La mujer zurda (El libro de bolsillo - Bibliotecas de autor - Biblioteca Handke)

by Peter Handke

Peter Handke (1942) es uno de los escritores actuales más importantes, polémicos y populares en lengua alemana. Sus obras suelen gravitar en torno a las dificultades en la comunicación humana, la soledad o sus consecuencias, con un estilo original que no renuncia nunca al compromiso con la literatura. LA MUJER ZURDA (1976) profundiza en los entresijos de la ruptura de una pareja, revelando al lector la angustia de la crisis de una mujer que no busca la huida a través del espacio, sino en la rutina de sus acciones y de su vivir. La mujer del relato de Handke, como la de la canción que da título al mismo, vive "junto a" otros seres, pero es incapaz de comunicarse con ellos, pues el diálogo, cuando no supone un ataque a la intimidad del interlocutor, constituye sólo una sucesión de monólogos paralelos.

Genres: Fiction, German Literature, Nobel Prize, Classics, Literature, Novels, Contemporary

72 pages, Kindle Edition

First published January 1, 1976

About the author

Peter Handke (* 6. Dezember 1942 in Griffen, Kärnten) ist ein österreichischer Schriftsteller und Übersetzer.

Peter Handke is an Avant-garde Austrian novelist and playwright. His body of work has been awarded numerous literary prizes, including the Nobel Prize in Literature in 2019. He has also collaborated with German director Wim Wenders, writing the script for The Wrong Move and co-writing the screenplay for Wings of Desire.

Reviews

[Nayra.Hassan · Rating 3 out of 5]

و كمان بتقولي مساء الخير؟الطلاق هو الحل الأخير اذا"
هكذا و على نمط هذا المشهد السينمائي الخالد تفاجئنا بطلتنا

هل من حق طرف طلب الطلاق لان مزاجه كده؟

ا"انني وحيد لدرجة انني لآ اجد من افكر به قبل النوم كل يوم "ا
هكذا أعلن الأب عن آخر مشاعره كتحذير بعد ان أخبرته ابنته انها اعلنت انفصالها عن زوجها ..بدون سبب على الاطلاق

رواية عن الوحدة *
حسنا بتفاصيله الاخاذة يفشل هاندكه في الفوز بتعاطفي مع ببطلته و عقليتها الأوروبية المستقلة التي تدعم تحقيق الراحة الشخصية بغض النظر عن الثمن
بالطبع لا يمكن ان تجد مثلها في اي قصة شرقية
لابد لنا من سبب ما و لو كان انه يهرش كثيرا
او: لا تحب فيلم كازابلانكا
او لأن: كلهم مصطفى ابو حجر
و الا كانت متبطرة جدا

من الروايات الهامة عن الوحدة *

تدعم الرواية الوحدة و تخوف من اثارها ..و ان كان هاندكه قد اوضح هذا باسلوب مفكك ؛خاوى ..يثير الملل
كما انها من أهم الروايات التي تعتذر للرجل عن مزاجية المرأة ..
التي لا نحظى كثيرا بها في بلادنا لانها خيال علمي طبعا 😂ا

فاز الكاتب في 2019 بنوبل للاداب ☆

[Lisa · Rating 4 out of 5]

I am a left-handed woman.

I was born in the winter/spring when the author wrote this book. But not in Paris, where he wrote it.

Do I need more connection to it? Does Handke need any connection to his story, or his characters? Isn't everything meaningless, lonely, randomly thrown together, or held together by unimportant circumstances?

Are we happy alone or in company? Are we happy? Why would we want to leave each other? Or stay together?

A woman (left-handed, presumably, although she uses a typewriter that makes her feel pain in her wrist joints) spontaneously leaves her husband and tries to live life on her own, drifting from one day to the next, feeling good sometimes, and horrifyingly lonely at other times. My latent thought is: exactly as she would if she stayed in her relationship.

Boredom, pain, aggression, occasional happiness and freedom. Time passes. Slowly.

What would change the situation?

"If he loved me when I am not dependent on him anymore."

I wonder if that is true. Women's eternal dilemma.

I am a left-handed woman typing on a computer. My left-handedness doesn't show that often anymore. Handke captures a question in the air, and he leaves it there - blowing bubbles of words to give it temporary company.

Plop! Another one burst. The question lingers...

PS: A Nobel Prize wasted! The world is full of writers that are AT LEAST as talented as the out-of-date Mr Handke, and they don't fit the disappointingly boring framework of being a white male European with a tendency to choose their politics to fit their inflated ego!

[Amira Mahmoud · Rating 1 out of 5]

أنا عسراء، لذا وبكل بساطة كان هذا هو سبب قراءتي للرواية.
الرواية عن المرأة التي تترك زوجها (لا يعلم إلا الله لماذا) وتقف وحدها بصلابة في مواجهة الوحدة
الرواية في بدايتها تُشبه رواية "هكذا كانت الوحدة" امرأة بلا مشاكل تُذكر تقرر التخلي عن كل شيء بلا سبب
بلا سبب سوى التيه والرغبة في التخلي عن كل شيء والبدء من جديد
لا أدري هل هي أزمة عمرية طبيعية تمر بها بعض النساء أم أنه خيال الكُتاب الجامح (سأتأكد حتمًا حينما أصل إلى هذا العمر يومًا ما) لكن رغم كل شيء هو فعل شجاع حتى وإن كان في رأيي أهوج وغير عقلاني.
القبول بالوحدة في مقابل الحُرية، لكن قبل أن نرتمي في أحضان الحرية والفضاء الرحب الذي ينتظرنا علينا أن نفكر في المساحات الشاسعة من الوحدة التي علينا أن نمضي بداخلها.
إذا لم نكن بالقوة التي تُمكّنا من مواجهة الوحدة فضلاً عن قهرها فمن الأفضل عدم ارتكاب حماقات غير محسوبة
ففي النهاية ذكرت أحد شخصيات الرواية؛ الوحدة تجلب العذاب الأكثر برودة والأكثر قرفًا الذي يمكن له أن يوجد: نصبح مائعين، عندها نحتاج إلى أناس ليعلّمونا أننا في جميع الأحوال لسنا تالفين إلى هذا الحد.
الرواية ركيكة، مفككة، بلا روح، ولا قوة.
فقط الشخصيات كانت مرسومة بدقة بعض الشيء، عدا ذلك فهي ركيكة.
النوفيلات والقصص القصيرة هما أصعب أنواع الأدب، تحتاج كتابتهما كثافة وعمق كي تُرضي القارئ.
وهذه لم تكن بالمستوى المطلوب.

تمّت

[A. Raca · Rating 4 out of 5]

"İnsan çabuk yoruluyor, bir evde, yalnız."

🌟
İyi bir uzun öykü, ilk Handke okumamdı, devam edeceğim...

[Rozhin Beigzadeh · Rating 4 out of 5]

با دیگران از ایستگاه قطار‌‌ زیرزمینی بیرون آمد
با دیگران در ساندویچی غذا خورد
با دیگران در رختشوی‌خانه نشست
اما یک بار تنها دیدمش،
تنها جلوی دکه‌ی روزنامه‌فروشی

با دیگران از برج اداری بیرون آمد
با دیگران تا آستانه‌ی پیش‌خان مغازه راه خود را باز کرد
با دیگران کنار زمین بازی نشست
اما روزی از پشت پنجره دیدمش
دیدمش که تنها شطرنج بازی می کند

با دیگران روی سبزه‌زار دراز کشید
با دیگران در تالار آینه‌ها خنده سر داد
با دیگران در ترن هوایی فریاد زد
و بعد تنها یکبار تنها دیدمش
دیدمش که تنها در سرزمین رویاهایم قدم بر می‌دارد

اما امروز که در خانه ام باز است:
گوشی تلفن سر‌و‌ته‌ است
مداد در سمت چپ دفتر یادداشت
کنارش دسته ی فنجان چای در طرف چپ
کنارش سیب را عوضی پوست کنده‌اند(آن هم ناقص)
پرده ها از سمت چپ گشوده‌اند
و کلید خانه در جیب چپ کت
خودت را لو دادی زن چپ دست
نکند می‌خواستی به من چیزی بفهمانی؟

دوست دارم در قاره‌ای دیگر ببینمت
زیرا آنجا سرانجام میان دیگران تنها می‌یابمت
و تو در میان هزاران انسان دیگر مرا خواهی دید
و عاقبت به سوی هم خواهیم شتافت


آخرین پاراگراف از کتاب نقل‌قولی از گوته است که به زیبایی سطر به سطر کتاب را جمع می بندد:
«بدین‌گونه هر کس به طریقی،دانسته و ندانسته، سر در کار خویش می‌گیرد و گویی تمامی امور بر همان مدار همیشگی راه می‌پوید، زیرا بی‌گمان، حتی در گرداب یأس و نومیدی که افق زندگی تیره‌و‌تار می نماید، فرد چنان می زید که گفتی هیچ ملالی در کار نیست.»

[Maria Bikaki · Rating 4 out of 5]

Αριστερόχειρη γυναίκα θα πει αδέξια γυναίκα. Η ηρωίδα της νουβέλας του Χαντκε έχοντας μια ζωή που κινείται σε συγκρεκριμένα ρουτινιάρικα μοτίβα και η καθημερινότητα είναι ίδια και επαναλαμβανόμενη αποφασίζει ξαφνικά να εγκαταλείψει αναίτια το σύζυγο της, να παραμελήσει το ίδιο της το παιδί και προσπαθεί να ανακαλύψει τον εαυτό της, να ανακαλύψει τη ζωή που υπάρχει γύρω της όντας μόνη και χωρίς να χει συμπληρωματικό ρόλο στις ζωές των άλλων. Μέσα από αυτήν την χωρίς ερμηνεία απόφαση της ηρωίδας ο Χάντκε θα μιλήσει για τη μοναξιά θα προσεγγίσει την ιστορία του τόσο από την πλευρά της ηρωίδας όσο και από την πλευρά του εγκαταλελειμμένου συζύγου χωρίς να μοιράσει στους ήρωες του ρόλους θύτη ή θύματος.

Η γυναίκα: «Όχι. Δεν θέλω να είμαι ευτυχισμένη, το πολύ πολύ ευχαριστημένη. Φοβάμαι την ευτυχία. Πιστεύω πως δε θα την αντέξω, εδώ, μέσα στο κεφάλι μου. Θα τρελαθώ οριστικά, ή θα πεθάνω. Ή θα σκοτώσω κάποιον.
Η Φραντσίσκα: « Θέλεις λοιπόν να μείνεις έτσι, μόνη σε όλη σου τη ζωή? Δεν έχεις την επιθυμία να είναι κάποιος φίλος σου, ψυχή τε και σώματι;»
Η γυναίκα φώναξε σχεδόν: Μα πως, βέβαια! Αλλά δε θα ήθελα να ξέρω ποιος είναι. Ακόμα και αν περνούσα όλο τον καιρό μαζί του δε θα ήθελα να τον γνωρίζω. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που θα μ’ άρεσε- χαμογέλασε σαν να χαμογελούσε στον εαυτό της, θα μου άρεσε να είναι αδέξιος, να είναι λίγο, πώς να το πω μπουνταλάς! Δεν ξέρω γιατί, αλλά θα μου άρεσε.

Όταν μπήκε στο σπίτι, η γυναίκα στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη και κοιτάχτηκε. Κοιτούσε τον εαυτό της κατάματα όχι για να δει πως είναι, αλλά επειδή νόμιζε πως έτσι μπορούσε να σκέφτεται νηφάλια για την ίδια. Άρχισε να μονολογεί μεγαλόφωνα: «Μπορείτε να σκέφτεστε ότι θέλετε. Όσο περισσότερο πιστεύετε ότι μπορείτε να μιλάτε για μένα, τόσο πιο ελεύθερη θα είμαι απέναντι σας. Καμιά φορά, μου φαίνεται πως τα καινούρια πράγματα που μαθαίνουμε για τους άλλους δεν έχουν καμιά αξία. Στο μέλλον, αν κάποιος θελήσει να μου εξηγήσει πως είμαι- είτε για να με κολακέψει, είτε για να με κάνει δυνατότερη- δεν θα το επιτρέψω. Δε θα επιτρέψω τέτοια αναίδεια».

Ευχάριστη αναγνωστική έκπληξη με ένα θέμα που σε μια πρώτη ματιά μπορεί να φαίνεται απλό όμως στην πραγματικότητα πραγματεύεται φόβους όλων μας όπως η ιδέα του και ο φοβος του να είμαστε μαζί με κάποιον, η μοναξιά. Χωρίς περιττές αναλύσεις ο συγγραφέας αποδίδει τον ψυχισμό των ηρώων καθώς και τα αποτελέσματα των αποφάσεων τους. Η αριστερόχειρη γυναίκα πήρε την απόφαση να μείνει μεν μόνη της όμως την ίδια στιγμή δεν αισθάνεται χαρούμενη με την απόφαση της παρολο που η αποφαση μοιάζει και είναι μονόδρομος και για τους δυο. Ενδιαφέρον ανάγνωσμα ίσως λίγο πεσιμιστικό αλλά από κείνα που έχουν πολλά να σου πουν. Εξαιρετικά φροντισμένη έκδοση από τις εκδόσεις Μελάνι και πολύ ενδιαφέρουσα η προσέγγιση και το εισαγωγικό σημείωμα της Σώτη Τριανταφύλλου.

[Uroš Đurković · Rating 4 out of 5]

Kod Handkea je svaka rečenica događaj. Projuriti kroz njegov tekst je kao voziti se avionom, umesto do odredišta šetati i svakim korakom pulsirati sa neposrednim okruženjem. Zahtev sporosti je, dakle, neophodan za saživljavanje sa tekstom, boravak u svakoj rečenici. Suprotno mišljenju mnogih, ne smatram da Handkeovo delo odlikuje bezdogađajnost, već, zapravo, pregršt dešavanja, koji, u silini preciznosti opisa, postaju vrlo gusti, bliski lirici.

Ovo je knjiga o zidu. Usamljenosti, bezizlazu koji se krije iza naizgled pristojno spakovanog života. O životu na koji je legla prostirka konačnosti. I o lomovima, neslobodi i tihim srećama.

Zaista neplanirano, kako je i najbolje, krenuo sam da čitam Geteovo 'Srodstvo po izboru'. I ne samo što se knjiga završava citatom iz ovog romana, nego su mi moguće paralele vrlo podsticajne. A i da neko nema nikakvu svest o njima, može iznutra doći do knjige. Samo spremno: sporo i oprezno, uz doziranje ritma.

[Pia G. · Rating 4 out of 5]

marianne’in kocasından ayrılışıyla başlıyor her şey. ne büyük bir kavga var ne de uzun uzun hesaplaşmalar. yalnızca bir gün bitiyor işte, hepsi bu. ancak asıl hikâye, o noktadan sonra başlıyor. marianne, çocuğuyla birlikte hayatına devam etmeye çalışırken kendisiyle de yalnız kalmayı öğreniyor. bunun bir özgürlük mü, yoksa içini dolduramadığı bir boşluk mu olduğunu tam anlamıyla kestiremiyoruz. her şey belirsizlik içinde ilerliyor, tıpkı hayat gibi..

ve belki de bu yüzden marianne'in hikâyesi bize bu kadar tanıdık geliyor: bazen hiçbir şey yapmadan sadece var olmak, en sessiz ancak en gerçek seçim oluyor.

[Wed · Rating 5 out of 5]

إذا أردت أن تسعد امرأة وحيدة قدم لها هذا الكتاب .. حتى تشعر بقيمة ما تملك من الوحدة ..

[Hager Mohamed · Rating 4 out of 5]

_ سأل الزائر: ألا يساعدك أحد؟
= لا، أجابت. الرجل الذي أحلم به سيكون ذلك الذي يُحب فيَّ المرأة التي لم تعُد تابعة له.
_ وماذا ستحبين فيه؟
= هذا النوع بالذات من الحُب.

_ لا يروقني أن أكون سعيدة إنما مُطمئنة كحد أقصى. أخاف من السعادة وأعتقد أنني قد لا أحملها هنا في رأسي. قد أصبح مجنونة إلى الأبد أو أموت. أو قد أقتل أحدًا.

هاندكه بيلعب معانا على طريقة "بُص العصفورة" بيخلق لنا مُعضلة أخلاقية تحطنا في مُفترق طرق وبيسيب كُل واحد يختار الطريق اللي يناسبه، لكن هو في الأصل قاصد يوجهنا لقيمة إنسانية تانية خالص!

الفكرة الأساسية مش إن ماريان صحيت في يوم وقررت تضحي بكُل العلاقات في حياتها وترمي كُل حاجة ورا ضهرها لأنها مُستهترة ومش فارق معاها حد، لأ دا لأنها ولأول مرة فهمت معنى الحُرية اللي كُل علاقة في حياتها بتسلبها منها، فقررت تتحرر من كُل الأعباء دي واختارت بدالها الوحدة، بدل ما تستبدلها بعلاقات تانية جديدة.

الشخصيات الثانوية هي كمان بتلف في نفس الدايرة، بعد ما كانوا بيثنوها عن خوض تجربة زي دي، بقوا كلهم بيجروا في كُل إتجاه ومحدش فيهم بيوصل لغاية ما هيتجمعوا تاني في نفس النقطة! وعلى الرغم من كدا مش بيلقوا نفس الهجوم لأن أغلب القُراء بيرموا اللوم على الشخصية الرئيسية لأن هي الوحيدة اللي قررت تصرح عن رغبتها في الإنعزال بصوت عالي.

عايزة كمان أقول إن الرمز هنا جميل، جميل أوي وذكي لوصف تجربة بالقسوة دي.

وفي الآخر كما تساءل جوستاين غاردر: ما الفائدة من الركض خلف شخص يحاول الهرب؟

رواية تشبهنا ونشبهها لأبعد مدى :)

[7jane · Rating 4 out of 5]

(the film, at least some, is up on Youtube; to be honest, I think reading this is enough)

One evening, Marianne, a housewife living in a West Germany suburb, realises her husband, Bruno, will leave her at some point - so she asks him to leave, which means she will have to pick up the career she previously had (translating French works into German) to earn money to support herself and her son Stefan. At first it feels scary and disorienting, but gradually the feeling changes to feel like freedom.

The book is very short (I read it in two days but could've easily read it in one day), and quite filmlike, so I feel the author was already thinking about making it into a movie. Often the names for the people go unused, so we get: the woman, the child, the publisher, the father/grandfather, the actor, the salesgirl etc. The time seems to be from January to February (Christmas trees being getting rid of).

It's interesting to see Bruno the husband's reaction to Marianne's declaration - at first all "oh okay", then "WTF woman *smashes phone booth*", then giving all the reasons why this is a bad idea, then acceptance. It's not like Marianne will lack in interest from other men, both the publisher and the actor delcare their interest in her (but nothing further will happen here on that).

I think of the scenes in the book: the hotel evening where she tells Bruno to leave, the phone booth confrontation, at the supermarket, her father visiting, the sounds of the neighborhood, the old Jewish graveyard, the mountain climb, the salesgirl with a cold, sketching of the party people, dice rolling. It's funny how the end of the book gathers all the people in the story into a one big party, yet there's no big angst to it. And the life goes on from the end of the story, just like the Goethe quote at the end says.

Standing at the hall mirror, she brushed her hair. She looked into her eyes and said, 'You haven't given yourself away. And no one will ever humiliate you again.'

Of course, the book is in the end about how Marianne will rearrange her life, how she will mentally accept her decision. And how the people around her react to her decision to detach from her husband - not a particularly oppressive wave of reaction, thankfully. I think having a son, and doing things with him helps, and having good skills to pick up work again is good. I do admit that the cover art for my book, a still from the film, attracted me to the book in the first place, but although the book was a bit odd, it was still entertaning, enjoyable. And something a bit different to read at this point of the year and its challege-theme.

[AmirHossein · Rating 5 out of 5]

اگر با یک داستان خوب، زیبا و جذاب طرف باشیم، حتی اگر داستان کتاب برای خواننده لو برود (اسپویل شود)، ذره‌ای از جذابیت آن داستان (فیلم، سریال یا کتاب) کم نمی‌شود.

«زن چپ‌دست» همچنین داستانی دارد؛ یک درام زیبا از هانتکه.

سال‌ها پیش یک استوری اینستاگرام درباره این کتاب دیده بودم از یک خانمی که داشت برای دوازدهمین بار، و شاید هم بیشتر، این کتاب را می‌خواند و متعجب بود از اینکه چطور یک نفر، آن‌هم مرد، می‌تواند اینچنین روح زن را بشناسد.

درست می‌گفت؛ باید کتاب را بخوانید تا متوجه منظورش شوید. نمی‌شود بیان کرد؛ چون کتاب نه گفت‌وگوهای طولانی دارد و نه اول شخص است که از افکار شخصیت‌ها بگوید.

یک درام دوست‌داشتنی و دنج (cozy) برای شب‌های طولانی است. دوست دارم بار دوم که کتاب را می‌خوانم، یک شب سرد و طولانی زمستانی باشد.

برای من بخش پایانی کتاب شبیه یک تابلو نقاشی بود؛ هنرمندانه.

این مدت کتاب‌هایم را با وسواس خاصی انتخاب کرده و خوانده‌ام و خوشحالم که همه ۵ ستاره را می‌گیرند.

[عبدالله ناصر · Rating 3 out of 5]

تدور الرواية القصيرة حول امرأة تنتظر وصول زوجها بعد رحلة عمل طويلة نسبياً. و بعد عناق الأحباب و ليلة مثالية تخبره دون مبررات، دون حب جديد أو حتى نزوة طائشة أنها تفضّل العيش وحيدة مع طفلها. و لأن قراراً ضخماً كهذا يجرجر خلفه الكثير من التبعات. فالوحدة لا تبدو على الدوام آمنة كما أنها ليست بالمشروع الذي يمكن الإشادة به على المدى البعيد. زوجها بالمقابل على النقيض منها تماماً فهو من منذ اليوم الأول يمضي للعيش في منزل صديقتها فهو لا يتقبل الحياة الخاوية. يخبرها أنها على الأرجح ستبحث قريباً عن طريقة للتخلص من حياتها البائسة. الأب يتفهم بدوره هذا الحل المؤلم حيث يعيش عزلة قديمة و يخبرها في نزهة ليلية أنه وحيد للدرجة التي لا يجد أحداً يفكر به قبل النوم. هاندكه كاتب خطير و إن كنت لا أدعي أنه مشوق، في جعبته الكثير من الالتقاطات العبقرية. لم أتوقع يوماً أن أجد من يكتب عن الصوت الذي تحدثه قدم بأظافر مقلمة حديثاً و عن امرأة تسد بأصبعها ثغرة صغيرة في كنزتها بشكل عفوي. و بمثل هذه الدقة يكتب الألماني عن الحياة التي لا تبدو في نظر البعض جيدة غير أنها تلائم صاحبها.

[Sepehr Omidvaar · Rating 4 out of 5]

صحنه‌هایی از افسردگی و تنهایی در "زن چپ‌دست" هست که با خواندنش می‌توان برای دقایقی ازافسردگی و تنهایی فرار کرد.

[Evi * · Rating 3 out of 5]

Ho voluto provare il Nobel che ha vinto quest'anno, per ora solo la quota azzurra del premio Peter Handke, per poi magari passare alla quota rosa.
Ho cominciato La donna mancina a scatola chiusa, come un salto nel buio perché Handke è un nome poco rimbalzato nelle mia entourage di echi letterari, tam tam da contatti, vicini, input mediatici, molto rari gli ammiccamenti sugli scaffali di librerie, quelle vere e fisiche.
Quindi prima di leggerlo non mi informo molto, so solo che un mese fa aveva vinto il Nobel.
Il libro è molto breve 65 pagine, il titolo è strano La donna mancina, mancina nel significato antico latino di mancante, qualcosa di fuori posto come sbagliato. È una storia esilissima, un po’ improbabile, con un taglio cinematografico apprezzabile (infatti in seguito scoprirò che Handke è stato oltre che drammaturgo, saggista, poeta, scrittore in prosa anche regista - da questo film hanno tratto un film).

Due parole sulla trama, pressoché inesistente: una donna chiede improvvisamente al marito di lasciarla, da un giorno all'altro senza un motivo, almeno senza un motivo comprensibile al lettore che non conosce, né mai conoscerà gli antefatti. Lui acconsente non senza stupore ma senza ribellarsi, come succede solo nei libro o nei film…
E da lì un tuffo della donna mancina dentro la solitudine,

Sono così solo che la sera prima di dormire spesso non ho nessuno su cui potrei riflettere, semplicemente perché durante la giornata non sono stato con nessuno.

Handke è molto abile a rendere questo stato esistenziale non come una privazione ma quasi come una ricchezza, Marianne (è il nome della donna) da sola comincia a vedere le cose, i paesaggi, la sua casa, suo figlio con una chiarezza e consapevolezza che prima non riconosceva, la sua solitudine diventa una conquista interiore, mai una condanna.
Il libro comunque è abbastanza noioso, scritto con cura pulito, ma non mi ha lasciato granchè .

Nota a margine il Nobel a Handke ha scatenato un putiferio di polemiche, Handke è austriaco ma sloveno per parte materna ed è sempre stato emotivamente coinvolto nelle questioni balcaniche; in passato ha negato e poi ritrattato la strage d Sebrenica con posizioni abbastanza vicine al negazionismo, ha parteggiato senza ombra di fraintendimenti alla causa serba inneggiando alla figura di Milosevic.
Tutto ciò ha riproposto l’annoso problema morale se tenere separato o no l’autore dalla sua opera. Peter Handke è andato a rimpolpare la schiera degli artisti maledetti Celine, Heidegger, Ezra Pound, Mishima, D’annunzio che oggi non potrebbero varcare la soglia del Salone del Libro di Torino.
Tutto ok ma la scelta di Stoccolma non poteva essere meglio ponderata? Volevano scatenare la polemica per dare nuovo vigore e visibilità al premio, non immaginavano le conseguenze? Non credo mancassero autori da impalmare, soffiare sul fuoco inutilmente, dare il fianco alla polemica mi sembra oltremodo rischioso oltrechè a volte stupido.
In ogni caso non mi sono ancora fatta un’idea chiara di questo autore, un unico libro oltretutto di 63 pagine non è sufficiente per dare un giudizio su un autore dalla produzione così ricca, di lui proverò a leggere altro.

[Momčilo Žunić]

Handke kakvog volim... i Handke kakvog zasigurno voli Jelinek... umišljam da je Elfride Peter, baš bi ovakav roman o ženi i za ženu, još i "levoruku", neafilijativnu, bezmalo stostruko izglobljenu, napisala... A Handke kô Handke: minimafiličan, sterilan i uzdržan, gotovo bezličan kroz opažaje i pripovedanje, propusan za motivacijske zjapove i komunikacijske trombove, frigidan u usputnom humoru... dok... dok narativ ne prsne u burleksno-apsurdnoj, agregiranoj završnici dostojnoj Joneska - jer, "Žena" se očituje i kao dramska mimikrija - da bi se, ironijski, ponovno smirio u dezinfikovanoj deskripciji. Uz "Golmana" i "Užas praznine" savršeno "triangulira", iščekujući kvadratiranje.

[Sidharth Vardhan · Rating 3 out of 5]

*winner of 2019 Nobel prize*

It seemed kind of unfinished. Liberation of women makes them look for their own self-development but it comes at the price of loneliness to both men and women (or rather, more correctly, the intimacy of old fashioned families came at price of self-fulfillment of housewives). Could be a good theme but this book really a half-finished thing.

"“Loneliness is a source of loathsome ice-cold suffering, the suffering of unreality. At such times we need people to teach us that we're not really so far gone.”

[Philippe Malzieu · Rating 5 out of 5]

I was afraid that this book badly aged. The history is very marked by the period 70th. The hour was with the women's liberation. The woman got clear a patriarchal structure for recover freedom.
It's a Young german couple who live in France. No problem of money or sex. She translates book in german. He travels a lot for his work.
She puts her fur coat to go to seek him at the airport. They return home. She announces to him that he must go away. She does not leave him for someone, solely to discovered herself, and not to be with the image of that people wanted to see her.
It is an initiatory account of the difficult training to freedom. She will translate Flaubert as she wanted it.

Why this book takes a particular resonance now. The women'slib was an obviousness at this time. But I note certain facts: refusal of painless childbirth, rigorous clothes to prevent remark…

I think we have regressed.

This book don't aged.

[Taghreed Jamal El Deen · Rating 2 out of 5]

" لا يروقني أن أكون سعيدة ، إنما مطمئنة كحد أقصى . أخاف من السعادة وأعتقد أنني قد لا أحملها هنا في راسي ، قد أصبح مجنونة إلى الأبد أو أموت ، أو قد أقتل أحداً ! "

[piperitapitta · Rating 4 out of 5]

Sottrazioni.

Lo stesso giorno in cui Bruno, di ritorno da un lungo viaggio di lavoro all'estero, le rinnova la promessa del suo amore infinito, Marianne, gli chiede improvvisamente di andarsene, per restare sola, nel loro bungalow ("la loro unità d'abitazione", come la chiama Bruno), con
Il loro bambino.
«Per sempre?» - chiede Bruno.
E Marianne risponde «Non lo so. Ma per andare andrai e mi lascerai sola.»
Essenziale, affilato, algido solo per chi estraneo alla donna mancina.
Alienante, eppure vibrante e reale, una storia che lavora, in meno di cento pagine, per sottrazione, con la finalità di riuscire a mostrare il lato sinistro del cuore, quello dove abitano la ricerca di sé e il desiderio di trovare se stessi.
Cinematografico, nei tagli e nell'essenzialità delle sequenze, ricco di spunti e argomenti.
Curiosa, infatti, di vedere il film girato dallo stesso Handke, mi dedico a quella che si preannuncia essere una difficile ricerca.

[Fateme Beygi · Rating 4 out of 5]

زن چپ دست روایت یک تردید و بیگانگیه. بیگانگی یک زوج با هم، بیگانگی دوستان با هم، بیگانگی فرزند و والدین، بیگانگی فرد با جامعه و...
این تردید و بیگانگی عجین شده با هم بین تمام شخصیت‌ها دیده می‌شه و آدم‌ها همون‌قدر که می‌تونن در یک لحظه به هم نزدیک و محتاج بشن، در لحظه‌ی بعدش می‌تونن همدیگه رو نشناسن و بینشون فاصله‌ای
پر نکردنی باشه و برعکس.
تکرار این نزدیکی‌ها و دوری‌ها، این آشنایی‌ها و بیگانگی‌ها روایت رو ملموس‌تر کرده به‌خصوص برای انسان معاصر که توی تنهایی خودشون و بعد توی تنهایی جمعش و بعد توی تنهایی‌های دیگه‌ش به هر شکل تنهایی رو با خودش داره؛ فقط گاهی ازش دور می‌شه و دوباره بهش برمی‌گرده، گاهی از این تنهایی و خلوت متنفره و می‌گریزه و گاهی دوستدارشه و برای بودن درش قید همه چیز رو می‌زنه.
زن چپ دست بازگوکننده‌ی یک موقعیت بدیهی و حتی تکراری در جامعه‌ی امروزه که هر کسی می‌تونه دچارش بشه و سرانجام خاصی رو براش نتونه متصور بشه. الزاما قرار نیست اتفاقی بیفته، اتفاق همین گذران موقعیت تردید و بیگانگیه.

[Aliaa Mohamed · Rating 3 out of 5]

رغم إنني شخصية سريعة الملل ولا تطيق صبرًا أن تقرأ لكاتب فشلت في الانسجام معه قبل ذلك في عملين سابقين إلا إنني قررت المجازفة هذه المرة بعد إعلان فوز هاندكه بنوبل للآداب ٢٠١٩، ربما استفزتني المفاجأة بدرجة دفعتني للبحث عن عمل آخر للكاتب لعله يمحو آثاره السلبية التي انطبعت بداخلي قبل ذلك.

المشكلة الآن أنني لا أعرف هل أحببت تلك الرواية، أو لنتحرى الدقة تلك النوفيلا، أم لا.

حسنًا، التيمة الأساسية في النوفيلا هنا هي الوحدة، امرأة تنتظر عودة زوجها بعد رحلة عمل طويلة، وبعد ليلة حب بينهما عقب عودته تُخبره برغبتها في الابتعاد عنه والتمتع بوحدتها بعيدًا رفقة ابنهما..

القرار كان مفاجئًا، للزوج ولنا، نظرًا لعدم وجود أي أسباب ظاهرية تدعو لذلك وأبسطها وجود عشيق، ولكن بمرور الصفحات الصغيرة يتضح لنا أن الرغبة في الوحدة لا يلزمها أي سبب، طالما أن من اتخذ ذلك القرار راضٍ عن ذلك وهو ما ظهر جليًا في حياة المرأة بعد ذلك القرار حيث اعادت اكتشاف نفسها بالرغم من سخرية الآخرين منها..

لفت نظري شيئين، الأول هو عدم الكشف عن اسم المرأة رغم أن زوجها وصديقتها وابنها معروفي الهوية، هل ذلك الأمر متعمدًا من الكاتب الذي اكتفى بذكر كلمة "امرأة" كناية عن الزوجة التي تريد الوحدة بكامل إرادتها..

الأمر الثاني هو عنوان الرواية "المرأة العسراء" شعرت بأكثر من تفسير لمعنى الاسم بناءً على المحتوى، تارة شعرت أنه يقصد أن طلب الزوجة للوحدة بدون سبب هو شيئًا غير مألوفًا مثل حالات العسر، فهي ليست شائعة بنسبة كبيرة في العالم على العكس من الأشخاص الذين يعتمدون على اليد اليمنى..

وتارة أخرى شعرت أن الكاتب يقصد من العسراء ليس العمل باليد اليسرى بل الصعوبة والتي تعني العسر، فربما يقصد هنا أن قرار المرأة للوحدة لم يكن اتخاذه يسيرًا بالنسبة لها بالرغم من أنها أبلغته في سهولة بالغة لزوجها..

وهناك تفسير ثالث جاء في ذهني ولكنه ربما بعيدًا عن الحقيقة، في بعض الإسرائيليات هناك مقولة شهيرة مفاداها أن حواء خُلقت من ضلع آدم الأيسر (ولا يوجد أي دليل قوي في الإسلام بشأن ذلك)، فهل يقصد الكاتب هنا أن آدم وحواء لا يجب عليهما الانفصال وإلا أصبحت المرأة عسراء طالما خُلقت من الضلع الأيسر للرجل؟

قد يكون كل ذلك مجرد هُراء مني لا فائدة من وراءه، ولكن بشكل عام الفكرة جيدة وإن كان من الأفضل معالجتها في عدد صفحات أكبر..

[Mohammad · Rating 2 out of 5]

داستانی بسیار کسل‌کننده، بی‌افت‌وخیز و تا حدودی مصنوعی. این اولین اثری بود كه از هاندكه خواندم و هنوز برای بیان نظر راجع به او خیلی زود است؛ اما فراموش نمی‌كنم كه روزی با همان اولین كتاب از هموطن هاندكه یعنی توماس برنهارد جادو شدم . تا به اینجا هاندكه نویسنده‌ای رك‌وراست در نظرم آمده اما در هاندکه نشانه‌ای از نبوغ سوزاننده‌ی برنهارد نیافتم

[Heba]

" لقد شعرت فجأة أننا نفقد شيئاً ما في كل دقيقة من الوحدة ، شيئاً لا يمكن استرجاعه أبداً ...."

[Abeselom Habtemariam · Rating 4 out of 5]

This is the second book in a row I’ve read from a controversial Nobel prize winner (The previous one being Hunger by Knut Hamsun). But this was purely coincidental. The author, Peter Handke, also adopted it into a screenplay, which he directed into a film with an eponymous title, in 1977. The book is essentially about Marianne (a.k.a the woman), a thirty year old housewife, resolved on finding a new meaning to her life other than the one her husband and her marriage has provided for her. Living in an unnamed big industrial city in West Germany, she parts ways with her husband, Bruno, and starts a new life with a promise of independence. What follows is her journey through raising their only child while going back to her old job as a translator. The French book she is translating gives us little glimpses into what she’s going through. The constant noises that surround her are always cautioning her of the perils of loneliness (yes, I am looking at you Franziska). She deals with her new life gracefully despite not being confident of the whole ‘’project’’. It is a testament to Peter Handke’s talent as a writer that he accomplishes so much with just few words. He’s a supreme minimalist, if you will. A wonderful little book.

[Elinaz Ys · Rating 5 out of 5]

با اینکه اوایل کتاب اذیت شدم و چند باری دلم می خواست بیخیال کتاب بشم،و احساس می کردم با ترجمه بدی طرفم با اینهمه کتاب رو ادامه دادم و باید بگم که آخرش انقدر به حس و فضای درون کتاب نزدیک شدم که وقتی بستمش به خودم گفتم خب همیشه که نباید اتفاقی بیوفته!همین روح بزرگِ تنهایِ ساکنِ غمگینِ کشنده!!

[Steven Godin · Rating 3 out of 5]

First time I've read Handke since he became a recipient of the Nobel Prize for Literature. I'd put this short novel, which is somewhat reminiscent of a screenplay, somewhere in the middle of what I've read by him so far. The detached prose made it difficult to feel a deep emotion for the wife & mother who wants to leave her husband, and while I get the core focus is that of loneliness, I really didn't know what to make of Marianne (who is often just referred to as 'the woman'), other than her clear subservience. Nothing major really happens, but then again that's what I did like about the narrative over all. I warmed to Marianne having new relationships later on post break-up, because they were on her own terms: unlike with the husband, but again the distant feel keeps the reader from being truly sucked into her world. I've yet to find a Handke novel that I've loved, but I can see in his work why the Nobel committee took notice.

[Moshtagh hosein · Rating 3 out of 5]

شخصیت اصلی «زن چپ‌دست»، ماریانِ 30 ساله است که اکثراً در روند داستان، «زن» خطاب می‌شود. همسر وی، برونو، به عنوان مدیر فروش یک شرکتِ شناخته شده، دائماً در حال سفر است. استفان، فرزند آنان است که در داستان، «کودک» خطاب خواهد شد. این خانواده در ییلاقاتی در دامنه‌ جنوبی منطقه‌ای کوهستانی واقع در غرب آلمان، دور از هیاهوی شهری بزرگ، ساکن هستند. دیگر شخصیت این داستان، فرانسیسکا، دوست صمیمی این زوج و معلم استفان می‌باشد.
هانتکه از این خانواده به عنوان نمونه‌ای کوچک از جوامع اروپایی، به خصوص جامعه‌ی آلمان، استفاده کرده و مشکلات زنان در آن‌ جوامع، از جمله وابستگی به همسری سلطه‌گر را به تصویر کشیده است. زنانی که در انزوا، به مراقبت خالی از عاطفه از فرزندانی لوس یا هواس‌پرت می‌پردازند.ر کتاب «زن چپ‌دست»، شخصیت ماریان، لزوماً نه یک فمینیست و نه یک ضد مرد است.

[Banafsheh · Rating 3 out of 5]

کتاب عجیبی بود. دوستش داشتم فقط چون زنی رو که تنهایی رو انتخاب میکنه و از اطرافش میبره رو عمیقا درک میکنم. شاید اگر این حس همذات پنداری رو با زن چپ دست نداشتم برام یه کتاب خسته کننده میشد. ولی از خوندنش لذت بردم. از تنهایی خودخواسته یک زن توی دنیای شلوغ و بی نظم و آزار دهنده اطرافش. نمیدونم چون هانتکه کارگردانه کتابش شبیه فیلم نامه بود یا چون کتابش شبیه فیلم نامه بوده تبدیلش کرده به فیلم😁
فقط میدونم توصیفاتش از محیط طوری بود که انگار داشتم فیلم میدیدم. یه فیلم آروم توی یک محیط سرد.
ترجمه از زبان آلمانی بوده و خب گاهی نامفهوم میشد ولی در کل بد نبود.

[Dr. House · Rating 4 out of 5]

أول مرة أقرأ عملا أدبيا يهمش القارئ بهذه الطريقة
إنسى فكرة التماهي أو التورط العاطفي مع الرواية ستكون طوال فصولها مجرد متفرج أو مراقب من بعيد ، ستمر على أحداثها كأنك تلقي تحية على شخص عابر ، ستشعرك الرواية بانعدام القيمة و الوحدة و هما الثيمتان اللتان تدور حولهما
لن يبرر لك بيتر أيا من تصرفات شخصياته ، لقد حررها حتى منه مما يجعلك تشعر أن قوة خفية عبثية تتحكم في قراراتها
في النهاية ستشعر بالخواء و تقول : كم كان غريبا هذا الحلم .