomprimeerd tot 200 pagina's. Het begin deed me sterk denken aan Cruel Beauty maar er volgen toch enkele wendingen die het net ietsje anders maken dan een gemiddelde YA. Misschien daarom dat ik 'm zo lastig te beoordelen vind? Ik ben alleszins heel benieuwd naar meer van deze auteur in andere genres met een iets minder genre-eigen schrijfstijl. Ze kan immers met weinig woorden héél veel vertellen en overbrengen op de lezer, zowel qua sfeer als qua character building. Maar dat gezegd zijnde is het dus niet meteen mijn favo subgenre van fantasy, vandaar dat ik ergens tussen de 3 en de 4 schommel.
Eén ding is zeker: boeken als dit kom je niet snel tegen van eigen bodem! Zelf lezen en zelf oordelen is de enige optie ...
October 23, 2018
Ondanks onze kritische opmerkingen is Over Wezenloze Zielen een verhaal waar we allemaal met smart op hebben zitten wachten. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen, maar het boek heeft er zeker wel aan voldaan. Het is een fascinerend, tijdloos verhaal, geschreven door een hele jonge schrijfster met ongelooflijk veel talent. We geven het verhaal vier sterren, omdat we het super vonden, maar ook omdat het nog beter kan. En we hebben er alle vertrouwen in dat Merels toekomstige boeken alleen maar beter zullen worden. We zouden toch wel iedereen aanraden om dit boek te kopen omdat het een van de betere origineel Nederlandse werken is. Dit boek is een pareltje voor elke iets oudere YA-lezer.
Volledige recensie in de link! https://kladblog.weebly.com/de-blog/r...
Volledige recensie in de link! https://kladblog.weebly.com/de-blog/r...
December 10, 2018
Oké, dus, eerlijk is eerlijk: de eerste 95 pagina's verveelde ik me een beetje. De schrijfstijl was fantastisch, de karakters waren driedimensionaal, de sfeer was heerlijk duister, het verhaal stak goed in elkaar... maar het was gewoon niet zo mijn ding.
Nou ja, de tweede helft van het boek was ook niet zo mijn ding, maar er was meer actie en magie en dat zorgde er toch voor dat ik het een stuk leuker vond. En het einde... nou ja, het einde is de reden dat ik het vijf sterren geef, want ik kreeg er kippenvel van, dus... myeah. Goed gedaan, mevrouw De Keyzer.
Al met al een fantastisch boek, al is het wel een stuk rustiger dan de verhalen waar ik normaal van geniet. Gefeliciteerd ook, want dit is een van de weinige boeken die ik dit jaar uit heb gekregen, en het is ook nog eens een Nederlandse YA! Mijn meest gehate subgenre, lol. Dat zegt toch wel iets.
Nou ja, de tweede helft van het boek was ook niet zo mijn ding, maar er was meer actie en magie en dat zorgde er toch voor dat ik het een stuk leuker vond. En het einde... nou ja, het einde is de reden dat ik het vijf sterren geef, want ik kreeg er kippenvel van, dus... myeah. Goed gedaan, mevrouw De Keyzer.
Al met al een fantastisch boek, al is het wel een stuk rustiger dan de verhalen waar ik normaal van geniet. Gefeliciteerd ook, want dit is een van de weinige boeken die ik dit jaar uit heb gekregen, en het is ook nog eens een Nederlandse YA! Mijn meest gehate subgenre, lol. Dat zegt toch wel iets.
June 11, 2018
Een nieuw genre heeft dient zich dit najaar bij Uitgeverij WillowTreez aan. De fairytalefantasy is nog volop in wording en werd als eerste door een jonge schrijfster van zeventien jaar ten uitvoer gebracht. Het is misschien even wennen aan de deftige schrijfstijl die De Keyzer in haar Over wezenloze zielen erop na houdt en tegelijkertijd is het ook bewonderenswaardig hoe ze dit verhaal heeft weten neer te zetten. Het verhaal straalt een bepaalde charme uit en blijft de lezer dan ook fascineren. Knap dat zo’n jonge auteur de lezer ook nog eens stof tot nadenken in haar plot weet te geven. Dit sprookje bevat genoeg fantasie en magie en doet dit verfrissende nieuwe genre eer aan, en al helemaal als De Keyzer alle kansen tot het verfijnen van haar werk aangrijpt.
January 11, 2022
Zelf ben ik niet zo'n liefhebber van YA boeken in het algemeen, maar ik heb erg genoten van deze YA fantasy. Over wezenloze zielen is een duister sprookje dat zich afspeelt in een levendige en herkenbare wereld.
De hoofdpersoon, Sieglinde, is een zeer realistisch en menselijke heldin. De spanningsboog is ietwat traag, er had van mij meer actie in het middenstuk gemogen, maar de personages zijn interessant en intrigerend en dat houdt je lezende. De vogelman vond ik een zeer vermakelijk karakter.
Ik heb de e-boek versie gelezen, maar ben zelf weg van de kaft en zou eigenlijk nog wel een fysiek exemplaar aan mijn fantasy plank willen toevoegen.
De hoofdpersoon, Sieglinde, is een zeer realistisch en menselijke heldin. De spanningsboog is ietwat traag, er had van mij meer actie in het middenstuk gemogen, maar de personages zijn interessant en intrigerend en dat houdt je lezende. De vogelman vond ik een zeer vermakelijk karakter.
Ik heb de e-boek versie gelezen, maar ben zelf weg van de kaft en zou eigenlijk nog wel een fysiek exemplaar aan mijn fantasy plank willen toevoegen.
January 19, 2024
Ik vond het in theorie een prachtig boek maar de uitwerking liet te wensen over. Pas op de laatste bladzijden werd het spannend en kon ik het boek niet wegleggen. Er werden soms gekke woorden gebruikt zoals creatuur, agitatie en veralgemenen waar ik me wel aan ergerde. Er had zeker nog wel een redactierondje overheen gekund. Mijn verwachtingen van dit boek zijn helaas niet waargemaakt en dat vind ik jammer.
September 17, 2018
Het was al even geleden dat ik me nog aan het fantasy-genre gewaagd had, maar wat ben ik blij dat ik dit boek gelezen heb.
Al vanaf hoofdstuk één werd ik meegezogen in een koude en duistere wereld, wat net hetgene is dat me zo aan het boek gekluisterd hield. De verschillende karakters en de omgeving waarin ze leven maken een mooi geheel van dit verhaal.
Al vanaf hoofdstuk één werd ik meegezogen in een koude en duistere wereld, wat net hetgene is dat me zo aan het boek gekluisterd hield. De verschillende karakters en de omgeving waarin ze leven maken een mooi geheel van dit verhaal.
October 14, 2018
Ben ik bevooroordeeld? Misschien. Zou iedereen desondanks dit boek moeten lezen? JA.
Het heeft echt een heerlijke sprookjesachtige sfeer, maar dan niet de sprookjes zoals Disney ze presenteert. Nee, nee, dit boek vertelt over de monsters en over koude winternachten en over een in schaduw gehulde burcht. En ik hou er gewoon van <3
Het heeft echt een heerlijke sprookjesachtige sfeer, maar dan niet de sprookjes zoals Disney ze presenteert. Nee, nee, dit boek vertelt over de monsters en over koude winternachten en over een in schaduw gehulde burcht. En ik hou er gewoon van <3
November 14, 2018
Wow. Gewoonweg wow. Lang geleden dat ik zo in een ban was van een boek. Vanaf het begin spannend tot het einde met veel verrassing die ik echt niet zag aankomen. Uitgebreide recensie volgt op ons blog www.firefly-book.com
April 22, 2019
Wat een gaaf boek zeg. Heel snel uitgelezen en dat wil bij mij wat zeggen!
Displaying 1 - 30 of 33 reviews